Opinions

Er zijn genoeg films over onmenselijke zaken uit de geschiedenis. De ene beter uitgewerkt dan de ander. En hoe erg de zaken ook die zijn die behandeld worden, niet elke film heeft de kracht om je nog eens te laten nadenken over waar de mensheid tot toe in staat is. 12 Years a Slave had die kracht echter wel en dat is een mooie prestatie van McQueen.

Het verhaal is niet opvallend. Een man wordt erin geluisd om vervolgens te worden verhandeld als slaaf, waarna hij een lange lijdensweg ondergaat. Ejiofor laat zien dat hij dit goed kan overbrengen op de kijker. Maar met name de rollen en het acteerwerk van Dano en Fassbender zijn me bijgebleven. Mannen die genieten van hun macht en de slaven alleen maar als bezit zien en ze daar ook naar behandelen.

Bepaalde scenes (Solomon die wordt opgehangen, maar met zijn tenen nog net genoeg houvast heeft om niet te stikken, terwijl het 'leven' om hem heen gewoon doorgaat, de zweepslagen, etc.) laten je vrij ongemakkelijk voelen zonder alles dat daarbij alles te explicitiet in beeld wordt gebracht. En dat hoeft ook niet, het inbeeldingsvermogen doet genoeg. Ook de subtiele, soberen en ergens ook hoopvolle score van Zimmer past prima bij de film. De shots van de moerassen zorgen voor een broeierige sfeer en geven nog maar eens aan hoe afgelegen van de wereld de slaven werken. Ontsnappen blijkt dan ook een onmogelijke opgave.

Een aangrijpende film die als verhaal dus niet opvallend is en slechts dient als kapstok om de ondraaglijkheden van de slaven weer te geven, maar waarbij wel alles vakkundig is uitgewerkt.

PS: het is bijna opmerkelijk te noemen dat Oprah Winfrey niet ergens kwam opduiken in de film...

Afgelopen week 300 nog eens gekeken in de aanloop naar dit nieuwe deel en dat blijft toch wel een heerlijke film. Stilistisch gezien vakwerk in mijn ogen, met enkele beklijvende oneliners en een Butler die een prima rol neerzet.

Deze 300: Rise of an Empire mist helaas die oneliners en momentjes die aanduiden dat het zichzelf niet al te serieus neemt (zoals in het eerste deel een Leonidas die een appeltje eet op een veld vol lijken) en de grote verrassing op het visuele vlak is er natuurlijk af.

Toch neemt dat allemaal niet weg dat dit een erg vermakelijke film is. Het stijltje blijft me aanspreken, de score vult de actierijke momenten goed aan en Eva Green doet het meer dan goed als getergde commandant van de Perzische zeevloot.

Van mij mag er in elk geval nog wel een derde deeltje komen om de hele verhaallijn af te sluiten!

Hier kon ik dus helemaal niets mee. De film is traag, de personages zijn vlak en de climax is verre van spectaculair. Het acteerwerk van met name Affleck is prima, maar redt de film niet. Zelfs de setting, die mij normaal wel aanspreekt, wist me niet te grijpen.

In eerste instantie leek de film me niet erg interessant, eerder vervelend. Bij het zien van de trailer ergerde ik me al vrij snel aan de 'humor' en de overacting van sommige personages. Daarnaast ben ik geen grote fan van Streep en Roberts.

Toch was ik achteraf niet helemaal teleurgesteld. De onderlinge frustraties in de familie maakten mij nieuwsgierig. Hoe zouden ze ermee omgaan? Waar zou het naartoe leiden? Met name de rollen van Cooper en Martindale waren goed uitgewerkt, wat grotendeels ook te danken is aan hun acteerwerk.

De humor lag niet helemaal in mijn straatje en ik bleef me zo nu en dan toch storen aan Streep. Ze moest natuurlijk een gefrustreerde vrouw spelen, maar het kwam op mij over alsof ze dat iets te veel wilde benadrukken. Ook het einde was niet echt denderend.

Deze film stond al een tijdje op mijn lijst om eens te bekijken. Ondanks de overwegend positieve kritieken heeft het toch even geduurd om het aan te durven. Ik heb eerlijk gezegd namelijk niet zo heel veel met films uit de oude doos (vanwege overacting, muziek, etc.), maar Citizen Kane is me prima afgegaan. Een vrij tijdloze film over een tijdloos onderwerp: wat macht en geld bij een mens teweeg kunnen brengen.

