Black-white filmchallenge

En ondanks dat ze niet tellen voor deze challenge, raad ik je van harte zijn drie World of Tomorrow shorts aan. Daar kan ik eventueel bij helpen, indien gewenst.

Ik zal hem opslaan, geen idee wanneer ik hem opzet tho. Ik ga hem sowieso pas kijken als jij Der Hauptmann hebt gezien .

22. Roma, Città Aperta (1945)

100 minuten (Plex)

FTV (200 punten)

Puntentotaal: 1724

Eigen rating: 2.5*

https://images.collettiva.it/view/acePublic/alias/contentid/YzcyMzdmNzQtZDkzMS00/1/image_871131.jpeg?f=3%3A2

Helemaal geen slechte oorlogsfilm die uitkwam op het einde van WWII. Het voelt heel realistisch en rauw aan. Het leek ook soms wel op een documentaire. Spijtig genoeg vond ik het nogal moeilijk volgen op het einde. Het was precies alsof er wel bepaalde delen verloren gegaan waren. Maar evengoed zaten er enkele beklijvende scènes in.

20. Rumble Fish (1983)

94 minuten - FTV

2 x 94 = 188 punten

Puntentotaal: 2490

Bron: Pindakaas (ook op meJane)

https://cdn.theasc.com/Rumblefish-Featured.jpg

Ik zat tijdens Rumble Fish echt af en toe wat verbaasd te kijken. Wat doet die rook daar? En wat suggereert die camerahoek? Soms oogt Rumble Fish zo surrealistisch, dat ik even ging twijfelen of wat ik zag echt was. Ik heb net een hoop gelezen over deze Francis Ford Coppola film met een sterke (en jonge!) Mickey Rourke, Matt Dillon en Diane Lane, maar ik raad liever aan deze even onbevangen te kijken als ik deed. En als je zin hebt, do your own research

Het is alweer even geleden dat ik hem na het zien van een film opzocht (vroeger was dat het eerste dat ik deed), maar Ebert was er wel over te spreken: "This is a movie you are likely to hate, unless you can love it for its crazy, feverish charm. It's all style and flash, all emotion and impact, and it doesn't slow down for the usual items of business. It lays a weird-looking, experimental film style on top of a fairly basic story about hoods and street gangs, and if you care how the story turns out, you're in the wrong movie."

Ik vind deze extreem moeilijk te becijferen, maar de bewondering (en verwondering) drijven me toch naar boven.

3,8*

Dat duurt niet lang.

Ik ben al bij de jaren '90 en nu deze aan het kijken, dus wellicht morgen al

https://i.ibb.co/BVJPzgc/image.png

MAAR: geen haast. Kijk hem wanneer je zin hebt, anders is het zonde.

21. Institute Benjamenta, or This Dream People Call Human Life (1995)

104 minuten - FTV

2 x 104 = 208 punten

Puntentotaal: 2698

Bron: Pindakaas

https://resizing.flixster.com/-XZAfHZM39UwaGJIFWKAE8fS0ak=/v3/t/assets/p24727_v_h8_ab.jpg

#127 op de lijst 366 Weird Movies.

De broertjes Quay maken inderdaadbehoorlijk eigenzinnige films, so much so dat ik dacht veel meer van hun werk gezien te hebben dan daadwerkelijk het geval was. Het meeste blijkt echter nog klaar te liggen en ik heb nog geen handvol films gezien. Institute Benjamenta herinnert me eraan dat ik daar wel eens iets aan zou mogen doen; voor liefhebbers van de wat meer experimentele artfilm, is dit absoluut het opzoeken waard. Wat een sfeer. Als Rumble Fish eerder vanavond surrealistisch was, zijn we hier echt in een droom belandt.

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/zq/e5/gx/53/qa0euH2IuwGLmrpycw5tKzDmBpU-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=7d9b97312e

Mark Rylance is nog jong en Alice Kriege.... Tsja. Daar heb ik met Sleepwalkers (1992) toch een lichte fetisj aan over gehouden. Ook hier ongrijpbaar verleidelijk. Nooit geweten dat ze Zuid-Afrikaans is, trouwens.

Aanrader voor de liefhebbers van Guy Maddin, al is het wel degelijk anders dan zijn werk. Maar dat is alleen maar goed, toch?

3,4*

2. Outside the Law (Film, 1956) - Jack Arnold

81 minuten

Bron: Blu-ray

FTV: 162 punten

Totaal: 392 punten

Waardering 3*

B-film noir, an sich niet zo bijzonder maar kijkt niettemin heel makkelijk weg. Zat te twijfelen tussen een 3 en een 3,5, en ben uiteindelijk bij een 3 gebleven.

