Zijn liefhebbers van horrorfilms allemaal ziek in hun hoofd?

Bedoel je niet kookpot?

Ja, die is goed - wat jammer dat ik dat zelf niet had gezien.

Ach.. 'k ben ook maar menselijk.

Wow, als je menselijk bent, is het je niet toegestaan om een bericht achter te laten in dit Topic !

Ik vind het een mooie topic.

Antwoord: JA

Grapje, ik kijk graag ook horrorfilms, maar ik ben nog steeds niet ziek geworden

Dank voor je waardering, Justice4All! Het gaat er trouwens niet specifiek om of je door geweld in films ziek bent geworden, het kan ook zijn dat je vindt dat je ziek bent omdat je geweld in films leuk vindt, gewoon voordat je het horrorgenre leuk begon te vinden.

ik hou wel van het genre omdat het fantasievol is en je ziet vaak nieuwe artistieke camerastanpunten of andere vondsten.

Ik ben geen horrofan. Van tijd tot tijd vind ik het prima om zo'n slashermovie met moord en bloed te zien, maar vaak vind ik het tè ongeloofwaardig en overdreven. De films hebben ook allemaal een beetje zelfde soort verhaal, maarja, dat kun je van romantische komedie's ook snel zeggen.

Bij het zien van een horrorfilm heb ik snel de neiging om achter een kussen te duiken om vandaar over t randje te film te aanschouwen. Ik zie nog net zoveel bloed, maar t geeft me toch een veiliger gevoel.

Hebben de èchte horrordiehards dat nou ook??

Nee, vroeger wel. Ik ben een liefhebber van het genre en ik weet niet of je mij wel een Die-Hard kunt noemen. Maar dat had ik vroeger wel. Tegenwoordig ben ik misschien iets teveel aan het genre gewend geraakt om achter een kussen weg te duiken. Terwijl jij misschien voor die enge dingen en schrikeffecten wegduikt, zit ik daar juist op te wachten!

Heh, same here...

En als ze het mij [flink] te pakken heeft, krijg ik ook nog een voldane glimlach.

Bij die fukkin depalma film raising cain of zo kreeg ik de hik van de schrik. toen zat ik ook achter een kussen. Mijn zwager dacht dat ik niet goed werd. (die is ook dokter)

Ik vind eerder de mensen die naar van die waargebeurde verhalen (vaak TVfilms) kijken ziek in hun hoofd zijn. Dat is pas vermaak op een ander zijn leed.

ANTWOORD NEE

IK ben niet ziek ik vind het geweldig om een horror film te zien en de spanning te voelen.

en horror is niet alleen bloed.

kijk maar naar blair witch project vooral zelf bedenken wat er gebeurt.

dus ziek NEE ECHT NIET.

ik ben best wel horrorfreak...maar als ik zin in horror heb, dan ben ik meestal in een dronken bui (niet dat ik dan gedronken heb maar gewoon blij, hyper)...en als ik helemaal doodmoe ben (zoals nu) dan wil ik echt van die gewelddadige films kijken en ik wil dan iedereen verrot schelden en in elkaar schoppen (als ik écht moe ben en misselijk ben). Maar horror kijk ik meestal als ik blij ben. Als ik verdrietig ben én ik kijk horror, dan beweeg ik helemaal niet en ik schrik niet en een superenge scène doet me helemaal niks.

Horror is gewoon cool, lekker mensen zien doodgaan (wat ik meestal leuk vind maar als het oorlogsfilms zijn dan is het wel zielig)

Ik vind horror wel leuk als er enigsinds realistische scenes in voorkomen en wanneer het echt smerig is... De bekende scene uit Irreversible bijvoorbeeld, ik zou graag een film willen zien met zulke scenes de hele film door!

En nee, geen Evil Dead achtige gore (niets tegen erop hoor).

Oja, ziek in hun hoofd? Nee.

het wordt pas ziek als iemand een moordenaar uit een horrorfilm na wil gaan doen.

Wij waren tijdens Latijn aan het bespreken hoe gruwelijk de gladiatorenspelen wel waren, maar onze leerkracht vond het zien naar horror ev. thriller al even gruwelijk eigenlijk. Daarvoor eigenlijk nog nooit eigenlijk over nagedacht, maar mijn antwoord blijft toch nog altijd nee.

In wat voor opzicht bedoelt hij dat?

Haha. Ben ik ziek in mijn hoofd? Haha. Ongetwijfeld. Ik vind het nou eenmaal erg gaaf om te zien dat een regisseur alles uit de kast haalt om het zo goor en lomp mogelijk te maken. Dat vind ik nou eenmaal geweldig.

Waarom? Het is denk ik de verboden vrucht. In het echte leven walg je van dit soort dingen, echter in een film mag / kan het. Het geeft gewoon een soort van extra kick. Het voegt vaak iets toe aan een film.

Het komt natuurlijk verder ook vaak voor dat de moordenaar niet serieus te nemen is. Het voelt dan niet geloofwaardig aan. Deze ongeloofwaardigheid zet zich misschien dan wel om in prima vermaak bij zo'n lompe gore scène.