Ook al is het werken met flashbacks niet zo bijzonder, het werkt goed bij deze film. Stukje bij beetje kom je wat meer te weten over het leven van Kane. Een jongen die geld in zijn schoot krijgt geworpen, daar nonchalant mee omgaat om vervolgens te veranderen in een egocentrisch persoon. De laatste scene verklaart natuurlijk wel een en ander over zijn gedrag, maar was ook zonder die scene te verklaren.

Het camerawerk is interessant en in dienst van het verhaal om de verschillen tussen de personages nog meer te benadrukken. Toch voelde de overgang van nonchalance naar egocentrisme wat gehaast aan, waardoor ik moeite had met het krijgen van sympathie voor de krantenmagnaat.

Blij om de film gezien te hebben, maar niet overdonderd.

Mijn eerste Ozon-film en hij beviel me prima. Interessante personages en het verhaal bevat voldoende tempo om je geboeid te houden, waarbij realiteit en fictie prima met elkaar zijn verweven, zonder het te ver door te voeren. Dit alles ondersteund met een fijne soundtrack.

Toch voelt de obsessie van Germain voor Claude (en zijn literaire kunsten) wat simpel aan en weet de film me niet volledig te grijpen of te ontroeren.

Van dit soort films kan ik wel genieten. Rustig de tijd nemen om een en ander te introduceren en de dreiging te laten overkomen op de kijker om zo naar een climax toe te werken. Zeker tegen het einde was het mooi om Godzilla aan het werk te zien. Ik baalde telkens als zijn scenes weer voorbij waren. Niet omdat hij, volgens velen, te kort of te weinig in beeld kwam, maar omdat die momenten prima uitgewerkt waren. Ik keek dan ook telkens weer uit naar het volgende moment. En dan heb je het in mijn ogen goed gedaan als regisseur. Geen overexposure met alleen maar vernieling waardoor je het na een half uur wel weer hebt gezien, maar gewoon goed uitpakken tijdens de momenten die er toe doen. Dat maakte Godzilla memorabel in deze film en doet het de filmtitel en de historie van dit monster eer aan. Verder voelden sommige personages wat overbodig aan en stelde het verhaal niet bijster veel voor, maar dat heeft me niet gigantisch gestoord. De dreiging en de sfeer maakten heel veel goed.

Heerlijke, sfeervolle film waarbij het haast onmogelijk is om er niet vrolijk van te worden. Dit komt met name door de bizarre personages en wereld die zijn gecreeerd door Anderson, iets wat natuurlijk wel een handelsmerk van deze regisseur is.

De humor is droog, absurdistisch en leunt behoorlijk zwaar op slapstick. Dat laatste is iets waar ik normaliter niet zo van houd, maar het is op zo'n plezierige manier uitgewerkt dat je er wel om moet lachen.

Qua beelden is de film erg kleurrijk en sfeervol en met name de beelden van het besneeuwde stadje zijn me bij gebleven.

Ja, deze ga ik vast nog eens vaker kijken en dan zou het zomaar kunnen dat mijn waardering nog wat hoger uitvalt.

Erg fijne, rustige film van Jonze over een man in de nabije toekomst die zijn weg zoekt in de liefde en uiteindelijk uitkomt bij een 'operating system'.

Wat voor mij het interessantste was aan de film was het afbeelden van de individualisering van de maatschappij. Daar wordt nu nog vaak negatief op gereageerd, maar in deze film lijken de mensen daar allemaal wel vrede mee te hebben en ik denk dat wij daar ook naartoe werken.

Phoenix speelt een prima rol en dat in combinatie met de zwoele stem van Johansson laat je bijna hopen dat ze van OS in levend persoon veranderd. Je vraagt je tijdens de film vrij lang af hoe dit gaat uitpakken en dat houdt de film boeiend.

Sluit me aan bij Montorsi en Number23: een standaard misdaadthriller die nergens echt in uitblinkt. Bij zo'n film draait het natuurlijk vooral om de clou en die wordt zwak uitgewerkt. Het acteerwerk is redelijk en die typische Scandinavische sfeer maakten het nog enigszins de moeite waard voor mij. Voor de rest niets bijzonders. Het had zomaar een aflevering kunnen zijn van een of andere misdaadserie op RTL4 (iets wat mij overigens ook vrij weinig doet). Jammer, met wat beter scriptwerk en dito opbouw had het best wat kunnen worden.

