Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

Oh mijn god wat vliegt iedereen hier uit de startblokken! Lekker bezig jongens!

Straks maar even op het gemakje alles nalezen en zelf de eerste film aanslingeren.

Edit: Maar eerst even up-to-date raken met Severance.

6. Can You Ever Forgive Me? (2018)

Regisseuse : Marielle Heller

106 minuten

FTV : puntentotaal 12

https://www.indiewire.com/wp-content/uploads/2018/10/002_CYEFM_03105_R2.jpg

Wat een schitterende film. Dit is nu eens een voorbeeld met wat ik bedoelde in mijn reactie bij de aankondiging op de frontpage. Deze film zou ik geheid overslaan. Een soortement “Catch Me If You Can” maar dan met een uitgebluste schrijfster. Trouwens, ik had nog nooit iets over Lee Israel gehoord. De twee hoofdrolspelers Melissa McCarthy en Richard E. Grant hun interacties zijn gewoonweg onevenaarbaar. Grappig, dramatisch en ontroerend bij momenten. Ik had McCarthy zelf niet eens direct herkend. Te denken dat ik haar ook niet echt reken bij mijn favoriete actrices. Dat was ook al een reden geweest om deze film over te slaan. Gelukkig deed ik dit dus niet nu.

Sterke punten: Prachtig acteerwerk. Boeiend onderwerp

Zwakkere punten: Geen enkel eigenlijk

Persoonlijke rating : 4*

Filmografie Marielle Heller : Van heller had ik de film "A Beautiful Day in the Neighborhood (2019) - 3*) al gezien die ze regisseerde. En in "A Walk among the Tombstones (2014) - 2.5*" acteerde ze.

Voor de lijstjes-fanaten : hier hou ik bij welke films er reeds de revue zijn gepasseerd

2. She's Working Her Way Through College (Film, 1952)

101 minuten

FTV

Puntentotaal: 4

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZjBlYjFlZTAtMjE1NS00ZTRhLWJkMzYtODIzNjY5Zjc0NDlmXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Denk dat deze op mijn lijst stond omdat ik een aantal burlesque films wou zien. Het burlesque gedeelte zit dan geheel in het begin van de film. De film is vooral comedy, drama en ook musical. Deze wordt vooral gedragen door de aantrekkelijke

Virginia Mayo die de hoofdrol speelt. Als ze als ex-burleque danseres/zangeres wil gaan studeren en voorstelt om een musical te brengen en niet wederom een klassiek Shakespeare stuk (waar nauwelijks iemand naar komt kijken) zou ze wel op wat conservatieve teentjes kunnen trappen. Film blijft evenwel luchtig en grappig genoeg ook dankzij Ronald Reagan (jazeker die later president zou worden van Amerika) die de professor van dienst speelt en helemaal meegaat in het musical idee. Het moment waarop hij dronken in conflict gaat met een liefdesrivaal is tenenkrullend, vermakelijk was het wel. Misschien iets te lang maar vervelen deed de film evenwel niet.

6. Hanky Panky (Film, 2023)

Speelduur: 86 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 12

https://image.tmdb.org/t/p/w780/PgDwBEcw4UpwS4pgaGaPgACfLV.jpg

Aparte komedie. Duidelijk heel erg low budget, en ook heel duidelijk dat de film begint met een bizar concept en de film lang raar en over the top probeert te blijven. Ik bedoel, een pratende sarcastische zakdoek en een kwaadaardige hoed tussen de hoofdpersonages, dat zegt al genoeg toch? De humor is verder nogal hit and miss, vaak probeert de film te hard om apart en weird te zijn, maar ook is er af en toe toch nog wel een aardige grap te bekennen. Verwacht verder niet te veel horror. Voor het budget is het acteerwerk nog wel te pruimen, behalve dan dat ook hier de weirdness soms te overdreven en dik wordt aangezet. Het is dus redelijk uit te kijken, maar daar blijft het ook wel bij. Misschien had ik dit toch minder nuchter moeten kijken. Lage verwachtingen zijn overtroffen, maar echt een aanrader zou ik dit ook bepaald niet willen noemen. 2.0*

07. Silent Night (Film, 2021)

Speelduur: 92 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 14

https://image.tmdb.org/t/p/w780/nJYAAOk74VjPlwz34jWFh8MPw2r.jpg

Nell en Simon zijn een geprivilegieerd stel dat met hun drie zonen op het platteland wonen. Ze willen Kerstmis met enkele oude vrienden en hun gezinnen vieren. Tijdens het feest voeren ze conversaties over actuele thema's. Het belooft een bewogen avond te worden.

Op Letterboxd werd deze ook als horror omschreven, dus daarom trok deze film wel mijn aandacht. En ach... eentje in de Kerstsfeer moet nog best kunnen in maart, toch?

Helaas was dit toch een kleine tegenvaller. Het eerste uur vond ik veel blablabla en er gebeurde ook niet zoveel. Maar na dat eerste uur werd het iets interessanter. Een horrorfilm vond ik het overigens absoluut niet maar wel, zoals hier beschreven, het genre drama. Gemengd gevoel hier over deze film dus, maar och... het keek

Beoordeling: 2,5*

1. All We Imagine as Light (2024)

100 minuten - Vrouwelijke regisseur: Payal Kapadia

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2

Bron: Pindakaas

https://www.adelaidefilmfestival.org/_next/image?url=https%3A%2F%2Fcms.adelaidefilmfestival.org%2Fassets%2Ffilms-and-events%2Flandscapeimage_1920x1080_allweimagineaslight_2.jpg&w=3840&q=75

De verpleegkundige Prabha ontvangt een cadeau van haar man van wie ze vervreemd is geraakt. Dit geschenk brengt haar helemaal in verwarring. Intussen poogt haar kamergenote Anu een gepaste plek te vinden in de stad om met haar vriendje de volgende stap te zetten in hun relatie. De twee meiden reizen naar een mystiek bos nabij een badplaatsje.

