Opinions

Film waarin de harde realiteit over een onmogelijke liefde tussen mensen uit verschillende culturen wordt geportretteerd. Bij tijd en wijle hartverscheurend om te zien hoe de Pakistaanse moslim Casim worstelt met zijn onmogelijke keuze: liefde voor een blank meisje en de mogelijkheid door die liefde zijn familie tot schande te maken. Ook zijn geliefde Roisin komt er geleidelijk aan achter dat vrije keuze maar zeer beperkt is in het katholieke deel van Glasgow. Deze 'clash' tussen culturen/religies en de onmetelijke hartstocht van de liefde maken "Ae Fond Kiss" tot een bar liefdesverhaal, waarin je iedereen van tijd tot tijd een beetje adem gunt.

Geweldige acteerprestaties en een sterke chemie tussen de hoofdpersonen. Gelukkig wordt het liefdesverhaal nooit te zoetsappig, waardoor de harde realiteit geloofwaardig blijft en de film een prachtig liefdesdrama is, die je tot het inzicht laat komen dat ook liefde een zware kluif heeft aan de starre dogma's van religie en/of culturen.

Onpersoonlijke wereld komt (akelig) dichtbij in briljante film.

Een toekomstige wereld waar het 'beeldscherm' het straatbeeld heeft overgenomen, de mens verknocht aan een digitale wereld. Onvermijdelijk gaat dit ten koste van de beleving van de 'echte' wereld; één van de meest intieme zaken, de persoonlijke brief, wordt in deze film tot handel gemaakt. Een kantoor vol met mensen die sprekend de meest intieme momenten van klanten tot een persoonlijke brief maken, bestemd voor een geliefde.

Overal in de straten lopen mensen met mobieltjes en oordopjes. De ouderwetse conversatie, op een bankje bij het water, in een klein café of op het station is definitief verloren gegaan. Mensen praten met mobieltjes en oordopjes; ja oké tegen elkaar, maar de afstand is evident.

De volgende stap in de digitale verovering van onze wereld is dan ook niet onverwacht: het intelligente Operational System (OS), in de vorm van een stem. Het OS is in staat eigen gedachten en emoties te hebben en kan zo een hulp, vriend of zelfs geliefde zijn voor de mens. De mens in deze is de door een recente scheiding zeer fragiele Theodor en het OS is de attentvole, hyperintelligente en grappige Samantha. Een romance tussen de twee ontwaakt op een manier die ik zelden heb gezien in cinema.

Rationeel gezien is het een ridicule liefde, maar zo voelt het geen moment aan. Dit komt allereerst door de stem van het OS, ingesproken door Scarlett Johansson. Zij weet de juiste toon aan te slaan, waardoor je de indruk krijgt dat het OS daadwerkelijk een echte jonge vrouw is, met gebreken en gemakken. Wat een geweldige rol zet zij hier neer!

Ook Joaquin Phoenix is andermaal geweldig; hij is toch zeker één van de beste acteurs van zijn generatie. Zijn karakter lijkt niet te kunnen (willen) wennen aan de steeds digitaler wordende wereld waarin hij leeft. Een romanticus pur sang, die wegkwijnt door zijn eigen onvermogen om zijn emoties te uitten. Uitgerekend in Samantha, een OS, hervindt hij dat deel van zichzelf, het vermogen om te zijn wie je bent en zelfs ietsjes meer dan dat, dat verloren was gegaan na de breuk met zijn vrouw. Phoenix portretteert de worsteling die Theodor ondergaat, tussen enerzijds zijn steeds heviger verliefdheid voor Samantha en anderzijds het ongemak voor deze op zijn zacht gezegd vreemde liefde, op buitengewone wijze. De momenten dat hij deze worsteling opzij zet en werkelijk geniet van zijn romance zijn dan ook vertederend.

De liefdesscène tussen Theodor en Samantha is door het spel van Phoenix en Johansson een hoogtepunt in deze film. Als kijker wordt je ratio weggevaagd door het erotische spel van de acteurs, die niets meer hebben dan hun stem om het liefdesspel tot een letterlijk hoogtepunt te brengen.

De film geeft een kijk van de toekomst die niet eens irreëel is. De film laat ons zo in de spiegel kijken naar de wereld die we aan het creëren zijn. Desondanks zien we in deze onpersoonlijke wereld dat het uiteindelijk gewoon gaat om echte emotionele connectie tussen mensen en dat die onvervangbaar is. Het einde van de film geeft je dan ook het gevoel van 'het sprookje is uit'. Kom weer terug op aarde. Adem. En durf werkelijk weer te kijken. Naar elkaar.

Matige film. Deze biopic had alles in zich om een goede art-house film te worden. De bijzondere levensloop van Rocco en zijn familie, een onmogelijke liefde, de discriminatie van de eerste generatie arbeids immigranten en de schijnbare onmogelijkheid om je eigen keuzes te maken in je leven. Jammer genoeg worden de clichés omtrent deze thema's nauwelijks vermeden en wordt het zo een lauwe film.

Hoofdrolspeler Matteo Simoni is in dit middelmatige 'soap' drama (de vaak beroerde dialogen zorgen er voor dat de film vaak aan doet als een soap) het enige echte hoogtepunt. Het niveau van zijn prestatie is wat dit verhaal als geheel had verdiend.

Dit had ik niet verwacht... Buitengewoon goede film. Desolate sfeer wordt uitstekend neergezet, mooie soundtrack en degelijke acteerprestaties van McNairy en Able. De "sci-fi" in het verhaal is slechts het omhulsel in het verhaal, de film gaat werkelijk om de roekeloze geldingsdrang van de VS en een gemeenschap die daar niets tegen in kan bregen en (natuurlijk) een ontluikende liefdesrelatie.

Prachte film over de nietszeggendheid van 'hebben', als iemand je laat zien dat het gaat om 'wezen'. Het lege filmsterren bestaan dat Dorff in deze film leeft wordt fantastisch neergezet, bijvoorbeeld in de openingscene. De spiegel wordt hem voorgehouden door zijn dochter, gespeeld neergezet door Elle Fanning. Deze jonge actrice heeft een gouden toekomst voor zich, hou haar in de gaten!

De liefde van de dochter voor haar vader, die haar nauwelijks aandacht heeft geschonken, is ontroerend. Gedurende de film wordt de succesvolle auteur met zijn zielloze bestaan, geleidelijk aan een vader die ontdekt wat houden van zijn dochter inhoudt en ziet dat het leven meer is dan sex, drugs en rock and roll.

Gelukkig worden de clichés omtrent deze thema's vermeden door Coppola, en maakt ze er een subtiele en toch indringende film van en durft ze haar tijd te nemen om het verhaal te ontvouwen.

Redelijke film. Minpunten: slechte dialogen en bij tijd en wijle matige acteerprestaties. Het eerste uur van de film is zwak met voorspelbare spanningsopbouw in de meeste scenes en nauwelijks spanning overall gezien. Ik vond de 'toneelstukscene' sterk en vanaf dan gaat de film ook meer leven. Grote pluspunten zijn de prachtige soundtrack en de mooie zwart-wit beelden.

Toch verdient dit verhaal een (veel) betere film.