Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

Dat is een goed argument inderdaad. Houden we het voor nu in elk geval zo!

8. The Hitch-Hiker (1953)

71 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 16

VS / Regie: Ida Lupino

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/52afa15ce4b042c7f0089b22/1598560912904-KY6CA6K03WZIC2TFGWLJ/hitchhikertalmanwheel.jpg?format=1000w

Niet de eerst en waarschijnlijk niet de laatste Ida Lupino film binnen deze challenge. Ida Lupino was haast bijna de enige vrouwelijke filmmaker binnen het Hollywood systeem in de jaren 50. Initieel een actrices nam zijn de directiestoel over toen de regisseur verstek gaf tijdens een productie. Voor deze film had zij onafhankelijk via een productiebedrijf samen met haar man een aantal sociale kwestie films gemaakt.

Gebaseerd op waargebeurde feiten maakte zij met "The Hitch-Hiker" als eerste vrouw een film noir en voor haar voor het eerst een meer actiefilm. Ik heb twee films gezien met haar als actrice maar dit is haar eerste als regisseur. Het plot is heel simpel, misdadiger lift en vermoord de mensen die hem een lift geven. Twee vrienden die wouden gaan vissen pikken hem op, hij gezeild hen spelt sadistische spelletjes met hen op weg naar Mexico.

Noir gaat nooit echt mijn ding worden, William Talman speelt hier heel goed, de film is okay maar heel hard geraakte ik er ook nooit in. Zijn boosheid dat niet iedereen in Mexico Engels spreekt is ook typisch. Een acceptabele genre film in het algemeen.

"Get away fatso."

De film is onbekend voor mij, ik heb hem zonet wel eens gepindakaasd, maar ik weet niet of ik hem ga kijken. Het is in zwart-wit, is zo te zien voor een appel en ei gemaakt, zitten veel vadsige mannen in (dat zegt Ângela ook op een gegeven moment tegen een dikke harige man zonder shirt) en de beeldkwaliteit is ook niet geweldig, maar gelukkig zit er wel Engelse ondertiteling bij, want anders was het gelijk kansloos voor mij omdat het een Braziliaanse film is.

4. Ma Rainey's Black Bottom (2020)

Vrouwelijke hoofdrol: Viola Davis

93 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 8

Bron: Netflix

Deze Ma Rainey's Black Bottom stond al geruime tijd in mijn kijklijst. Is met name in beeld gekomen vanwege de aanwezigheid in de '1001 Movies You Must See Before You Die' lijst. Dat is in veel gevallen een prima aanbeveling.

MRBB is een vrij aardige sfeerschets van de bluesscène in het Chicago van eind jaren '20. Aankleding is prima in orde. Verwacht je een muzikale film, dan kom je nogal bedrogen uit. Er zitten enkele (korte) muziekscenes in, maar de film blinkt met name uit in het in beeld brengen van veel gezwam, discussies en bandleden die om, uiteenlopende redenen, het vooral niet met elkaar eens zijn. Iedere keer als Viola Davis, die deze film met gemak draagt, in beeld komt veer je weer op uit je stoel. Erg jammer dat de regisseur er niet voor heeft gekozen om toch vooral met het muzikale stuk (en dus nog meer screentime voor Viola Davis) aan de slag te gaan. Het had een interessantere film opgeleverd.

3*

You’re in the army now. Met deze lyrics van Staus Quo in mijn walkman kwam ik de eerste helft jaren ’90 het Belgisch leger binnengewandeld. Verplichte legerdienst was het in die tijd. We gingen man worden en daarvoor had ons land en zijn oversten het lumineuze idee om ons vele nachten ‘op wacht’ te laten staan, ons de toiletten laten kuisen en ons vele uren in perfecte cadans te laten marcheren. Rusland was gewaarschuwd in die tijd. Maar tijden veranderen. Legerdienst afgeschaft en defensie heeft het moeilijk. Geen geld en geen manschappen. Nu belooft Minister Francken 2000 euro per maand wie zich vrijwillig aanmeldt. Nog maar eens een bewijs dat we een generatie van watjes aan het kweken zijn. Wij moesten door de modder ploeteren, koude corned beef met bonen was onze hoofdmaaltijd (die rode blikjes !) en een sergeant die ons constant aan het uitschelden was. En dat allemaal gratis. Ja, dat waren nog eens tijden !

2. Beau Travail (Film, 1999)

92 minuten - vrouwelijke regisseur Claire Denis

RW : 1 punt - Totaal : 3 punten

https://adamnfinecup.com/wp-content/uploads/2022/01/beau-travail-1998-001-topless-soldiers-desert-workout.jpg

Tijdens de horror challenge zag ik Trouble every day en alhoewel ik het toen te abstract en warrig vond, bleef de film hangen en werd beter naarmate ik er meer over dacht. Beetje bij beetje zag ik verbanden. Daarom wou ik een herziening van Beau travail (jaren geleden gezien) dat ik toen ook zeer matig vond maar opnieuw was de eerste indruk abstract en warrig. Die lange scenes van de trainingen, het heen en weer snijden van Marseille en Djibouti, het zei me niks.

Krijgen we hier een vrouwelijk inzicht in een macho wereld van een leger ? Vast staat dat Denis een eigenzinnige filmmaker is. Ze maakt er een bespiegeling of meditatie van dat volgens mij gaat over culturele identiteit en vreemdelingen statuut. In het vreemdelingen legioen is er geen ras, geen afstamming of nationaliteit. Een soldaat zijn post verlaat om te gaan bidden, is reden voor straf. Je bent geen Afrikaan, roept de chef, je bent een legionair. De soldaten zijn vreemdelingen, ze zijn in een vreemd land, voor de locals zijn ze archaïsch en nutteloos.