Het is gewoon moeilijk uit te leggen. Het bevalt me in films in ieder geval prima. Het blijft gewoon heerlijk om te zien. En ja, ik zeg dan vaak tegen mensen dat ik ziek in mijn hoofd ben. Hoe gekker hoe beter namelijk. Denk aan Haute Tension, Braindead etc. Ik vind het genieten. Het is denk ik echt de verboden vrucht.

Je walgt er in het leven van, maar in films kan en mag het. Kortom; een combinatie van realisme, kick, originaliteit en de verboden vrucht. Zo iets denk ik.

Allereerst de vraag: Waarschijnlijk niet.

Ik moet zeggen dat horror mijn favoriete genre is. Het is een beetje moeilijk uit te leggen want wat ik nu ga typen klinkt misschien wel gestoord. Het heeft denk ik inderdaad ook wat te maken met de verboden vrucht van Doom.

Het maakt niet uit in wat voor een bui ik ben, ik vind horrorfilms altijd leuk om te kijken. Dat wil niet zeggen dat ik ze altijd goed vind. Het kan mij ook niet eng, goor of schokkend genoeg zijn. Ik heb inmiddels al behoorlijk wat gezien en ik ben nu ook op zoek naar verassingen ( onlangs een oproep gedaan in het topic Engste Horrorfilm, maar nog geen bruikbare tips helaas ).

Als ik chagrijnig ben verplaats ik me wel eens in een serial killer. Heerlijk om dan onoverwinnelijk te zijn en iedereen op de meest uiteenlopende manieren uit de weg te ruimen, althans tot voor het eind waarin de serial killer altijd het onderspit moet delven tegenover het lekkere ding van de film. Dit heeft natuurlijk niks te maken dat ik zelf moordneigingen heb, maar het dient gewoon als vermaak. Ik wist van tevoren dat ik Ichi the Killer ( hoewel niet echt horror, maar toch) niet moest laten zien bij een grote groep vrienden die alleen maar commerciele troep kijken, maar ik deed het toch. En wat dacht je, iedereen vond me na afloop een sadist. Kan me geen reet schelen. Zij vinden het gestoord, ik vind het kunst. Zoals Doom zei, heerlijk om te zien als een regisseur zijn best doet om alles uit de kast te halen.

Dit was dus het gedeelte over 'goor' en 'serialkillers'. Dan heb je ook nog de 'schrik-daar-is-een-geest-films'. Ik noem maar The Grudge. Waar velen niet tegen de spanning kunnen en wegduiken achter een kussen of een blokje om maken tijdens de spannendste scenes, ben ik op zoek naar spanning en schrikmomenten. Op sommige momenten schrik ik me dan ook helemaal de pleuris maar gelijk erna komt er een glimlach en denk ik:"En zo moeten ze zijn!" Ik ben nog op zoek naar het ultieme schrikmoment.

Ik ben ook geinteresseerd in waargebeurde verhalen. En als ik daar van geniet, vind ik mezelf niet ziek. Het speelt alleen maar mee met je fantasie. "Wat als mij dit overkomt?" en "Wat lopen er toch een zieke mensen rond." Over dat soort films kan je achteraf ook nog nadenken en het realistische gevoel geeft me kippenvel. Heerlijk! Maar ziek...nee. In dat geval kan je games ( FPS) ook als ziek bestempelen omdat je daar zeg maar jezelf speelt en volle controle neemt over de handelingen en zelf kan beslissen hoe je iemand omlegt ( en nee, ik vind niet dat je dan ziek bent, ook puur vermaak).

Tot zover mijn zegje.

Komedie liefhebbers zijn ook niet de grootste grapjassen....

Ja oke. Vreemd genoeg zijn daar geen vooroordelen van. Helaas over het horror liefhebber zijn wel. Als horror liefhebber ben je gelijk ziek in je hoofd. Erg vreemd. Heb het inmiddels al zo vaak gehoord. Ik ga het bijna zelfs geloven.

50% van de horrorliefhebbers zit denk ik ook nog in de ontkenningsfase en veranderd langzamerhand in een maniak. Levensgevaarlijke hobbie die enige risico's met zich meebrengt

Zij , we schrokken allemaal zo van het beeld dat die gladiatoren meemaakten en dat mensen daar naar wouden gaan kijken voor hun plezier en zij vond dan de moorden en etc. die in horror/thriller van nu dan toch wel al bijna even erg als mensen die naar zoiets wouden gaan kijken, natuurlijk niet zo erg eigenlijk.

ja ik ben zeker ziek in mijn hoofd

In Film > Genres en landen > Waarom we zo graag naar horrorfilms kijken...:

Enkele jaren geleden stootte ik op een interessante scriptie van een universiteitsstudent (me aangeraden door BlueJudaskiss als ik me niet vergis). Ik heb delen van die scriptie vandaag nog eens herlezen en vond een aantal zaken wel de moeite waard om jullie (horrorfanaten) eens voor te leggen.