15. Luka (Film, 2023) - Jessica Woodworth

94 minuten

Bron: Picl.be

FTV: 188 punten

Puntentotaal: 2.958

Eigen rating: 3,0*

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1144000/1144730.jpg?cb=1674486056

Mijn vijfde Woodworth intussen, maar ik trek haar niet. Weinig toegankelijke films behalve dan dat duoluik over de Koning met Peter Van den Begin. Gehuwd met Peter Brosens, die andere regisseur en cameraman, vandaar de Belgische insteek.

Geen doorsnee film deze Luka. Vreemd zelfs. En als je vreemd zegt, ben je aan het goede adres om Sam Louwyck of Jan Bijvoet te casten. We bevinden ons in een dystopische wereld, jaartal onbekend. Een aantal mensen, soldaten eigenlijk, bewaken een fort en zijn bang voor een invasie uit het noorden. Het lijkt wel wachten op Godot, want veel gebeurt er niet.

Een eigenaardige sfeer hangt in het fort. Sommige gebruiken zijn bizar. Bepaalde regels zijn absurd. Moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Ongetwijfeld een film met een bepaalde moraal, maar moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Of toch, hoe geïndoctrineerd iemand kan zijn om in een blind geloof iemand te volgen, no matter what. Luchtkastelen zijn het.

Gefilmd aan de voet van de Etna. Het levert mooie beelden op.

16. 7th Heaven (Film, 1927) - Frank Borzage

110 minuten

Bron: Youtube

FTV: 220 punten

Puntentotaal: 3.178

Eigen rating: 3,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/qRDUrxnMjLGXBqooHvfT9zzICZ0.jpg

De derde genomineerde voor beste film op de Oscars in 1927-1928. Wel een fijne stomme film die eigenlijk uiteen valt in twee grote delen. Het eerste deel is een romantisch gedeelte waarbij Chico Diana leert kennen. De één leeft al wat meer in de afgrond dan de andere, maar samen zijn ze sterk. Liefde overwint immers alles. Het is nogal mierzoet, maar het is wel mooi gedaan.

Nu niets dat hun levensgeluk nog in de weg staat, komt de Eerste Wereldoorlog opzetten. Chico wordt verplicht het vaderland te dienen. De oorlog wordt nogal gekunsteld naar voren gebracht, maar het blijft wel een beklijvend kijkstuk. Wel fijn om de mythe van de Parijse taxi's aan de Marne eens te kunnen bewonderen. De legende vertelt dat het de Parijse taxi's waren die de Duitsers tot stand hadden gebracht. Die taxi's voorzagen immers een enorme mobilisatie van de Franse troepen aan het front. Nouja, die impact is wel wat genuanceerder. Laat ons het erop houden dat vooral het Duitse leger enkele grote blunders heeft begaan daar in de zomer van 1914

Op het einde komt het allemaal wat als een potpourri samen. De dood van Chico, de Wapenstilstand én de herrijzenis van Chico. En dat allemaal in 5 minuten en op hetzelfde moment. Nouja, leuk was het wel!

17. The Racket (Film, 1928) - Lewis Milestone

84 minuten

Bron: Youtube

FTV: 168 punten

Puntentotaal: 3.346

Eigen rating: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/6odQj7AOKtUx5acqtjjBzIWwfRF.jpg

Één van de drie genomineerden voor beste film op de Oscars van 1927-1928. Deze won toen niet, maar blijft wel een degelijke stomme film. Gaande over het kat en muisspel tussen een maffiabaas en een politie-inspecteur. Misschien ook niet onbelangrijk is de setting en tijdsgewricht van de Drooglegging waarbij de verboden alcohol (productie en consumptie) de illegale markt op ging.

Een degelijke gangsterfilm, zonder meer. Of de nominatie verdiend was, kan ik niet zeggen, wel dat het prima was dat het de Oscar niét won, zonder afbreuk te willen doen aan de film. Best wel een interessant plot, maar zeker niet memorabel. Fijn om eens gezien te hebben. Camerawerk bijvoorbeeld zeker op niveau rekening houdend met de tand des tijds.

18. Den Vita Katten (Film, 1950) - Hasse Ekman

93 minuten

Bron: Netflix

FTV: 186 punten

Puntentotaal: 3.532

Eigen rating: 3,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/l6to77ELnnNtFYcmuGrho45k8J6.jpg

Er staan wel wat Zweedse oude films op Netflix. Wellicht om te voldoen aan de Europese wetgeving. Dit is alvast één van de betere die ik er al van zag. Een erg fijne film over een man met geheugenverlies die wil te weten komen wat er is gebeurd en vooral wie hij is.