Denis schenkt ons een filmisch gedicht met woeste landschappen die door camera vrouw Agnes Godard majestueus en picturaal worden gefilmd, rituelen als bv dans (poëtische verbeelding van confrontatie, jaloezie en nijd) of trainingen en een score van een oa religieuze muziek. Daarnaast close ups van mythische schilderijen, weinig dialoog, enkel een voice over.

Toch een minder gevoel dan bij Trouble every day … het einde met het dansje op de song The rhythm of the night dat door velen geprezen wordt als geniaal en puur poëtisch, het is voor mij toch TE vergezocht om een parallel te vinden met reeds eerder genoemde thema’s als identiteit en existentialisme.

3* - Bron : te zien bij Internet Achives.com weliswaar zonder subs

3. Master (Film, 2022)

98 minuten

Ftv

Puntentotaal 6

Twee zwarte vrouwen op een witte, elite universiteit in New England proberen hun draai te vinden. De één als "master" van een groot studentenhuis, de ander als één van de inwoners van het huis.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BNDRiN2YwMTYtYjI5MC00ZDc0LWE5NGEtZjZmOThkNDRhZGM3XkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

De legende van de heks, die ieder jaar een student komt 'halen', wordt opgevoerd om de spanning op te voeren en dat werkt af en toe. Jammer genoeg is er weinig sprake van spanningsopbouw en voelt het meer als een opstapeling van creepy scènes: iemand onder het bed, een kleedkamer waar het licht uitvalt, een donker bos dat beschenen wordt met een zaklamp. Je kent het wel.

Regina Hall is steengoed als Gail Bishop, de master, die zichzelf staande probeert te houden tussen al het sociaal ongemak van haar witte collega's en studenten. Want dat is de echte horror natuurlijk. Ik zeg natuurlijk omdat het verre van subtiel was helaas. Het lag er zo dik bovenop dat het gevoel dat er iets mis was je niet bekroop, maar toeterend aan kwam rijden alvorens het netjes aanbelde en zich introduceerde.

Jammer. De setting was tof, de opzet ook, maar de uitvoering was niet overtuigend.

4. In the Land of Brothers (2024)

Geregisseerd door: Raha Amirfazli en Alireza Ghasemi

Speelduur: 95 minuten

FTV 2 punten

Totaal 8 punten

Deze film eigenlijk niet speciaal voor challenge aangezet, maar dit regiseursduo bestaat uit man en vrouw. 5 miljoen Afghanen wonen illegaal in Iran, de titel van deze film mogen we cynisch opvatten. Deze film laat met drie pijnlijke verhalen zien hoe zij al decennia in angst blijven leven voor de autoriteiten en klem zitten zonder papieren. Vooral pijnlijk dat zij ook keer op keer tegen eigen familie moeten liegen om hun situatie niet in gevaar te brengen. Mooie menselijke film, al ligt het slachtofferschap en drama er wel heel dik op. Het regisseursduo zit inmiddels in ballingschap. 3.5

https://www.alphaviolet.com/wp-content/files_mf/cache/th_e023c99a52a4d2c116e832026e09a6b5_still4_00086400_light.jpg

5. Earwig (2021)

Regisseur: Lucille Hadzihalilovic

Speelduur: 114 minuten

FTV: 8+2 punten = 10 punten totaal

Het is alweer een tijdje geleden dat ik Hadzihalilovich’ eerste film Innocence (2004) zag, maar bij het zien van haar derde en eerste Engelstalige film Earwig, komen de herinneringen aan die beleving, voorzien van dezelfde mysterieuze, grotendeels ambigue signatuur, weer vlotjes bovendrijven.

We volgen de ogenschijnlijk gespannen vijftiger Albert, met sluik haar en grote, zorgelijke ogen, die de zorg heeft over de 12-jarige, opmerkelijk dociele Mia, die dagelijks door Albert van een nieuw gebit (gemaakt van ijs) wordt voorzien. Zij verkeren nagenoeg constant binnenshuis, waar de spaarzame verlichting en het palet van sepia-tinten een beetje doet denken aan een bedompte versie van Delicatessen. Mia krijgt ook dagelijks een ingewikkelde, beugelachtige constructie aangemeten om het smeltwater van haar tanden op te vangen (die grappig genoeg door Marc Caro ontworpen schijnt te zijn). Met regelmaat rinkelt de telefoon en informeert een zakelijke, mysterieuze stem naar de toestand van Mia, tot het moment komt dat Albert van de stem de opdracht krijgt Mia te komen brengen.

https://variety.com/wp-content/uploads/2021/09/Earwig.jpg?w=1000&h=563&crop=1

Nuchter bezien hebben beiden films een compleet ander vertrekpunt en lijkt Earwig niet eens heel veel concreets te delen met Hadzihalilovich’ debuut, maar het is ook niet in het concreet aanwijsbare waar haar handelskenmerken zich manifesteren. Net als in Innocence worden we narratief lang in het ongewisse gelaten, zijn er gaandeweg wel geleidelijk meer puzzelstukjes aan te wijzen, maar lijken deze zelden sluitend op elkaar in te passen. Wat je er wel voor in de plaats krijgt is een wonderlijk geschoten, uiterst sfeervolle vertelling die met strak geregisseerde, distinctieve keuzes voor je ogen het mysterie weten op te bouwen én te behouden. Een test voor het geduld, dat moge duidelijk zijn, ook al is er een opmerkelijk, plotseling geval van geweld dat voorkomt dat je in slaap sust, maar niettemin alleen maar meer vragen oproept.

