Verbazing verdwenen

Omdat je een Transformers film van Michael Bay niet kunt vergelijken met een film uit de jaren '50-'60.

Ik hou van de warmte van Technicolor bij oude films, maar films hoeven niet per se in kleur te zijn. Bij hedendaagse zwart-wit films mis ik soms de warmte al kan dat (bvb The Artist of Schindler's List) best wel goed zijn.

En ik volg Onderhond met zijn repliek 'Seriously?...' Je gaat films en animatie toch niet vergelijken met het typen van een tekst op de computer?

Ikzelf o.a. maar zijn er meer. Ik zeg al in 2008 dacht ik heel anders over. Ik heb nu een tussenpositie in genomen. Een beetje oud een beetje nieuw.

Waarom niet? Omdat men nu meer technische middelen heeft? Omdat met toen makkelijker indruk kon maken op mensen? Omdat acteurs beter zijn nu? Of omdat ze serieuzer waren vroeger? Gaat het je om de film zelf, of zit je te beoordelen hoe goed iemand met de beschikbare middelen een product gemaakt heeft? Mag je indie en Hollywood dan ook niet vergelijken? Of een begenadigd/geniaal regisseur met een bandwerkregisseur? Die laatste kan er ook niet aan doen dat hij het genie mist om écht iets speciaals te maken.

Meeste cinefielen vinden de films uit de jaren '50-'60 trouwens veel beter dan Bay's Transformer films, dus hoezo kan je ze dan niet vergelijken?

Waarom hebben sommige mensen dan een afkeer van alles wat nieuw is. En blijven ze bij het oude.

Het is niet omdat dat voor een beperkte groep geldt, dat iedereen die op 1 punt hetzelfde gedrag vertoont meteen hypocriet is.

Je kan (de typische) CG animatie ook gewoon lelijk vinden, zonder daarbij stil te staan bij ambachtelijkheid en dergelijke. Het is een teken/animatiestijl, mensen vinden die nu eenmaal mooi of lelijk. Dat is niet rechtstreeks te verbinden aan het meegaan met je tijd.

Tja, waarom hebben mensen een hekel aan oude films? Kwestie van smaak zeker?

Maar het is wel weer zo dat het een stijl is die logischerwijs nu vaker gebruikt wordt dan in bijvoorbeeld de jaren dertig. Er zit dus wel een component aan van het moeten plaatsen in de tijdgeest. Al is het maar omdat je weet dat bepaalde technische aspecten anders ingevuld worden bij gebrek aan technologie die wij nu voorhanden hebben. Maar je blijft uiteindelijk een film bekijken met de bagage die je in het nu hebt opgebouwd en het is misschien ook wel weer zo dat nostalgische argumenten meeneemt in een beoordeling.

Bepaalde genres vind ik dat ze tegenwoordig niet zo vooruitkomen. Actiefilms uit Hollywood bijvoorbeeld, 13 in een dozijn, pfff.... Horrors, ook zo inspiratieloos de laatste tijd. Vooral in Hollywood lijkt de inspiratie zoek te zijn, dat zie je ook aan het eeuwige uitmelken van een film, remakes, sequels, prequels, reboots.... 0,0 inspiratie. De kijkers gaan er wel heen, dus dan blijft de filmindustrie hetzelfde truukje keer op keer uithalen.

Ook heel veel young adult-producties de laatste tijd, maar ook daar is er een kwaliteitsverschil. Bij slechte kinderfilms krijg ik soms de indruk dat de makers denken dat kinderen dom zijn, en daarom domme films produceren. En dat zie ik de laatste tijd ook in de teen/young adult-hoek. Dan krijg je enorme draken als Jupiter Ascending, After Earth... enz. waar slecht acteerwerk en waardeloze dialogen niet uit lijken te maken omdat men denkt dat tieners dat toch niet doorhebben of zo?

In die zin kan ik me wel vinden in de commentaren dat de "verbazing" de laatste jaren een beetje verdwenen is.

