Beoordeling van klassiekers

Voor de beoordeling van klassiekers heb je ook een soort bereidheid nodig om door technische mankementen heen te kijken, denk ik. Voor mij is de techniek onbelangrijk, het gaat om kunst. Ik zie wat Fritz Lang wilde laten zien in Metropolis, niet omdat de shots van de futuristische stad er technisch zo gelikt uitzien en later nooit meer zijn overtroffen, maar omdat het op kunstzinnig gebied fantastische beelden zijn. En andersom, een film als 5 centimeters per second is technisch gezien waanzinnig geanimeerd, maar als kunstobject volledig mislukt (als je het mij vraagt...).

Ik vraag me ernstig af of ik het met de laatste post eens kan zijn (om een oud paard maar weer eens uit een al bijna stinkende sloot te trekken). Waarom zou je bereid moeten zijn door technische mankementen heen te kijken? Een van de zaken die voor mij bij de beoordeling medebepalend zijn, is het al dan niet aanwezig zijn van technische mankementen. Dat heeft niet eens zozeer te maken met hoe oud een film is. Het is hiervor al eerder aangehaald: je krijgt bij meerdere klassiekers de indruk dat er wat gemakzuchtig met techniek is omgesprongen. Het kan toch niet zo zijn dat sommige films uit een bepaald tijdperk technisch veel beter zijn dan anderen uit hetzelfde tijdperk en dat je dan toch de film op zijn merites, zijnde een oude klassieke film, moet beoordelen. Dan is een beetje de teneur die ik soms tegenkom en daarmee heb ik moeite. Er zijn zat klassiekers die technisch prima in elaar steken en er zijn er die dat niet doen. Nou, bingo, dan gaat wat mij betreft op dat punt het cijfer wat omlaag. Maar zodra je dat doet, is er altijd wel iemand die weet aan te geven dat dat niet geheel fair is, aangezien het een oude film is. Hetzelfde geldt een beetje voor het acteerwerk. Ik heb er geen moeite mee dat er 'naar de tijdsgeest' wordt geacteerd. Bijvoorbeeld in 'Gone with the wind' is het acteerwerk redelijk dramatisch (ik bedoel daarmee niet dramatisch slecht). Maar in sommige oude films is het acteerwerk gewoon bar slecht. En dan mag dat best gezegd worden. Voor mij maakt dat ook het onderscheid tussen een klassieker en een oude film. Dus: om, in mijn perceptie, in aanmerking te komen voor het predikaat klassieker, moet een film niet alleen oud zijn, maar ook goed.

Tot slot: heb eerder in dit topic een discussie gehad aangaande het door mij aangehaalde voorbeeld 'Vertigo' van Hitchcock. Deels moet ik dat nu terug nemen, aangezien ik, na jaren later de film te hebben herzien, een stuk positiever ben geworden. Maar dit ter zijde.........

Kan me hier wel in vinden. Komt ook omdat ik me niet vastpin aan één esthetiek (die voort zou kunnen komen uit hedendaagse technische mogelijkheden). Kan net zo goed genieten van de misschien wat klungelige tableau vivants van Parajanov als van een over de kop gaande camera in Irriversible. Het is ook maar net hoe smal of breed je 'esthetisch kader' is, toch?

Tuurlijk, maar in deze discussie ging het niet echt over de beoordeling van esthetiek op basis van geëvolueerde technische mogelijkheden, wél over het gegeven dat mensen maar al te vaak dingen over zich heen laten gaan in de veronderstelling dat het anno zoveel 'wel niet beter zal gekunnen hebben'. Stel dat de overkopgaande camerabeelden uit Irreversible vol haperingen zitten en er zegt dan iemand "ach, in 2002 kon men gewoon niet beter"... ja sorry, maar dat is gewoon niet waar.