Het is van het soort oeverloze ambiguïteit waar je tegen moet kunnen; de gebeurtenissen leggen zelden ergens aan waar je er een groter geheel van kunt maken, maar aan het einde lijkt er gevoelsmatig toch een cirkeltje rond. Het liet mij met een semi-bevredigend gevoel achter, maar dat Earwig met vaste hand geschoten is en je onderwijl middels kleur, geluid en belichting van bakken met sfeer voorziet, staat buiten kijf. Ik zou er als kijker gewoon iets meer bij betrokken willen worden. 3*

6. Candyman (2021)

Regisseur: Nia DaCosta
Speelduur: 91 minuten
FTV: 10+2 punten = 12 punten totaal

Heerlijk sfeervol en wat mij betreft misschien wel de meest succesvolle synthese tussen horror en maatschappelijk engagement die uit de koker van Peele is gerold tot nu toe. Vermoeiend dat in de comments op MM al snel een zeurderig geroezemoes ontstaat over het plichtmatige/opdringerige/met-de-haren-bijgesleepte woke-sausje, alsof zowel horror als zwarte kunst voor het eerst zou gedijen op elementen van counterculture, waar de uitgebouwde mythe van Candyman zich gewoon perfect voor leent. Wat mij betreft mag iedereen die zich hier stoort aan de geportretteerde wit-zwart juxtapositie zich eens achter de oren krabben, want veel meer dan een eerlijk (en welkom) product des tijds, lijkt me dit niet te zijn.

Het vergeet ook zeker niet een horrorfilm te zijn, want ook al vinden veel moorden en geweld zich technisch gezien buiten beeld plaats, DaCosta vindt in iedere scene wel een effectieve manier om spanning teweeg te brengen. De wat knullige manier waarop Candyman ten tonele gebracht moet worden (zeg zijn naam vijf keer in de spiegel) wordt eigenlijk perfect toegepast, al is het begrijpelijk dat mensen vallen over de randomness van slachtoffers omdat ze zogezegd geen deel van het verhaal uitmaken. Maar is dat niet de enige manier waarop volksboeman Candyman zijn terreur kan uitzaaien? Nee natuurlijk vallen die schoolmeisjes buiten de directe verhaallijn, maar ze zijn wel de perfecte naïevelingen die na het vernemen van de mythe elkaar uitdagen de spiegeloproep aan te gaan.
https://vfxscience.com/wp-content/uploads/2022/02/liftceiling_view.jpg
DaCosta kleedt de film ook visueel aan met enkele originele of stijlvolle vondsten, zoals de uitzoom voor kunsthandelares Finley om het leven wordt gebracht, de bijen die aan weerszijden van de spiegels lijken te zoemen, de cardboard animaties om de mythe tot leven te brengen en zelfs het obligate gebruik van spiegels (het meest clichématige motief in horror) wordt af en toe best sfeervol uitgewerkt.

Ik herinner me te weinig van het origineel maar voor mijn gevoel weet DaCosta’s vervolg niet alleen een waardige toevoeging te zijn, de uitbouw van de urban legend laat de deur open voor meerdere sequels, waarvan ik hoop dat ze er komen. 3,5*

10. A Night to Dismember (Film, 1983)
Speelduur: 69 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 20

https://www.moviemeter.nl/images/cover/19000/19139.jpg?cb=1581869839

Jezus, de dingen waar je je doorheen slaat voor zo'n challenge. Het is maar 69 minuten, maar zo voelt het niet. Dit is echt een draak waar je u tegen zegt, vooral omdat er geen touw aan vast te knopen is - in ieder geval, niet door mij. Al scheelt het ook dat ik maar met pijn en moeite mijn aandacht erbij kon houden, en zelfs dat niet altijd. Er is een dame die vroeger een paar moorden heeft gepleegd (naar het schijnt), weer vrij komt, waarna er weer meer moorden volgen. Uiteraard is er een twist waarbij toch imeand anders de moordenaar is maar laten we eerlijk zijn, er is geen doorkomen aan. De moorden en effecten zijn prut, regelmatig lijkt het of iemand geaaid wordt met een bijl. Maar vooral - bijna de hele film wordt aan elkaar gepraat door een voiceover, in plaats van dat we echt dialogen horen. Niet dat de voice-over heel veel verduidelijkt, maar ook niet bijzonder goed voor de sfeer of om het heel immersief te laten voelen. De muziek is ook genieten, we krijgen regelmatig een lekker funky potje soft jazz onder een bloederige moordscene. Nee, veel beter dan de titel wordt het niet vrees ik.

13. Rafiki (2018)

Regisseuse : Wanuri Kahiu

83 minuten

FTV : puntentotaal 26

https://images.mubicdn.net/images/film/203274/cache-329633-1731371013/image-w1280.jpg?size=800x

Een kleurrijke film over een controversieel onderwerp. Niet voor ons maar wel voor de Keniaanse bevolking waar homoseksualiteit en lesbische relaties wettelijk verboden zijn. Het verhaal an sich stelt eigenlijk bitter weinig voor. Maar het lef om deze film te maken is toch wel bewonderenswaardig.