Terwijl Anora er in Cannes met de Goude Palm vandoor ging, mocht Kapadia voor All We Imagine as Light de Grand Prix in ontvangst nemen. Sowieso een film die op erg veel lijstjes te vinden viel, en eentje waar ik zeer benieuwd naar was. Ik vond de film wel degelijk sterk, maar was na alle lyrische loftuitingen toch wat minder omver geblazen dan ik had gehoopt.... Wellicht bij herziening? Misschien was vroeg op de dag (net na het ontbijt) niet het perfecte tijdstip voor deze film.

3,6*

*

2. The Final Exit of the Disciples of Ascensia (2019)

46 minuten - Vrouwelijke regisseur: Jonni Peppers

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2 + 2 = 4 punten

Bron: Ok.ru

https://substackcdn.com/image/fetch/f_auto,q_auto:good,fl_progressive:steep/https%3A%2F%2Fsubstack-post-media.s3.amazonaws.com%2Fpublic%2Fimages%2F93be4121-53fa-407f-8c8f-ee683c49a077_1600x898.png

Nadat ze een VHS band heeft ontvangen waarop staat dat ze een volgeling is van een buitenaards ras dat bekend staat als de “Ware Moeders”, sluit Amy zich aan bij een plaatselijke UFO-cultus. Ze draagt de naam Celisse en sluit vriendschap met een aantal andere leden terwijl ze onder toezicht staat van de eigenaardige stichter van de sekte, Ascensia.

Een van de titel die ik uit de lijst Women Directors: The Official Top 50 Animated Feature Films van Letterboxd had geplukt. The Final Exit of the Disciples of Ascensia is de afstudeerfilm van haar opleiding aan CalArts, en heet vijfde deel van de filmserie Wasteland (2019). Deze met de hand getekende papier geanimeerde film heeft een stijl die je een beetje moet liggen denk ik, maar met drie kwartiertjes was ik er wel van gecharmeerd. Er is duidelijk veel werk ingestoken, en met passie aan gewerkt.

3,7*

*

3. Doukyuusei (2016)

61 minuten - Vrouwelijke regisseur: Shoko Nakamura

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 4 + 2 = 6 punten

Bron: Online gevonden op dubieuze nsfw site.

https://i.ibb.co/mCXGPWNR/image.png

"Rihito Sajou is een student die cum laude afstudeert. Hikaru Kusakabe speelt gitaar in zijn band die 's avonds live optreedt en is erg populair onder de meisjes. Deze jongens hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar op een dag biedt Hikaru hulp aan Rihito voor het voorbereiden van het jaarlijkse festival. Het begint langzaam maar hun gevoelens voor elkaar begint te groeien en ze beseffen dat het liefde is. Hikaru's gevoelens zijn frivool, puur en direct wat ervoor zorgt dat Rihito begint te aarzelen."

Nog een titel die ik uit de lijst Women Directors: The Official Top 50 Animated Feature Films van Letterboxd heb geplukt. Een queer anime in dit geval, over 2 jongens die langzaam verliefd op elkaar worden. Helaas voor mij weer eentje waarbij het character design me bepaald niet lag, en het visueel genieten tot de achtergronden en composities beperkt bleef. Het verhaaltje is op zich wel cute, maar een Call me by Your Name is het bepaald niet en ik vond de animatie ook wel erg jerky.

2,9*

*

4. Old Joy (2006)

76 minuten - Vrouwelijke regisseur: Kelly Reichardt

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 6 + 2 = 8 punten

Bron: Pindakaas

https://kinoregina.fi/wp-content/uploads/2023/08/Old-Joy-3.jpg

De twee oude vrienden Mark (Daniel London) en Kurt (Will Oldham) komen samen voor een kampeeruitje en om de heetwaterbronnen in de bergen in Portland te bezoeken. Kurt is degene die nog steeds doet waar hij zin in heeft, terwijl de serieuzere Mark een relatie heeft en met zijn vriendin een kind verwacht. Onderweg praten ze over vroeger en nu, maar er lijkt iets veranderd te zijn tussen de twee...

Meek's Cutoff (2010), Certain Women (2016), First Cow (2019). De drie films die ik zag van Kelly Reichardt kregen alle 4 vier sterren. Dat maakt enerzijds benieuwd naar haar andere werk, anderzijds ben ik dan soms een beetje bang om de 'winning streak' te verpesten met een zesje, of erger. Old Joy is haar debuut, dus daar kan je redelijkerwijs niet zonder meer hetzelfde niveau van verwachten. En dat haalt Old Joy (voor mij) ook niet, als scheelt het evenmin heel erg veel. Ik vond dit een zeer genietbaar, rustig kabbelend filmpje waarin het aangenaam toeven is in de stiltes.

3,6*

*

5. Wendy and Lucy (2008)

80 minuten - Vrouwelijke regisseur: Kelly Reichardt

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 8 + 2 = 10 punten

Bron: Pindakaas

https://solarispramoedya.home.blog/wp-content/uploads/2019/07/untitled.png

Wendy is met haar hond Lucy op weg naar Alaska in de hoop daar werk te vinden, als in een stadje in Oregon haar auto stukgaat. Ze is vrijwel platzak en ziet zich genoodzaakt tijdens haar oponthoud hondenvoer voor Lucy te stellen in de supermarkt. Dan gaat het mis: Wendy wordt gearresteerd en als ze later die dag vrijkomt, is Lucy verdwenen. In haar pogingen om haar hond terug te vinden, is Wendy overgeleverd aan de behulpzaamheid van vreemden.