Zelfde geldt voor pakweg het slecht uitgevoerde camerawerk en effecten uit On the Waterfront, het stuntelige inzoomwerk bij Judgemt at Nuremberg en vele studio-opnames uit verschillende Hitchcockfims. Maar om 1 of andere reden nemen mensen dat allemaal veel vlugger voor lief bij films die voor 1980 zijn uitgebracht. Of ze stellen 'vroeger was dat gewoon zo' en dat is blijkbaar reden genoeg, of 'het zijn allemaal maar details', of het is ineens gewoon charmant geworden. En meestal denken ze dus gewoon dat het aan de technische beperkingen lag, terwijl dat lang niet altijd het geval is. Enfin daar ging het discussiepunt dus over, in een notendop.

...Tenzij je bedoelde dat iets best amateuristisch mag uitgevoerd zijn, zolang er maar een goed kunstzinnig idee achter zit? Dan ben ik het daar niet mee eens.

Zoals gezegd vind ik techniek niet zo boeiend. Met techniek bedoel ik nadrukelijk niet de cameravoering als zodanig, ik geloof ook niet dat het camerawerk in oude films minder is dan die in hedendaagse. Hoogstens zijn er minder bewegingsmogelijkheden maar filmmakers van alle tijden hebben cinematografische hoogstandjes afgeleverd (ik denk even aan Battleship Potemkin, M - Eine stadt sucht einen murder en Sunrise: a song of two humans). Met techniek doel ik meer op zaken als opnamekwaliteit, special effects en dergelijke. Film als kunstvorm is voor mij niet afhankelijk van die technische mogelijkheden en ik stoor me dan ook nauwelijks aan bijvoorbeeld de ruis en beeldverspringingen van de jaren '20 films. Uiteindelijk gaat het niet om een technisch perfect product maar om een kunstuiting. Anders kan je beter tv-commercials kijken dan klassiekers.

Het manco in je stelling zit hem voor mij in het gelijk schakelen van opname kwaliteit en special effects.

Uiteraard is het zo, dat de technische kwaliteit van de apparatuur in de jaren 30 bijvoorbeeld veel minder was dan deze nu is. Daarom kun je een film m.i. niet afrekenen (alhoewel ik dat bij sommige films storend vind, wat ten koste van mijn kijkplezier gaat). Special effects vind ik een heel ander verhaal. Als de techniek niet toereikend is om iets fraai in beeld te brengen en dat wordt vervolgens toch gedaan (met alle soms desastreuze gevolgen van dien) dan kun je dat de maker aanrekenen en dat doe ik dan ook. Ook destijds waren er hele fraaie manieren voor handen om dergelijke debacles te omzeilen (en een scene nog sterker te maken ook!). Voorbeeld is de hang-scene in The Ox-bow incident. Of de zwembad scene uit Sunset boulevard.Bij dergelijke slimme keuzes stijgt mijn waardering voor de regeisseur dan ook meteen.

Tot slot: het blijft naar mijn mening toch een smaak kwestie: films die er ontzettend verouderd uitzien, blijken in mijn waardering toch lager te scoren, ook al weet ik dat de technische middelen niet voor handen waren. Gewoon, omdat het ten koste gaat (soms) van mijn kijk plezier.

Meest verstandige wat ik hier al gelezen heb in dit topic.

Gave fotoserie achter de schermen bij enkele klassiekers:

BEST of BTS - Imgur - angusrs.imgur.com

Geweldige foto's kos! Vooral die van Metropolis is grappig.

Die van Rio Bravo

Ik beoordeel klassiekers meestal met een waardering tussen de 0,5 *en 5* Maar het is soms gewoon mooi om dingen in films te zien die gewoon ontzettend knap waren voor die tijd. Zo kan ik erg genieten van het camerawerk(zie mn mening) in Citizen Kane, ondanks dat het plot me niet zoveel aanstond zijn dit wel van die dingetjes waarin ik de kwaliteit van een regisseur kan zien, ondanks de vele beperkingen.

Daar kan je een film uit die tijd wel extra punten voor geven, ondanks dat het nu niet meer zo bijzonder is allemaal. Wat dat betreft moet je films in hun context kunnen plaatsen. Wanneer je dit niet doet kan je alles zo in de prullenbak gooien en beginnen met films vanaf de jaren 90(waar de CGI echt zijn intrede op een fatsoenlijke manier deed).

