Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

Als ik nog wat mag tippen. Geregisseerd door een vrouw, Mina Rhodes, en volledig verteld door eentje, Dr. Laura Gale.

Vertrouwd en experimenteel tegelijk. Benader dit als een hoorcollege en je zult smullen.

De laatste voor vandaag!

11. Level 16 (Film, 2018)

Speelduur: 102 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 22

https://image.tmdb.org/t/p/w780/4Qo4SbzL2TnXkd7iBmo5w1bOdyG.jpg

De rebelse tieners Vivien en Sophia leiden een vreemd bestaan op de Vestalis academie, in feite een topgeheime inrichting die veel weg heeft van een gevangenis. De jongeren zijn zich niet bewust van het lot dat hen te wachten staat wanneer ze een bepaalde leeftijd bereiken. Vivien en Sophia voelen echter dat er iets niet pluis is en gaan erop uit om de gruwelijke waarheid te achterhalen.

Deze film vond ik erg goed beginnen en ik was benieuwd welke kant het op zou gaan. Dat er iets niet pluis was, was al meteen duidelijk.

Helaas zakt de film na een tijdje wel wat in en daardoor ben ik dus een halve ster gezakt met mijn beoordeling. Zeker wel een oké filmpje voor tussendoor!

Beoordeling: 3,0*

9. Leák (1981)

85 minuten - Vrouwelijke protagonist: Ilona Agathe Bastian

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 16 + 2 = 18 punten

Bron: Pindakaas, maar staat ook online

https://www.strangertickets.com/imager/b/original/135212730/c4a3/Mystics_in_Bali.jpeg

Een vrouw onderzoekt een boek dat haar naar de zwarte magie sekte van Leák op Bali brengt. Ze ontmoet een kwaadaardige heks die belooft haar duistere kunsten te trainen. Maar ze wordt misleid en verandert in een vliegende vampier met inwendige organen die aan haar nek hangen.

Tot een vampier worden gemaakt heeft in de verbeelding van veel mensen wellicht nog wel enige mystieke charme en zelfs enkele voordelen, naast de dingen die je op zult moeten geven. Maar een rondvliegend hoofd worden, met bungelende ingewanden eronder, daar zullen vermoedelijk weinigen de occulte charme van inzien. "Mystics in Bali" stond al op de kijklijst sinds de 4* van Woland in 2015. Een hogere waardering dan American Honey, dat moet wel exceptioneel goed zijn! En het moet gezegd: als je een beetje te porren ben voor deze exotische cultwerkjes of B-horror, dan zul je je niet vervelen.

Paar Orval erbij om in de stemming te komen, prima vertier voor de zaterdagavond!

3,4*

3. Runaway Daughters (Film, 1956)

91 minuten

FTV

Puntentotaal: 6

https://images.mubicdn.net/images/film/286433/cache-614433-1606647647/image-w1280.jpg?size=800x

Film over 3 vriendinnen die elk overhoop liggen met hun ouders. Dit is allemaal wel goed uitgewerkt, maar de hele opbouw is net wat te langzaam en duurt wat lang. Wanneer ze zoals de titel aangeeft dan eindelijk besluiten om weg te lopen, zijn we al meer dan een uur verder. Het laatste half uur is dan sowieso het beste. Niet slecht maar de aanloop duurt net wat te lang.

4. Teaserama (1955) - IMDb

66 minuten

FTV

Puntentotaal: 8

https://64.media.tumblr.com/9ddbaa0c533e6c066fee7df52bad0f92/ba56cb81ab9b2067-d5/s540x810/3d638046fbe6cb58a0b11b813581db886df4f910.gifv

Tijdens de black & white challenge wat films gezien over burlesque shows. Aangezien bovenstaande in kleur is, is die destijds blijven liggen. In de hoofdrollen Bettie Page en Storm Tempest die ook een scène samen hebben waarbij Bettie haar vriendin helpt met aankleden. Er zijn ook enkele comedy sketches die gelukkig kort zijn, want die zijn toch zelden grappig.

2. Apartment 7A (2024)

Regisseur: Natalie Erika James
Speelduur: 104 minuten
FTV: 2+2 punten = 4 punten totaal

Vreemde prequel waarvan de noodzaak me niet helemaal duidelijk is en het effect waarschijnlijk niet zal beklijven. Heel veel meer dan een opgepoetste en versimpelde hervertelling van Rosemary’s Baby is dit toch nauwelijks te noemen, enkele kwalitatief prima te verteren acteerprestaties daargelaten.