Natuurlijk heeft het ook met leeftijd en kijkervaring te maken, ik zie vaak dingen die ik al eerder gezien heb, en dan heb je dat "eerste keer"-effect natuurlijk niet zo. Maar volgens mij is er dus wel wat meer aan de hand en schort het aan inspiratie en kwaliteit in Hollywood. In Europa schort het door de crisis volgens mij ook aan geld, waardoor producenten liever op safe spelen en niet riskeren, en dan krijg je meer van hetzelfde.

Wat altijd goed is om uit die filmsleur te komen is om wat verder rond te kijken. Films uit andere landen, uit andere continenten, films uit genres die je anders links zou laten, uit andere decennia, independent cinema, enz. Er valt nog steeds genoeg te ontdekken.

Maar uit Hollywood komt heel veel 13 in een dozijn slappe hap, zo'n film als Birdman die dan de Oscars wint is weer een verademing. Hopelijk zet dat andere makers aan om meer te durven, en dat levert weer meer variatie op.

Ik bedoelde met het hypocriete dus vooral, dat heel veel dingen nu met de computer gebeuren, dus zou niet weten waarom dat met films dan niet zou mogen. En dan waar baseer je je mening op. Na het zien van 1 à 2 films. Wel weinig dan.

Hekel? wel erg groot woord. Interesse lijkt me beter. Iemand die bij een Hitchcock gaat uitweiden waarom die zo'n film geweldig vind interesseert me niet meer. Dat hoofdstuk is afgesloten. De reden waarom die film niet (zo) goed (meer) is, dan juist weer wel. De leeftijd van die persoon doet er niet toe.

Net zoals 10 ... 20 ... 30 jaar geleden. De jaren '70 zijn dan een uitzondering, hoewel daar ook nog maar weinig van overblijft wat mij betreft. Maar toen was ik er niet, dus niet echt mogelijk om te beoordelen wat het effect van die films toen gehad zou hebben.

Creativiteit en durf gaan gewoon niet zo samen met geld verdienen.

Moeten, moeten ... ik beoordeel een film gewoon op wat hij met me doet, welke emoties en gedachten hij in me oproept. Als oudere films daar minder goed op scoren dan nieuwere geef ik ze echt geen hoger cijfer omdat ze toen minder middelen voor handen hadden en andere stijlen verkozen. Als ze me niets doen, dan hebben ze als film gefaald: ze extra punten geven omdat ze "voor die tijd" best goed waren vind ik absurd.

Ik bedoel niet dat jij iets moet met je beoordeling, maar dat je er ook niet omheen kan dat het uit een andere context komt. Dus als je bijvoorbeeld een stille film beoordeelt op het gebrek aan kleur en geluid doe je het ook geen recht. Ik beoordeel films zelf natuurlijk ook met wat het met mij in het heden doet.

Ik heb zelf nooit zoveel eisen gesteld aan creativiteit. Vaak krijg je dan inderdaad films die met weinig durf en 13 in een dozijn zijn gemaakt. Louter gemaakt om geld te verdienen, danwel om fans te bedienen.

Enige nadeel is als ze gaan tegenvallen, geldt dat gelijk voor een heleboel.

Hierbij vind ik dit nog wel relevant: The Paradox of Choice.

Ben het er zelf niet 100% mee eens, maar het is niet omdat er nu veel meer mogelijk is en veel meer keuze is om je filmisch uit te drukken, dat het daarom ook makkelijker is.

Vraag is dan of je de film an sich moet beoordelen, of de prestatie die het filmteam heeft geleverd. En zo ja, hoeveel van die prestatie neem je mee in je beoordeling (en hoe goed kan je de prestatie zelf beoordelen als kijker).

Een film zelf kan je niet "geen recht" aandoen wat mij betreft, dat je de makers daar niet op moet afrekenen is een ander verhaal.

