Filmclichés

Tot mijn 13 jaar genoeg naar die dingen gekeken voor een heel mensenleven

Het enige wat ik er aan over gehouden heb is Braindead (zie top 10)

Dat is meer 'splatter'. Een wereld van verschil, hoor!

Viel mij laatst op dat de splatter films heel bloederig zijn. Ook niet bepaald een subgenre dat uitblinkt in originaliteit dus..

Ik denk dat het daarom 'splatter' genoemd wordt.

Dank je Sherlock .

At your service .

Een persoon die op de grond ligt, die nog net bij een voorwerp kan reiken om zichzelf te verdedigen.

Waarna de 'bad guy' op dat voorwerp gaat staan.

Grootste film-cliché: 'Je snapt het gewoon niet, hè?' - Joop.nl

een scène waarbij the good guy verstopt zit en de bad guy hem haar zoekt. Hij loopt langs wacht even en loopt dan weer verder

Ha, hopelijk ga ik me er nu niet aan ergeren bij elke film

Elke auto rijdt weg met piepende banden. Of het nu een automaat is bestuurd door een oma, op gras, zand of waar dan ook, die banden moeten piepen.
Elke vrachtwagen toetert wanneer die langsrijdt. Elke auto ook, als iemand oversteekt. En ze hebben allemaal dezelfde claxon ingebouwd. En elke trein toetert, maakt niet uit waar en wanneer en waarom.

En eentje die de spanning uit meeste thrillers en horrors haalt: zodra je iemand niet zelf dood ziet gaan en de personages nemen het direct aan zonder te controleren, komt die nog terug. En zelfs bij het controleren is het vaak nog een schrikmoment.

Op het moment dat er bij een detective gesproken wordt over de dader, diegene die dan in beeld is is het of is corrupt en heeft er mee te maken.

De introductie van een geliefde in een baan waarbij geshoten wordt (politieagent, soldaat) is te allen tijde dodelijk. Zo ook met pensioen gaan, op vakantie willen, gaan trouwen en een kind krijgen.

Borden die niet leeg worden gegeten.

In het verlengde daarvan:

Als hoofdpersonages eten aangeboden wordt;

'Nee dank je, ik heb niet zo'n trek'

Dinnertime!

Onder de tafel schoppen is een perfecte methode om iemand de mond te snoeren. Tenzij het een comedy is, dan schoppen ze steevast de verkeerde.

Idem met voetjevrijen.

Gezinnen eten altijd een verse hap, moeders staat gezellig (als een houthakker en met een groot mes) een winterpeen te snijden.

Kinderen willen ook wijn.

Mam: "Nee jongen, dat is slecht voor je."

Pap of visite: "Ah toe nou, laat hem een keer proeven."

Kiddo: "Jeeeej", slok, "Eeeeeew."

Allen: "Hahaha!"

Als mensen thuiskomen, pakken ze als eerste een blikje bier. 's Ochtends, 's middags of 's avonds. Als er iemand meekomt, "Wat wil je drinken?", "Wat heb je?", "Bier".

Niet eens zo slecht trouwens...

Het opzoeken van informatie op internet om gebeurtenissen, een ziekte, of de geschiedenis te doorgronden. Vaak gaat de hoofdpersoon daarna ook naar een instantie waarvan gehoopt wordt dat zij kunnen helpen.

Zou jij iets anders doen dan?

Niet per definitie, maar om het steeds in een film te verwerken vind ik zo afgezaagd.

Wat eigenlijk ook best wel een cliché is, is dat in een bepaald duel één iemand lijkt te hebben gewonnen, maar dat dan opeens achter hem iemand staat die zijn revolver of iets dergelijks op scherp zet waardoor hij opeens de verliezer is. Als ik even vlug denk komt dat onder andere voor in 3:10 to Yuma (2007) en Dr. No. En volgens mij in heeel veel films.

Nog meer eten gerelateerd; wanneer voedsel is vergiftigd of vooral wanneer er vreemde ingrediënten doorheen zitten zoals lichaamsdelen zonder dat de proever het doorheeft, is het eten extra lekker.

Bovenstaande horen hier ook wel thuis inderdaad.

-Iemand die op het laatste nippertje gered wordt op een afgrond of aan de rand van een gebouw, vaak zelfs met één hand.

Of een variant daarop: dat iemand de afgrond indendert maar dan toch nog naar boven komt gekrabbeld. Meestal zie je dan eerst één hand tevoorschijn komen, en dan de rest.

Vreselijk.

Dat er tijdens de aftiteling bloopers worden vertoond.

Al dan niet geregisseerd.

Bommen hebben in films en TV-series altijd zo'n handige tijdklok. Dan weet je namelijk precies wanneer zo'n bom afgaat. Degene die dat probeert te voorkomen lukt dat doorgaans als de tijdklok op minder dan tien seconden staat.

Lessen zijn altijd op heel ongelukkige momenten, als de leraar net van alles staat uit te leggen, afgelopen omdat de schoolbel gaat. De kinderen gaan meteen heel erg snel de klas uit. Leraren roepen nog iets dat ze vooral niet moeten vergeten tegen de wegrennende kinderen.

Als er een alieninvasie is weten die altijd perfect de Verenigde Staten te vinden en dan nog de grootsteden als L.A. of New York. Heel af en toe is er één verdwaald naar Parijs, Londen of Tokio.

Inderdaad wel zielig voor de Amerikanen, de buitenaardsen pakken altijd hen als eerste! Het is niet eerlijk.

Behalve in District 9 dan.