Na Old Joy had ik de smaak te pakken en besloot ik er nog een Reichardt in te gooien, met de altijd fijne Michelle Williams in de hoofdrol. Ook W&L is een heel ingetogen, rustig filmpje, die het kleine gebaar boven kolkende emotie prefereert. Duidelijk ook eentje uit de koker show... Don't tell, en daar houd ik erg van. Deze mag zich wel in het rijtje 4* films van de regisseur scharen. Dit zal te langzaam en kleinschallig zijn voor sommigen, maar ik vond het mooi.

3,8*

*

6. Vaioretto Evâgâden Gaiden: Eien to Jidou Shuki Ningyou (2019)

90 minuten - Vrouwelijke regisseur: Haruka Fujita

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 10 + 2 = 12 punten

Bron: Netflix

https://assets.mubicdn.net/images/film/241374/image-w1280.jpg?1578935926

"Isabelle York, een dochter uit één van de meest prestigieuze families, volgt les in een academie voor meisjes waarin ze wordt klaargestoomd voor later. Ze heeft haar toekomst echter opgegeven en ziet de school vooral als een gevangenis die haar weghoudt van de buitenwereld. Wanneer haar familie merkt dat ze niet kan aarden op de academie, besluiten ze Violet Evergarden in te huren als haar persoonlijke begeleidster. In het begin moet Isabella niets van de perfecte Violet hebben, maar hun relatie ontdooit meer en meer naarmate de tijd vordert. Totdat blijkt dat Violet een geheim heeft waar ze Isabella's hulp voor nodig heeft..."

Niet eentje die ik normaliter snel aan zou zetten, Violet Evergarden was me met klem aangeraden door een (jongere) collega die into anime is. Spoiler alert: JM niet zo. . Ik weet alleen niet meer of dat nou de anime serie was, de spin-off film of Violet Evergarden: The Movie. Het was vast niet deze, maar deze was wel geregisseerd door een vrouw, dus maar op gezet. Halverwege bedacht ik dat die anderen met zijn focus op vrouwelijke karakters ook voldeden aan de criteria, maar toen vond ik het zonde om hem niet af te kijken. Was het dan zo goed? Nee, althans niet mijn ding. Visueel aangenaam, maar dat kwam vooral door de mooi belichte, weelderige achtergronden. Triest om van de brandstichting te lezen bij deze Kyoto Animatio studio, waarbij dertig mensen om het leven kwamen.

Wellicht dat ik die andere ook nog eens probeer, maar voor mij had dit wel wat rauwer gemogen.

2,8*

*

7. The Other Side of the Underneath (1972)

142 minuten - Vrouwelijke regisseur: Jane Arden

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 12 + 2 = 14 punten

Bron: Pindakaas

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/qv/l7/gx/4z/5fecmaWjNA7rDYpyypaaqlPeVOy-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=5b7145d691

Een jonge suïcidale vrouw wordt uit een rivier gered, en naar een psychiatrische inrichting gebracht. Hier is de diagnose schizofrenie, en ze komt in aanraking met andere schizofrene vrouwen. Er vinden radicale behandelingen plaats, maar er wordt ook opgetreden. Ze komt erachter dat niet de waanzin, maar onderdrukte en gekwelde seksuele schuldgevoelens, gecreëerd door de taboes vanuit de samenleving, ten grondslag liggen aan het gedrag van de vrouwen...

De naam Jane Arden kwam me bekend voor, maar van het weinig dat ze gemaakt heeft, zag ik niets. Wellicht ooit iets over deze film gelezen, toen hij in 2009 door de BFI uit de vergetelheid was gehaald. Men dacht dat de film verloren was gegaan, maar dat bleek niet het geval. Kennelijk werd er tijdens deze productie zoveel drank en drugs gebruikt, dat het zo'n intense productie voor de betrokkenen was dat het theatergezelschap uit elkaar viel en de meeste leden voorgoed hun eigen weg gingen. Vooral regisseur Arden ging behoorlijk 'hard' tijdens de shoot, aldus IMDb. Dat verbaast niet als je de film ziet, hallucinant is het juiste woord. Daardoor is dit geen licht filmpje geworden. "The Other Side of the Underneath doesn't deliver a gut punch. It's like getting hit by a sledgehammer after you got run over by a car.", schrijft DVD-T op Letterboxd. En ik snap dat sentiment wel.

Niet voor iedereen dus. En ook niet helemaal voor mij, vrees ik, maar indruk maakt het wel.

3,3*

1. Il Treno dei Bambini (2024)

Regisseuse: Cristina Comencini

106 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 2

Bron: Netflix

Gisterochtend gestart met deze Italiaanse film van Comencini. Ik kende haar niet als regisseuse, toch heeft ze al 12 films gemaakt. Ook haar film Latin Lover (2015) staat op Netflix.

ITdB is een prima wegkijker. Er valt eigenlijk niet zoveel op aan te merken, al is het verhaal nogal voorspelbaar en iets té geregisseerd op sommige momenten. Het einde komt vrij abrupt. Had er nog 10 minuutjes extra speelduur aan vast geplakt en er was een iets coherenter geheel uit de bus gekomen.

Ik heb mij zeker niet verveeld, dus een nipte 3,5 kan ik hier wel aan kwijt.

Een female director challenge? Mijn eeeste gevoel zegt dat ik dat niet zo nodig heb, ik kijk zo’n breed spectrum aan films dat de vrouwelijke stem volgens mij al ruim vertegenwoordigd is en veel van mijn toppers van afgelopen jaren waren van vrouwelijke regisseurs. Maar dan wat kort onderzoek: ik zag dit jaar 91 films, daarvan waren er 12 van een vrouwelijke regisseur. Het ergste is dat mijn eerste reactie was: o, dat is niet slecht! Een schamele 11%, het zal in mijn toplijst niet veel beter zijn. Werk aan de winkel dus. Prima idee om een maand wat meer te focussen op de vrouwelijke blik, heb ook nog wat andere dingen die ik wil zien, maar een maand over de 50% zou toch moeten kunnen. Ik richt mij enkel op de regie, de charme van zo’n challenge zit ook in de beperking.

