Interessante filmartikelen

Mo Henry. Zij is een ‘negative cutter’, een beroep dat op het punt van verdwijnen staat. Henry vermoedt zelf dat zij een van de laatsten is, al beoefent haar zoon momenteel nog hetzelfde vak.

Een negative cutter is iemand die helemaal aan het eind van het productieproces zit en aan het werk gaat als de montage af is of, zoals dat heet, “op slot zit”. In dat eindstadium moet het negatief worden gemaakt dat aan de basis staat van de kopieën die in de bioscoop gaan draaien. Vroeger gebeurde dat analoog, nu vrijwel uitsluitend digitaal. Vandaar dat het vak aan het verdwijnen is. Er zijn slechts een paar filmmakers die nog met analoge film werken, zoals Quentin Tarantino, Paul Thomas Anderson en Christopher Nolan; regisseurs die interesse hebben in afwijkende beeldformaten als 70mm of IMAX.

Mo Henry werkt sinds 1975 als negative cutter in Hollywood, haar eerste film was Jaws. Haar familie doet dit werk al sinds de jaren twintig: Mo trad in de voetsporen van haar vader die het weer overnam van zijn tante. Het is een uiterst secuur beroep. De negative cutter begint als de film editor klaar is (verwarring over die termen bleek ook uit vragen uit de zaal). De editor monteert een film op basis van positieve kopieën van het cameranegatief. Pas als de film helemaal af is gemonteerd, inclusief special effects, gaat de negative cutter aan de slag. Die snijdt aan de hand van de gemonteerde versie het negatief tot een exacte kopie, tot op het beeldje nauwkeurig, van de eindmontage (de ‘final edit’). Fouten maken betekent het origineel verknallen. Van dit gesneden negatief worden dan de (positieve) kopieën getrokken die door de filmprojector gaan.

Of iemand de volgende Tom Cruise, Julia Roberts, Robert Downey Jr. of Jennifer Lawrence wordt, laat zich niet voorspellen. Maar wiskundigen van de Queen Mary University of Londen bleken wel met een zekerheid van 85 procent te kunnen voorspellen of het beste jaar van een acteur nog moet komen, of al is geweest. Dat schrijven zij deze week in het vakblad Nature Communications.

Floris Bauer leerde het televisievak bij Endemol, voor hij zijn eigen studio begon in Californië. Met zijn Gunpowder & Sky produceert, distribueert en vermarkt hij films en series.

Per maand krijgen we zo’n 300 mogelijke projecten binnen. Die komen van agents, producenten, schrijvers, van alles en nog wat. Af en toe komen er projecten voorbij waar heel Hollywood wel iets in ziet, maar ik ben vooral geïnteresseerd in de niches. Van onze vijftien films van afgelopen jaar waren er vijf zelf geproduceerd.

Het maakt mij niet uit of ik een al gemaakte film koop of zelf produceer. In beide gevallen is het onze film, “presented by Gunpowder & Sky”.

Gameverfilming Sonic werd grondig aangepast nadat fans hadden geklaagd over het uiterlijk van hun held. Digitale personages roepen vaker gemengde gevoelens op, dit noemt men het uncanny valley-effect.

Poppen en wassen beelden die er net niet helemaal menselijk uitzien: Sigmund Freud kreeg er al de kriebels van, zo schreef hij in zijn essay ‘Das Unheimliche’, gepubliceerd in 1919. Een halve eeuw later introduceerde de Japanse roboticaprofessor Masahiro Mori de term uncanny valley – in het Nederlands ook wel ‘de griezelvallei’ genoemd – om dit fenomeen te duiden.

Twee recente films, Tenet en I’m Thinking of Ending Things, zijn als een ingewikkelde puzzel, die de toeschouwer na afloop met een hele waslijst aan vragen achterlaat. In hoeverre heb je antwoorden nodig om kunst te waarderen? Een ode aan het onbegrijpelijke.

Alleen jammer dat beide genoemde films prima te begrijpen zijn.

Allebei kwamen ze de afgelopen maanden met films die spelen met tijd. Allebei maakten ooit een film over geheugen. En verdomd: de carrières van Charlie Kaufman en Christopher Nolan schuren al langer tegen elkaar aan — misschien meer dan ze zelf zouden willen.

Afgelopen zaterdag overleed de Britse schrijver John le Carré. Vele van zijn spionageromans zijn verfilmd, zoals Tinker Tailor Soldier Spy (Tomas Alfredson, 2011) en A Most Wanted Man (Anton Corbijn, 2014). Filmcriticus Peter Bradshaw haalt herinneringen op.

Is het film of televisie?

De verschijning van het vijfdelige Small Axe (Steve McQueen, 2020) doet een discussie oplaaien die eerder al door producties als Twin Peaks: The Return (David Lynch, 2017) en The Ballad of Buster Scruggs (Joel en Ethan Coen, 2018) werd aangewakkerd: wat is het verschil tussen televisie en film? En doet dat verschil er nog toe in een tijd dat we vooral op een klein scherm kijken?