Ik zie niet echt in wat de vizuele kracht van Citizen Kane met CG te maken heeft ...

Dat zulke camerashots anno 2011 eigenlijk niet meer bijzonder zijn en je o.a. door middel van CGI onbeperkte middelen hebt om dingen op je scherm te toveren. Soms mag je dingen wel naar de maatstaven van die periode beoordelen. En vooral jij

Verder vind ik CGI over het algemeen minder mooi dat echte decors of 'echte' sfx..... Dus ben het er ook op die manier niet mee eens. Kan 100 keer meer van de oude stop motion King Kong genieten dan die moderne variant die vooral focust op fotorealistische beelden, maar compleet vergeten lijkt dat het om een monsterlijk beest zou moeten gaan.

De belichting in Kane is bij momenten nog steeds bijzonder. Daar verander je met alle CG aan de wereld niks aan. Verder wel eens met Reinbo, al boeit het mij niet zo of iets echt of fake is, concept design is voor mij belangrijk, en dan neem ik wat technisch minder geavanceerde CG best voor lief.

Beste voorbeeld blijft voor mij nog altijd de oude Star Wars reeks en de recentelijke Prequel reeks, die gewoon lelijke CGI had en het Star Wars gevoel verpestte.

Artisiciteit laat zich niet vervangen door technische mogelijkheden. Heeft niets met tijd van doen, maar met de kwaliteit van de regisseur om de middelen zo in te zetten dat ze emotie op roepen..

Deze beelden, doen mij emotioneel veel meer dan vrijwel welke virtuoze camerabeweging uit de computer dan ook.

YouTube - Citizen Kane (1941) - Opening Scene

Dat lag volgens mij meer aan het barslechte verhaal en de totaal ongemotiveerde cast.... Lucas is gewoon een matig regisseur.

Ook mee eens. Zo vond ik de digitale effecten in Wolfman prachtig, om er later achter te komen dat die onder regie van old School sfx man Rob Bottin tit stand waren gekomen. Het staat of valt met het juiste design.

Ik gaf ook een voorbeeld aan, het is niet per definitie dat ik bedoel dat alles uit de computer beter is natuurlijk.

Bij Pather Panchali (1955):

Bent u met het verkeerde been uit bed gestapt?

Ik ben in elk geval blij dat ik zowel levensbeschouwelijke/betekenisvolle films kan waarderen als het platste popcornvermaak (mits goed gemaakt, elk op hun terrein). Dat ik geen enkel genre als minderwaardig beschouw omdat het geen inhoudelijke doelstellingen heeft of omgekeerd enzovoorts. Niks moet, alles mag. Een ruimdenkendheid die goed van pas komt bij het relativeren van scherpe kritiek op films die naar mijn mening 4 of 5 sterren verdienen (in welke categorie ze ook vallen).

Die indruk krijg ik anders wel. Of je begrijpt gewoon geen snars van films die iets meer moeite vragen dan films als Home Alone of Bloodsport. Dat kan natuurlijk ook...

Je speelt wel lekker alle elitaire drogreden kaarten die er zijn he, Grindhouse

De klassieke je-snapt-het-gewoon-niet is een fraaie.

Waar hij die indruk haalt is me trouwens een raadsel. Ik heb nota bene Bloodsport op 0,5* staan en pakweg Eyes wide Shut op 5. Blijkbaar mag je niet teveel luchtige films goed vinden en gevestigde serieuzer bedoelde (om het grofweg samen te vatten) negatief bespreken om geen nergens op slaande gekheid naar je kop te krijgen. Elitair ten top inderdaad.