1. Le Bonheur (Film, 1965)

79 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2

Hoe beter af te trappen dan met deze grand dame van de Franse cinema. Zag er pas twee van haar, deze is qua montage, kleurgebruik, kadrering veruit de mooiste, een lust voor het oog. Minder fan van de zeer aanwezige Mozart, maar werkt hier wel. Wel erg verwarrende film, man eet van twee walletjes, en film lijkt lange tijd juist een pleidooi voor dat gedrag, wat zegt dat over de vrouwelijke blik? Maar slot verandert hele kijk, het blijft ambigue en varda geeft de kijker alle ruimte zelf een keuze te maken, maar ik denk haar afkeuring toch duidelijk te zien. Juist dat dubbele maakt film erg sterk. Tussen 3,5 en 4 sterren.

https://lh5.googleusercontent.com/proxy/QXpCRy-OZhe1W_NCNM1JalapQlCTl6ajUkBKikyC8c6BI-HHDrG4Ug-PdUX4i1K590LY5som7-y3j0vVCe7hguUeI3DwCAX7K_AoT7qw9QsnxudSpizy9_Smm5tzPwI2LoWFFShA9tr1tX-TzKF-PR2pwVN4

2. Svinalängorna (2010)

Regisseuse: Pernilla August

99 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 4

Bron: Netflix

Oef, erg sterke film dit. Je moet er wel voor in de stemming zijn, want je krijgt een vrij grote dosis ellende op je afgeslingerd. Noomi Rapace en met name Tehilla Blad zetten een dijk van een rol neer.

De scène in het ziekenhuis waar we dan de langverwachte ‘afrekening’ van dochter met moeder te zien krijgen gaat mij nog wel even bijblijven.

Met slechts 163 stemmen op MM een film die aardig onder de radar is gebleven. Ik kan ‘m van harte aanbevelen! Dikke 4*

1. Heavenly Bodies! (1963)

55 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2

https://external-preview.redd.it/ivana-nolte-heavenly-bodies-1963-v0-XgDECSo6-JOsEwulOxadd_1LiwpRLfoNha5pYPQwU6Q.jpg?format=pjpg&auto=webp&s=d41f5c662a87b79e5e5315414a8b283138643032

Door het beschamende gedoe gisteren van kwal Donald Trump en zijn stroman J.D. Vance tegen Volodymyr Zelensky, wilde ik gisteravond toch nog de dag afsluiten met een vrolijke noot en daarom heb ik deze kortdurende (duurt maar 55 minuten) jaren 60 Komedie / Erotiek film van Russ Meyer opgezet, welke ik speciaal voor deze challenge heb gedownload. Van grote borsten fan en regisseur Russ Meyer heb ik bijna alle films van gezien, op ik meen een handjevol na, waaronder dus deze flauwe, oubollige en saaie "Heavenly Bodies!"

De vrouwen in deze film hebben inderdaad naturelle (wat hedendaags bijna een uitzondering is) Heavenly Bodies, alleen stelt de hele film (een halve of pseudo-documentaire film) geen ruk voor, want je ziet alleen verschillende vrouwen (allemaal rondborstige vrouwen) die gefotografeerd worden door fotografen en waarbij een verteller (Vic Perrin), wiens stem de enige is die je te horen krijgt in de film, steeds iets zegt over de fotograaf, de modellen, de gebruikte fotocamera (o.a. Nikon) en de gebruikte techniek. Ik vond het in ieder geval Russ Meyer ondermaats en het bevestigd ook weer dat jaren 60 (en ouder) Erotiek films niet echt voor mij zijn weggelegd, want het is allemaal vrij braafjes en je ziet alleen maar borsten (wel mooie en grote) en soms ook billen.

Al in de eerste minuut krijg je grote borsten te zien van een mooie vrouw bij een zwembad en ook krijg je close-up opnames te zien van haar lichaam (ogen, mond, oor, heup, knie, navel, tepel, bilspleet, haar, kuiten, voeten, buik, knieholte en rug). Daarna heeft men het over glamourtijdschriften en fotografen en gaan we even zogenaamd 30 jaar terug in de tijd en krijgen we in zwart-wit zogenaamd een komische sketch te zien met een lelijke oude vrouw (Princess Livingston) zonder tanden in een badpak die op een strand wordt gefotografeerd als een zogenaamd fotomodel. Buiten dat het totaal niet grappig was, was het ook nog eens walgelijk vanwege de lelijke oude vrouw, die we ook nog eens te zien krijgen in het laatste shot van de film.

Daarna krijg je vijf verschillende filmpjes te zien met fotografen (waaronder Russ Meyer) die naakte vrouwen fotograferen, o.a. bij zwembaden, in een bos en in woningen, waaronder Ivana Nolte die op de bovenste afbeelding te zien is en Gaby Martine en Marion Milford op de afbeelding hieronder.

https://aws1.vdkimg.com/film/1/3/3/5/1335875_backdrop_scale_1280xauto.jpg

Het laatste filmpje gaat dan over in een andere filmpje waarbij we een man op het strand zien met een camera met een flink lens en zien we een man als vrouw verkleedt in een soort van bontjas uit een kabelbaan stappen met een bezem en die benieuwd is waar de man foto's van is aan het maken. Dit wordt dan duidelijk gemaakt in het laatste shot van de film, waarbij we weer de leuke oude vrouw zonder tanden (maar wel met lippenstift) met haar mond open te zien krijgen. Het laatste filmpje moest dus weer grappig voorstellen, maar was net zoals het handelen van Trump en Vance beschamend om te zien.

