Ugly Duckling (1939)

Korte Silly Symphony die zich in '39 nog even snel tussen Sneeuwwitje en Pinokkio door wurmde. Als laatste in de rij. Jammer dat Disney er geen lange tekenfilm van gemaakt heeft, het is niet een heel kort sprookje zoals een Roodkapje of een Prinses op de Erwt, er gebeurt van alles dus het had best een minuut of 80 kunnen duren. Snap die idiote score hier weer niet. Er wordt enkel in gekwaakt, het 'gemis' aan mensentaal compenseert Disney met antropomorfe bewegingen en gezichtsuitdrukkingen bij de dieren, en met muziek uiteraard. Eigenlijk is alles heel duidelijk. We volgen het lelijke jonge eendje, in verschillende fases. De beelden zijn enorm schattig, aandoenlijk, grappig en ontroerend; het eendje dat koddig uit zijn ei komt gekropen, even later in Narcissushouding van zijn eigen spiegelbeeld schrikt en uiteindelijk langs de waterkant hevig begint te wenen... Wat een zielige hartverscheurende scène, dat toetergeluid ook.... prachtig gedaan. Disney ten eendenvoeten uit. Voorloper van Bambi, al is men hier nog voorzichtig met het thema 'jagen'; er is even een scène met een lokeend, maar daar blijft het dan ook bij. Er wordt niet geschoten of iets dergelijks. Al zegt die lokeend al genoeg natuurlijk.