Opinions

Emotionele mokerslag

Af en toe kom je een film tegen die een onuitwisbare impact op je weet te maken. Idi I Smotri is daar een goed voorbeeld van.

Kort gezegd gaat Idi I Smotri over een jongen van 13, die zich bij de lokale vrijheidsstrijders in Wit-Rusland aansluit. Hiervoor moet hij echter zijn moeder en zijn twee zusjes achterlaten. Wat later in de film wordt de jongen alleen achtergelaten door het leger. Vervolgens probeert hij terug te keren naar huis, en dan ziet hij de vele gruwelijkheden van de oorlog.

Ik kan Idi I Smotri het best omschrijven als 'de Russiche Apocalypse Now'. Net als Apocalypse Now is Idi I Smotri een aaneenschakeling van gruwelijkheden die tijdens de oorlog plaatsvonden. Deze gruwelijkheden worden soms op een hallucinerende manier in beeld gebracht. Beide films tonen ook aan wat voor effect deze gruwelijkheden hebben op mensen. Beide films zijn geweldig, maar bij Idi I Smotri kon ik mij meer inleven in het hoofdpersonage, wat voor mij een grotere emotionele impact betekende.

De film is voornamelijk gefilmd vanuit het oogpunt van het hoofdpersonage, wat een erg goede keuze is. Hierdoor kan je je makkelijk in hem verplaatsen. Wat bijvoorbeeld briljant gedaan is, is de scene waarin de jongen een bombardement overleeft. Hier wordt hij doof van, en het geluid na het bombardement is dan ook een hoge piep. Daardoor krijg je als kijker het gevoel alsof je zelf doof bent geworden.

Audiovisueel is de film erg goed. De natuur wordt erg mooi in beeld gebracht (vooral de scene waarin Florya en Gasha aan een natgeregende boom schudden om zich te douchen is magistraal) en er wordt ook goed gebruik gemaakt van de steadicam. De soundtrack is ook erg goed. Niet alleen de klassieke muziek van Mozart, maar ook bepaalde ambient geluiden voegen veel sfeer toe aan de film. Het creëert iets heel dreigends.

Het is ook hartverscheurend om te zien hoe de gruwelijkheden de jongen aantasten. In het begin is het nog een vrolijke jongen, maar tegen het einde is hij in een 'zombie' veranderd die voor altijd aangetast zal zijn door de gruwelijkheden die hij heeft meegemaakt. Dat het hier een kind betreft maakt het nog hartverscheurender.

De laatste 40/50 minuten bevatten sommige van de beste oorlogsscenes die ik ooit heb gezien. Het is dan net alsof de film je bij de strot pakt, en je niet meer loslaat totdat de film is afgelopen. Dit deel van de film heeft op mij zonder twijfel de grootste impact gemaakt.

Het einde is niet meer dan briljant, met de teruggespoelde beelden van Hitler, terwijl de jongen zijn geweer op een schilderij van Hitler leegschiet, tot hij in zijn hoofd een foto ziet van de moeder van Hitler, met op haar schoot Hitler als baby. Op het moment dat de jongen Hitler als baby ziet, houdt hij op met schieten. Dit heeft mij erg aan het denken gezet. Het doet je beseffen dat we uiteindelijk allemaal als onschuldige baby zijn begonnen. Zou jij een baby neerschieten die tot wrede dingen in staat is? Zou jij je tot het niveau verlagen van de nazi's? Daarnaast toont het einde aan dat, hoe graag wij het ook willen, wij niet de tijd terug kunnen draaien.

Ik heb veel oorlogfilms gezien, maar er zijn er maar weinig die zo indrukwekkend zijn als Idi I Smotri. De film windt er geen doekjes om en drukt je met de neus op de gruwelijkheden tijdens de Tweede Wereldoorlog in Wit-Rusland. Aan het einde lijkt het net of jij zelf de gruwelijkheden allemaal hebt meegemaakt. Als ik terugdenk aan bepaalde scenes krijg ik al tranen in mijn ogen. Dat is een teken van een fantastische film, die zeker in mijn top 10 thuis hoort. Na deze film heeft regisseur Elem Klimov geen films meer gemaakt, wat helemaal begrijpelijk is. Het is vrijwel onmogelijk om een meesterwerk als dit te overtreffen.

Vermakelijke over-the-top komedie met leuke personages, vette stunts en een gezellig sfeertje. Een groep mensen gaat op zoek naar de buit van een overval, maar werkelijk alles wat mis kan gaan, gaat mis. De scene waarin één van de personages tegen twee benzinepomphouders vecht en waarbij het hele tankstation aan gort wordt geslagen, is voor mij het hoogtepunt uit de film.
Ik heb mij prima vermaakt met deze film, al vond ik 2,5 uur wel een hele lange zit. Als de film een stuk korter had geduurd, had ik hem denk ik hoger beoordeeld.