"Heavenly Bodies!" duurt maar 55 minuten, maar na circa 15 minuten was ik er al eigenlijk klaar mee en ben ik vooral met 1,5x en 2,0x snelheid vooruit gaan spoelen (waarbij ik wel nog het geluid hoor) en waardoor ik de film in circa 25 a 30 minuten minuten gezien heb. Al met al is "Heavenly Bodies!" een draak van een Komedie / Erotiek film, waarbij de naakte vrouwen het enige pluspunt in de film zijn en mij beletten om de film niet 0,5* te geven maar 1,0*.

08. Babyteeth (Film, 2019)

Speelduur: 118 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 16

https://image.tmdb.org/t/p/w780/9vkVMTvz85wCcENy4malABuA0ib.jpg

De ernstig zieke tiener Milla valt voor de drugsdealer Moses, een regelrechte nachtmerrie voor haar ouders. Door deze nieuwe relatie vindt Milla haar zin voor het leven terug, al raakt ze steeds meer de weg kwijt. Terwijl ze een leven leidt waarin ze niets meer te verliezen heeft, kijken haar ouders en kennissen lijdzaam toe.

Zo, mijn eerste vier sterren voor deze challenge. Deze film geeft een goed beeld van de ernstig zieke Milla. Ze wordt verliefd op Moses, een jongen die de verkeerde weg in is geslagen. Milla is, ondanks haar ziekte, nog vrolijk en wil een leuke tijd met Moses hebben. Haar ouders denken daar anders over. De ontwikkelingen in deze relatie waren mooi om te zien. Maar dat einde..... dat raakte mij enorm. En als een film mij emotioneel raakt dan.... geef ik dus minimaal vier sterren. Aanrader dus, vooral als je zin hebt om te huilen.

Beoordeling: 4,0*

7. An Education (2009)

Regisseuse : Lone Scherfig

100 minuten

FTV : puntentotaal 14

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/do/rr/bt/38/an-education-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=0a27a2206d

En daar is ie dan: de eerste romantische vrouwen-flick. Alhoewel. Het romantische aspect is wel degelijk aanwezig maar vormde voor mij algauw een onderliggend thema. Gelukkig Het voelde nogal controversieel aan. En voor mij gingen de hoofdthema’s enerzijds over hoe in de jaren ‘60 gekeken werd naar vrouwen en hun niveau van opleiding. En anderzijds kwam het onderwerp naïviteit wel duidelijk naar boven. Blijkbaar keek men in die tijd op een andere manier naar een relatie tussen een 16-jarige en een 30-jarige vent. Ik weet niet hoe ik zou reageren als mijn dochter volgend jaar met een vent van die leeftijd op de proppen komt. Ik zou toch een hartig woordje spreken met dat heerschap. Ik moet wel toegeven dat het allemaal redelijk onschuldig begon en er sprake was van een wederzijdse bewondering. David zag een onschuldig tienermeisje die een verfrissende levensvisie had en toch wel een vorm van intellectualiteit vertoonde. Jenny zag dan weer het avontuurlijke in David en hoe hij verschilde van de saaie, onzekere leeftijdsgenootjes. Op het moment echter dat David voorstelde om elkaar koosnaampjes te geven zoals Minnie en Bubbalub, veranderde zijn verschijning als gladde gentleman in dit van een perverse playboy wiens voorkeur uitgaat naar kraakverse minderjarige kindvrouwtjes. Tja. Het einde vond ik een beetje te voorspelbaar en te gemakkelijk.

Soit, dankzij de setting van een Engeland uit de jaren 60 en de fenomenale acteerprestatie van Carey Mulligan, werd deze film toch boven het gemiddelde getild. En doordat het niet al te suikerzoet werd en het romantische een andere wending nam, kon ik het allemaal goed verdragen en boeide het me ook enigszins. Niet voor niets dat het ook genomineerd werd voor de Academy Awards.

Sterke punten: Enkele pracht acteerprestaties. Vooral Carey Mulligan. En ook dat van Peter Sarsgaard en Alfred Molina.

Zwakkere punten: Het verbaasd me dat ouders en vrienden omzeggens geen enkel probleem hebben met het immense leeftijdsverschil.

Persoonlijke rating : 3.5*

Filmografie Lone Scherfig : Van deze regisseuse heb ik ook "Their Finest (2016) - 3*" gezien

4. Face (1997)3,5*

Regisseuse : Antonia Bird

110 minuten

FTV : puntentotaal 6 +2 =8

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZjFiNjZjZGEtNWU1ZS00N2I1LTg2ODItMzA2YmQyZjBmNDEyXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg Groot-Brittannië maakt altijd wel behoorlijke goede gangsterfilms. Deze wordt waarschijnlijk een beetje over het hoofd gezien want ik hoorde hier maar weinig over. Misschien is een van de 'gebreken' (aanhalingstekens omdat ik het persoonlijk niet als een gebrek beschouw) de manier waarop het is geregisseerd. Het voelt een beetje als een 'gemaakt-voor-tv'-film(het is ook voor de BBC gemaakt?) Er zijn geen vlotte montages en het heeft gewoon geen flitsende stijl. Maar het was zeker wel goed geregisseerd.