Julia Garner speelt Teresa Gionoffrio (doet die naam een belletje rinkelen?), een geblesseerde danseres die haar droom van making it big langzaam voelt vervliegen. Met een vertwijfelde melange van wanhoop en vastberadenheid (en bovendien een driedubbele dosis van wat ik vermoed dat angstremmers zijn) achtervolgt ze na een teleurstellende auditie toneelregisseur Alan Marchand die resideert in het Bramford, waar ze uiteindelijk wankel aangetroffen wordt door Minnie en Roman Castevet (die doen toch zéker het belletje wel rinkelen).
https://www.hollywoodreporter.com/wp-content/uploads/2024/09/APT7A_07545_RT-EMBED-2024.jpg?w=1000
Het is nog enigszins te vergeven dat de film vanaf dan een uiterst voorspelbaar pad bewandelt, niet alleen omdat het een prequel betreft maar ook omdat er wel logica schuilt in het idee dat de werkwijze van de Castevets en co middels vergelijkbare stappen van manipulatie en aanranding zal geschieden. Het ontbreekt de film echter aan de eigenheid of finesse om die herhalingsoefening van nieuw elan te voorzien. In plaats daarvan worden bepaalde sleutelmomenten, attributen en zelfs personages simpelweg als replica opgevoerd, waardoor ze weinig meer functie of diepgang meekrijgen dan de simpele verwijzing naar wat we al kenden.

De ketting met tannisroot komt uiteraard voorbij, de voodoo-elementen die de weg naar succes aanvankelijk vrijmaken, de sullig lege verschijningen van Sapirsteins en Ms Gardenia’s personages, de droomachtige sequentie waarin Terry verkracht wordt, het nieuwe kapsel; het wordt allemaal vrij willekeurig afgevinkt, terwijl de paranoia en het gestaag toenemende isolement van Rosemary, wat die klassieker zo huiveringwekkend spannend wist te maken, hier zo naarstig gemist wordt. Het (obligate) einde wordt dan nog wel smakelijk aangekleed, als Terry haar danstalent inzet om de regie in eigen handen te nemen, maar toch is ook die setting wat plots aanwezig en bovendien wederom een haastig verhaspelde imitatie van het feestje uit de eindscene uit 1968.

Ergens begrijpelijk dat Rosemary’s voorganger wat slordiger ingepalmd lijkt te worden, we weten immers dat het om een mislukte poging ging, waar onze duivelaanbidders vast van geleerd hebben. Maar de regie van James heeft nergens het gewicht om hier ook maar een overtuigend, spannend eindproduct van te maken dat op eigen benen kan staan. Misschien voor een nieuwe generatie met een allergie voor 'oude' films een leuke light-versie, liefhebbers van het origineel zullen hier een verwaterde versie van een geliefde klassieker in vinden. 2*

10. Sun Don't Shine (2012)

79 minuten - Vrouwelijke regisseur: Amy Seimetz

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 18 + 2 = 20 punten

Bron: Pindakaas

https://dwgyu36up6iuz.cloudfront.net/heru80fdn/image/upload/c_fill,d_placeholder_thenewyorker.png,fl_progressive,g_face,h_1080,q_80,w_1920/v1453322366/thenewyorker_movie-of-the-week-sun-don-t-shine.jpg

Crystal (Kate Lyn Sheil) en haar vriend Leo (Kentucker Audley) beginnen aan een gespannen en mysterieuze trip door het verlaten landschap van het midden van Florida, dat even mooi als spookachtig is. Terwijl ze in noordelijke richting langs de Golfkust reizen, komen er steeds meer verontrustende details aan het licht; over het sinistere verleden van Crystal alsook de donkere toekomst van het stel.

Ik had actrice Kate Lyn Sheil al gezien in Amy Seimetz eerdere film She Dies Tomorrow (2020), die me iets tegen viel. Maar ik herinnerde me haar daar niet van. En kennelijk heb ik haar in kleinere rolletjes al veel vaker gezien, maar ook die zijn niet blijven hangen. Nu had ik haar toevallig eerder deze week gezien in The Comedy (2012), en nu herkende ik haar direct. Ze heeft op zich ook wel een memorabel gezicht. Goede opleiding gehad ook met Tisch school of the Arts en Lee Strasberg Institute. Ik gok dat ik haar nu wel ga onthouden (ze is echt wel sterk), en regisseur Amy Seimetz ook. Kate Plays Christine van Kate Lyn Sheil heb ik overigens ook op de kijkstapel liggen.

