Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

9. Real Women Have Curves (2002)

90 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 18

VS / Regie: Patricia Cardoso

https://girlsontopstees.com/cdn/shop/articles/z6AASa75d5MpU0HZCuySLwV7gie.jpg?v=1695287297&width=1500

De tittel voelt wat melig en achterhaald maar past wel ook. De onderwerpen waar deze film over handelt, het leven van de onderklasse in USA, immigratie, sociale ongelijkheid, vrouwenrechten, focus op de “maagdelijkheid” van vrouwen zijn ook ver van nieuw nu. Maar toen deze film uitkwam was het allemaal nieuw binnen mainstream cinema. Ik herinner de maatschappelijke visie van toen ook als anders, er werd bv. in de media heel veel negatief gedaan over het uiterlijk van vrouwen. Het laatste is nog altijd het geval maar in mijn herinnering was er weinig tegengewicht te vinden toen. Veel mensen hebben nog altijd negatieve/agressieve of onwetende standpunten over deze onderwerpen. Wat mooi is aan deze film is dat het wel heerlijk feelgood is op een mooie manier terwijl hij in de realiteit gegrond blijft. Als zodanig is dit een film waar velen nog waarschijnlijk toevlucht in gaan vinden. Ik was wel te vinden hoe optimisme deze film is op veel vlakken ondanks de onderwerpen. Ik heb er ook best van genoten.

In de hoofdrol America Ferrera in haar eerste rol, bekend van o.a. Ugly Betty, Superstore en Barbie.

ruim 5 uur! Da’s een serieuze onderneming! Ga je het doen?

John Milton moet het einddoel bereikt zijn aan het einde van de week?

Ik heb een hele fijne week met 15-23 uur diensten, overdag alleen thuis, en daarna thuiswerken. Dan kan ik ik ook nog dingen kijken als het rustig is

Ja, dat was niet mijn beste idee van de week.

7. Rush (1991)

Regisseur: Lili Fini Zanuck
Speelduur: 120 minuten
FTV: 12+2 punten = 14 punten totaal

Film die vrij sterk begint maar zijn troeven toch wat minder goed uitspeelt.

Eigenlijk had ik al op mijn hoede moeten zijn bij de rekrutering van Leighs karakter Kristen. Doorgewinterd narcotica-undercover agent Jim (Jason Patric) en afdelingshoofd Dodd (Sam Elliott) kiezen haar uit een select gezelschap kandidaten omdat ze haar een sprintwedstrijd zien winnen. Er wordt over gegrapt, maar voor de infiltratie in een netwerk van dealers en criminelen zou een grondigere (psychologische) screening wel gepast zijn. Net als veel scenes die volgen, lijkt de prioriteit van de makers vaker te zijn wat een geinige of memorabele scene zou opleveren, dan dat er gebouwd wordt aan een realistisch, betekenisvol geheel. Clarice Starling werd ook van een trainingskamp geplukt, maar het zweet op haar voorhoofd betékende tenminste iets.

Het geeft een beetje de indruk dat de échte film zich buiten de film afspeelt. Wat wij te zien krijgen zijn vele oppervlakkige interacties met dealers, de geleidelijke afdaling in verslaving van beiden, de verplichte incheckmomenten met Dodd en ook al delen Patric en Leigh goede chemie, ook de liefdesverhouding die ontstaat weet nooit iets diepgravends teweeg te brengen. Als zij na verloop van tijd eerder junkies zijn die doen alsof ze undercover zijn dan andersom, probeert de film hen (en daarmee de zaak, voor zover daar nog enig schot in zat) alsnog op het rechte pad te krijgen maar de echte struggles, gewetenskwesties en paranoia krijgen we nooit te voelen, slechts hun geschreven, papieren, oppervlakkige benadering. Realistisch of niet, de behandeling gaat met een boog om diepgang heen. Narc (2002), waarin Jason Patric een vergelijkbare rol speelt, deed dat bijvoorbeeld al veel beter.
https://i.ytimg.com/vi/b0fN88K_hw0/maxresdefault.jpg
Ik twijfelde tussen 2,5* en 2*, want eigenlijk is het ook weer niet heel slecht en zowel Patric als Leigh leveren goede prestaties. Maar toen moest ik weer denken aan die soundtrack en score van Eric Clapton. Iemand leek het een goed idee om de film te doorspekken met bluesgitaar-riedeltjes, zowel op spannende als zielige momenten of gedurende neutrale autoritjes en bar-scenes. Telkens weer zo’n zwoel tokkeltje dat zijn intrede doet; net als bij een druppelende kraan is de tussenliggende stilte van anticipatie op een gegeven moment de grootste terreur. En toen Tears in Heaven ook nog eens ingezet werd (toen er iemand dood was en een ander contemplatief over het strand aan het rennen was), toen was ik er klaar mee. 2*

