Opinions

Als liefhebber van het origineel keek ik hier al een tijd naar uit. Helaas is de remake niet beter dan het origineel. Het verhaal wordt grotendeels trouw gevolgd, maar sommige elementen die het origineel zo bijzonder maken zijn hier verloren gegaan. Bijvoorbeeld de spanning, die je in het origineel kan voelen en die lang niet uitgesproken wordt, ligt er hier gelijk al te dicht bovenop.
Erg storend vond ik de Peppi en Kokki lachband momenten. Dat paste niet bij de rest van de film. O haha wat een lol, iemand stoot zijn hoofd! En nu struikelt hij, hi-la-risch. Dat is niet mijn humor en het past al helemaal niet bij de film.
Ook wordt hier de plottwist te snel verklapt. Er zijn wel degelijk grote verschillen met het boek, namelijkde afronding. Het einde van deel twee en deel drie uit de film hebben vrij weinig met het boek te maken. Ik vind het overigens wel bewonderingswaardig dat hij de laatste plottwist uit het origineel, de baby's zijn verwisseld, niet meeneemt. Dit is de grootste tekortkoming uit het originele verhaal.
Als je onbekend bent met het origineel geloof ik dat dit een unieke kijkervaring is, maar voor degene die het verhaal goed kennen is dit een middelmatige verfilming.

Het begin is verpletterend mooi. In trance zat ik te kijken naar de prachtige combinatie van beeld en muziek.
En dat is eigenlijk ook waar de film het vooral van moet hebben. Er gebeurt vrij weinig, maar dat vind ik wel ontspannend.
Helaas ging het niveau naar mijn idee na een tijd achteruit. Ze hebben het iets te lang gerekt. Neem het gedoe met die non. Okee, het was wel komisch, maar het paste compleet niet in de film.
De aftiteling straalt dezelfde rust uit als de beste momenten uit de film. Als er meer van dit soort momenten waren geweest, had ik de film veel meer gewaardeerd. Soms leek het alsof ze het filmhuis- en het bioscooppubliek wilden bereiken. Dan krijg je dus een raar soort compromis.Zo van, o shit, straks valt iedereen in slaap, laten we even wat vrolijke dierentuindieren laten vliegen en een non laten traplopen. Begrijp me niet verkeerd, ik vond de flamingoscene een prachtig plaatje, maar niet voor deze film.
Maar al met al, kan ik de film goed waarderen. Ik ga hem over een tijd zeker nog eens bekijken.

De film ademt een fijne sfeer, maar je hebt meer nodig om 80 minuten interessant te blijven. Het slome verhaal is aan het begin nog leuk, maar als je weer 10 minuten naar gitaargepingel hebt geluisterd, is de lol er wel zo'n beetje af. Ik kan slome cinema goed waarderen, maar dit was gewoon saai.
Wel leuk dat mevrouw Exarchopoulos bij de credits staat, ze is welgeteld een minuut in beeld.

Zelden ben ik meer teleurgesteld geweest in een regisseur dan nu. Tom Ford's eerste film is een parel, maar dit is echt een verschrikking.
Tom probeert iets, ik weet niet wat, maar het mislukt volkomen. Misschien is het dat hij 3 op zichzelf gebrekkige verhalen in elkaar wil proppen. Het is niet dat hij perse te veel wil doen, maar de losse delen zijn allemaal inhoudsloos.
Om te beginnen met het manuscript. Ik kan me niet voorstellen dat een uitgever dat verhaal ooit zou willen uitgeven. Het is om te huilen zo slecht. Jake en MichaelWalter WhiteShannon gaan op boevenjacht. Er is compleet geen ruimte voor nuance, rouw of diepgang voor de karakters.
Dan het verhaal van Susan, de ongelukkige hills bewoonster. Het enige wat er in de tegenwoordige tijd van het verhaal gebeurt is dat ze een boek leest (maar echt, hoe veel scenes is ze aan het lezen, na 2 shots heeft de gemiddelde mens wel door hoe de film in elkaar zit) en spijt krijgt van haar beroerde levenskeuzes..
Het einde is ook al echt van 2 kilometer verderop aan zien te komen en ligt er dus zo dik op dat het bijna komisch wordt.
Ik snap niet dat er mensen zijn die de film niet snappen of mensen die vinden dat de film stof tot nadenken geeft. Het is alleen schijn. Het is een farce, het is niet interessant, het is pretentieus.
De film is precies hetzelfde als het openingsshot en de bijbehorende tentoonstelling.
Ik mag hopen dat Tom Ford tot hetzelfde inzicht komt als te hoofdpersoon tegenover haar tentoonstelling. Het is mislukt.

Dit is mijn favoriete film ooit. Ik ben, zoals de meesten, ook niet van de musicals, maar Sweeney is ook geen musical. Het is op en top donker, poetisch, melancholisch en perfect. Ik heb deze film echt al meer dan 20 keer gezien, maar elke keer weet het me weer te raken.
Sommigen blijken de moordscenes met het iets te oranje bloed komisch te vinden, wat ik ook wel een beetje kan begrijpen. Als je niet voor 100% in de film zit denk je al snel aan de nepheid van het bloed, wat jammer is. Als er groen bloed uit de nekaderen zou spuiten, zou dat niet afdoen voor de film. Is het iemand wel opgevallen wat meneer zingt tijdens deze scene? Hij denkt terug aan zijn dochter en op een gegeven moment zingt hij: "And though I'll think of you, i guess, untill the day I die. I think I miss you less and less as every day goes by." Dit maakt duidelijk hoe minder mens hij is geworden, want hij weet eigenlijk zelf niet wat hij voelt. Hij denkt dat hij aan haar blijft denken, maar misschien mist hij haar minder, eigenlijk heeft hij geen idee. Mijn punt is, er zit meer diepgang in de film dan dat je op het eerste ogenblik ziet, maar als je beter op probeert te letten zal je hopelijk zien hoe perfect de film is en uit dank schreeuwen: At last!! My arm is complete again!!!!!

Ik heb de bloedhekel aan Woody Allen, maar dit is de enige film die ik heb overleefd en zelfs leuk vond ook. Ik irriteer me mateloos aan dat liedje steeds tussendoor en soms de overgangen (dat alles zo'n cirkel wordt). Volgens mij wil Allen een bepaalde stijl vasthouden en dat verpest het dan weer. Maar ik vind de liefdesdriehoek zeer interessant. De film kijkt lekker weg, maar dat is het ook.