Sterke punten: Natuurlijk acteerwerk

Zwakkere punten: -

Persoonlijke rating : 3*

Filmografie Wanuri Kahiu : Ik had wel verwacht dat dit mijn eerste kennismaking was met deze regisseuse

Zojuist gezien. Begint hilarisch en wordt leuk uitgewerkt.

7. Esther and the King (Film, 1960)

104 minuten

FTV

Puntentotaal: 14

https://moviesanddrinks.com/wp-content/uploads/2023/04/esther-and-the-king-02.jpg?w=900

Mario Bava samen met een zekere Raoul Walsh die een sandalenfilm maken stijl Ben Hur, Qua Vadis bijzonder is het wel. De film ziet er zeker heel goed uit en heeft voor die tijd een aantal gewaagde scènes wat betreft de dames en hun schaarse' kledij waarbij een zelfs een strip-tease opvoert. Dat de film echt memorabele actiescènes ontbeert is misschien net het grootste euvel wel de de 1dimensionaliteit van de hoofdrolspelers. Voor het vrouwelijk schoon wel het bekijken waard al is het maar 1 keer.

1. Batman: Year One (Film, 2011)

Regisseur: Lauren Montgomery

Speelduur: 64 minuten

FTV

Puntentelling: 2 punten

https://i.postimg.cc/W1JsNTwT/p8859432-i-h9-aa.jpg

Waarschijnlijk is dit de meest deprimerende Batman animatiefilm die ik tot nu toe heb gezien. Er wordt bijna non-stop gepeinsd door middel van een emo voice-over. Iedereen loopt er maar wat negatief bij waardoor dit zeker geen opgewekte film is. De animatie is best leuk maar van eens standaard niveau. De voice-acting wordt aangevoerd door Bryan Cranston als Commissioner Gordon en die doet het verdienstelijk, al ben ik geen fan van name-casting.

Hoewel deze maar 68 minuten duurt, voelde het veel langer aan vanwege het kabbelende tempo en nogal klungelige script.

Kon beter.

2,5*

15. A Hora da Estrela (1985)

Brazilië - 96 minuten - Vrouwelijke regisseur: Suzana Amaral

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 28 + 2 = 30 punten

Bron: Pindakaas

https://substackcdn.com/image/fetch/f_auto,q_auto:good,fl_progressive:steep/https%3A%2F%2Fsubstack-post-media.s3.amazonaws.com%2Fpublic%2Fimages%2Fd5af8544-72c4-47ae-baaf-d5793b63a640_600x400.jpeg

Een meisje uit het noordoostelijke Braziliaanse platteland, Macabea, verhuist naar de grote stad in de hoop op een beter leven. Het leven in de stad blijkt echter erg zwaar. Ze vindt een slechtbetaald baantje als typiste en woont noodgedwongen samen met een aantal andere vrouwen op een kamertje. Door zich westerse gewoonten eigen te maken houdt ze haar droom levend. Dan ontmoet ze een man, ook afkomstig uit haar streek en ook vol met dromen.

"Komedie genre is weggehaald", was het laatste bericht van kappeuter bij deze film. No shit!

Dit was een beetje een taaie zit. Niet slècht, maar ook niet echt een film voor mij.

2,5*

2. Timestalker (Film, 2023)

Regisseur: Alice Lowe

Speelduur: 96 minuten

FTV

Puntentelling: 4 punten

https://i.postimg.cc/sfhFGwZ4/Timestalker-1-1.jpg

Alice Lowe is al jaren goed op dreef in de Britse cinema met haar perfecte gevoel voor humor en leuke uitstraling. Als regisseur kwam ze enkele jaren geleden met Prevenge die me wel kon smaken en een 3,5* opleverde. Nu is ze terug met een komischer project genaamd Timestalker.

In deze film volg je een vrouw, Lowe zelf, die iedere keer als ze haar wederhelft tegenkomt een gruwelijke dood sterft. Bij iedere reïncarnatie valt ze opnieuw voor dezelfde man en herhaalt het spelletje zich keer op keer. Zo volg je de vrouw doorheen verschillende tijdsperiodes en versies van haarzelf.

Een erg origineel uitgangspunt, dus. Het is ook een concept met kritiek en toch voldoende humor en slimme situaties waardoor het nooit prekerig aanvoelt. Lowe bewijst alweer dat de combinatie acteur-regisseur haar op het lijf geschreven staat. De supporting cast is ook erg leuk met als kopstuk Nick Frost die, ondanks zijn wat irritante rol, zich zichtbaar amuseert. Het ziet er allemaal leuk uit en er zit een vlot tempo in het verhaal. Misschien zit het na een tijdje wel wat tegen om iedere keer hetzelfde tafereel te aanschouwen maar gelukkig zit er genoeg variatie in de situaties om niet te vervelen. Zelf had ik wat meer tijdsperiodes willen zien.

Timestalker zal het grote publiek waarschijnlijk niet aanspreken. Voor wie houdt van absurde films met enkele laugh-out-loud moppen en het hart op de juiste plek zal wel aan hun trekken komen.