Leuk acteerwerk van Kjellin en Helling, zeker samen met elkaar als apart. Het plot zit behoorlijk in elkaar en blijft lange tijd mysterieus. Best spannend dus ook. Aangename film om te volgen van begin tot het eind.

Deed me wat denken aan Memento, maar dan in chronologische volgorde. Licht aanbevelingswaardig.

Je gaat hard, Fisico

8. Darling (Film, 2015)

78 minuten

FTV (156 punten)

Puntentotaal: 1272

Eigen score: 3*

https://www.hollywoodreporter.com/wp-content/uploads/2015/10/darling.jpg?w=2000&h=1126&crop=1

Best aardig en mysterieus maar toch mist het net dat beetje dat het onder je huid gaat kruipen. Verder ook wel behoorlijk afstandelijk natuurlijk en visueel is het oké maar het camerawerk wel heul errug eentonig met veel medium (over the) shoulder shots. Zo'n film heeft juist POV shots nodig om te vlammen en ook de belichting was net wat te tam. Dat gezegd hebbende kijkt het vrij vlot weg en is het interessant genoeg om niet verveeld te geraken. Laatste half uur maakt bovendien een hoop goed.

edit: Lauren Ashley Carter speelt het overigens fantastisch wel. Doet me een beetje denken aan Carey Mulligan.

Dat is het voordeel van 6 weken in de lappenmand te liggen. Dan kan er al eens een extra filmpje bij op een dag

22. Angel-A (2005)

88 minuten - FTV

2 x 88 = 176 punten

Puntentotaal: 2874

Bron: Pindakaas

https://images.moviesanywhere.com/812a5324ea9d358c4dee68da53641b81/1ba30388-ed22-4fac-bdd2-f000b89175c4.jpg?w=2560&r=16x9

Mijn tiende Besson. Als ik er zo even doorheen scroll, dan valt op dat ik de beste man na mijn weergaloze kennismaking met Léon (1994), tussen Joan of Arc (1999) en Lucy (2014) compleet uit het oog ben verloren. Toch een gat van 15 jaar waarin ik niets van deze regisseur heb gezien, hoewel hij in deze periode toch 7 films regisseerde. Van die zeven zijn The Lady (2011) en Angel-A de hoogst gewaardeerde, maar van die eerste wist ik tot 1 minuut geleden niet eens dat hij bestond. Angel-A stond door de aantrekkelijke poster in elk geval op de radar.

Het zwart-witte Parijs van Besson en DoP Thierry Arbogast ziet er schitterend uit (geen blauw filter te zien hoor ScarFish), maar dat bleek niet genoeg. De dialogen tussen de mislukte con-artist André die in heel Parijs schulden heeft, en de lange blondine Angela die hij ontmoet terwijl ze beiden van een brug willen springen, werden voor mij enigszins vermoeiend. De wisselwerking tussen deze twee is volgens de LA Times een soort "It's a Wonderful Life" meets "Wings of Desire," en ik snap die vergelijking wel. En ook dat ze direct daarna de verwachtingen temperen met de kritiek dat hier echter de inhoud vervangen is door zelfhulp platitudes.

https://www.alternateending.com/wp-content/uploads/2019/12/d5K3tXg22EONfYq4NodtjpOB8cO.jpg

De schijnbaar eindeloze benen van Rie Rasmussen zijn eveneens geen straf om naar te kijken, maar ik had liever een film gehad waar ik iets meer in op kon gaan. Nadat Angela van de brug is gesprongen en André haar 'gered' heeft, besluit de vrouw aan zijn zijde te blijven om zo samen zijn problemen de wereld uit te helpen. Het punt is, ik gaf niets om André of zijn problemen. We hebben zijn karakter nog totaal niet leren kennen, en het is nogal een mislukt, lullig crimineeltje dat weinig empathie opwekt... En dat veranderde gedurende de film niet echt. Meewarig medelijden in een sausje van lichte weerzin voor de protagonist, is wat mij betreft geen geweldige basis voor betrokkenheid.

2,8*

Dan gaat het nog wel jaren duren hahaha, ik ben niet zo van dat soort films. Dus the time has to be right. Maar ik heb hem in een speciale kijk lijst met meer prio gezet, dan kom ik hem vaker tegen .