Dit is niet zomaar een gangster-/overvalfilm. Het laat ook de levens van elk personage en hun interactie met de maatschappij en elkaar zien. Een criminele bende pleegt overvallen maar naar een geslaagde overval wordt hun loyaliteit flink op de proef gesteld, door verraad en zoekgeraakt geld. De Britse misdaadfilm heeft uiteraard een geweldige cast mete o.a: Robert Carlyle, Ray Winstone, Phil Davis en Lena Headey (Cersei Lannister) en een rolletje voor de zanger van Blur, Damon Albarn Dit is regisseur Antonia Bird tweede samenwerking met Robert Carlyle en zou nog een derde volgen. Zelfs één van mijn favorieten horrorfilms Ravenous (1999) Ook deze was een fijne film!

https://directedbywomen.com/wp-content/uploads/2016/05/Antonia-Bird-1280x768.jpg Filmografie/ Biografie; Antonia Bird begon in 1985 en 1986 met afleveringen (17) voor Soap-serie EastEnders en ziekenhuisdrama Casualty. Ze maakte ook een paar films, waarvan de bekendste zijn het controversiële Priest (1994), Hollywoodfilm Mad Love (1995) en Horrorfilm Ravenous (1999)zijn. Daarnaast heeft ze ook gewerkt aan tal van BBC-series en tv-films als Spooks, Cracker en The Village enz. en documentaires. De Britse regisseuse Antonia Bird is op 54 jarige leeftijd gestorven aan een zeldzame vorm van schildklierkanker. RIP

Land (Film, 2021)

89 minuten .

Wat een prachtige beelden https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRAVpxCFLGGFRAT4MWD1YiWx8LDQ-hsy5HRnw&s

, en wat speelt Wright ingetogen in haar film regisseur debuut . Klasse. Dat gezegd hebbende , het verhaal is mooi en ontroerend . Maar het heeft niet heel veel om het lijf . Dus een 3 is in mijn ogen de juiste score . Prima om gezien te hebben . Zal deze film niet snel vergeten , maar verder springt het te weinig er uit om het echt onderscheidend te maken van dit "soort "drama"s .

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2

09. Babysitter (Film, 2022)

Speelduur: 87 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 18

https://image.tmdb.org/t/p/w780/tNr8fxb5uQ8TDyOQbq9PdiYzWhS.jpg

De seksistische Cédric kust voor de gein een journaliste op live televisie. Zijn dronken grap komt hem duur te staan: hij wordt van zijn werk geschorst en zit thuis met zijn vriendin Nadine en hun baby opgescheept. Samen met zijn broer Jean-Michel besluit Cédric een boek uit te brengen als verontschuldiging voor hun vroegere gedrag. Intussen doet de jonge babysitter Amy haar intrede.

Meteen ook mijn eerste twee sterren die ik nu uitdeel, want pfff. Dit was echt geen film voor mij. Ik vond het heel chaotusch, vaag, saai en eigenlijk nergens op slaan. Ook de humor was niet bepaald "mijn humor". Ben dus nog redelijk mild met mijn twee sterren.

Beoordeling: 2,0*

2 Yes, God, Yes (Film, 2019)

https://64.media.tumblr.com/2d6739946259c6c0d85f1436a1a92945/ef8f02a69799120b-a1/s540x810/46b6d8473eaf7bac963727138fbfdea2bd09e09b.gif

FTV

78 minuten .

Wat een heerlijke, eigenzinnige film! Yes, God, Yes zit vol quirky humor en neemt op een luchtige, maar scherpe manier het extreem kuise gedrag en de hypocrisie binnen streng christelijk onderwijs op de hak. De satire is aanwezig, maar nooit overdreven spottend.

Natalia Dyer, die inmiddels richting de dertig loopt, weet verrassend overtuigend een onschuldige tiener neer te zetten. Het verhaal zelf is vrij simpel, maar draait vooral om de situaties en de soms absurde dynamiek binnen de streng religieuze gemeenschap. Daarnaast is het ook leuk om de technologie van de late jaren ‘90 weer terug te zien.

https://64.media.tumblr.com/95a94c849ec58204f9f739627951b408/ef8f02a69799120b-3d/s540x810/5a971fac3aba0be1c6c8b23446d6d74dc00d8b80.gif

Een vermakelijke en scherpzinnige film die ik zeker kan aanraden! 3,5 sterren. Puntentotaal: 4

1. Aftersun (2022)

Regisseur: Charlotte Wells
Speelduur: 102 minuten
FTV: +2 punten = 2 punten totaal

Perfecte aftrap voor deze challenge, aangezien hier in vele elementen toch de hand van een vrouwelijke regisseur in te herkennen valt. Charlotte Wells schijnt de film gemodelleerd te hebben naar een eigen jeugdherinnering van een vakantie en in haar werkwijze beroept ze zich misschien eerder op vernuftig gedoseerde vaagheid dan subtiliteit, maar het eindresultaat mag er zeker wezen.

In Aftersun schetst ze een beeld van jonge vader Calum en zijn 11-jarige dochter Sophie, die samen een vakantie doorbrengen in een resort in Turkije. Een bestemming die soms wat te wensen over lijkt te laten maar ze maken er allebei welwillend het beste van, met uiteenlopende activiteiten en triviale gesprekken die getuigen van wederzijdse aandacht. Hun dynamiek vormt wel een klein ideaalplaatje: ze plagen elkaar, stellen uitdagende vragen, verschillen soms van mening en bewegen zelfs wat van elkaar af (zoals iedereen op vakantie soms even zijn metgezel beu kan zijn), maar onder iedere interactie is een duidelijk fundament van liefde voelbaar. Mescal en Corio spelen geweldig naturel en hun chemie is onmiskenbaar.
https://www.michigandaily.com/wp-content/uploads/2022/11/online_aftersun-screenshot.jpg
In de anekdotische eerste helft worden door het duo gemaakte videobeelden versneden met dromerige, haast afwezige shots van ruisende bladeren, sereen kabbelend water en kleine, inventieve fragmenten van het zonnige oord die de perfecte constructie van een herinnering imiteert. Hoe sterker de herinnering, hoe vollediger de scene zo lijkt het maar ook de assemblage van korte momentjes en gesprekjes leveren een optelsom van een gekoesterde tijd.

