Black-white filmchallenge

04. Banshun (1949)
https://image.tmdb.org/t/p/w780/sKEncrsqPxibvlWbsXYsPhXGBjw.jpg
FTV? = Ja
# Minuten = 108 (IMDb)
Aanwezigheid van naakt of grafisch geweld? = Nee
Totaal aantal punten: 998

Mijn 2e van Ozu. Qua stijl is het onmiskenbaar en het bedrieglijk eenvoudige verhaal zuigt je mee. De film geeft een mooi inkijkje van het Japan enkele decennia terug. Fijne filmervaring.

05. Tôkyô Boshoku (1957)
https://1.bp.blogspot.com/-yo33BGIv4ck/WoL1oG2NWaI/AAAAAAAABas/qpXded5-R4cLNqqttZS-ZvT1KAPl1TdngCLcBGAs/s1600/201802596_3.jpg
FTV? = Ja
# Minuten = 140 (IMDb)
Aanwezigheid van naakt of grafisch geweld? = Nee
Totaal aantal punten: 1278

Direct mijn volgende Ozu. Een stuk zwaarder dan Banshun maar nog steeds erg fraai, mede door de aanwezigheid van een aantal dezelfde acteurs. Op de dood van Akiko na eindigen de personages hetzelfde zoals ze beginnen. De film wordt beter naar het einde toe. Aanrader voor Ozu-liefhebbers.

26. Malcolm & Marie (2021)

106 minuten - FTV

2 x 106 = 212 punten

Puntentotaal: 3728

Bron: Netflix

https://static1.srcdn.com/wordpress/wp-content/uploads/2021/01/Malcolm-and-Marie-movie-reviews.jpg

"Een filmmaker, Malcolm genaamd, keert samen met zijn vriendin huiswaarts nadat ze een feestelijke filmpremière hebben bijgewoond. Het ziet ernaar uit dat Malcolm kan rekenen op zowel commercieel succes als goede kritieken van critici. De avond krijgt echter een onverwachte wending als onthullingen van hun relatie aan het licht komen en daarbij hun liefde voor elkaar op de proef zal worden gesteld."

Malcolm & Marie is de eerste film die ik zie van Sam Levinson, na het eerste seizoen van Euphoria, dat om in MovieMeter frontpage-termen te spreken, ijzersterk was. Nu is dit een van de eerste films die tijdens de lockdown gemaakt is, dus dat gaf enige restricties voor wat er kon. Een dialoog (monoloog?) gedreven film op een single location is dan natuurlijk een goede optie.

https://i.ibb.co/F8s0MYL/image.png

En die dialogen zijn soms erg sterk, soms ook wat minder. Gelukkig is het camerawerk bijzonder goed, en toont Zendaya zich wederom een acteur die nog steeds aan het stijgen is; ze speelt Washington ook met gemak van het scherm. Nu oogt deze ook wel als een zelfingenomen klootzak (die onaangenaam wreed kan zijn), en de vraag kwam na drie kwartier wel degelijk bij me op waarom Marie haar spullen niet pakt. Dat de communicatie daarna weer normaliseert, zet je wel aan het denken over deze relatie.

Voor de filmliefhebbers met een voorliefde voor meta-cinema en referenties, heeft Malcolm & Marie het nodige vuurwerk in huis, al komt het soms wel wat selfcongratulatory over. Al met al geen film voor iedereen, maar voor mij ondanks zijn tekortkomingen wel een ruime voldoende.

https://film-grab.com/wp-content/uploads/photo-gallery/Malcolm_and_Marie_025.jpg?bwg=1618571183

En nu zo snel mogelijk Euphoria S1 herkijken en seizoen 2 er achteraan. Als Miss Milton en ik daar ooit tijd voor vinden met onze dreumes.

