Beoordeling van klassiekers

Dat soort 'fel' bewoorde manier van discussieren (je ben niet de enige hierin) ligt immers ook aan de oorzaak van veel conflicten en off topic/onzinnige discussies wat op zijn beurt dan weer inderdaad zorgt voor een soort 'overgevoeilligheid' of rem wanneer het komt op het bespreekbaar maken van andermans argumenten of stemgedrag.

Filmbeleving is voor mij geen synoniem voor nostalgie. Ik beoordeel een film aan de hand van narratie, mise-en-scene, cinematografie enzovoort. Het eindproduct van dit geheel en wat voor emotie het oproept.

Maar nostalgie kan een belangrijk onderdeel zijn van je filmbeleving en dus kan je daar niet aan voorbij gaan, eigenlijk.

Wat heeft die nostalgie dan met de film zelf te maken? Door de film denk je terug aan een bepaalde periode uit je leven toen je film zag maar wordt, bijvoorbeeld, het acteerwerk of geluid daar beter van? Je zou ook zonder de film terug kunnen denken aan die periode. Bij nostalgie gaat het dan om die periode en niet om de film.

Narratie kan ook zorgen voor nostalgie. Dus het verhaal van de film dat zich in een bepaalde tijd afspeelt en nostalgie oproept. Nostalgie is dan alleen mogelijk bij films die een tijd representeren die jezelf hebt meegemaakt. Het is dan wel de inhoud van de film die zorgt voor nostalgie en niet het moment dat je film zag.

My point exactly. Als je een hekel hebt aan pakweg musicals, dan lijkt het me niet meer dan logisch dat je dat meeneemt in je beoordeling. Ook al ligt dat aspect dan voor de hand, je kan het daarom nog altijd slecht vinden.

Dan komt de vraag natuurlijk weer 'waarom je het dan uberhaupt kijkt' , maar goed dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken.

Plus deze oude waarheid:

Ieder heeft inderdaad zijn eigen redenen om een film te zien. Films waarvan ik op voorhand weinig verwacht laat ik per definitie links liggen, vandaar ook zelden musicals of animatiefilms voor mij. Al zijn er sowieso uitzonderingen die je toch wil zien. En gelukkig maar, want zo heb ik Ghost in the Shell 2 leren kennen en heb er nog geen seconde spijt van.

Ik denk dat iedereen er wel kan inkomen dat mensen zoiets raar kunnen vinden. En niemand zal daar ook problemen van maken als dat dan op een normale manier een keertje opgemerkt of besproken wordt.

Maar wat is het punt nu daarover tov de discussie?

Ik volg je wel hoor. Vandaar ook de reden dat ikzelf zelden musicals of animatiefilms kijk. Dat anderen dat wel doen moeten zij weten. Ik zit hier niet om voor anderen te beslissen welke films zij wel of niet moeten en mogen kijken. Ik zeg alleen dat zulke kritieken perfect te rechtvaardigen zijn, hoe vaak ze zichzelf ook herhalen.

Daarbij is het niet zo vreemd om er van uit te gaan dat een recensie een op zichzelf staand gegeven is, en mensen niet eerst 50 andere recensies van een persoon moeten lezen om te achterhalen welke zaken die persoon standaard slecht vindt.

Als je de zang in 90% van de musicals storend vind, vind ik het niet meer dan normaal dat je dat gewoon elke keer herhaalt. Wat is er dan zo vreemd aan het confirmeren van voorspelde kritiek ? (En het is trouwens ook zo dat wanneer je het niet vermeld de kans best groot is dat mensen er toch naar gaan vragen)

Wat jullie willen. Lekker zeuren over te veel cowboys bij westerns, te veel liedjes in musicals, verouderde techniek bij oude films, niet genoeg spraak in stomme films, te weinig animatie bij live action en te weinig live action bij animatie.

Succes met het kijken van films waarvan je weet dat de elementen die er in voor gaan komen toch kut zijn. Lijkt me erg leuk. En het gaat er niet om dat je het noemt, het gaat erom dat het leidend wordt voor je beleving bij een bepaalde film. Dat heb ik nu ook al 10 keer gezegd.

Hahaha, kom nou, dat meen je toch niet.

Volgens mij maak je er dan een vals kip/ei verhaal van. Ik zie niet in hoe dit een invloed heeft op je filmbeleving ?

