Opinions

Dit was zonder meer een van de meest verassende films van het jaar. Het verhaal hebben we al vele keren eerder gezien en ook Denzel heeft in Man On Fire ook al een zelfde film gemaakt. Dus over het verhaal en het geweld dat daarmee gepaard gaat kunnen we kort zijn.

Alvorens ik de film ging bekijken had ik wat reviews gelezen waar bij al snel de vergelijkingen met Taken, Bourne en Man On Fire werden gemaakt maar dat men er rekening mee moest houden dat deze film niet zo goed was als geen van de drie en dat de rol van Denzel ook niet zo Oscar waardig was als in Training Day.

Ik moet zeggen dat ik het zeker beter vond dan Taken (omdat er meer tijd wordt genomen voor karakter ontwikkeling alvorens er tot de actie wordt overgegaan en wat een constant en behoorlijk intense onderhuisde spanning oplevert, die steeds weer in de film naar voren komt in rustige scenes en dialogen). De vergelijking met Bourne vond ik misplaatst, het was zelfs beter dan Training Day. Man on Fire:. Zelfde soort thematiek, zelfde soort van geweld, maar in Man On Fire werd het karakter van Casey er en de relatie Pitta nog beter uitgewerkt, maar ook de filmmuziek leek erg op Man on Fire en was van dezelfde componist.

Ik had sterk het gevoel of Fuqua een homage aan het brengen was aan verschillende film makers maar met name aan het werk van Tony Scott die overigens Man On Fire regiseerd, wlke zich vooral uitte in werkelijk briljante cinematografie die me vaak aan Spy Game deed denken. Ik heb sinds Syfall geen film meer gezien die zo mooi, zo orgineel en zo vakkundig was geschoten. Die regendruppel die van de wenkbrouw af valt, die auto die slow motion door een plas water rijdt. Werkelijk briljant en ga dat in IMAX bekijken, zou ik zeggen.

Daarnaast waren andere verwijzingen verwerkt als het inschatten van vechtscenes (Guy Richie's Sherlock Holmes), extreme Close ups (Sergio Leone), die conversatie in het cafe (Pacino en De Niro in Heat) en zoals boven vermeld heeft het karakter van Denzel veel weg van de koelbloedigheid van Charles Bronson.

Als laatste nog wat over de Score. Overduidelijk Harry Gregson Williams en het leek ook hier vaak op een kruising tussen Man On Fire en Spy game die hij ook beide voor zijn rekening nam. heel gepast, dan weer subtiel dan weer aanzwellend, supergaaf was vooral hoe de score de eindclimax ondersteunde hetgeen me vaak aan het einde van Heat denken waarin het nummer van Moby hetzelfde effect bewerkstelligd. En dan het geluid, ga dat in een bioscoop zien die DTS ondersteund, ruimtelijk, gedetaileerd en met vlagen snoeihard.

Kijk uit naar deel 2, die inmiddels al is aagekondigd.

Ik denk dat we redelijk duidelijk kunnen zijn over de algehele klasse van de orginele Lord Of The Rings trilogie. In 2001, 2002 en 2003, keer op keer liepen we de bioscoop uit met verbazing omdat we net waren blootgesteld aan wat met recht adembenemende film aan ons waren gepresenteerd. Nooit eerder was er zoiets groots, zoiets imposants zoiets moois gepreseteerd. Het schoot Peter Jackson's reputatie in de hoogste regionen van Holloywood's regiseurs aangezien iedereen twee dingen wist. De eerste, dit was bij iedere standaard een prestatie die voor altijd de geschiedenisboeken zou ingaan en ten tweede, dat een dergelijk project nooit meer zou worden gedaan. Niet door PJ zelf, noch door enig andere regiseur. Immers, LOTR was baanbrekend en revolutionair. De Hobbit was niet meer het uitbuiten van een kunstje dat is aangeleerd aan een geconditioneerde circushond. Hij deed alles nog even keer dunnetjes over, of zo dacht hij. Immers, wat kon er fout gaan ?