3,5*

16. Terra Estrangeira (1996)

Brazilië - 100 minuten - Vrouwelijke regisseur: Daniela Thomas (samen met Walter Salles)

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 30 + 2 = 32 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/da2RLabgeSZ5xSar5hcFEvhwRPa.jpg

"In 1990 mocht de bevolking van Brazilië na dertig jaar militaire dictatuur eindelijk zelf zijn president kiezen. Maar de vreugde over de terugkeer van de democratie duurde kort: vrijwel direct na zijn verkiezing kondigde de centrum rechtse Fernando Collor drastische economische hervormingen aan. Een van de maatregelen was het van de ene op de andere dag bevriezen van de spaartegoeden van alle burgers. In de chaos die daarop ontstond verlieten meer dan 80.000 mensen hun land. In Terra Estrangeira worden twee slachtoffers van Collor's hervormingen gevolgd. De een is Paco, een jonge acteur die samen met zijn moeder in Sao Paulo woont. Als zijn moeder het nieuws over de spaartegoeden hoort, bezwijkt ze voor de televisie. Paco die altijd door zijn moeder werd verzorgd en verwend, is de weg kwijt en accepteert het aanbod van een louche antiekhandelaar om een viool met inhoud te smokkelen naar Portugal. Op de vlucht voor gangsters ontmoet hij in Lissabon Alex, een Braziliaanse immigrante."

Foreign Land is het regiedebuut van Daniela Thomas, dat ze samen met de reeds meer ervaren regisseur Walter Salles maakte, die zijn sporen voornamelijk in de televisiewereld had verdiend en wiens Ainda Estou Aqui (2024) gisteren een Oscar won. Fijne film in sfeervol zwartwit, die het qua waarderingen goed doet op MovieMeter met een rits aan 4* waarderingen. Ik vond hem ook fijn, maar voor 4* schoot hij voor mij net iets tekort. Wellicht ooit bij herziening, als die er komt.

3,7*

3. My Old Ass (Film, 2024)

Regisseur: Megan Park

Speelduur: 88 minuten

FTV

Puntentelling: 6 punten

https://i.postimg.cc/x1R3dJyS/i-PHsjvb-Fy-Gbe-CEDC7u8-Ib8-U1z-S6-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg

Ik had een luchtige coming-of-age komedie verwacht, geen film die mijn eigen existentiële crisis aanwakkert...

My Old Ass heeft een fantastische boodschap en dat is ook wat de score voor mij omhoog heeft gehaald. Het is vreemd hoe accuraat een boodschap kan zijn en diep kan binnenkomen bij de kijker. Zo hield ik het bijna niet droog naar het einde toe.

Aubrey Plaza is zoals altijd lekker charismatisch, al had ik veel meer schermtijd van haar verwacht. Het gemis is echter niet van lange duur want we zitten lekker opgezadeld met de enorm getalenteerde Maisy Stella. Wat een geweldige prestatie zet zij hier neer. Wat gemakkelijk een eendimensionaal, saai en voorspelbaar personage had kunnen zijn, wordt opgekrikt naar een rond en sympathiek persoon dankzij het talent van Stella.

De film is enorm grappig maar blinkt vooral uit in de dramatische momenten. Een bijna perfecte mix van humor, luchtigheid en diepere momenten.

Een erg mooie verrassing, dit.

4*

17. Doña Flor e Seus Dois Maridos (1976)

Brazilië - 100 minuten - Vrouwelijke protagonist: Sônia Braga

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 32 + 2 = 34 punten

Bron: MUBI

https://www.filmlinc.org/wp-content/uploads/2024/07/DonaFlor-1600x900-c-default.jpg

'Doña Flor wordt weduwe na het overlijden van haar wilde, onverantwoordelijke echtgenoot. Hij overleed na weer eens een nachtje vrouwenjagen. Doña Flor wil de tweede keer verstandiger trouwen en huwt een stabiele maar saaie apotheker die geen interesse heeft in seks. Wanneer ze ontdekt dat een leven zonder seks ook niet bepaald alles is, krijgt ze bezoek van de geest van haar overleden echtgenoot.'

Zwoelezweterige magisch-realistische romkom uit Brazilië die van Sônia Braga kennelijk in een klap van soepie een begeerde ster maakte. En het moet gezegd, ik snap wel waarom. Ik had eerder gelezen dat Braga zo mooi was, maar aangezien ik haar pas leerde kennen bij Aquarius (2016) en Bacurau (2019) snapte ik dat nooit helemaal. Ik had niets van haar eerdere werk gezien dat toch een heel ander soort Sônia belooft.

Dit was een aangenaam wegkijkertje dat vooral door Braga vermakelijk blijft. Wel een beetje oubollig inderdaad, zoals Bbarbie bij de film aangeeft.

3*

4. To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar (Film, 1995)

Regisseur: Beeban Kidron

Speelduur: 109 minuten

FTV

Puntentelling: 8 punten

https://i.postimg.cc/VN4w4RqH/to-wong-foo-thanks-for-everything-julie-newmar2.jpg

Patrick Swayze, Wesley Snipes en John Leguizamo als drie drag queens op weg naar Hollywood in een aftandse Cadillac... Wie had dat ooit gedacht?

Met een titel als deze verwacht je een film dat echt larger than life is. Gelukkig stelt dit echt niet teleur want wat een fijne film is dit geworden. Hoewel de straight-casting van drie queer personages me aanvankelijk echt niet lekker zat, hebben de drie zeer goede prestaties neergezet en heb ik me er mettertijd helemaal niet meer aan gestoord.

De opzet is simpel maar de executie is uitmuntend. Dit is voor mij de perfecte feel-good film met opzwepende muziek, meerdere geslaagde moppen en een queer-positieve boodschap die op het eind echt hartverwarmend werkt. Stockard Channing is perfect gecast en zet ook een sterke rol neer.