Hoorde je eerder al iets zeggen in de aard van "overheen zetten", maar met zo'n uitspraken kan ik dan niks, omdat er geen leidraad is over welke zaken je je nu wel zou moeten overzetten, en welke zaken gewoon valide kritiek blijven.

Nee, ik schrijf hier een beetje in het wilde weg wat dingen op Staat duidelijk boven waarom ik dat vind, kom dan ten minste al met een tegenargument ipv zo'n reactie.

Wie zegt er dat het leidend is? Op elke regel zijn er uitzonderingen, hangt er maar vanaf wat de filmmakers ermee doen. Is hier ook al 10 keer gezegd. Daarnaast moet iedereen voor zichzelf maar uitmaken wat ie het belangrijkste vindt in film.

Ik vind het eigenlijk ook een compleet debiele (o, o, wat zegt die nu) discussie. Als je een tekenfilm gaat kijken, ga je achteraf toch ook niet keer op keer zeiken dat je liever een gewone film had gezien en een hekel hebt aan animatie in het algemeen. Tenzij je compleet verrast bent dat er geen echte acteurs in zaten natuurlijk.

Ik ben een beetje bang om een tegenargument geven... Ik heb zo'n angstig vermoeden dat zoiets als 'musicals blijven kijken terwijl je niks aan zang vindt en er toch over blijft mekkeren' hier kennelijk normaal wordt gevonden, dus laat maar.

Ja hoor, zoalng ze maar niet eisen serieus genomen te worden.

Jullie reageren trouwens wel lekker selectief (niet nu alleen). Maar ik zie zelf gewoon heel duidelijk dat het leidend wordt (om hem even terug te pakken) bij een oude film die wordt afgezaagd, dat het allemaal eigenlijk is omdat ie te oud is. En dus wordt het leidend, ja.

Zowel jij als mister blonde keren nu weer terug naar de motivatie van iemand om een bepaalde film te kijken.

Vraag ik mij af waar het nu uiteindelijk over gaat ?

- Of een discussie waarom mensen naar films gaan kijken die ze waarschijnlijk niet zullen apprecieren (en verwant - die elementen bevatten waaraan ze zich bijna zeker zullen storen)

- Of een discussie over het neerpennen van steeds dezelfde kritiek terwijl die (voor een deel van de users) wel gekend is. In dit geval is de motivatie van een gebruiker om een film te kijken compleet irrelevant, en hoeft het er ook niet telkens weer bijgesleept te worden.

Steeds van de ene tak op de andere blijven springen is een beetje vermoeiend.

Een goede reactie .Je hebt helemaal gelijk.

De discussie is idd een beetje versnipperd. Ligt ook aan mij omdat ik niet de hele tijd de discussie kan volgen en soms reageer op de laatste berichten.

Ik ken hier niemand die oude films ongenuanceerd slecht beoordeeld simpelweg omwille van het feit dat ie "oud is". Meestal gaat dat dan over een gangbare manier van werken van een bepaalde tijd (bv een bepaalde manier van acteren, filmen, monteren, plotelementen, storytelling enzovoorts...). Zie werkelijk niet in wat daar mis mee is, films uit deze tijdsgeest of pakweg de jaren 80 worden ook vaak beoordeeld op elementen die eigenlijk typisch zijn voor zijn tijd of genre uit die tijd...

En dat waren nu net die drie woorden uit mijn eerste (erg lange) bericht waar jij zo gretig op in ging. En toen ik zei dat ik daar geen zin in had, bleef je erop door gaan. Is dus je eigen schuld. Verder geef ik alleen voorbeelden vanuit andere invalshoeken (omdat daar aanleiding voor is vanuit andere gebruikers; jij bent niet de enige hier) die vergelijkbaar waren. Niet om iemands persoonlijke filmselectie onder de loep te nemen, maar om bespreekbaar te maken of het fair is dat iemand een film aspecten gaat verwijten die onvermijdelijk zijn; zoals bij klassiekers het geval is.

Waar het dus om gaat is dat men klassiekers eigenlijk verwijt dat ze te oud zijn (verouderde techniek bijvoorbeeld) in welke vorm dan ook en dat dit heel duidelijk leidend is in hun beoordeling Echt genoeg voorbeelden, hoor). Dat vind ik onbegrijpelijk. Dat het van dit punt is afgeweken door het geven van andere voorbeelden is je eigen schuld.

Maar waarom dan (om weer tot het punt te komen)? Zoals ik al zei, niemand verwijt ze echt dat ze 'oud zijn', wel eventueel bepaalde kenmerken die gangbaar waren voor een bepaalde tijd (zie ook bovenstaande bericht).