Staat 1966 je tegen, of Tsjechoslowakije? Smaak verbreden dan, Kondoro… Gewoon proberen. Het genre ligt je alvast al.

Het is anders dan Der Hauptmann, maar wat mij betreft niet minder goed. Maar de plaspauze is voorbij, ik moet nog een half uurtje!

19. Akai Tenshi - Red Angel (Film, 1966) - Yasuzô Masumura

92 minuten

Bron: Archive.org

FTV: 182 punten

Puntentotaal: 3.714

Eigen rating: 4,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/2re5yUJpQnkYpKHLljMMKNcNMsa.jpg


Een pareltje die vanaf minuut één onder mijn huid zat en daar wellicht nog een paar dagen zal sluimeren. Zeer confronterende anti-oorlogsfilm over de tweede Sino-Japanse Oorlog tussen 1937 en 1944. In veel films zag ik al amputaties passeren, denk maar aan de Saw-franchise, maar zelden was ik meer onder de indruk dan hier. Vermoedelijk omwille van de context en realiteit van het gebeuren. Ik heb al veel literatuur verslonden over de gruwelen uit WOI (Barbusse, Junger, Remarque, Barthas, Graves, …) en ik zag op de ziekenbedden telkens dezelfde gruwel terugkomen als hier.

Gewonde soldaten worden beschouwd als objecten. Dokters zijn niets meer dan veredelde slagers. Noodgedwongen ook. Om gangreen en tetanus tegen te gaan en wegens onvoldoende bloed(transfusies) en (hygiënisch) materiaal dienen harde knopen doorgehakt te worden. Letterlijk soms.

Daarnaast is er ook aandacht voor het imago van het land. Welk trauma zadel je een land op door zijn verminkte soldaten los te laten op de samenleving? Veeleer komen deze soldaten terecht in sanatoria tot het einde van hun dagen. Familie krijgt te horen dat hun partner of zoon eervol is gesneuveld op het slagveld.

Confronterend is het contact met de man zonder armen waarbij hij niet langer in staat is te voorzien in zijn eigen seksuele behoeften. Schrijnend is de situatie in de eerste linie die is afgesloten van de rest en waarbij cholera is uitgebroken. En dat allemaal door de ogen van een plichtbewuste jonge verpleegster. IJzersterk! Dit wordt op een dag de volle 5,0*!

23. Der Hauptmann (2017)
118 minuten - FTV
2 x 118 = 236 punten
Puntentotaal: 3110
Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/xNKxSXaQCNV7NFTwGX8CNr90ms4.jpg

Op veler verzoek (of eerder: van harte aanbevolen) kon ik zeker gezien de zwart-wit challenge nu echt niet langer om Der Hauptmann heen. Sowieso is het als gewezen historicus wat bijzonder dat deze er bij ingeschoten is destijds, maar er is nu eenmaal teveel om te kijken. Ieder jaar blijven er minstens 50 (soms beduidend meer) nieuwe releases liggen, en als het toch al te laat is om hem mee te nemen voor je eindlijst, dan is de haast er vanaf en belandt hij op de stapel. En als je JM heet, is dat een een behoorlijke.

Der Hauptmann opent met de jonge deserteur Willi Herold, een eenvoudige soldaat die vlucht voor zijn leven voor een groep soldaten. Hij weet ternauwernood weg te komen, en vindt in een verlaten auto wat eten en een officiersuniform; beduidend warmer dan het Gefreiter kloffie dat hij zelf aanheeft. Als spel glijdt de jonge soldaat gelijk in zijn rol als Hauptmann, maar dat blijft het niet lang omdat zich gelijk een andere soldaat bij hem meldt, die zijn groep is kwijtgeraakt. Vanaf dat moment is het voor Willi moeilijk om terug te gaan, iedere leugen en situatie waar hij zich doorheen bluft, lijkt de weg naar voren te vernauwen. Bovendien lijkt de jonge militair zijn nieuwverworven macht bepaald niet te verafschuwen.

https://img.culturebase.org/5/8/3/7/3/pic_1534771802_5837337564614fed0caf54ff0a17bb00.jpeg

Robert Schwentke's op waarheid gebaseerde film is geen plezierige zit. Ik moest meermaals even aan Jonathan Littel's De Welwillenden denken, al slaat de waanzin bij Willi in veel kortere tijd toe dan bij Littel's protagonist Max Aue, die als SS-er tot in detail de gruwelen die hij meemaakte besloot op te tekenen. De regisseur verhaalt hiermee vanuit het daderperspectief, en nodigt de kijker uit zelf de vragen te stellen, en waar mogelijk, antwoorden te geven. Dit wordt gelukkig gedaan zonder sensatie of glorificatie, anders had Der Hauptmann niet gewerkt. Hoewel de film de gruwelen niet schuwt, is dit heel wat anders dan het oorlogsgeweld van Gibson's Hacksaw Ridge.