Voor mij een erg geslaagde film, al is het af en toe wat plat en kort door de bocht. Het hart zit goed en de boodschap duidelijk.

4*

- "Look, that little Latin boy in drag is crying. Find out why that little Latin boy in drag is crying."

- "Little Latin boy in drag, why are you crying?"

Ik ga stuk.

18. O Céu de Suely (2006)

Brazilië - 90 minuten - Vrouwelijke protagonist: Hermila Guedes

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 34 + 2 = 36 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/xNiGMKBYF5clmKvLDol6EzAddap.jpg

'Als het leven in het kosmopolitische São Paulo haar te duur wordt, keert de mooie 21-jarige Hermila met haar jonge kind terug naar haar arme geboorteplaats Iguatu in het noordoosten van Brazilië, in de veronderstelling dat haar echtgenoot spoedig zal volgen. Als hij ook na lang wachten niet op komt dagen, moet zij haar roze blik op de werkelijkheid bijstellen. Maar Hermila's levenslust, moed en stemmingswisselingen kennen geen grenzen. Hoewel ze op haar geboortegrond op warmte en liefde lijkt te kunnen rekenen, lokt het onbekende geluk in andere oorden. Vastberaden meer van haar leven te maken dan haar beste vriendin, het hoertje Georgina, bedenkt ze een plan om het plattelandsleven te ontsnappen. Onder de naam Suely organiseert ze een loterij waarvan de winnaar een nacht met haar mag doorbrengen.'

Mijn tweede film van Karim Aïnouz, wiens fijne A Vida Invisível (2019) ik een jaar of 5 geleden in de bios zag in Utrecht. Dat is te lang geleden voor een degelijke vergelijking, maar ook deze film kon me zeker bekoren. Hermila Guedes is een soort hotte Braziliaanse versie van Lili Taylor. Volkomen zot misschien, maar heel even dacht ik dat ze het was. Mensen spreken soms onvermoed de meest gekke talen. Wie nog wat wat Braziliaanse cinema wil ontdekken en niet vies is van het nodige naakt, kan deze prima eens opzetten; Love for Sale is behoorlijk toegankelijk, even los van dat je moeite moet doen om zo'n film te vinden zonder gevorderde pindakaas skills.

Nog 2 'Braziliaanses' te gaan voor en dan heb ik 51/101 van Abraccine's 100 Best Brazilian Films gezien. Dan is het voorlopig wel goed ook

3,6*

19. A Falecida (1965)

Brazilië - 95 minuten - Vrouwelijke protagonist: Fernanda Montenegro

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 36 + 2 = 38 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/zhfjx5iF1sUEZNmDuMBAPDRmt9m.jpg

'In de buitenwijk Sampaio in Rio de Janeiro woont Zulmira samen met haar werkloze man Toninho. Als Zulmira een waarzegster bezoekt, waarschuwt deze haar voor een blonde vrouw. Zulmira vertelt aan Toninho dat ze vermoedt dat deze blonde vrouw haar nicht en buurvrouw Glorinha is. Toninho heeft echter weinig aandacht voor zijn vrouw en houdt zich meer bezig met de voetbalwedstrijd tussen Vasco da Gama en Fluminense.'

Mijn tweede film van Leon Hirszman, na het degelijke Eles Não Usam Black-Tie (1981) dat ik afgelopen januari zag, en waar Montenegro ook in speelt. Ook zat ze in 'A Hora da Estrela' dat ik gisteren zag, en 'A Vida Invisível' dat ik in mijn vorige registratie noemde. Gelukkig is dit oudje uit 1965 mooi gerestaureerd, en in contrastrijk zwartwit te bewonderen voor de nieuwe generatie filmliefhebbers die Zuid-Amerikaanse cinema een warm hart toedragen. The Deceased is het acteerdebuut van Fernanda Montenegro, die hier de bezorgde, eenzame qua aandacht verwaarloosde echtgenote speelt.

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/0t/5m/4p/l3/image-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=7935c03cf8

Dit kleine verhaaltje in de arbeidersklasse doet met enige goede wil soms wat neorealistisch aan, maar de Cinema Novo waar we A Falecida onder kunnen scharen is ook een reactie op die filmstroming (en de French New Wave). Dan weet je wellicht gelijk of dit iets voor je is, of niet.

De scène in de regen is prachtig.

3,5*

9. Grafted (2024) 3,5*

Regisseuse : Sasha Rainbow

96 minuten

FTV : puntentotaal 16 +2 = 18

https://cdn.flickeringmyth.com/wp-content/uploads/2025/01/GRAFTED-10.jpg De meeste recente horrorfilms gaan over schoonheidsnormen in de maatschappij van vandaag en hoe we ons lichaam met middeltjes kunnen manipuleren om er goed uit te zien. Deze ook! Wanneer Wei's vader zijn experiment mislukt, met dodelijke gevolgen, moet ze China verlaten en bij haar tante Ling in Nieuw-Zeeland gaan wonen. Hierna gaat de film richting high-school taferelen met gemene meiden maar als haar professor Paul, (een grote rode vlag) haar lab-assistent maakt, kan ze naar hartenlust verder aan vaders onderzoek werken en werd de film voor mij ook leuker met lekker wat bloed! Voor deze film ook niet onbelangrijk; is dat de cast behoorlijk solide was. De film had wel een slechte timing van uitkomen! Want naast die een hit-film uit 2024 met een soortgelijk thema is dit minder flashy en hip geschoten En mensen willen graag vergelijken. Echter is dit ondanks zijn mindere budget, zeer vakkundig gemaakt en flink bloederig ook!