5. The Deepest Breath (2023)

Regisseuse: Laura McGann

108 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 10

Bron: Netflix

Fantastische docu over de extreem gevaarlijke sport vrijduiken. De beelden zijn schitterend, maar tegelijkertijd ook angstaanjagend. Bizar tot welke diepten deze vrijduikers afdalen op letterlijk één teug adem. Zeer beklemmend, iedere duik kan het einde van je leven betekenen. Letterlijk adembenemend om te volgen. Duikers hebben geregeld black-outs bij terugkeer aan de oppervlakte. Dat is behoorlijk heftig om te zien.

Dat er iets niet lekker af gaat lopen in deze docu staat al snel vast, maar de spanning blijft. Knap gemaakt en razend interessant om bijna twee uur lang een inkijk in deze sport te krijgen.

4*

11. The Being (Film, 1983)

Speelduur: 82 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 22

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20312.jpg?cb=1536041001

Kijk, dat is dus wél hoe een jaren '80 B-horror hoort te zijn. Natuurlijk met een slap verhaal, niet hele goeie effecten of fantastische acteurs (maar wel met Martin Landau). Maar wel gewoon vermakelijk hoe er zo af en toe iemand met een paar tentakels naar een gruwelijke dood wordt getrokken, om pas tegen het einde het hele monster te tonen. Goed is het zeker niet, maar dit soort films hebben voor mij zeker hun charme.

Die alternatieve titels!

"Easter Sunday / Freak / The Pottsville Horror"

...om dan te settelen op The Being

Dat was natuurlijk ook niet de beste film uit haar oeuvre om er uit te kiezen...

Nee want dat is (als je het mij vraagt) Indecent Desires (1968) met 2,5*. Bad Girls Go to Hell en Deadly Weapons bleven allebei op 2* steken.

Of heeft Alexspy een tip waarvan hij denkt dat het Woland wel kan bekoren?

John Milton wrote:

(quote)

Nog anderhalf uur te gaan, mijn hemel. Ik wil SLAPEN!

Hij doet het hoor! Hou vol, je bent er bijna.

58 minuten, Mike. Bijna me ass

14. Little Man Tate (1991)

Regisseuse : Jodie Foster

99 minuten

FTV : puntentotaal 28

https://facts.net/wp-content/uploads/2023/11/32-facts-about-the-movie-little-man-tate-1699609131.jpg

Nog zo'n film waar ik me afvraag hoe het komt dat ik deze nog niet gezien heb. Tja, een jaren 90 film. Dat was uit het videotheek tijdperk. En ik kan me best voorstellen dat als ik moest kiezen tussen een melige film over een hoog-intellectueel klein ventje, of een Mad Max-achtige film of een horror à la "The House by the Cemetery" dat ik toen deze van Jodie Foster snel opzij zette. Ben al wat ouder en kan dus nu wel zulke films appreciëren. Perfecte timing dus Misschien een voorspelbare film maar het was vertederend en ontroerend bij momenten. Vanzelfsprekend staat het ventje het meest in de schijnwerper en is Foster dit keer niet diegene die de aandacht opeist. Chapeau voor de 9-jarige Adam Hann-Byrd. Pracht acteerprestatie. Dus m.a.w. zeker een aan te raden film.

Sterke punten: Fred is fantastisch. Natuurlijk acteerwerk.

Zwakkere punten: Voorspelbaarheid

Persoonlijke rating : 3.5*

Filmografie Jodie Foster : Haar actrice gedeelte sla ik over. Dat wordt een te lange lijst. Ze heeft ook wel deze geregisseerd. "Money Monster (2016) - 2.5*" en "The Beaver (2011) - 3*"

ikkegoemikke Ik heb die meerdere keren gezien in de jaren '90, voor ik een enorme collectie had en streaming een ding was. Het is zeker geen slechte film!