Een zweterige, drukkende drama-thriller dit. Met een donker, morbide randje. Voor mij beduidend beter dan She Dies Tomorrow, al zit ik nu bijna te denken dat ik die wellicht moet herzien. Aanrader dit voor de Indie liefhebbers, de mainstreamkijkers blijven beter uit de buurt.

3,9*

8. To All the Boys I've Loved Before (2018)

Regisseuse : Susan Johnson

99 minuten

FTV : puntentotaal 16

https://i0.wp.com/highschool.latimes.com/wp-content/uploads/2018/08/tatb-lana_peter_thumbnail.jpg?fit=5760%2C3840&ssl=1

Aargh. Ik vreesde al om zo eentje tegen te komen. Een tienermeisjes zwijmel-film over een Aziatisch uitziend meisje dat nog nooit de ware liefde heeft ervaren. Het enige dat ze heeft gedaan is enkele nep-liefdesbrieven geschreven naar haar geheime crushes, die ze bewaard in een doosje in haar slaapkamerkast. Tot haar geniepig jong zusje deze verstuurd. Tja, je moet geen Einstein zijn om te raden waar dat toe zal leiden

Ik ben denk ik niet deel van de doelgroep van deze film. Ben al lang de zwijmel-periode voorbij. Het enige wat me nog aan het zwijmelen zal brengen is de toegediende medicatie later in één of ander sjofel bejaardentehuis Jullie kunnen je dus al inbeelden hoe vaak ik met mijn ogen gedraaid heb. 't Is allemaal redelijk voorspelbaar, kinderlijk en clichématig. En een drama was het zeker en vast niet.

Sterke punten: Het was gelukkig niet een al te lange film en Lana Condor ziet er wel enorm appetijtelijk uit. Voor een tiener die aan het einde van het middelbaar zit, is ze wel goed voorzien op bepaalde plaatsen door Moeder Natuur

Zwakkere punten: Goh, waar moet ik beginnen...

Persoonlijke rating : 2*

Filmografie Susan Johnson : Dit was de eerste kennismaking

Precies dezelde rating als ik. Niet denderend he.

Ik zou nog wel iets willen kijken. Maar het gaat niet, het bolletje knikt. Ach ja, ik mag niet klagen, hoop gezien in 2 dagen en zowaar een hoop moois!

Vreselijk. De volgende post is nog erger. Waarom doe ik mezelf dit aan ?

Het MovieMeter Challenge altaar?

9. Clueless (1995)

Regisseuse : Amy Heckerling

97 minuten

FTV : puntentotaal 18

https://reviewsbyrhiannon.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/10/clueless-cher-dionne.jpg

De masochist dat ik ben, zorgde ervoor dat ik na de vorige film voor deze koos. Als ik dan toch al aan een zure appel ben begonnen, kan ik maar beter verdergaan met er doorheen te bijten Dit is nu denk ik wel de opper-film als het gaat over tienermeisjes, college toestanden. Compleet met tenenkrommende situaties en over-the-top gedoe van een bende seuten die denken dat de evenaar door hun gat loopt en enorm geilen op het in het centrum van de aandacht staan. Een aaneenschakeling van blasé gedrag door een paar van die verwende huppelkutjes uit een rijke familie. Ik heb het meermaals willen opgeven vanwege enorm pijnlijke ogen. Het rollen met de ogen stelde bij de vorige film niks voor, vergeleken met dit spektakel. Het enige wat me overeind hield waren de toch niet onaardig uitziende meiden die dusdanig korte minirokjes droegen dat ze bij de minste zucht wind verzekerd zijn van een blaasontsteking. Ik ben iemand met een open geest en zal steeds proberen de positieve zaken in een film te zien. Maar dit was gewoonweg erbarmelijk slecht. Hopelijk blijf ik de rest van deze challenge gespaard van zulke brol.

Sterke punten: Euh. Eén cameltoe en Alicia Silverstone die met de benen wijd gespreid een blik laat werpen op haar slipje .... Ik lijk Theunissen wel

Zwakkere punten: Teveel om aan te beginnen

Persoonlijke rating : 1*

Filmografie Amy Heckerling : Van deze regisseuse heb ik ook "Look Who's Talking (1989) - 3*" en "National Lampoon's European Vacation (1985) - 2.5*" gezien

https://www.deepfocusreview.com/wp-content/uploads/2022/09/clueless-1995-4.jpg

Clueless (1995) | Alternatieve duiding.

Ik moet even verdedigen hoor, Miss Milton is een Jane Austen groupie. Als ik het niet doe, word ik morgen wellicht wakker met geschandaliseerde testikels.

"1* en je deed niets!?!?"