https://bigscreensymposium.com/wp-content/uploads/2024/03/1x1-Sasha_Rainbow_Yahoo_The_Build_.jpg Filmografie/ Biografie; Sasha Rainbow is een relatieve nieuwkomer deed muziekvideo's voor o.a. Placebo, Suki Waterhouse, Franz Ferdinand. Daarnaast enkele documentaires waarvan haar tweede documentaire Kamali werd genomineerd voor een BAFTA

10. Jumbo (2020) 4*

Regisseuse : Zoé Wittock

93 minuten

FTV : puntentotaal 18 +2 = 20

https://wickedhorror.com/wp-content/uploads/2020/05/jumboheaderimage-864x467.jpg Intiem en stijlvol beauty and the beast-concept. In een attractie in een pretpark ervaren de bezoekers een scala aan emoties op (angst, plezier, misselijkheid), echter de introverte Jeanne (Noémie Merlant) ontwikkelt gevoelens voor de machine Move-It/Jumbo en die is een stuk minder vanzelfsprekend zijn....Het uitgangspunt klinkt misschien bizar maar deze romantische liefde van mensen voor dingen bestaat echt en wordt objectofilie of objectum-seksualiteit genoemd. Het is een seksuele geaardheid, die zich uit door romantische en seksuele gevoelens voor levenloze objecten. De film opent ook met de melding dat de film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Regisseur Zoé Wittock liet zich voor haar speelfilmdebuut inspireren door het leven van Erika LaBrie die “trouwde” met de Eiffeltoren. Hoofdrolspeler Noémie Merlant is heerlijke actrice die met volle overtuiging de gevoelens die haar personage voor de attractie voelt, acteert. Zeer positief ook dat het niet uitdraait op een film die dit met humor wil benaderen Als je een relatie hebt tussen een attractie van tien ton en een tiener, had dit heel snel heel erg mis kunnen gaan, maar het werd heel voorzichtig afgehandeld met een vleugje magie. Dit was voor mij een interessante en een verrassend leuke film!

https://thatshelf.com/wp-content/uploads/2020/02/Zoe-Wittock-1024x683.jpg

Filmografie/ Biografie; Zoé Wittock werd geboren in België en is echt nog beginnend want op deze film na, heeft ze alleen maar nog enkele shorts.

11. Novitiate (2017) 3*

Regisseuse : Maggie Betts

123 minuten

FTV : puntentotaal 20+2 = 22

https://static01.nyt.com/images/2017/10/27/arts/27novitiate-print2/27novitiate2-superJumbo.jpg Aan het begin stelt Margaret Qualley, de vraag; "Wat is de reden waarom vrouwen non willen worden." Het antwoord hierop was "Liefde" De film portretteert vrij openhartigheid en zonder oordeel over deze mystieke passie. Het moet ergens rond 1962 zijn, als Cathleen (Qualley) toetreed als jonge postulante in de kloosterorde van de Sisters of the Sacred Rose. Blijkbaar niet wetende dat paus Johannes XXIII bezig was met ‘bij de tijd brengen’ van de Katholieke Kerk via het Tweede Vaticaans Concilie. De Eerwaarde Moeder is een hardliner die deze de veranderingen en versoepeling van de beperkingen verafschuwt en het ook als een belediging van haar levenslange toewijding als bruid van Christus ziet. Debuterende Maggie Betts (maakt al wel een documentaire) veroordeeld of keurt goed van wat ze op het scherm laat zien. Dat maakt deze film dan ook best goed... Echter blijft het voor mij (als leek) moeilijk te snappen waarom je de strikte katholieke gebruiken zou willen. Ook kom er niet echt antwoord die iets verklaard. In ieder geval speelde 24-jarige dochter van Andie MacDowell in 2017 haar eerste grote filmrol in dit religieuze drama en groeide anno nu uit als een bekende namen in film.

https://cdn01.justjared.com/wp-content/uploads/headlines/2025/02/evelyn-hugo-new-director.jpg Filmografie/ Biografie; Maggie Betts, dochter van vastgoedontwikkelaar die een nauwe persoonlijke relatie had met voormalig president George W. Bush heeft nog maar weinig stappen in de filmwereld gezet. Naast deze heeft ze ook The Burial (2023) gemaakt, de documentaire The Carrier (2010) en de short Engram (2014)

12. Harriet (2019) 3*

Regisseuse : Kasi Lemmons

125 minuten

FTV : puntentotaal 22+2 = 24

https://static01.nyt.com/images/2019/11/01/arts/31harriet-altart/31harriet-altart-videoSixteenByNineJumbo1600.jpg Araminta "Minty" Ross / Harriet Tubman is één van de bekende historische figuren van voor de burgeroorlog in Amerika. Het heeft dus nog best lang geduurd voordat er een biografische film over haar is gemaakt. Je ziet haar uit de slavernij ontsnappen en terugkeren om haar familieleden, en in het proces ook andere slaven, te bevrijden. Nadien wordt ze onderdeel van de abolitionistische beweging en zet ze haar leven op het spel voor de Underground Railroad, (netwerk van ontsnappingsroutes en onderduikadressen) Dit clandestiene netwerk, de gevaren waar Harriet mee te maken krijg en waarom waarbij ze de bijnaam "Mozes" krijgt, zijn interessant. Helaas houd de film zich meer bezig met haar "band met God" in vorm van profetische visioenen Sowieso had film wel een flink hallujah-gehalte. Pas in het laatste deel van de film gaat het over hoe ze tot slaafgemaakte mensen uit gevangenschap hielp te bevrijden. Een biopic over deze vrouw is absoluut de moeite waard om te zien, maar iets minder over de visioenen en meer over de vrouw zou hem nog krachtiger hebben gemaakt. Tot slot nog een weetje; het plan was om Harriet Tubman op de voorzijde Amerikaanse biljet van twintig dollar te plaatsten maar een bepaalde anti-beweging en de 45e president hielden dit tegen.