Pas in de tweede helft komt het gewicht van de herinneringen meer in beeld en krijgen we steeds meer terloopse hints gevoerd over de innerlijke belevingswereld van vader Calum en de waarschijnlijke verwijdering tussen het tweetal op latere leeftijd. Ook hier laat Wells ons gissen naar de exacte toedracht van die verwijdering, maar ze is zoals gezegd nogal nadrukkelijk in het bestempelen van de eindigheid van deze last dance. Bleef het aanvankelijk wat onduidelijk uit welke hoek de dreiging verwacht kon worden, uiteindelijk schuilt er inleefbare tragiek in het moois zelf.

Zowel een eerbetoon aan de kracht van herinneringen als een gevoelige behandeling van de feilbaarheid een mens volledig te kunnen doorgronden, zelfs (of vooral) als het je vader betreft. Ik bewonder de manier waarop Wells ons meeneemt in wat voelt als een hoogst persoonlijk verhaal maar dat ze er toch een snaar mee weet te raken die universele taal spreekt, omdat we allemaal ergens vandaan komen en allemaal nostalgisch terug kunnen denken aan de (gedeelde) momenten die ons gevormd hebben, hoe ongrijpbaar zo’n herbeleving na jaren ook moge worden. En hoe schrijnend het voelt wanneer we er door omstandigheden vuriger naar terugverlangen. Die prachtige tagline ook: Memory burns.

4*

5. Do Revenge (2022) 1,5*

Regisseuse : Jennifer Kaytin Robinson

118 minuten

FTV : puntentotaal 8 +2 = 10

https://www.usmagazine.com/wp-content/uploads/2022/07/A-Different-Kind-Payback-Everything-Know-About-Netflixs-Do-Revenge-0002.jpg?quality=86&strip=all High school film...met '90 verwijzingen Hoe hip is dat...? Vermoedelijk dacht men ook dat het wel cool was om met Cruel Intentions (Sarah Michelle Gellar is dan ook te zien) op de proppen te komen en dat te combineren met Hitchcock's Strangers on a Train. Tja alles onder het mom je moet meegaan met je tijd en het lekker hip maken...Oh en natuurlijk niet iets met drugs vergeten! Dan ben je zeker uber-cool! Om een film te laten slagen heb je een sympathiek personage nodig maar die zijn er niet...alleen een stel tieners die zich bezig houden, met wat andere van ze denken. De vrouwelijke personages zijn jaloers, kleinzielig, ellendig, afgunstig, egocentrisch, ijdel, onaardig maar blijkbaar zijn dat goede eigenschappen en is alleen het mannelijke personage de slechterik. Voor mij maakte het dus niet meer uit wie wraak neemt op wie....Gefilmd in een oppervlakkige stijl en met de meest oubollige mainstream popsong-troep die je, je eigen kan bedenken. Dit was echt verschrikkelijk!

https://variety.com/wp-content/uploads/2020/10/jennifer-kaytin-robinson.jpg

Filmografie/ Biografie; Jennifer Kaytin Robinson werd bekend van het maken van de MTV-show Sweet/Vicious. Deed de Netflix-films Someone Great (2019) en deze Do Revenge (2022) En heeft blijkbaar meegeschreven aan Marvel Studios's Thor: Love and Thunder...tja en dit jaar zal ze de remake van I Know What You Did Last Summer uitbrengen en staat er ook nog A live-action remake van Tangled op stapel.

Auteur Marya E. Gates nam onze challenge naar een next level, keek een jaar lang enkel films gemaakt door vrouwen en schreef er het boek Cinema Her Way over. Op Letterboxd een lijstje van 19 exemplarische films (mocht er nog iemand zijn die inspiratie kan gebruiken).

3 . Nights and Weekends 2008

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQjH1I4JEa8AhjrTHfqv4qvCfrqGy6sc1FMtQ&s

80 minuten

FTV

2 punten .

totaal op 6 .

Mumblecore is zonder twijfel een van de meest eigenzinnige stromingen binnen de filmwereld, en Nights and Weekends past daar perfect in. Ik besloot het regiedebuut van de ultieme feministische Barbie-regisseur Greta Gerwig te kijken en kwam terecht in deze ingetogen, hyperrealistische film.

Mumblecore-films hebben vaak die typische rauwe, minimalistische stijl waarin alles extreem realistisch aanvoelt—het tegenovergestelde van de grootsheid van Marvel-films. Soms werkt dat geweldig voor me, maar in dit geval had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden. De film is op momenten bijna ongemakkelijk intiem, met expliciete seksscènes die zonder enige terughoudendheid in beeld worden gebracht.

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTBUK-q3i89mVe46XpdU4W0FYjGYP8eTKrQUg&s

Dapper, maar ik was er simpelweg niet in de stemming voor.

Als je echt een mega liefhebber bent van mumblecore, dan zul je deze film waarschijnlijk kunnen waarderen. Maar voor mij? It’s a no.

10. V/H/S/99 (Film, 2022)

Speelduur: 109 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 20

https://image.tmdb.org/t/p/w780/xXtbbkiNEiZsC92Si7TObR56Vom.jpg

De thuisvideo van een ijverige tiener leidt tot een reeks gruwelijke onthullingen in verscheidene verhalen. In 'Shredding' stuit een brutale punkrockband op de ruïnes van een verlaten kunstcollectief waar een andere band door een bizar ongeluk om het leven is gekomen. 'Suicide Bid' volgt een meisje dat deelneemt aan een claustrofobisch ontgroeningsritueel voor een studentenclub. De slonzige presentator van een tv-programma wordt in 'Ozzy's Dungeon' gedwongen een brute hindernisloop te doorstaan. Voyeuristische tieners in 'The Gawkers' ontdekken de gruwelijke waarheid achter hun buurmeisje. En in 'To Hell and Back' worden twee filmmakers gevraagd een ritueel te documenteren en transporteren per ongeluk naar een helse dimensie.