Als de afwezigheid van kleur en geluid een reden vormt waarom de film je niet raakt is het toch logisch om dat mee te nemen in je beoordeling? Ja, de film is afkomstig uit een andere context, maar waarom zou de context waaruit een product voortkomt relevant zijn in mijn beoordeling?

Edit: zoals Onderhond hierboven zegt kan de context wel van belang zijn in het beoordelen van de makers van een film - hoe origineel was het, hoe vernieuwend, etc. - maar dat is een ander verhaal.

Dat komt bij muziek vaak goed tot uiting. Als een zangeres bijvoorbeeld live niet kan zingen er is een grote groep mensen die de zangeres inclusief muziek niet goedvindt. Sommigen vinden dat de artiest z'n eigen nummers moet schrijven, spelen en producen vooraleer ze iets goeds hebben afgeleverd. De ambacht overheerst, niet het eindproduct.

De artist cult vs de art cult. Gewoon twee manieren van naar een product te kijken met daaruit voortkomend andere beoordelingscriteria. Gaat tot in de eeuwigheid blijven botsen

Het is toch ook maar wat je eisen zijn. Iemand die maar sporadisch film zien zal nog wel snel gefascineerd zijn dan iemand die bewust op zoek gaat en al snel veel gezien heeft en daardoor de lat wat hoger legt. Films als Transformers of Harry Potter worden bij critici niet meteen hoog aangeschreven, maar als daar een heel groot publiek naar kijkt en het dan nog geweldige films vind, wie ben ik dan om te oordelen wat goed en slecht is in de filmwereld? Ik kan enkel mijn mening over films geven.

Ja, daar is deze site ook voor.

Maar is wel wat eenzijdig gericht. Zie je bijvoorbeeld ook bij Gooische Vrouwen 2 (2014)

Nou ja, bepaalde dingen zijn natuurlijk wel makkelijker geworden: betere beeld- en geluidskwaliteit, spectaculairdere actie ... maar de grote hoeveelheid keuzes kan inderdaad ook voor complicaties zorgen. Hoe meer je kan kiezen, hoe meer stress het oplevert om de "perfecte" keuze te maken. Naast het feit dat nieuwe mogelijkheden (zoals CGI) implementeren vaak een hoop tijd en moeite kost.

Deels klopt dat zeker, maar ik denk niet dat mensen die even veel of meer van oude films genieten altijd "een oogje toeknijpen" vanwege de artiest: alsof ze de films eigenlijk minder goed vinden, maar minder hoge eisen stellen. Ik denk dat ze lang niet altijd lagere eisen, maar vooral andere eisen stellen: meer nadruk op het plot bijvoorbeeld, of een voorkeur voor de wijze waarop emoties toen werden verbeeld.

Een site als MM trekt sowieso meer grote filmliefhebbers aan dan film passanten. Misschien niet eens in aantallen, maar wel waar men zich kan laten gelden via stemmen en meningen. Vandaar de scheve verhouding.

Daar ben ik het 100% mee eens. Al zie ik in discussies wel vaak dat naar zulke argumenten gegrepen wordt, al is het maar omdat het vaak gewicht in de schaal legt. Niet geheel terecht, maar vele discussies online draaien dan ook meer om het halen van gelijk, eender hoe

Ja precies, mensen zoeken vaak "objectieve" argumenten om hun smaak te ondersteunen.

Misschien ben ik het wel meer met jullie eens dan ik wil toegeven, omdat het nogal nogal implicaties oplevert voor mijn eigen systeem van waarderen. Voor mij geeft mijn idee van de context van een werk een extra lading omdat het door mij geconstrueerde verhaal eromheen mij vaak meer intrigeert dan het werk zelf. Dat is inderdaad een subjectieve graadmeter en niet iets wat anderen hoeven te delen.

Ja, denk ik ook wel. Maar dat kun je ook wel toepassen bij populaire of hoggewaardeerde films. Aan de andere kant gaan mensen die ook wel veel kritischer bekijken als die volgens het grote publiek toch zo geweldig zijn. Ik weet dat ik me daar wel schuldig aan maak.

