Opinions

FUN!

De docu (of mocku?) volgt regisseur Toback en vriend/acteur Alec Baldwin die afreizen naar het Cannes filmfestival om aldaar het nodige geld te vinden voor hun nieuwe film.

Een script voor die film is er nog niet, maar het zou een soort hedendaagse "remake" van "Last Tango in Paris" moeten worden. Een stomend erotisch drama dat speelt in Irak met Baldwin (soldaat) en Neve Campbell (journaliste) als hoofdvertolkers. Met deze luttele gegevens circuleren beide heren langs het circuit van producenten, bilionaires en andere mogelijke investeerders. Aan de hand van mogelijke financiële steun is Toback zeer willig om het script (?) aan te passen. Gelukkig staat er nog niet al te veel op papier.

Alhoewel het zoeken naar miljoenen $ mij een stressvolle bezigheid lijkt, blijken de twee vrienden zich goed te amuseren en er zelfs van te genieten. De met spijs en drank rijkgevulde tafels, plus het zonnige Riveira klimaat, zullen hier ook wel aan bijdragen en herinnerd ons eraan dat een "festival" vooral een feest moet zijn.

De toeschouwer vraagt zich stilaan wel af of beide heren wel serieus zijn of dat het allemaal een grootte grap is. Misschien is het gewoonweg een excuus om wat rond te hangen op Cannes en wat leuke mensen te ontmoeten. En leuk word het wel, want als een vlieg op de muur (of schouder) volgen we hun "Tour de Cannes" en krijgen we niet enkel investeerders te zien, die het slechts doen voor financiële winst, maar ook een rits acteurs die vertellen waarom zei dit beroep kozen, en horen we regisseurs zoals Bertolucci, Coppola, Polanski maar vooral Scorcese intiem vertellen over het wel en wee van cinema en de drijfveren om hun films te maken.

Tussendoor wordt dit alles nog een lichtjes gekruid met een beetje geschiedenis van het festival en wat leuke roddels.

En de vraag of ze nu hun miljoenen vinden of niet ben ik al lang vergeten en doet er verder niet toe, want zoals beide vrienden heb ook ik me heerlijk vermaakt.

Tijd voor een herziening!

Een heerlijk fris, lekker over de top, vrolijk en vermakelijk geflipt filmpje met alle kleuren van de regenboog, bizarre

kostuums en leuke overdreven/gestoorde personages in rare situaties.

Het uiterst simpele verhaal met de alom bekende thema's, vriendschap, opgroeien en het vinden van geluk, maakt het stukken gemakkelijker om van het visuele en de humor te genieten.

Prachtige vertolking van beide hoofdfiguren. Vooral Momoko!!! Wat zag ze er toch gelijkertijd schattig en bizar uit in haar kanten Rococo jurkjes.

De film tovert een (blijvende) glimlach op mijn gezicht en laat me vrolijk en warm achter.

hier kan gerust een halfje bij.

zoals elders vermeld:

"... denk dat het bij deze film ontzettend belangrijk is om je volledig over te geven aan het trage, kabbelende, hypnotizerende ritme"

en wederom een uiterst laage score van Onderhond voor een "oud klassieker", dan weet ik dat het goed zit. Bedankt

Kitano's "Sonatine" bleek een ware verrassing.

3de kijkbeurt en ditmaal was het raak, de volle mep. Warme sfeerfilm met prachtige kadrering en goede (aangrijpende) muziek.

Moest enkele malen aan Alain Delon denken die ooit tijdens een vertoning van een Kitano film maar steeds bleef herhalen dat die man niet kan acteren . Zit wel wat waarheid in, maar Kitano heeft een uiterst sterke presentie en ik kan uren naar de man kijken.

Eindelijk eens een docu over LSD die de "stof" in een eerlijk daglicht laat zien. Er word hier duidenlijk op de gevaren gewezen die niet daar de drug zelf worden veroorzaakt maar eerder door het misbruik van de stof. Alhoewel men er een leuk feestje mee kan bouwen is het toch geen "party drug" maar eerder een middel om jezef en je omgeving te verkennen en nieuwe aspecten van "het mens zijn" te ontdekken.

Een docu die Hofmann & LSD op de juiste manier laat zien.

Super tegenvaller, ten zei je in slaap wil vallen wat mij ook overkomen is. Maar ja wat wil je ook met zoveel schapen.

Na het zien van Leviathan, die ik echt kan aanraden dacht hier ook iets sterks te zien. Maar neen. Alhoewel ik houd van langzame docu/films die hun tijd nemen om iets te laten zien (zonder al teveel uitleg, was dit toch echt "boring" en slaapverwekkend. En als ik dan wakker word, de band terugspoelt (wie weet worden de laatste 35 min. nog wat), krijg ik al vlug enkele slapende cowboys te zien. Geeuw!
Ik schreef bijna slappende en dat is eigenlijk ook niet mis, want als er eentje van de cowboys naar huis belt is hij bijna aan't wenen terwijl hij maar door blijft vloeken en klagen. John wayne draait zich om in zijn graf

Als nu de beelden zelf nog mooi waren geweest had het nog kunnen meevallen. Maar zoals hier boven reeds vermeld het beeld materiaal was vooral koud, lelijk en onzuiver.