Met name de reden waarom we zo graag naar horrorfilms kijken, want aan deze vraag zijn al studies en wetenschappelijke artikelen gewijd. Ik citeer even:

Volgens James Twitchell, auteur van Dreadfull Pleasures: An Anatomy of Modern Horror (1985) kan de aantrekkingskracht van horror op drie manieren worden begrepen. In een eerste verklaring kan horror gezien worden als een ritje in een achtbaan: heel aangenaam omdat het je angst aanjaagt zonder feitelijk gevaar. De consument haalt op die manier een soort voldoening uit horror omdat hij op een zeker niveau zijn angsten kan overwinnen. Een andere mogelijke verklaring is dat horror een projectie is van bepaalde (al dan niet verborgen) verlangens van de consument, waardoor die verlangens niet worden opgepot tot ze op de een of andere manier tot een uitbarsting leiden, maar wel een uitlaatklep vinden via de fantasiewereld van horror. Twitchell voelt echter meer voor de derde verklaring, waarbij horror gezien wordt als: part of a more complicated rite of passage from onanism to reproductive sexuality. Horror als kunstuiting (niet alleen films; ook boeken, strips, theater en schilderkunst) geeft de do's en don'ts aan van seksualiteit voor een publiek dat voornamelijk bestaat uit adolescenten die zich binnen afzienbare tijd zullen (willen) voortplanten en moeten leren hoe ze zelf gruwelijke fouten kunnen voorkomen.

Wat verder:

Zelfs een vluchtige kijk op de inhoud van de horrorverhalen leert ons dat de monsters die in zulke verhalen worden afgebeeld even angstig en verward zijn over seks als hun publiek. Ze willen allemaal de seksuele aandacht van een jonge vrouw: Dracula wil jonge maagden, het monster van Frankenstein wil een bruid, Dr. Jekyll (niet die in het boek, maar wel elke Dr. Jekyll sinds de theaterversie) wil trouwen met zijn geliefde en zich voortplanten. Dat horrormonsters beangstigend zijn is op zijn minst deels te wijten aan het feit dat ze zich laten leiden door verlangens die het publiek vreest, maar die het tegelijk ook bij zichzelf kan terugvinden.

En nog wat verder:

Op basis van persoonlijke observaties ging Twitchell nog verder in op de samenstelling en gedragingen van het horrorpubliek in de cinema. Zoals gezegd bestaat dat vooral uit adolescenten. Daarnaast zijn er meestal ook enkele ouderen (altijd mannen) in het publiek aanwezig. Het is opvallend dat zij altijd apart zitten, meestal achteraan in de zaal. Volgens Roger Ebert (Ebert, 1981, pp. 54-56) zijn ze er niet om bang gemaakt te worden, noch om informatie te verkrijgen, maar wel om als het ware mee te doen (ze slaan om zich heen en moedigen de moordenaar / het monster aan). Deze mannen infiltreren in het jonge publiek omdat één van de boodschappen van deze films, zeker de slasherfilms, zou zijn dat de vrouwen opnieuw hun plaats moeten leren kennen. Ze moeten gestraft worden omwille van het feit dat ze seksueel vrijgevochten zijn. Het is duidelijk dat Ebert hier op zijn minst wat overdrijft. Hoewel we beseffen dat het publiek in Angelsaksische landen anders op de vertoonde beelden reageert, kunnen we ons toch moeilijk voorstellen dat een enigszins geestelijk gezonde man van middelbare (of latere) leeftijd wild om zich heen begint te slaan in een bioscoopzaal. Toch is de visie van Ebert interessant voor deze verhandeling, vanwege de (anti-)feministische thematiek. In Terrors of Uncertainty stelt ook John Grixti, die ervan overtuigd is dat de samenlevingscontext de inhoud van horror bepaalt, dat het geweld tegenover vrouwen in slasherfilms een uiting is van de angst van mannen voor vrijgevochten vrouwen. In de jaren 1970 en het begin van de jaren 1980, de bloeiperiode van de slasherfilms, was de Vrouwenbeweging op haar sterkst. Met Grixti kunnen we stellen dat de oudere mannen in het horrorpubliek in slasherfilms een object vinden waarop ze hun angsten kunnen richten. (Grixti, 1989, p.23) Het lijkt er op dat de filmmakers aan deze mannen, die uit zijn op wraak, tegemoet komen door bij de scènes waarin vrouwen worden aangevallen meestal te kiezen voor een point-of-view shot vanuit het standpunt van de moordenaar. Hierdoor wordt het publiek verplicht om als het ware mee te werken met de moordenaar. Misschien overschat Grixti de kracht van het point-of-view shot; in elk geval vertolkt hij de visie van verschillende filmhistorici, en wijst hij op één van de voornaamste punten van kritiek op het slashergenre.

Bron: De slasherfilm onder het mes...

Persoonlijk hecht ik meer waarde aan de eerste twee mogelijke redenen (achtbaantheorie + angstprojectie) die worden aangehaald en ik denk dat ik als fan in eerste instantie tot de eerste categorie behoor. De derde reden met die hele seksuele achtergrond klinkt in mijn oren niet helemaal onlogisch, maar ik vind het wel wat vergezocht en stel me toch vragen bij de wetenschappelijke juistheid hiervan. Hoe denken jullie hierover?

allemaal weet ik niet, maar ik wel!