Ook van deze filmsnob 3,5*

5. All over Me (1997)

Speelduur: 96 minuten

Geregisseerd door: Alex Sichel

FTV 2 punten

Totaal 10 punten

Ja, heel leuk, dit is echt een aanrader met een veel te lage score hier. Ultieme 90’s riot girlll film vol heerlijke muziek. Vast niet voor iedereen, want er gebeurt vaak helemaal niet zo veel, maar het voelt wel 100% geloofwaardig en juist die kleine momentjes in de veiligheid van de slaapkamer zijn de mooiste.

Deed mij aan twee compleet verschillende films denken. Ten eerste kids, die andere 90’s film die diep in de New yorkse jeugdcultuur dook met drugs en muziek. Maar deze film is veel liever en heeft meer mededogen voor haar personages. Deed daarom ook dat denken aan fuckin amal die ook zo mooi over eerste queer liefdes kon vertellen. Beide films die toendertijd veel indruk op mij maakten, bij herziening iets minder. had deze film graag toen gezien, maar ook nu dikke 3.5 richting 4.0. Helaas enige film die Alex sichel maakte.

https://www.austinchronicle.com/binary/140f/SS.AllOverMe.jpg

02. The Protégé

109 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 4

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1138000/1138549.300.jpg?cb=1729059785

Ik had nog nooit van deze film gehoord tot ik hem gisteren opeens voorbij zag komen tijdens het scrollen door 'Amazon Prime', en mijn aandacht werd eigenlijk direct gewekt door het meespelen van Maggie Q (wat dan weer heerlijk past in de challenge die nu bezig is). Dus het was niet lang twijfelen, en vrijwel direct deze film maar aan geknald. En ik moet zeggen, slecht was deze film zeker niet maar, daar is ook gelijk wel alles mee gezegd.

https://www.indiewire.com/wp-content/uploads/2021/08/The-Protege.jpg

Nergens echt een heel bijzondere film. Het script is echt een gatenkaas, en weet eigenlijk ook helemaal nergens écht te boeien. En dat was overigens direct ook de fout van deze hele film, een film met genoeg potentie maar, ik vond de regie en alles achter de scherm toch wat lacking. Misschien dat het kwam omdat we destijds in COVID-19 tijden leefden, dat je het op die manier terug kan zien maar, echt indrukwekkend was het niet. En dat zorgde er overigens wel voor dat deze film toch ebst langdradig aanvoelde.

https://static1.srcdn.com/wordpress/wp-content/uploads/2024/11/the-protege.jpg

Volledige mening.

03. Blood Sisters

86 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 6

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8457.300.jpg?cb=1682100714

Mwah, wel erg matig dit hoor. Ik hou normaliter wel echt van dit soort B-projectjes uit de jaren tachtig, al neigt deze film wel meer naar een C-niveau. Je kunt overal aan merken dat het een amateurproject is geweest, wat in eerste instantie niet erg is maar, het mist ook de nodige passie. Want er zijn talloze van dit soort C-films uit de jaren tachtig, die ook een heel stuk leuker waren om te zien omdat de regisseur wist wat hij/zij met de film wou, een echt passieproject dus. Dat mis ik wel enorm bij Findlay die er voor zorgt dat ze een nogal smakeloze horrorprent creëert.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZmQyZmQyNWYtNzQ5Yy00YzJiLThmNjMtY2UwMmRiNmZkNTAwXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

En begrijp me niet verkeerd, het idee is er wel en dat is opzich best leuk bedacht, alleen de uitwerking en uitvoering is allemaal wat minder. Genoeg bloot te zien trouwens, normaal gesproken weet dat zo'n type film nog te redden maar, ook hier lukte dat gewoon simpelweg niet. Enorm weinig gore, en stiekem ook wel een matig script hoor. Eigenlijk is er maar weinig om te bedenken wat deze film nou toch vermakelijk maakte. Toch blijf je kijken, en omdat het idee dus wel gewoon prima is, zie je ook wel weer terug wat men probeert te brengen met deze film.

https://lh3.googleusercontent.com/proxy/TUtgIC0FnZX3VqicAf-bnF4WBdbpFY2BdcbzbGoHT5z9gE8_Pvjb1VLhEJk4LG8cnG-jRu-89b0eD9TO2YnM-q8X1C4I16fdOpJg4xHbbKcQXxVqg03xz0pDnSQ2h8L7ShU

Volledige mening.