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5983ffb4914e6b93fccda03e/1681426339262-1GA0OY9TJTXELA7MIA2R/Kasi-Lemmons-.jpeg?format=1500w Filmografie/ Biografie; Kasi Lemmons is al een een hele tijd bezig. Als actrice in films als The Silence of the Lambs (1991) Candyman (1992) En als regisseur van tv-series en films als Eve's Bayou (1997), The Caveman's Valentine (2001) en I Wanna Dance with Somebody (2022)

20. Mar de Rosas (1978)

Brazilië - 91 minuten - Vrouwelijke regisseur: Ana Carolina

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 38 + 2 = 40 punten

Bron: Pindakaas

https://static.mostra.org/_img/_filmes/107442.jpg

Aangekomen in Rio de Janeiro met de auto, bespreken Sérgio en Felicidade, in het gezelschap van hun tienerdochter Betinha, de impasse waarin hun huwelijk is geraakt. In een hotel probeert Felicidade haar man te vermoorden met een scheermes. Overtuigd dat Sérgio dood is, vlucht ze met haar dochter terug naar São Paulo, totdat ze merkt dat ze onderweg gevolgd wordt.

De synopsis klinkt toffer dan ik de film heb beleefd. Het kind was bloedirritant, de score werkt op de zenuwen en het duurt echt een tijd voor de film op gang komt. If it ever does, want de 'dramatische gebeurtenis' uit de synopsis vindt pas in het laatste kwartiertje plaats....

https://clubdofilme.com.br/wp-content/uploads/2023/07/mar-de-rosas-2-OFC-1170x571.jpg

Anyway, mijn laatste titel voor deze challenge van de Beste 100 Braziliaanse Films Ooit Gemaakt van Abraccine (letterboxd). De teller staat op 51 films gezien nu van die lijst. Best wel wat tofs ontdekt, naast ook wat minder tot de verbeelding sprekende films. Zoals deze.

2,8*

15. The Hunger Games: Catching Fire (Film, 2013)

Speelduur: 146 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 30

https://image.tmdb.org/t/p/w780/k3lx69sRhlFZOQBPDRc52dZC4tn.jpg

Na haar overwinning in de 74e Jaarlijkse Hongerspelen met haar metgezel Peeta Mellark is Katniss Everdeen veilig naar huis teruggekeerd. Deze overwinning betekent echter dat ze opnieuw weg moeten en hun familie moeten achterlaten om op een 'Overwinningstournee' door de districten te vertrekken. Onderweg merkt Katniss dat een opstand op til is, maar de Hoofdstad is nog steeds aan de macht wanneer President Snow de 75e Jaarlijkse Hongerspelen voorbereidt - een wedstrijd die Panem voorgoed kan veranderen.

Ook het tweede deel inmiddels gekeken en eerlijk gezegd vond ik dit beter dan het voorgaande deel. Had ook niet echt het gevoel dat de film 146 minuten duurde. Mooie special effects en de nodige spanning waren aanwezig. Binnenkort dus maar eens aan het derde deel beginnen.

Beoordeling: 4,0*

Zo. Tussendoor even een John Ford gekeken hoor, wat cowboy machismo als palate cleanser. Ik denk dat ik er nog een western tussendoor gooi, alvorens weer verder te gaan.

https://preview.redd.it/o2jf2jokxi9d1.jpeg?auto=webp&s=4f4ac0c3b0bb197d48db59f7a928fc6b9b917ada

Zou ik Happî Awâ (2015) aandurven daarna? Na twee westerns moet ik er wel weer tegenaan kunnen, toch?

4. Nightbitch (Film, 2024) - MovieMeter.nl

99 min

Ftv

Puntentotaal 8

(Ik had dit gisteren al geschreven, maar blijkbaar niet gepost.)

Waarom dacht ik dat dit een horrorfilm was?

Toen ik vanavond thuiskwam van werk stond het eten al op me te wachten. Zoonlief had al gegeten en zat net aan zijn yoghurtje. Hij was moe, maar vrolijk. Het is ook niet niks om samen met je moeder de hele dag op pad te zijn geweest: heen en weer lopen (of waggelen) in de koffiezaak, boodschappen doen, dieren kijken op de kinderboerderij. Om zeven uur ging ie naar boven en viel in een diepe slaap - waarschijnlijk tot morgenochtend half acht.

Later op de avond keken we samen Nightbitch. Grappend zeiden we tegen elkaar "dit ben jij" of "dit ben ik" toen de Mother of de Husband iets deed of zei, of iets niet deed of zei. Een soort surrealistische metafoor voor het moederschap speelde zich af op de televisie. Soms komisch, soms pijnlijk, maar toch nog komisch. We lachten beiden. (Toch?) Toen nam de film en meer serieuze, zwaardere wending...

Morgen nog eens informeren hoe het met haar gaat.

(Ging goed.)