If I had a hammer … I’d hammer in the morning, I'd hammer in the evening. All over this land. Deze lyrics van Trini Lopez schoten door mijn hoofd toen in vorige zondagnacht op de Screen Actors Guild Awards de kranige 87 jaar oude Jane Fonda haar betoog zag houden om te rebelleren tegen de heersende politieke cultuur die minderheden discrimineert. Nog niks van haar strijdlust verloren. Maar de klop van de hamer kwam er echter wanneer een verouderde en tot mijn verbijstering een onherkenbare Pamela Anderson het podium opwandelde. The years have not been kind. Ze had blijkbaar een nominatie voor beste actrice leading rol in de film The last showgirl. Mijn broek heeft al voor veel minder afgezakt. Nu waren er nog acteurs die de tand des tijds hebben moeten doorstaan (Harison Ford, Kathy Bates oa) maar bij Anderson ben ik toch blij dat ik indertijd voor de inhoud ipv de verpakking heb gekozen. Ik refereer naar die blonde stoot in het laatste middelbaar die dacht dat een spookrijder iemand was die met een wit laken over zich heen een auto bestuurt. En het was nog niet eens carnaval. Ik ben toen wijselijk bij Mme Cinemanukerke gaan aankloppen.

1. You Were Never Really Here (Film, 2017)

89 minuten - vrouwelijke regisseur Lynne Ramsay

FTV : 2 punten - Totaal : 2 punten

https://filmkrant.nl/wp-content/uploads/2017/12/You_Were_Never_Really_Here-1.jpg

You were never really here is gedrenkt in een film noir genre maar met de uitwerking van een eigenzinnige auteur. De held Joaquin Phoenix is een getraumatiseerde oorlogsveteraan met zelfmoordneiging die met zijn moeder samenwoont en eigenhandig een netwerk van pedofilie infiltreert. Ramsay pakt dit hard boiled genre zeer poëtisch aan en veronachtzaamt het plot. Een gebroken vertelling met plotse korte flasbacks. Behoorlijk onduidelijk waarom wat gebeurt en veel zaken worden nooit uitgelegd (waarom al die moorden bv). Ook een speciale vermelding waard is de score van Johhny Greenwood (een mix van funk, synthesizer pop, elektronica en avant garde) die nodige spanning creëert. Ramsay wil vooral buiten de verwachting van een genre treden en zolang ze wondermooie scenes filmt zoals de onderwater begrafenis (jawel en de hint was reeds met het eerste shot) of wanneer zowel Phoenix als zijn slachtoffer hand in hand een lied zingen terwijl de dood langzaam binnen sluipt, is You were never really here knap en creatief. Maar haar motivatie om geen uitleg te verschaffen bij bepaalde plotpoints stoort. Niks blootleggen is niet perse mysterieus maar eerder verwarrend. Om enkel een karakter schets van het personage van Phoenix te brengen als een onrustige eenzaat is een beetje mager. Valt dus een beetje tegen zeker na het sublieme We need to talk about Kevin. Maar ik geef het een boven de middelmaat beoordeling omdat sommige scenes blijven nazinderen (die met de song Angel baby bv).

3*

Al een paar dagen ziek, niet doodziek, maar gewoon niet goed (misselijk, zware kop, flauw). Zoals zo velen waarschijnlijk. Het is sinds Kerstdag al de 3e keer dat ik herval. Ik ben echter niet van het type dat ziek in zijn bed of zetel een hele dag lig te Netflixen. Ik krijg geen film door mijn strot voor het moment. En net dàt is het teken dat er iets scheelt Dus even geen Challenge hier. Ik pik later wel aan waarschijnlijk en zal hier en daar wat inspiratie opdoen

Beterschap Fisico! Te ziek voor films, dan ben je inderdaad net te ver. Hoop dat je je snel beter voelt.

3. Kajillionaire (2020)

Regisseur: Miranda July

Speelduur: 106 minuten

FTV: 4+2 punten = 6 punten totaal

Uiterst origineel, aandoenlijk en nagenoeg compleet onvoorspelbaar.