Soms doe je iets doms. Soms doet ook John Milton iets doms. Zoals dit kijken na een lange dag. Maar ik was al te lang bezig om te stoppen, dus dóór. Arghhh.

*

21. Happî Awâ (2015)

Japan - 317 minuten - Vrouwelijke protagonisten: Hazuki Kikuchi, Sachie Tanaka, Rira Kawamura & Maiko Mihara

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 40 + 2 = 42 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/srsi6AsZ2mGQCY8rC2b7UTtcbqx.jpg

'Vier vrouwen. Allen in de dertig. Drie getrouwd, één gescheiden. Ze kunnen elkaar alles vertellen. Althans dat denken ze. Op een dag, na een echtscheiding die ontaardt in een rechtszaak, geeft één het op en verdwijnt in de anonimiteit. De drie overgebleven vrouwen nemen hun leven onder de loep. Is dit wel wat ze willen?'

JM weet het niet, ik weet niet wat ze willen. Ik weet wel wat ik niet wil, en dat is ooit in mijn leven nogmaals naar deze ellenlang gerekte scènes kijken. En ik heb Sátántangó (1994) met plezier gekeken. Bij Tarr zit je nog geïntrigeerd te kijken en te genieten van de visuals; hier voelde het vooral nodeloos lang. Ik denk dat ik wel weet wat Hamaguchi beoogde en dat streven applaudisseer ik, maar man man man. Wat een bevalling.

Hee alexspyforever, wellicht iets voor jou? Mooie trash!

2,5*

https://media.tenor.com/QbhXcDSo7IsAAAAM/saturday-happy.gif

1. https://www.moviemeter.nl/film/1123589]Yes, God, Yes (Film, 2019) 🇺🇸

Karen Maine

78 minuten

FTV - (Totaal: 2)

[url=https://ibb.co/jPn7Tnyc[/url]

Een aardig tussendoortje. Eigenlijk net even wat té braaf nog, maar het stoorde mij niet zo zeer. Een nipte voldoende.

3.0*

13.Suffragette (2015) 3*

Regisseuse : Sarah Gavron

106 minuten

FTV : puntentotaal 24+2 = 26

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMjM1NTAxNzYwOF5BMl5BanBnXkFtZTgwNjM0MDc5NjE@._V1_.jpg Het belle époque (iets als mooie tijd en die globaal tussen 1870 en 1914 valt) was een tijdperiode waar er meer welvaart, technologische ontwikkelingen, zelfontplooiing en relatieve rust ontstonden. Kortom vooruitgang, maar hierdoor werden ook bestaande overtuigingen op hun kop gezet. Darwin introduceerde de evolutieleer, socialisme bedreigde de bourgeoisie en Sigmund Freud beweerde ook allemaal dingen die je liever ontkende. Die tijd aan het einde van de 19de en het begin van de 20ste eeuw noemen we ook wel; Fin de siècle (eind van de eeuw)

Tijdens de negentiende eeuw gaf het Victoriaans Europa een zeer duidelijke plaats aan de vrouw maar nu met al die 'nieuwe' ideeën streefde vrouwen en arbeiders (en ook katholieken) naar een volwaardige plaats in de samenleving ze hadden tot dan toe eigenlijk maar weinig kansen gehad. Deze film gaat over de Britse suffragettebeweging, over de harde kern of militante vorm die vonden dat vrouwenemancipatie ook met ongehoorzaamheid (geweld) mocht worden afgedwongen. Deze Suffragettes werden vaak als 'onvrouwelijk' bestempeld: dames behoorden zich niet zo gedragen, en zeker niet in de publieke ruimte (een mannendomein).