Helaas alleen kreeg PJ een beetje last van grootheidswaanzin en roken Warner en New Line meer geld en potentie en begon een project dat zou leiden tot een van de meest desastrueze en trieste trilogieen uit de filmgeschiedenis. In alle opzichten staat De Hobbit diametraal tegenover Lord Of The Rings. Iedereen kon aan zien komen dat het verfilmen van 1 boek in drie films geen goed idee kon zijn. Zoals Bilbo tegen Frodo zegt in the Followship Of The Ring, nadat hij aankomt in Rivendel: 'Like butter scrapped over too much bread.' Toen Terry Gilliam besloot om zich te gaan richten op wat anders wist ik al hoe laat het was.

Toch ging ik met een open mind naar de eerste Hobbit. Het zou mijn eerste IMAX film worden en de film was geschoten op 48 frames ipv 24 frames, en was daarnaast in 3D. Allemaal hoopgevend vanuit een technisch perspectief. Maar bij de eerste viel het direct al keihard tegen. Eindeloze dialogen die allemaal even tenenkrommend waren. 'I Don't like green food.', plotwendingen die nergens over gingen en kartonbord personages die nergens ook maar tot leven komen, en eigenlijk alleen zijn ingezet als schermopvulling. Voor degenen die de moeite hebben genomen om de audiocommentaren hebben beluisterd van PJ vij de LOTR films weten dat hij met die trilogie heel wat moeite heeft genomen om het script op z'n manier te herschrijven zodat anderen (zoals Merry, Pippin en Sam) ook hun bijdrage deden. Iets wat blijkbaar ook in het boek ook niet zo was. Verder heeft PJ heel veel plotlijnen verwijderd (als Tom Bombadil) in LOTR (en een minimum toegevoegd) waardoor de verhaallijn veel duidelijker werd. Met de Hobbit werd, vermoet ik niet alleen niets verwijderd, maar zijn er velen toegevoegd, velen compleet niet relevant, afleidend waardoor je als kijker totaal de weg kwijt raakt, resulterende in een flinterdun script dat bol staat v/d cliches en waar nooit soortgelijke script technische afwegingen zijn gemaakt als in LOTR.

Wat het verder nog erger maakt is dat de 3D duidelijk niet werkt en de films vele malen uit perspectief waren. Met films als deze waarin zoveel overview shots zitten waarbij over het landschap wordt gegaan, wreekt zich dat extra omdat de lens v/d camera het een in focus houdt of het andere en de rest niet waardoor er een geforceerde vorm van 3D onstaat die inderdaad zoals boven opgemerkt spuuglelijk aandoet. Eigenlijk toen ik hoorde dat PJ IMAX 3D ging filmen wist ik al dat het een zooi ging worden. Had ie dan ook maar naar Christopher Nolan geluisterd die duidelijk heeft aangegeven dat IMAX heel mooi is, en zie zijn Interstellar zou ik zeggen. Gelukkig is hij niet van z'n religie afgevallen . Door de geforceerde 3D deden alle SFX shots primitief en gemaakt aan, en resulteerde het niveau van een videogame.

Al met al, blijft er nog wel een bovengemiddelde film over (het is namelijk nog steeds wel beter dan 90% van alle andere meuk die in Holloywood wordt gemaakt. Hoe je het ook wend of keert), maar doordat er eigenlijk maar 1 ding overblijft 'Eye Candy'. Kun je ook net zo goed naar de nw Transformers gaan.

Ik zou zeggen, het final cut recht, dat PJ heeft gekregen door het succes v/d Fellowship en 2 Towers heeft gekregen bij het editen van Return Of The King heeft verkregen, en afgaande op deze films niet meer heeft teruggegeven, terug eisen en nooit meer teruggeven.

Al in all kan ik alleen maar concluderen dat de LOTR films zijn gemaakt uit liefde, hetgeen v/d DC's in zoveel opzichten ook afstraalt. De Hobbit daarentegen is alleen maar gemaakt uit hebzucht.