Net als in haar debuut, vindt Miranda July absurditeit in de kleine anekdotiek van het leven: geen helden met grote missies, maar een scheefgegroeide familiedynamiek waar ouders en dochter met kleine criminele praktijken en trucs genoeg geld bijeen proberen te sprokkelen om de huur te betalen van het wanordelijke en leegstaand kantoorpand dat ze onderhuren van Bubbles Inc. Dat het sop van de zeepfabrikant op vaste tijden door de muren komt stromen nemen ze op de koop toe. Dochter Old Dolio (een fantastische, nagenoeg onherkenbare rol van Evan Rachel Wood) komt er tijdens een van hun scams geleidelijk achter dat haar jeugd en verstandhouding met haar ouders misschien niet de gezondste is geweest, wat al helemaal op scherp wordt gezet als er een vierde persoon bij hun oplichtpraktijken betrokken wordt.

https://resnikmusicgroup.com/wp-content/uploads/2020/02/KAJILLIONAIRE-scaled.jpg

Het is waarschijnlijk de meest hilarische film waarbij ik niet hardop heb hoeven lachen, maar wel constant met een brede grijns op mijn gezicht gekeken heb. Hoewel de toon erg lijkt op July’s debuut Me And You And Everyone I Know (uit 2005 alweer!), vond ik de manier waarop daar de kleine absurditeitjes aaneengeregen werden na verloop van tijd wat vermoeiend. Met Kajillionaire weet ze haar quirky charme veel meer hart mee te geven, heb je op een gegeven moment steeds meer sympathie voor de berooide, van warmte en liefde gespeende jeugd van Old Dolio. Knap hoe July die oprechtheid weet te vinden, zonder dat ze daarvoor teveel hoeft te schakelen tussen humor en drama, maar zelfs temidden van de slapstick weet te ontwapenen.

Ik heb hier heel erg van genoten. Vernuftig geschreven door July, die op een zeldzame manier haar eigen stempel drukt op wat ze maakt. Niet wereldschokkend, maar op een kleinschalige manier wel voelbaar uniek. Leunt misschien dichter tegen de 3,5* maar voor de eigenheid heb ik graag 4* over.

Om even een lans te breken voor mevrouw Anderson: ze beleeft nu volgens mij wel een kleine renaissance. Ik volg haar al een tijdje op instagram en mevrouw weet erg inhoudelijk, eloquent en aanstekelijk te vertellen over film en andere passies. Denk dat je haar qua inhoud misschien onderschat. En dat de years niet kind zijn geweest, volgens mij is ze eerder wars van make-up tegenwoordig dan dat ze echt slecht verouderd is.

Klopt, de docu over haar gaf me ook een heel ander beeld dan ik altijd had. En The Last Showgirl lijkt me serieus interessant.

Beterschap Fisico!

11. Noch pered Rozhdestvom (1951)

49 minuten - Vrouwelijke regisseurs: Brumberg sisters

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 20 + 2 = 22 punten

Bron: Dailymotion

https://s2.dmcdn.net/v/VOLh71bIpjVXZAEKr/x1080

Een animatie gebaseerd op het werk van Nikolaj Gogol. De knappe smid Vakula, die verliefd is geworden op de dorpsschone Oksana, is bereid alles te doen om het haar naar de zin te maken. Zelfs om op de rug van de duivel naar Sint-Petersburg te vliegen en de keizerin te vragen om de pantoffels die hij zijn liefje kan schenken.

Een wonderlijke synopsis, maar voor fanatieke animatieliefhebbers zeer de moeite waard. The Night Before Christmas is geregisseerd door de 'grootmoeders van de Russische animatie', Valentina en Zinaida Brumberg. Deze animatiepioniers waren medeoprichters van Soyuzmultfilm en The Night Before Christmas (1951) was de eerste Russische animatie die Cel Animation benutte. Tevens werd er gebruik gemaakt van Rotoscope, dat de Russen Eclaire noemden. Hoe dan ook ziet het er vloeiend uit, en de bewegingen zijn erg knap gemaakt.

Ja, van deze dames wil ik wel meer zien. Mooie filmhistorie.

3,6*

12. The Watermelon Woman (1996)

49 minuten - Vrouwelijke regisseur: Cheryl Dunye

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 22 + 2 = 24 punten

Bron: Pindakaas

https://s3.amazonaws.com/criterion-production/editorial_content_posts/hero/8196-/nVg1ucQKuMS6l0UKtTkK6Ji6sdqC8M_medium.png

De lesbische Cheryl is een filmmaakster die in een videotheek werkt. Ze raakt geobsedeerd door een actrice die in de jaren '30 van de 20e eeuw furore maakte als The Watermelon Woman. Cheryl besluit een documentaire over haar te maken. Tijdens het maken van de documentaire wordt ze verliefd op Diana.