3,4*

3. Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (Film, 1956) - Robert Bresson

101 minuten

Bron: Blu-ray

FTV: 202 punten

Totaal: 594 punten

Waardering 4*

9. Werckmeister Harmóniák (Film, 2000)

145 minuten

FTV (290 punten)

Puntentotaal: 1562

Eigen score: 3.5*

10. Werckmeister Harmóniák (Film, 2000)

145 minuten

RW (145 punten)

Puntentotaal: 1707

Eigen score: 4*

https://www.screenslate.com/sites/default/files/images/werckmeister.jpg

Yep, ik heb vanavond 2x dezelfde Tarr gekeken. Dat was natuurlijk niet het plan, maar de eerste kijkbeurt viel na The Man From London een klein beetje tegen omdat ik vooral vond dat er veel te veel dialoog in de film zat. Slow cinema vind ik juist effectief als het hypnotiserend gaat werken en je op die manier geïntrigeerd raakt. Het vele dialoog haalde mij continue uit deze hypnose waardoor het moeilijk was er optimaal van te genieten. Een beetje alsof je ASMR luistert en er iemand om de 5 minuten ff 20 seconden gaat jodelen.

Nu zitten er natuurlijk weergaloze scenes in de film (de openingsscene, het ziekenhuis, de eerste keer bij de walvis, maar ook zeker elke wandeling) maar ook een hoop scenes waar ik weinig mee kon (vrijwel alles met die oom). Zo bleef ik na de eerste kijkbeurt een beetje hongerig achter. Althans, toen de soundtrack op kwam zetten tijdens de credits kwam alles wat ik gezien had naar boven en moest ik het gewoon nog een kans geven (zeker omdat ik het anders waarschijnlijk nooit meer zou doen en daar was dit wel té speciaal voor). De soundtrack alleen al is reden genoeg, mag zich van mij meten met Clint Mansel. Nog even de analyse van Jorrit3 erbij gepakt en toen nogmaals de film aangeslingerd.

En hoewel ik nog steeds vind dat er teveel dialoog in de film zit, kon ik het nu wel meer een plek geven gezien ik nu een idee had met wat het nou allemaal zou moeten betekenen. Dat keek een stuk fijner en zodoende kon ik ook meer genieten van de andere dingen. 5 uur aan Tarr op 1 avond en heb me geen seconde verveeld, kijk nu al uit naar vrijdag .

7. Le Feu Follet (Film, 1963)

Ftv

108 minuten = 216 punten

Puntentotaal: 1208

Eigen score: 4

Prachtige film. Hoogtepunt voor mij was het deel waarin hij zijn vriend bezocht die hem probeerde warm te maken voor het burgerlijke bestaan. Hoe ze samen door de stad liepen, rokend natuurlijk, zelfs een stukje arm in arm. Mooi man.

26. The 40-Year-Old Version (2020)

129 minuten - FTV

2 x 129 = 258 punten

Puntentotaal: 3986

Bron: Netflix

https://image.tmdb.org/t/p/w780/71kAv6hJ8G9zmjZJQhWUtC9ubp.jpg

The 40-Year-Old Version (2020) is losjes gebaseerd op Radha Blank's eigen leven, en moet schrijnend herkenbaar zijn voor artiesten die de veertig naderen, en het na een veelbelovende start nooit echt hebben gemaakt. Daarnaast is het een mooie companion piece voor het bijzonder sterke American Fiction (2023), dat dit jaar voor 5 Oscars is genomineerd. Net als Monk Ellison loopt Radha tegen witte gatekeepers aan die lijken te bepalen welke zwarte verhalen er verteld worden, maar beide karakters gaan daar op geheel eigen wijze mee om.