Waarom deze film kies voor de fictieve vrouw Maud Watts (Carey Mulligan) om dit verhaal te vertellen is mij niet duidelijk. Fictief of niet hierdoor krijg je de ervaring van één individu. De sets en aankleding zijn prima, het uitzichtloze bestaan van de arbeidersklasse is voelbaar. Maar het is een gemiste kans dat er niet meer is gefocust op de verschillen tussen welgestelde vrouwen en vrouwen uit de arbeidsklasse. Meryl Streep verschijnt één keer als Emmeline Pankhurst, het boegbeeld van de beweging, maar meer dan dat het goed staat op de poster is ze vooral een miscasting van jewelste. Alsof iemand uit de bourgeoisie opeens een toespraak gaf om te blijven strijden voor rechten die ze liever niet zien.

Tja er is dus één muizige vrouw, één miscast maar gelukkig zijn er wel bijrollen die overtuigen! Zo zijn het Helena Bonham Carter, Anne Marie Duff en Brendan Gleeson die hier wel overtuigen. Alhoewel de film de beste bedoelingen had om een belangrijk periode in de historie van vrouwenemancipatie te laten zien, is het niet veel meer dan het netjes opsommen van feiten, keurig verpakt maar daardoor ook wat braafjes, een gekuiste versie van de geschiedenis.

https://www.scad.edu/sites/default/files/Video/Video%20Thumbnails/Savannah-Film-Festival-2015-Sarah-Gavron-video.jpg

Filmografie/ Biografie; Sarah Gavron begon haar filmcarrière met het maken van de shorts Losing Touch (2000) en The Girl in the Lay-By (2000) Haar eerste film, This Little Life (2003) is een tv-dramafilm, Village at the End of the World (2012) is een documentaire, en andere drie zijn de speelfilms Brick Lane (2007), Suffragette (2015), Rocks (2019)

10. Blood Games (1990)

90 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 20

VS / Regie: Tanya Rosenberg

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/pt/do/ye/50/foMSWPLxi6OsllHXFfjlqYoYbBg-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=8bd16e0780

Blood Games begint met een baseball wedstrijd tussen een mannelijk en vrouwelijk baseballteam. Seksisme is hierbij totaal en absoluut losgeslagen, regels worden genegeerd, de mannen handtastelijk, vies, smerig, gewelddadig, one liners absurd, de vrouwen schaars gekleed, het is absoluut overkill aan alles en hilarisch. Er is een douchescène, naakt, viezigheid en elk man is een verkrachter.

De film geeft een korte plot waarbij de baseballteam ontgaat in kleine seksistische stadje en de mannen vol ego uitdaagt tot een wedstrijd voor geld om de schulden van twee van hun vader / coach te betalen.

Halverwege transformeert de film van dit soort absurde parodie en slechte comedy naar een meer Deliverance stijl survivalfilm die verassend beter is in actie dan jij zou denken.

Totaal overdreven, moedwillig slecht, verassende deftige actie, ultra 1980s en parodie. Het is in niet conventioneel goed maar ik waardeerde het absoluut.

22. Alle Anderen (2009)

Duitsland - 119 minuten - Vrouwelijke regisseur: Maren Ade

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 42 + 2 = 44 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/moMzzwovYkk5ZO1cawc1uznySaC.jpg

Zeven jaar voor het Oscargenomineerde Toni Erdmann (2016) maakte Maren Ade Alle Anderen (2009). Een film die voor zover ik me kan herinneren niet op mijn radar is beland. Birgit Minichmayr doet in de verte wel een beetje denken aan Sandra Hüller, trouwens. Zowel zij als Lars Eidinger spelen het uit elkaar groeiende stel goed, en Ade registreert dit met dezelfde koele afstand die ze in haar latere film liet zien.

Helaas lijkt die toon/sfeer voor mij niet helemaal te werken. Bij Haneke is die afstand er ook, maar op de een of andere manier valt daar voor mij ook iets te halen dat bij Ade ontbreekt. Toni Erdmann trok het einde net naar een toch hoge waardering 4*, maar ik bleef bij dit eerdere werk toch wat meer onaangedaan achter. Daarmee schiet hij ondanks de goede rollen net tekort voor een zeven.

3,2*

Zo carnaval is gedaan en heb die uitputtende marathon weer overleefd. Heerlijk die 5 day bender, opstaan, doorgaan, schandalig veel drank, hossen totdat je niet meer kan en bijna elke dag weer ergens wakker worden, ben blij dat ik het nog trek.

Veel vrouwelijk schoon in real life gezien, dus nu langzaamaan tijd voor women on screen.