Cheryl Dunye is een Liberiaans-Amerikaans filmregisseur, scenarist, producent, editor en actrice. Ze wordt vaak geplaatst binnen twee belangrijke bewegingen in de Amerikaanse filmgeschiedenis: de New African American Cinema, waartoe regisseurs zoals Charles Burnett, Spike Lee en Julie Dash behoren, maar haar werk wordt ook aan New Queer Cinema gelinkt. The Watermelon Woman staat 7 gerenommeerde lijstjes en ik vond het inderdaad wel een eigenzinnig werkje; al vrees ik dat het de meeste Users niet erg zal bekoren. Het stemgemiddelde reflecteert dat ook wel een beetje. But: I liked it. En alleen zal ik daar ook zeker niet in zijn, aangezien de film op #182 staat in de Sight&Sound lijst met beste films allertijden.

Ik was ook wel gecharmeerd van die Diana, trouwens. Als die zo aan mijn balie had gestaan toen ik jong was

Check vooral de flirtscène hierboven, als je benieuwd bent of de film iets voor je is. Ik zie net dat deze Guinevere Turner samen met Mary Harron het script voor American Psycho heeft geschreven, not too shabby. Wat de techniek betreft: de op 16mm geschoten beelden zijn erg mooi bewaard gebleven met een fijne korrel, maar de bewust op video geschoten interviews zien er echt uit als crappy '90s VHS. Heeft ook wel zijn charme en is historisch accuraat, maar ik ben blij dat ze niet de hele film op video hebben geschoten.

Leuk trouwens om weer eens in een videotheek 'te hangen'...! Ik mis dat wel eens, die tijd.

Making Herstory: Cheryl Dunye on The Watermelon Woman and the power of doing it yourself • Letterboxd

3,4*

Beterschap Fisico!

5. 'Gator Bait (1974)
88 minuten
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 10
VS / Regie: Beverly Sebastian + Ferd Sebastian

https://64.media.tumblr.com/1f15ac79de9d423e89f5f8222d611db7/tumblr_p8mipsXFRf1tbcweeo1_640.pnj

Gemaakt door het regisseur man en vrouw duo Beverly Sebastian en Ferd Sebastian. Voor deze film had ik nog nooit van hen gehoord maar zij hebben een aantal onafhankelijke kleine budget exploitatie films gemaakt in de jaren 70 en 80. Zij lijken alle taken gelijkwaardig te hebben gedeeld.

'Gator Bait heeft een leuke setting (de moerassen) en Playmate Claudia Jennings in de hoofdrol. Dit is een Hicksploitation en rape-en-revenge film. Acteurs zijn niet indrukwekkend en de kwaliteit is ergens rond een slechte TV film. Bijna heel de eerste uur bestaat uit haast niets anders dan mensen die elkaar in boot achtervolgen in het moeras, gezet op snelle banjo muziek. Het plot is heel minimaal en dit is ergens tussen saai en slechte, pas in de laatste 1/3 van de film gaat mijn voor een plot maar het wordt nooit goed of interessant. Ook aan genre fans kan ik dit eigenlijk niet aanraden, wegblijven.

Ik was er ook best fan van.

2. Erotica (1961)

59 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2 + 2 = 4

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/59aee1b3197aea6f25a23835/1518460785450-R2NINZE5H08E7EMWK8WL/04+Erotica+1961+Russ+Meyer.gif

Na afgelopen vrijdagavond de Komedie / Erotiek film "Heavenly Bodies! (1963)" te hebben gezien van grote borsten fan en regisseur Russ Meyer, was het gisteren de beurt aan deze Komedie / Erotiek film van hem voor deze challenge (anders was ik er niet aan begonnen), welke ik ook nog niet had gezien. Hoewel "Erotica" ook niet al te best is, heb ik me er wel meer mee vermaakt dan met "Heavenly Bodies!", welke tot nu toe de slechtste film is die ik van Russ Meyer heb gezien. Het voordeel van zowel "Heavenly Bodies!" als "Erotica" is dat ze nog geen uur duren en dus was ik er ook snel klaar mee (wat positief is) en zeker als je regelmatig vooruitspoelt zoals ik heb gedaan.