Waar Jeffrey Wright's schrijver probeert de belachelijkheid van raciale stereotypen te tonen door dit in zijn nieuwe boek compleet door te trekken, grijpt toneelschrijfster Radha terug op haar eerdere passie rappen. Net als Cord Jeffersons American Fiction is Blank's film een knap debuut, en hoewel duidelijk een kleinere productie voelt The Forty-Year-Old Version echt, rauw en gemeend aan. Die authenticiteit zie je ook op technisch vlak terug, Blank wilde vanaf het begin in zwart-wit op 35mm filmen, en die keuze past prima bij de thematiek. Geen "artsy zwart wit filter er overheen" dus, zoals Dionne vermoedde.

https://andscape.com/wp-content/uploads/2020/10/FYOV_055_sharpened01313283r.jpg

Hoewel gewoon te zien op Netflix, lijkt The 40-Year-Old Version (2020) geen film voor het grote publiek. De slechts 23 stemmen op MovieMeter onderstrepen dat. De film werd goed ontvangen en onder andere genomineerd voor een Bafta, maar oogt me vooral een aanrader voor filmliefhebbers met een interesse in het creatief proces, de kunstwereld, rap en meer algemeen: indie-drama.

3,6*

Ik dacht eerst dat ik deze challege liet lopen, maar ja, toen brak ik met wielrennen mijn sleutelbeen, zat ik thuis, zag ik de eerste kijklijstjes langskomen, de eerste mooie tips en ga je no eens anders kijken naar je eigen watchlist. Dus daar gaan we, zie wel hoe ver we komen.

1. Persona (Film, 1966) - MovieMeter.nl

85 minuten

FTV (170 punten)

Puntentotaal: 170

Gestart met twee echte klassiekers. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit een film van Berman had gezien. Deze beviel erg goed, erg intrigerend psychologisch portret inclusief aantal sterke surrealistische scenes. Begreep lang niet alles, maar dit is zo'n film die alleen maar beter wordt als je er daarna nog wat leest over Jungs theorieën over persona en anima op deze site. Erg sterk en eigenlijk direct zin om nog eens te kijken. 4*

https://s3.amazonaws.com/criterion-production/janus_stills/1252-/28491id_072_w1600.jpg

2. Tôkyô Monogatari (Film, 1953) - MovieMeter.nl

136 minuten

FTV (272 punten)

Puntentotaal: 442 punten

En nog zo'n echte klassieker. Zag al twee andere Ozu's langskomen, dit is mijn tweede. Prachtig subtiel familie- en generatiedrama. Traag en statisch, maar toch heel sterk, omdat het denk ik voor iedereen zo ongelooflijk herkenbaar is, ook 70 jaar later. 3,5*

https://img.demorgen.be/702fa06dee5bce8e50d27f16556e7a980ac10f98/u-kan-nu-gaan-kijken-naar-de-beste-film-aller-tijden-tokyo-story-van-een-meesterlijke-regisseur-die-aan-herwaardering-toe-is

Ouch... Beterschap mezzanine!

Ga ervoor mezzanine. Elk nadeel heb zijn voordeel!

27. Dear Comrades! (2020)

116 minuten - FTV

2 x 116 = 232 punten

Puntentotaal: 4218

Bron: Pindakaas, maar ook op Cinemember en Film1.

https://production.api.iffr.com/fiona-attachment/UzMBFQBpZmZyLmZpb25hLW9ubGluZS5uZXQ0AGF0dGFjaG1lbnRzLzQ4Y2U4MGE2LTFlODAtNDcxMC1iYmE4LTZmOTYwZjc3NzhkMS5qcGc?tr=w-1376

Van de regisseur van de Sylvester Stallone film Tango & Cash (1989)!

Sorry, ik kon het niet laten. Ik zie dat nu net na het zien van de film en ik kan mijn ogen niet geloven. Wat.de.hel.

Konchalovskiy was al enkele jaren over de 80 toen hij deze film maakte. Ik blijk een paar van zijn films gezien te hebben (The Lion in Winter (2003), The Odyssey (1997)), maar de enige waar ik echt benieuwd naar ben is The Postman's White Nights (2014) die alweer een jaar of tien op de kijkstapel ligt. Het toeval (of eerder: deze challenge) wil dat ik nu Dear Comrades! eerst kijk.