Der Hauptmann is prachtig geschoten, en heeft met Hubacher, Lau en Fehling een keur aan Duitstalig talent binnengehaald, en ook Milan Peschel is goed gecast als het 'morele baken' van de film, als eerste soldaat die zich bij Herold aanmeldt en zichtbaar worstelt met de steeds gruwelijker praktijken die zich voor zijn ogen voltrekken. Er is wel meer protest, maar dat lijkt meer te gaan om het niet volgen van de regels en protocollen, dan om het humane aspect en empathie. Met name Frederick Lau's Kipinski is een gruwel van een mens, al is het maar zeer de vraag of een Herold met macht niet enger is dan deze sadist.

https://lumiere.nl/storage/ansel/_slider/Der-Hauptmann_st_10_jpg_sd-highx-1713-1520430631.jpg

Dat Schwentke de kijker uitnodigt tot reflectie, blijkt andermaal tijdens de aftiteling, waarbij Herold met een groep soldaten door hedendaags Görlitz rijdt en mensen lastig valt. Welke vragen dat zijn en hoe geslaagd dat laatste is, is voer voor discussie. Een meesterwerk is Der Hauptmann voor mij niet, daarvoor raakt de film soms net teveel in de sleur, terwijl we meer zien van wat we daarvoor ook al zagen. Maar in de canon van de Tweede Wereldoorlog films, is het wat mij betreft zeker een interessante toevoeging, waar vast op universiteiten en filmclubjes gepassioneerd over gediscussieerd is.

3,8*

John Milton wrote:

(quote)

Wat voor soort films? Tweede Wereldoorlogfilms met hoge waarderingen?

Staat 1966 je tegen, of Tsjechoslowakije? Smaak verbreden dan, Kondoro… Gewoon proberen. Het genre ligt je alvast al.

Het is anders dan Der Hauptmann, maar wat mij betreft niet minder goed. Maar de plaspauze is voorbij, ik moet nog een half uurtje!

Zwart/Wit en gedateerde films. Had van het weekend ook gewoon weer moeite met The Exorcist, puur omdat ik het nogal oudbollig kon vinden. Misschien ben ik wel te verwend .

24. Passing (2021)

98 minuten - FTV

2 x 98 = 196 punten

Puntentotaal: 3306

Bron: Netflix

https://image.tmdb.org/t/p/w780/mOeDioHt7FYav861vNScIHzPZR0.jpg

Passing: The term "passing" refers to the practice of members of minority or oppressed races, religions, ethnic groups, etc., pretending to be white (or otherwise members of the majority culture) to escape prejudice.

Irene en Clare komen elkaar na jaren weer tegen in het New York van de jaren '20, en Irene wordt ermee geconfronteerd hoe anders hun levens zijn geworden. Irene is getrouwd met een zwarte dokter en woont nog steeds in Harlem, terwijl Clare met een welgestelde, bevooroordeelde witte man is getrouwd. Hun 'hereniging' betekent voor beiden een kijkje in hoe anders dat leven is, en het hernieuwde contact blijkt op beide vrouwen een behoorlijke impact te hebben.

Nella Larsen's roman dateert van 1929, en was nog nooit verfilmd. Rebecca Hall heeft uiteindelijk tien jaar gedaan over haar script voor de film, en de nodige moeite moeten doen om de financiering (een relatief schamele 10 miljoen) rond te krijgen. Uiteindelijk kon ze wel beschikken over Tessa Thompson, Ruth Negga en André Holland; bepaald geen artistieke armoe. Met zo'n cast moet je wel iets afleveren, en wat mij betreft doet Hall dat ook. Passing is wat traag, maar voor wie geïnteresseerd is in de periode en de sociale en raciale vraagstukken, zou er genoeg moeten gebeuren om de aandacht vast te houden.

https://static1.srcdn.com/wordpress/wp-content/uploads/2021/11/Passing-cast-and-character-guide-tessa-thompson.jpg

Het gemiddelde van 2,95* op MovieMeter is niet heel indrukwekkend, maar als je regiedebuut een 8.5 op Metacritic en 90% fresh op RT haalt, dan doe je het heel erg netjes. Bovendien werd Rebecca Hall's eerste film genomineerd voor 4 BAFTA's, dus ik ben benieuwd wanneer deze begenadigde actrice opnieuw in de regiestoel plaats neemt, en of ze dan weer zo'n gedurfd project aangaat.