Ik gaf enkel commentaar op het doorheenhaspelen van discussies, niet op het afwijken, maar ga vast verder met zeggen dat het mijn schuld is en dat deze discussie niet enkel om mij draait. (over herhalen van kritiek gesproken ...)

Die verwijten zijn er niet zozeer omdat die elementen oud zijn, maar omdat die mensen vinden dat de huidige filmtaal (in al zijn aspecten) beter is.

Dat de films/regisseurs daar zelf niet voor verantwoordelijk zijn is zeker waar, maar ik zie geen geldige reden om daar mee rekening te houden. Doe je dat wel kan je die redenering doortrekken. Dan dien je dus rekening te houden met een boel randfactoren, zoals acteurs die niet beschikbaar zijn, budget, etc etc etc.

Voor een groep mensen telt gewoon het eindresultaat, en het effect van een film. Randfactoren en context zijn gewoon weinig interessant. Het gaat over het beoordelen van films, niet het toekennen van steun aan arme mensen. Dat je daar wat meer respect opbrengt voor de context lijkt me logisch.

Dat dit leidend zou zijn in mensen hun beoordelingen is enkel omdat die punten waarop de films verouderd aanvoelen als primair en belangrijk beschouwd worden.

Review van OH bij Nosferatu (de eerste de beste stomme film gepakt die ik tegen kwam; vrij willekeurig dus).

Het is NU alom bekend, ja. Acteerwerk inderdaad typisch voor de tijd; zo deden ze dat toen

Dat je er niets mee kan is allemaal prima, maar ik vind het niet fair te gaan zeiken over tekstbordjes (waarbij het aan jouw crapy versie lag dat ze zolang bleven staan), waarvan je weet dat die er zullen zijn, de film naar hedendaagse maatstaven op visueel gebied beoordelen etc. etc. En zo kan ik alle oude films afgaan. Het is heel erg leidend. Mag allemaal, je moet zelf weten wat je kijkt; maar ga niet dreinen als ik het niet fair vindt en me afvraag wat je met zulke films moet, dan. Iedereen is gek behalve jij.

Misschien ligt daar inderdaad het nuanceverschil. Je kan een persoonlijke voor- of afkeur hebben voor iets (bv. zwart-wit) en dat ook uiten, maar het om het keer op keer als verwijt aan te halen is gezien de context misschien onterecht. Het blijft een vage scheidingslijn en ik weet voor mezelf niet 100% wat ik ermee moet.

Mijn punt is ook niet wat er mag. Wat mij betreft mag alles. Je mag een film wat mij betreft ook afzeiken, omdat je liever een goed toneelstuk ziet, een boek leest of liever een ritje had gemaakt in je nieuwe auto. Maakt het niet minder vreemd; doe dat dan. Is geen faire kritiek, vind je wel?

Dan ga je dus films beoordelen op intersubjectieve (was het toch) criteria ? Van mij mag je, maar dat vind ik dan weer vreemd.

Je moet je dan vooral baseren op informatie die niet natrekbaar is, en nagelaten door derden. Zelfs schijnbare kenners komen vaak met de grootste onzin aandraven, en wat de geschiedenis ons nalaat is ook niet meteen geweldig dicht tegen de waarheid. Het zijn voorbeelden die ik eerder genoemd heb, maar The Matrix zal altijd gelinkt blijven aan de introductie van bullet-time, Ringu is de zogenaamde start van de aziatische suspense-wave. Is 10 jaar na datum al zo, maar compleet onzin natuurlijk.

Of men vroeger beter kon dat wat je ziet in een bepaalde film kan je maar op één manier te weten komen. Meer films zien uit die tijd. En daarna nog meer films, die wat meer buiten het zicht van de massa liggen. En dan kan je een brede gok wagen.

Wie zo zijn films wil zien en raten doet maar, ik vind het een wankel, redelijk random en vaak misleidend systeem. Zelf ga ik dan veel liever voor iets waar ik 100% kan achterstaan, namelijk mijn mening. Die is wat ze is.

Verder heb ik het ook niet op het "vroeger deed men dat zo" argument, aangezien het eigenlijk op teveel toepasbaar is. Die grote Hollywood blockbusters met hun zwak verhaal, veel cg en belachelijke acteerprestaties ... mjah, men doet dat nu eenmaal zo tegenwoordig. Maar is dat een excuus ?