Persoonlijk zal zo'n cijfer me een worst wezen, het gaat mij eerder om hoe je dingen formuleert en de manier waarop je je probeert uit te drukken in je reviews. Het bruist van zo'n zelfingenomen egotisme, bevooroordeeldheid en vooringenomenheid dat het nauwelijks serieus te nemen is. Grappig bedoelde vergelijkingen en misplaatste metaforen zijn al helemaal om je vingers bij af te likken. Dit bijvoorbeeld:

Ook het zogeheten portret van armoede is maar een povere plaat die tot treurens toe blijft hangen. Er wordt geklaagd dat ze zich alleen maar rijst kunnen veroorloven of geen olie hebben voor in het haar, en ook het voortdurende gesteel uit armoede is maar een weinig diepgravende rode draad die zich kan meten met Alladin. Bovendien vliegt de prent constant van de hak op de tak met meer losse eindjes dan een Belgisch regeerakkoord, waardoor meeleven met zo’n brokkelige soep nogal moeilijk wordt.

Serieus, waar gaat dit over? En vanwaar die link naar Aladdin? Is er überhaupt een link tussen het mythische Arabië en India in dit geval? Of kwam je daar toevallig op omdat er in beide films armoede een grote rol speelt? Grinniken moest ik verder ook om de vergelijking met de moeizame kabinetsformatie. Hulde daarvoor, want was er zelf persoonlijk niet op gekomen.

Maar het is natuurlijk gemakkelijk om andere te betichten van elitarisme terwijl je zelf ook kunt bedenken dat je stukken, en die pseudo welbespraakte retoriek een enorme ergernis oproept.

Even voor de duidelijkheid: Gaat het je nou om de mening die Djelle neerpent of de manier waarop hij dat doet?

Ikzelf hou ook niet zo van wollig taalgebruik (alhowel bij mij ook geregeld de boel ontspoort), maar kan dit nog beter velen dan van die zinloze uitingen als: 'super-film', 'de ultieme klassieker' en 'een film die iedereen moet hebben gezien'. In ieder geval ben ik nog weinig recensies / posts gezien van Djelle waarin hij geen onderbouwing van zijn mening geeft. Of ze dan in wat wollig taalgebruik zijn geformuleerd, tja dat is iets waar doorheen te lezen valt. Of niet?

In zowel het oude verhaal als de tekenfilm uit 1992 komt het stelen uit armoede meermaals aan bod. Wat er verder niet te snappen valt aan mijn uitspraken omtrent het rommelige plotverloop vol pover uitgewerkte personages zal louter aan ons smaakverschil/visie liggen vrees ik.

Mijn recensies slaan op films, niet op personen. Groot verschil.

Dat ze niet de meest bescheiden of mild van toon zijn (niet zo vreemd trouwens bij een film waar iemand niet veel sterren aan kwijtkan) zal ik niet ontkennen. Egotisme en bevooroordeeld zijn is echter een brug te ver. Maar zoals Driello ook zegt, het is iets waar je normaal moet kunnen doorheen lezen. Er zijn altijd mensen die weleens geergerd reageren op zo'n negatieve post, maar dan schort er toch iets aan hun sportiviteit of relativatievermogen (dat zijn trouwens meestal users die zich ook zouden ergeren wanneer het op een gewone manier gezegd wordt).

Ikzelf ben nog nooit uit mijn dak gegaan wanneer iemand een film afbrandde die me nauw aan het hart ligt, tenslotte is het die user zijn mening erover en thats it.

De manier waarop uiteraard. Je mag van mij om het even welke film afkraken, maar doe dat dan met een beetje onderbouwing. Filmmakers als Bergman, Fellini, Bunuel, Godard etc. zijn buitengewoon geroemde kunstenaars. Je kunt het daar niet mee eens zijn, maar het zou voor de hele discussie en voor je eigen inzicht geen kwaad kunnen toch eens na te gaan waarom dat zo is. En nou zal ik misschien weer elitair genoemd worden, maar ik vind het eerder van een ongehoorde arrogantie getuigen om je daar volledig van af te sluiten en het zelfs te ridiculiseren.

Iemand betichten van elitarisme is trouwens evengoed een 'ad hominem' drogreden jeroentjuh. Als uit iemands post blijkt dat ie een en ander niet begrepen heeft mag dat wat mij betreft gewoon geconstateerd worden.