Los daarvan zijn alle berichten op Moviemeter geplaatst tussen september 2021 en oudejaarsdag 2021, waarmee Passing vrij vlot van de culturele radar lijkt te zijn verdwenen. Jammer. Het einde van de film was voor mij niet geheel bevredigend, maar dit lijkt me toch wel een film waar nog iets over gepraat mag worden.

3,4*

P.S. Daarmee heb ik alle decennia afgetikt voor deze challenge, van de 1880's tot nu. Jetzt geht's los!

20. Limelight (Film, 1952) - Charles Chaplin

137 minuten

Bron: Mubi

FTV: 274 punten

Puntentotaal: 3.988

Eigen rating: 3,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/bXJTvgAN28ToA65F2KjsNkxictJ.jpg

Het is mijn eerste Chaplin vanaf de jaren 50. Dus hoogtijd was het om deze hoog genoteerde Limelight te bekijken. Het was even wennen om Chaplin in deze rol te zien, maar hij deed het zeker niet slechts langs de zijde van de erg mooie Claire Blooms. Ze deed me denken aan de minstens even knappe Liv Tyler. Een film gemaakt in een periode waarbij de hoogdagen van Chaplin achter hem lagen, dit in overeenstemming met zijn personage Calvero.

De vriendschap tussen beiden is innig en interessant. Ik genoot van hun conversaties en hun aanwezigheid. Gelukkig maar, want heel veel scènes spelen zich af in het appartement van Calvero. De luchtere stukken werden geïntroduceerd via flashbacks uit het meer roemrijke verleden van Calvero. Het bracht een mooie afwisseling tussen drama en komedie.

Maar het is ook een film die de zwaardere thema's niet schuwt zoals zelfmoord of prostitutie. Knap einde ook met die act met Keaton waarbij de balans tussen lach en traan wederom gevonden wordt.

21. The Shop at Sly Corner (Film, 1947) - George King

91 minuten

Bron: Netflix

FTV: 182 punten

Puntentotaal: 4.170

Eigen rating: 3,5*

https://occ-0-2794-2219.1.nflxso.net/dnm/api/v6/E8vDc_W8CLv7-yMQu8KMEC7Rrr8/AAAABdHlZhsq8c5vCBoqOY3tjLI0VNkFkafsw8W_FYVYlvL4zCaqSIXZezpk1BGmVagJ7SK15X9nXkFdbJhoU9Xw_rxm648YI30642Y2.jpg?r=974

Inderdaad een fijne film waarbij het afpersen centraal staat. Wat een ongelooflijk vervelend individu dat hulpje. Erg verwaand en arrogant, zowel tijdens zijn periode als gewone burger en als rijke man. Zijn fortuin vergaard door zijn (voormalige) baas dus geld af te troggelen.

Geld was in principe nimmer een issue, maar hij ging een stap te ver toen hij het op de mooie dochter gemund had. Kon niet anders dan fout aflopen.

Het politieonderzoek was al bij al kort met 2 a 3 verdachten in de running. Prima opgelost hier door de regisseur en je kon er natuurlijk gif op innemen dat die curare pijltjes nog een item gingen worden. Daar werd net te veel op gefocust, net als op dat kleine beeldje overigens. Wel een fijne!

23. Lolita (1962)

152 minuten (Plex)

FTV (304 punten)

Puntentotaal: 2028

Eigen rating: 3.5*

https://i0.wp.com/plotandtheme.com/wp-content/uploads/2017/04/a-scene-from-lolita.png?fit=1200%2C720&ssl=1

Ongetwijfeld heel controversieel in die tijd. Ook al is het allemaal braafjes gehouden vanwege de censuurbepalingen toendertijd. Maar ik moet zeggen dat de acteerprestaties van Sue Lyon en James mason van ongekend niveau zijn.

6. Robot Monster (Film, 1953)

Ftv

66 minuten = 132 punten

Puntentotaal: 992

https://i.pinimg.com/564x/6d/02/f6/6d02f6a30ce196c7c2e49ac0b912cff0.jpg

Gnagnagnagna.