Top 10 Milestones in Cinema - YouTube

dit geeft ook meer inzicht in waarom de films minder spectaculair zijn,,

Has CGI Gone Too Far? - YouTube

Zelf kijk ik de afgelopen jaren vooral oudere films omdat ik alle grote klassiekers probeer te zien.

Technische aspecten terzijde, valt het me op hoe verassend oude films vaak zijn in hun plot. Het is allemaal veel minder voorspelbaar dan nu. Mogelijk omdat de vaste formule nog niet gevonden was en iedereen nog veel meer aan het experimenteren was. Je zou het kunnen vergelijken met web series van nu. Die durven ook nog hun eigen gang te gaan, iets waar grote studios het lef niet voor hebben.

Charlie Chaplin films bijvoorbeeld. Er gaan evengoed mensen in dood, vrij onverwachts. Het is ook lastig te voorspellen waar het verhaal heen gaat.

En de Marx Brothers dat is al helemaal complete anarchie.

Alle werken van Kubrick blijven zowiezo erg sterk, op Spartacus na zijn de effecten ook niet verouderd. A space Odyssey ziet er veel beter uit dan veel SF films van 10 jaar geleden.

Ook echt een film waarmee Kubrick zijn eigen weg ging. Het stelt vragen, het verwondert. Het is een film als geen ander.

Metropolis (1927) is de laatste film die bij mij echt een diepe indruk heeft achtergelaten. Een stille zwart wit film, destijds met een groot budget gemaakt en regelmatig vroeg ik me echt af hoe ze het allemaal gemaakt hebben. Het is echt een grootse film, met indrukwekkende special effects, een indrukwekkende soundtrack en een paar erg sterke rollen.

De robot Maria was haar tijd ver vooruit, pas iets van 40 jaar later zagen robots er even goed uit in films als haar.

We leven nu eenmaal in het computertijdperk dus waarom zouden ze dit niet toepassen bij films (muziek, boeken).

In hoeverre er teveel gebruik wordt gemaakt van CGI weet ik niet. Het hangt van het genre film wat je kijkt.

Ik blijf het raar vinden dat mensen die afkeer van CGI hebben wel doodleuk achter een computer gaan zitten om dit vermelden. Terwijl het al lang niet meer een apparaat waarop je een brief kan uittypen of een database kan bij houden.

Bij oorlogsfilms kan je niet verwachten dat ze nu nog met die oude vliegtuigen de lucht in gaan, dat brengt enorme risico's met zich mee dus zullen ze nu CGI toepassen.

In oude sf films zitten mensen in pak of wordt op afstand bediend of gaan ze echte beelden er in monteren, die er tegenwoordig niet meer uitzien.

Hoewel er vroeger ook al steeds meer op locatie werd opgenomen, werd er ook veel in de studio opgenomen. Ik weet niet of mensen dat allemaal nog leuk om het op die manier te zien. Mij staat dat nu wel tegen die studiofilms (tenzij het musicals zijn. Tegenwoordig zijn musicals weer meer naar de oorsprong en dat is op het toneel).

Hoewel voor kinderen gemaakt mag ik toch graag hedendaagse animatiefilms kijken. Het is prachtig gedaan vaak. Ik verbaas me erover hoe ze dat voor mekaar hebben gekregen ook al zijn er heel veel die ik helemaal niet leuk vind.

In hoeverre films nu minder spectaculair weet ik ook al niet. Al zal dat aan reacties van mensen ook wel meevallen. Ook zal je in het verleden blijven hangen als je niet meegaat met je tijd.

Knisper wrote:

(quote)

ik bedoelde eigenlijk vooral dat je je met een hogere leeftijd minder laat verbazen.

Ik denk ook dat dit het is...Wel heel jammer Wat je ervoor terugkrijgt is nostalgie... ook een mooi gevoel