Volgens mij heeft Alex Murphy in deze film het in deze film veel makkelijker met het vinden van zijn oude persoonlijkheid en ziel dan ik in het vinden van een ziel in deze film.

Het grootste nadeel is dat er totaal geen tijd wordt besteed aan het opbouwen van een band met Alex Murphy en zijn familie, waardoor het je dus ook totaal niet kan boeien wat hem/hen overkomt. Dit kwam misschien alleen heel even naar voren in de scene waarin de 'ware' Murphy na het ongeval werd getoond. Maar ook deze scene waarin je misschien een beetje sympathie kunt krijgen voor Murphy wordt nog geen enkele seconden later compleet teniet gedaan door een poging tot humor wanneer we omschakelen naar een scene bij Omnicorp (welk pak gaan we kiezen voor onze metalen vriend?).

Dat de regisseur ervoor koos om weinig aandacht te besteden aan de ontwikkeling van de personages deed mij even doen hopen dat hij zich gewoon snel op de actie wilde richten en dat hij hier helemaal los zou gaan. Ook dat viel tegen. De actiemomenten zijn spaarzaam, hoewel redelijk in beeld gebracht. Te veel aandacht wordt er besteed aan de innerlijk strijd van Murphy en zijn familie, wat er dus niet meer toe doet, omdat je geen klik hebt met de personages. Behalve dat is er ook geen echte bad guy, want ook aan hem (hoe verrassend) wordt amper aandacht besteed. En de uiteindelijke confrontatie met Vallon en Sellars wordt beslecht met een simpel schot.

Het origineel is erg goed in mijn ogen en ik sta ook best open voor een reboot/remake, maar deze is totaal overbodig. Jammer, want de keuze om meer te richten op de innerlijke strijd van Murphy en de omgang met zijn familie na het ongeval had best aardig kunnen werken, maar pakt helemaal verkeerd uit.

Soms heb je van die films die je al heel lang wil zien, maar waar het nooit van komt om de een of andere reden. Scarface was daar een van. Vandaag eindelijk gezien en ik vind dit wel een van de betere, zo niet beste, rise and fall-films die er is.

Dit is vooral te danken aan Pacino. Hij zet een geweldige rol neer. In de eerste scenes dat je kennis maakt met Montana, zie je de lust naar macht al in zijn ogen. En dan weet je ook meteen dat die lust hem op een dag de das om zal doen.

Verder is de film grof en gewelddadig, al wordt dit nooit echt overdreven getoond. De 80's sfeer is fijn en stoort geen moment. Behalve dat speelt Pfeiffer ook een aardige rol als de enige persoon die een beetje tegengas durft te geven tegen Montana en dat zorgt voor enkele interessante scenes.

Uiteindelijk brokkelt zijn macht steeds meer af, mede dankzij zijn paranoide gedrag, wat perfect tot uiting komt in met name de laatste 10 minuten. Een film die ik zeker nog eens ga kijken!

Ben deze film gaan kijken naar aanleiding van vrienden en collega's die hier helemaal lyrisch over waren. Had zelfs nog geen trailer gezien van deze film, omdat films over economisch Wall Street-geneuzel mij doorgaans totaal niet aanspreken. Gelukkig was de film qua opzet toch iets anders dan ik had verwacht.

Ten eerste heb ik regelmatig moeten lachen om de bizarre acties van Belfort en zijn compagnons en de fijne dialogen. Ten tweede wordt er prima geacteerd door DiCaprio, Hill en Robbie, maar met name door Matthew McConaughey. Die laatste weet me steeds vaker te overtuigen in zijn laatste films. Jammer dat hij maar zo'n kleine rol heeft.

De speelduurt blijft wel een heikel punt. Als een film drie uur duurt, moet hij mij ook de volle 3 uur vast kunnen houden, maar dat lukte niet altijd. Met name het laatste gedeelte, de fall van Belfort had sterker en heftiger uitgewerkt mogen worden. Behalve dat is het verhaal iets te simpel uitgewerkt. Dat hoeft op zich niet zo'n ramp te zijn, maar wel bij een film die van je eist dat je drie uur aan het beeld gekluisterd zit.

Een iets te lange zit, maar de acteerprestaties, dialogen en enkele absurde scenes zorgen ervoor dat het geheel interessant blijft.