1,5*

19. Glen or Glenda (Film, 1953)

70 minuten

FTV

Punten: 70 x 2 = 140

Totaal: 588 + 140 = 728

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/ml/d7/75/kb/r6fayOSOWuJ5nO9vD4QBkbcIKws-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=f6d0bf411f

Een film van Ed Wood over travestie en ook een klein stukje transgender van man naar vrouw. Ok dat ombouwen kon dus al in die periode. Het verhaal van Glen wordt verteld in een soort docu stijl nogal onsamenhangend. Niet dat het saai is, maar het wordt allemaal veel dramatischer gemaakt dan het eigenlijk is. Geen idee waarom Bela Lugosi zo af en toe opdraafde om wat commentaar te geven. Wat moest hij eigenlijk voorstellen, een soort demon? Het gaat ook allemaal te traag. Het leukste was ergens zo midden in de film waarbij een vrouw in lingerie een andere vrouw eveneens in lingerie die in de zetel ligt plots overvalt en een sessie bondage start. Geen idee waarom dat er in zat, maar als dat het meest spannende was zegt al veel over mijn appreciatie van de film zelf.

https://cultmoviecultdotcom.files.wordpress.com/2021/08/glen-dream.jpg?w=1024

25. Cartas da Guerra (2016)

105 minuten - FTV

2 x 105 = 210 punten

Puntentotaal: 3516

Bron: Pindakaas

https://static.filmin.pt/images/media/15176/3/still_0_3_1920x1080.jpg

"De jonge militaire arts António wordt in 1971 naar Angola gestuurd tijdens de Portugese koloniale oorlog. Hij schrijft brieven naar zijn geliefde die met haar ongeboren kind is achtergebleven in Portugal. Hij schrijft niet enkel over het gemis maar ook over het hedendaagse leven, de fascinerende natuur en de lokale bevolking. Maar meer en meer komt de wreedheid van de oorlog naar boven."

Ik had Cartas da Guerra in de bios willen zien destijds, maar het kwam er niet van. Misschien maar goed ook, want ik denk niet dat ik Miss Milton er een heel groot plezier mee had gedaan. Al kan ik me vergissen, want Ferreira's film is wel degelijk goed, en prachtig geschoten. En poëtisch bovendien. Maar de basis in brieven (de titel zegt het al) die hier in voice-over is gegoten, kan tegen gaan staan. En het zou me niet verbazen als het haar allemaal iets te lang zou duren, in zijn huidige vorm.

Check vooral de trailer.

3,8*

06. The Baron of Arizona (1950)

97 minuten

FTV (194 punten)

Puntentotaal: 1206

Eigen rating: 3,5*

https://corndogchatsdotcom.files.wordpress.com/2018/03/baron-de-l-arizona-1-1-g.jpg

Een van de meest beruchte personages van Arizona was een man genaamd James Addison Reavis, Deze man met een dubieuze achtergrond werd één van de grote landfraudeurs van de 19e eeuw. Hij claimde 18.500 vierkante mijl van het grondgebied van Arizona en New Mexico als onderdeel van een oude Spaanse eigendomsakte Die de Peralta-claim leidde ertoe dat hij de naam de ‘Baron van Arizona kreeg.

Regisseur Sam Fuller gebruikt deze gebeurtenis losjes voor zijn tweede speelfilm. Eigenlijk een Westernfilm maar dan zonder de cowboys en indianen. Hoewel ter wille van een meeslepend romantische verhaal er ook veel is aangepast (de feitelijke details zijn veel complexer), slaagt de film erin je een leuke en spannende tijd te leveren. Veel van die verdiensten zijn natuurlijk ook door de aanwezigheid van horroricoon Vincent Price als de sympathieke vervalser!

De film begint op 14 februari 1912 nadat president Taft de proclamatie ondertekende die van Arizona de 48e staat van de VS te maakt. Een groepje politici drinkt na afloop een drankje en rookt een sigaartje, onder hen is John Griff (Reed Hadley), een handschriftexpert die een anekdote begint te vertellen over deze oplichter en vervalser. Waarna je dus de belevenissen van Vincent Price ziet. Bijzonder aangenaam zijn de ontmoeting met de wellustige jonge dames, die Reavis alle met dezelfde zinnen om de tuin leidt. Voor een film die in vijftien dagen met klein budget is opgenomen, weet regisseur Fuller hier van een verbazingwekkend goede film van te maken !

07. The Good German (2006)

105 minuten

FTV (210 punten)

Puntentotaal: 1416

Eigen rating: 3,5*

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMjAzMTM2NDE2OF5BMl5BanBnXkFtZTcwNDQ3NzMyNw@@._V1_.jpgOndanks vele anderen, kan ik deze film, zelfs met zijn acteer- en plotfouten, wel waarderen. Een film die geheel is opgenomen met oude camera's en licht- en geluidsapparatuur om de eenvoudige stijl van de jaren veertig zo veel mogelijk te benaderen, en waarbij archiefbeelden uit het decennium worden gemengd met zwart-wit nieuw materiaal.