Huts! Goeie!

Maar fijn dat het mooi was, en goed dat je er weer bent! Rustig aan beginnen met dat brakke kadaver he?

Ik was vanochtend vrij dus ben eindelijk maar eens begonnen met deze challenge!

1. Guernsey (Film, 2005) - MovieMeter.nl

https://circe.nl/wp-content/uploads-circe/2014/07/Johanna-en-Maria-huilend-960x527.jpg

Regisseur: Nanouk Leopold

FTV - 2 punten

Puntentotaal - 2 punten

3*

Leopold wist me in het begin nog niet echt mee te sleuren in het verhaal, en ik moest echt even schakelen wat betreft tempo en dialoog. Traag en weinig. Maar na een tijdje wordt het wel beter en vooral Maria Kraakman zorgt ervoor dat je meeleeft met Anna. Een aantal indrukwekkende scenes, maar het geheel is wat magertjes.

Ps. Waarom dit soort film rond een zwaar onderwerp zo'n provocerende poster heeft is mij een raadsel.

8. Woodshock (2017)

Regisseur: Kate Mulleavy en Laura Mulleavy

Speelduur: 100 minuten

FTV: 14+2 punten = 16 punten totaal

Toch best wel een beetje wauw, deze film.

Assisteren in de euthanasie van je eigen moeder, ga er maar aan staan. In de openingsscène overhandigt Theresa, werkzaam in een medicinale coffeeshop, haar bedlegerige moeder een joint vermengd met een krachtige drug die haar zachtjes in slaap zal sussen. Gedurende het rouwproces dat volgt, bestookt haar onvolgroeide partner Nicky haar met vragen die getuigen van onbegrip en een totaal gebrek aan empathie, terwijl collega Keith, zelf professioneel opkropper van emoties, haar met goede bedoelingen weer het leven van alledag probeert in te lokken.

Wanneer Theresa begint te experimenteren met de pijnstiller met hallucinerende eigenschappen, zet dat de ramen van haar emotionele belevingswereld geleidelijk open, probeert ze haar rouwverwerking vorm te geven en tegelijk vrij te breken van de verstikkende gevangenis van onbegrip waar ze zich mee omringd voelt. Het is een emotionele, introspectieve reis die op een kleurrijk gevisualiseerde manier veelal woordloos gepresenteerd wordt. Als kijker word je middels fragmentarische (natuur)beelden, veelal dromerig, lullaby-achtig gepingel op de geluidsband en een felkleurig spel met scherpte-diepte meegenomen in de stapjes die Theresa zet om afscheid van haar moeder te kunnen nemen en trouw te blijven aan haar eigen behoeften.

https://image.volkskrant.nl/130880246/width/2480/beeld-uit-de-film-woodshock

Een beetje een film met twee gezichten, omdat de zusters Mulleavy best wel wat dialoog en expositie nodig hebben om het drama in de eerste helft te introduceren, maar gedurende de film steeds meer kiezen voor een woordeloze vertaling van de innerlijke belevingswereld van Theresa. Het werd daarmee steeds meer een film naar mijn smaak, met gaandeweg nog enkele gebeurtenissen die het geheel telkens een welkome versnelling hoger opschroeven. Niettemin zullen kijkers geduld moeten tonen en zich gegrepen moeten voelen door het opgezette drama om de ontwikkeling van Theresa te kunnen waarderen, ik was zeker along for the ride.

Het verlies van een ouder is al erg genoeg, Theresa krijgt een aantal randvoorwaarden te verduren die haar verwerking aanzienlijk bemoeilijken en de film laat overtuigend zien wat voor een eenzaam, benauwend gevoel dat kan opleveren, zonder ooit drammerig te zijn in het vertonen van dat drama. Dunsts interpretatie van dat karakter is misschien wat eentonig qua range, het past daarmee wel naadloos op de introspectieve thema’s van zelfbevrijding en de behoefte aan emotionele weerklank. Het duurt misschien even voor de film gewicht begint te krijgen, maar na het zien van de tweede helft weet je als kijker dat de zusters Mulleavy er geduldig en vastberaden naartoe gewerkt hebben. Voor nu een 4*, maar ik sluit een verhoging in de toekomst niet uit.