"Erotica" begint met een shot van Russ Meyer achter een filmcamera, waarna we uitleg krijgen over de filmtape en de filmprojector, als ook over de inhoud van deze film. Deze uitleg duurt circa drie minuten, waarna we zes verschillende filmpjes (die ook variëren van tijdsduur) te zien krijgen, te weten:

- Nake Innocence, waarin we één naakte vrouw te zien krijgen in een riviertje;

https://texasboobdepository.home.blog/wp-content/uploads/2017/01/tumblr_ohxjjlcKlv1vdsf45o1_400.gif

- Beauties, Bubbles and H2O; waarin we drie naakte vrouwen te zien krijgen in een rond een zwembed;

https://texasboobdepository.home.blog/wp-content/uploads/2016/12/tumblr_ohysmtWh021vdsf45o1_400.gif

- The Bear and the Bare, waarin we één enorme rondborstige vrouw te zien krijgen (helaas wel niet naakt) bij een zwembad;

https://texasboobdepository.home.blog/wp-content/uploads/2017/01/tumblr_oixx9jWvqw1vdsf45o1_400.gif

- Nudists on the High Seas!, waarin we drie naakte vrouwen te zien krijgen op een zeilboot;

- The Nymphs, waarin we twee naakte vrouwen te zien krijgen in bad (zie eerste afbeelding), onder de douche en in een zwembad

- Bikini Busters!, waarin we vijf verschillende vrouwen te zien kriijgen en dat o.a. in een zwembad.

De overgang tussen de filmpjes is opzicht leuk gedaan, want dan zien we steeds een man een film in de filmprojector stoppen en met de voet op een pedaal trappen.

Veel stelt "Erotica" niet voor en omdat het een film uit de jaren 60 is, is het ook allemaal weer braafjes en oubollig. Net zoals in "Heavenly Bodies!" zijn nu ook de vrouwen het enige pluspunt en in "Erotica" krijg je er ook meer te zien en zijn ze ook vaker en langer topless te bewonderen. Daarom heb ik me met "Erotica" ook meer vermaakt dan met "Heavenly Bodies!". Maar ook "Erotica" is gewoon een mindere film van Russ Meyer.

6. Nightbitch (2024) 3*

Regisseuse : Marielle Heller

99 minuten

FTV : puntentotaal 10 +2 = 12

https://static0.srcdn.com/wordpress/wp-content/uploads/2024/09/amy-adams-running-on-all-fours-in-nightbitch.jpg Een moeder, Mother, (Amy Adams) heeft haar carrière als kunstenares aan de wilgen gehangen zodat zij thuis kon blijven om haar zoon, Son, op te voeden terwijl haar man blijft werken. Moederschap is uitputtend en eentonig. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. En net als dat je denk; wat moet ik als kijker hiermee? Beginnen er haren te groeien waar ze niet horen, krijg ze een beter reukvermogen, begint te grommen en krijgt een staart (lekker vies horror-momentje) en zes tepels. Maar op dat ene horror-moment na, kiest regisseur en scenarist Marielle Heller er voor om niet te escaleren of het schokkend te maken. Toegegeven, het werkt een tijdje doordat de uitvoering van Amy Adams goede chemie oproept. Haar bloeddorst, haar razende woede blijven buiten beeld. Het blijft allemaal in het knusse familiedrama-achtige hangen. Ook sleept het hier en daar, doordat het op een bepaald moment alleen nog maar repeterend was. En door die wat fluwelen aanpak krijgt de film onherroepelijk iets halfslachtigs. Dit absurde concept werkt alleen als je er voluit voor gaat.

https://www.indiewire.com/wp-content/uploads/2020/02/10481033z.jpg

Filmografie/ Biografie; In 2015 maakte Heller haar debuut (schreef en regisseerde)met de coming-of-age film The Diary of a Teenage Girl Er volgde de biografische film Can You Ever Forgive Me? (2018). Deze film werd genomineerd voor drie Oscars. Een jaar later werkte Heller met acteur Tom Hanks samen aan A Beautiful Day in the Neighborhood (2019) wederom een biografische film die ook een Oscarnominatie opleverde .

7. Soeurs d'Armes (2019)3*

Regisseuse : Caroline Fourest

112 minuten

FTV : puntentotaal 12 +2 = 14

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMTZiYmY1ODktMTlkZS00ZjRjLTg1YzEtYjFlNmE1Y2VhYmRjXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Eigenlijk hetzelfde verhaal als Les Filles du Soleil (2018) Waar ik misschien een klein voordeel had, dat ik die nog niet heb gezien. Het gaat over Yezidi Zara en haar jongere broertje die ontvoerd worden door de jihadistische terreurgroep, als slaaf wordt verkocht. Zara ontsnapt komt bij de tweede verhaallijn over een Koerdische vrouwenbataljon die de het opnemen tegen ISIS. De uitkomst is overal herkenbaar en makkelijk te voorspellen. Het verschil tussen beide films is de multinationale samenstelling van de vrouwengroep. Nadeel is dat dit meerdere achtergrondverhalen vergt en dat het de film verzwakt. Succesvoller zijn de technisch indrukwekkende actie. ISIS-troepen die een groep vluchtende vluchtelingen achtervolgen, is prachtig gefilmd en goed geënsceneerd, met echt een gevoel van spanning. Helaas worden ze vaak voorafgegaan door momenten die als soldaat .. niet verstandig zijn. Ach de film kijk verder lekker weg....!