Zag dat ik deze horror nog niet had gezien, en aangezien dit mijn favoriete genre is MOEST ik deze wel kijken (met een vrouwelijke regisseur).

Hier krijgt deze film niet bepaald een hoge score, maar mij is het goed bevallen. Ik hou namelijk wel van korte horrorverhalen. Eigenlijk vond ik ze allemaal tof, op de laatste na. Die viel namelijk wel een beetje tegen. Ik kan niet altijd even goed tegen die bewegende, schuddende beelden met zo'n handcamera, maar gelukkig werd ik nu niet misselijk.

Beoordeling: 3,5*

Als je deze kon waarderen , er zijn nog heel veel delen! De laatste was weer een leuke verrassing maar helaas ook een hoop zwakke delen .

Ik raad je trouwens The ABCs of Death uit 2012 aan ! Erg goed .

Ondergewaardeerde meesterwerkje(s) binnen het anthologie-horrorfilm universum .

Eén dag in maart en nu al de tien films, crazy.

1. Celia (1989)

Regie: Ann Turner

Speelduur: 103 minuten

RW: 1 punt

Puntentotaal challenge: 1

Waardering: 4*

https://i0.wp.com/allonesthatgotaway.com/wp-content/uploads/2023/01/Celia-1989-poster-1.jpg?resize=900%2C500&ssl=1

Ik begin maar even met een rewatch van een film die ik ooit zag in het Filmhuis van Zevenaar. Een zaaltje in een schoolnoodgebouwtje naast de Protestantse kerk in Zevenaar. De pauze hoorde je altijd aankomen want een kwartier voor de pauze werd de koffiezetter aangezet. Op van die houten schoolstoelen. Had best wat.

Mooie film ook in de herkijk thuis. Coming of age spelende gedurende 1957/1958 als Australië last heeft van een konijnenplaag en als gevolg daarvan ook alle tamme konijnen weg worden gehaald. De Amerikanen dachten dat het een horrorfilm was en daarmee raakte het het juiste publiek niet in de VS. In Europa en Australië wel een bescheiden filmhuis-hit. Twee scènes gaan door merg en been en bij één kwamen bij mij de waterlanders ook tevoorschijn. Regisseur Ann Turner hoorden we daarna niet meer veel van, nog een drietal niet zulke interessante titels en het was voorbij.

2. Lara Croft: Tomb Raider (Film, 2001) - MovieMeter.nl

100 minuten

Ftv

Puntentotaal 4

https://www.gamerbolt.com/wp-content/uploads/2014/04/Tomb-Raider-II-PS1-3.jpg

Na al die jaren eindelijk eens een kans gegeven. Ik was nooit een groot fan van de games en ik kan me ook niet herinneren dat ik er erg goed in was. Lara Croft is echter een cultureel icoon. Ze maakte dingen los bij tieners. Ze liet ons dingen voelen. Ik hou er niet van om vrouwen te objectiveren, maar ze had alle pixels op de juiste plek.

Sommigen zouden zeggen dat Angelina Jolie ook alle juiste pixels heeft. Ik zou zelfs zeggen dat Daniel Craig er minstens zes heeft, zes perfecte pixels.

Het actie-avontuurgedeelte van Tomb Raider is behoorlijk solide. Er is een duidelijke missie, good guys (of meisjes), bad guys, twee coole locaties; solide. Helaas is het verhaal teleurstellend en zijn de personages onderontwikkeld. Ik had het gevoel dat ik een heleboel achtergrondinformatie over Croft, West, Powell -- of... iedereen eigenlijk? -- miste. Het voelde niet alsof er daadwerkelijk een wereld werd opgebouwd in het Tomb Raider-universum - of is het mijn fout dat ik me niet kan herinneren of er een speciaal verhaal was in de games?

Gelukkig is het niet zo lang. Als ze dit vandaag zouden maken, zou het minstens twee uur duren.

Mijn nummer 1 van 2023. Het valt me nu pas op trouwens dat mijn nummer 1, 2 en 3 allemaal door een vrouw zijn geregisseerd. Dat is wel tof.

8. Alice to Therese no Maboroshi Kôjô (2023)

111 minuten - Vrouwelijke regisseur: Mari Okada

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 14 + 2 = 16 punten

Bron: Netflix

https://image.tmdb.org/t/p/w780/p9hZ5NINLjGZWX8QHLNh7p3pwe2.jpg

"De veertienjarige Masamune Kikuiri woont in een stad waar de tijd stilstaat nadat een explosie in een staalfabriek alle vluchtwegen heeft afgesloten. In de hoop dat alles ooit weer normaal wordt, stelt de stad de regel dat er niets veranderd mag worden en brengt Masamune zijn dagen door in een depressie. Op een dag leidt zijn intrigerende en raadselachtige klasgenoot Mutsumi hem naar een hoogoven in de staalfabriek. Daar vindt hij Itsumi, een meisje dat niet kan praten en zich gedraagt als een wilde wolf. Masamune's ontmoeting met deze twee meisjes begint weldra het evenwicht in de wereld te verstoren."

De art style van de still hierboven sprak me dusdanig aan dat ik deze film wel een kansje wilde geven op Netflix, het plot klonk bovendien wel intrigerend. De animatie is zeker niet slecht, maar echt beklijven doet het niet. En ook hier haalt het character design de pret waar naar beneden.

3,1*

Jaaa, de recentere V/H/S films heb ik wel al gezien, maar deze was er tussendoor geglipt. Die waren ook best goed, vooral de allerlaatste.

Toevallig heb ik ABC's of Death 2,5 ook op de planning staan, haha. Als je nog meer tips hebt, let me know!