Het verhaal wordt in drie delen verteld door de ogen van jonge chauffeur Tully (Tobey Maguire), oorlogscorrespondent Jake Geismer (George Clooney ) en de Duitse Lena Brandt (Cate Blanchett) en speelt zich af tijdens de Conferentie van Potsdam in Berlijn tussen Truman, Churchill en Stalin na de overgave van Duitsland. De drie raken verzeild in een rustig noir-moordmysterie dat ze naar alle uithoeken van Berlijn brengt.

Je ziet een naargeestige en kille wereld. Visueel weet het de sfeer van jaren veertig studiofilms als The Third Man en Casablanca (al overtreft het die klassiekers nergens) goed op te roepen. Kortom de film werkt als eerbetoon aan een vervlogen genre of stijl. Misschien zelfs wel te goed waardoor het voor kijkers van vandaag te ouderwets en langzaam was. Je moet eenvoudigweg, wat langer wachten tot het mysterieuze plot zich uitbetaald.

Grootste struikelblok zijn de optredens van de hoofdrolspelers. Clooney weet blijkbaar niet zo goed wat hij aan moet met een held-tegen-wil-en-dank. Tobey Maguire lijkt soms meer te denken dat hij Peter Parker speelde. Het is Cate Blanchett die als enige een overtuigende vertolking geeft. Echter ook de magie tussen Clooney en Blanchett ontbreekt. Hoewel het dus een paar gebreken kende, is het zeker een interessante meeslepend amusant experiment.

08. The Whisperer in Darkness (2011)

104 minuten

FTV (208 punten)

Puntentotaal: 1624

Eigen rating: 4*

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZTMyYjMxMWQtODVjYi00NzVhLWI2ZGEtNTQ2NmQ1ZDcwMzg0XkEyXkFqcGdeQXVyMjQwMDg0Ng@@._V1_.jpg Deze film is een bewerking van het korte verhaal van H.P. Lovecraft uit 1931 met dezelfde naam, dat voor het eerst verscheen in het tijdschrift Weird Tales.. En is afkomstig van een groep vrienden die in 1984 de HP Lovecraft Historical Society (HPLHS), opgerichte. Naast radio-hoorspelen, tijdschriften, boeken en muziek, maken ze ook films zo zijn The Testimony of Randolph Carter (1987), en The Call of Cthulhu (2005) van regisseur Andrew Leman en deze van regisseur Sean Branney en is Leman hier co-schrijver/producent.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit een zeer getrouwe verfilming is van het aan het originele verhaal. Nu is het zo dat verhalen van Lovecraft vaak eindigen op het moment dat de hoofdpersoon een verrassende, ontdekking doet, en wat er daarna gebeurt volledig aan de lezer werd overlaten. Dit weten de filmmakers ook en bedachten daarom zelf een ​​derde slotakte. En die maakt deze film geweldig!

De film volgt de sceptische Albert N. Wilmarth, een literatuurdocent aan de Miskatonic University in Arkham nadat er in de kranten berichten verschijnen over vreemde wezens die zijn gevonden in de nasleep van de historische overstroming van 1927 in Vermont, trekt hij na enige tijd naar de boerderij van Henry Akeley om dit te onderzoeken. Met alle gevolgen van dien.

https://3.bp.blogspot.com/-NjVH667O53c/UJfu3nOTzcI/AAAAAAAAGIs/VBGCjlx0j9k/s1600/whispererindarkness1.jpg

De film is geplaatst in de periode waarin het is geschreven. Bovendien is alles opgenomen in zwart-wit, wat de tijdsperiode nog sterker naar voren laat komen. Verder is de film gemaakt met veel gevoel voor historische details en kostuums. Ook het tempo van de film is meer van die periode dus voor kijkers van modernere horrorfilms is dat misschien wat wennen! Er zijn niet veel special effecten, het verhaal en het budget zijn er niet nar maar de effecten die er zijn, zijn uitermate goed.

Saillant detail; is dat de film ook een ​​cameo van Charles Fort (1874-1935) bevat. Dit was een echt bestaande schrijver van een reeks boeken over afwijkende verschijnselen waarvoor de wetenschap geen adequate verklaring had. Die rol van Fort wordt gespeeld door co-schrijver/co-producent Andrew Leman. Kortom deze film is een indrukwekkende inspanning, Lovecraft zoals een Lovecraft-verhaal zou moeten zijn!