https://i0.wp.com/www.jforum.fr/wp-content/uploads/2020/03/caroline-fourest-generation-offensee-1-1200x728-1.jpg?fit=1200%2C728&ssl=1Filmografie/ Biografie; De Franse Caroline Fourest is (volgens Wiki) eigenlijk meer een feministisch schrijfster, journaliste, en redactrice. Ze heeft als journaliste diverse boeken geschreven over onderwerpen als conservatieven, de pro-life beweging (Frankrijk en de Verenigde Staten), en over de huidige fundamentalistische tendensen in Abrahamitische religies (jodendom, christendom, islam). Op filmgebied deed ze enkele ook nog wat shorts,en tv-werk

8. Farhope Tower (2015) - IMDb2*

Regisseuse : April Mullen

82 minuten

FTV : puntentotaal 14 +2 = 16

https://canvas-lb.tubitv.com/opts/ChfBDSxICCkIbQ==/53f99c0c-1c24-41d6-98ed-f6cadd6d890d/CIAPELgIOgUxLjEuNg== Pijnlijk voorspelbaar plot, maar een visueel best goed en hier en daar ook enkele schrikmomentjes. Eerst krijg je de Farhope Tower in 1977 te zien, een man vermoord zijn vrouw en pleeg zelfmoord. Dan naar de modernere tijd waarin een groep vloggers/paranormale onderzoekers een reality-tv-deal krijgen...voor...goh waar zullen ze toch belanden? Er wordt veel geschreeuwd en geruzied. De regisseur April Mullen speelt eveneens ook het personage Zoe in de film. Alles wat positief was aan de film (goed opgenomen, prima productieontwerp, behoorlijk geacteerd en een aantal griezelige scènes), werd helaas in de steek gelaten door enorme cliché-elementen. Grootste verrassing is dat dit is geen Found Footage-film was maar verder was hier gewoon niets opvallends.

https://i.ytimg.com/vi/IjHgyPyfmNY/maxresdefault.jpg

Filmografie/ Biografie; Canadese April Mullen doet veel series maar was naar verluid ook de eerste vrouw die een live-action, volledig stereoscopische 3D-speelfilm regisseerde, Dead Before Dawn (2012) Ze maakte ook Komedie GravyTrain (2010) en er volgde nog de neo-noir-speelfilm 88 (2015), met een geheel vrouwelijke crew Below Her Mouth (2016), actiefilm Badsville (2017), misdaardfilm Wander (2020) en sciencefictionfilm Simulant (2023)

12. Bird Box (Film, 2018)
Speelduur: 123 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 24
https://image.tmdb.org/t/p/w780/A4xNxrRodvXzJWJs2GbBKo1IBk2.jpg
In de nasleep van een wereldwijde dreiging van onbekende oorsprong moet Malorie de kracht vinden om haar kinderen veilig te kunnen stellen. Ze vlucht met ze weg via een verraderlijke rivier, op zoek naar een veilig onderkomen. Vanwege dodelijke onzichtbare krachten moeten ze hun weg blind vervolgen.

Deze film stond al héél lang op mijn kijklijst en nu heb ik 'm dan eindelijk gezien. Het begin was echt supergoed. Mooi gemaakt ook met die verandering van de ogen. Zeker geen onaardig filmpje, maar had er misschien toch net ietsje meer van verwacht. Zeker omdat het begin zo sterk was. Toch een dikke voldoende.

Beoordeling: 3,5*

13. Lisa Frankenstein (Film, 2024)

Speelduur: 101 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 26

https://image.tmdb.org/t/p/w780/lK5EUC8KkgwQ5W7nFTc198ZgB4J.jpg

In 1989 is Lisa Swallows verre van populair op school. De onbegrepen tiener reanimeert per ongeluk een knap Victoriaans lijk tijdens een onweerbui en begint hem op te bouwen tot de man van haar dromen. Hierbij maakt ze gebruik van de kapotte zonnebank in haar garage. Weldra begint het tweetal aan een moorddadige reis op zoek naar liefde, geluk en wellicht een paar ontbrekende lichaamsdelen.

Ook deze film had ik een tijdje op het oog, dus mooi meepakken met deze challenge. Het was een oke film. Verwachtte er niet al teveel van, maar het was op zich goed vol te houden. Leuk om eens gezien te hebben dus.

Beoordeling: 3,0*