En dat viel me niets tegen. Konchalovskiy brengt een vleugje satire naar deze verfilming van het door de KGB en Russische leger gepleegde Novocherkassk massacre, en de nasleep daarvan. Interessant genoeg beleven we dit door de ogen van een partijleider (een sterke Yuliya Vysotskaya) die het maar moeilijk kan bevatten wat er gebeurd is, en dat zij een rol speelt in dit partijapparaat.

3,7*

22. Gojira (Film, 1954) - Ishirô Honda

98 minuten

Bron: Youtube

FTV: 196 punten

Puntentotaal: 4.366

Eigen rating: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/9kskVRVgXkiCWrWXEelMeadrf53.jpg

Een klassieker. Geen idee waar deze Godzilla zich bevindt in de franchise en talloze remakes, ik vind er mijn weg alleszins niet in. Maar deze was best vermakelijk.

Het monster zag er niet uit, was weinig schrikwekkend en was meer meer belachelijk. Het beweegt niet vlot en zijn kop was te misvormd om er angstaanjagend uit te zien. Desalniettemin vond ik al de rest wel prima. Het decor bijvoorbeeld waarbij de stad Tokyo met de grond werd gelijk gemaakt, was wel prima gedaan.

Geweldig toch dat gas dat uit de muil komt van het beest. Ik genoot er wel van. Ook leuk die connectie met de eilandbewoners die Godzilla als een boze God aanzagen die uit zijn slaap werd gehaald door de kernproeven. Heb je meteen ook een kritische noot in je film over de wapenwedloop tijdens de Koude Oorlog.

23. Godzilla, King of the Monsters! (Film, 1956) - Ishirô Honda

80 minuten

Bron: Youtube

FTV: 160 punten

Puntentotaal: 4.526

Eigen rating: 2,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/ssqsWxu3RqORkwuYOh6nWofpvXI.jpg

Deze film zag ik onmiddellijk na de film uit 1954 op dezelfde avond. Een veramerikaande versie dit en deze voegt geheel niets toe aan die eerdere film uit 1954. Erg copieus met gelijklopende scènes, met dat verschil dat de Amerikaanse acteur Raymond Burr als journalist de hoofdrol draagt temidden van een Japanse cast. Takarada is hier ook van de partij.

Het was niet de bedoeling deze film te zien, maar ik had me vergist met de film van 2 jaar eerder. Deze film is ook iets korter, maar voegt dus daadwerkelijk niets extra bij. Overbodig en louter om het Amerikaanse publiek te plezieren. Maar om nu te zeggen dat Burr daar een groot aandeel in heeft, nou nee.

24. Angel-A (Film, 2005) - Luc Besson

88 minuten

Bron: Youtube

FTV: 176 punten

Puntentotaal: 4.702

Eigen rating: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/x1TXcfmS40ukTc2fq3iqpbhFh3g.jpg

Deze Angel-A stond al heel lang op mijn lijstje temeer omdat hij steevast opduikt in de tweejaarlijkse MM-lijst van Film Pegasus. Met de lopende B/W-challenge een ideale gelegenheid dus.

Achteraf gezien toch licht ontgoocheld. Zeker geen slechte film. De film is in de eerste plaats erg sterk geschoten en de mooie plaatjes van Parijs maken deel uit van het plot. Ze creëren een meerwaarde aan het verhaal dat wordt opgehangen tussen twee individuen.

Inhoudelijk vond ik het minder. Moeilijk toch om engelen in mensengedaante te plaatsen voor mij, net zoals in de films van Nicolas Cage en de meer kwalitatieve film met Bruno Ganz. Ik vond beide personages moeilijk met elkaar matchen. Hij, een kleine garnaal crimineel met schulden met wie je liever geen schulden hebt, en zij, een bad ass je m´en fous engel met goddelijke benen, het moet gezegd.

Wat melodramatisch en weinig overtuigend. Zeker met de scène de laatste 10 minuten als dieptepunt of symbool hiervoor.

24. Ikiru (1952)

143 minuten (Plex)

FTV (286 punten)

Puntentotaal: 2314

Eigen rating: 4*

https://fourstarfilmfan.files.wordpress.com/2020/04/screenshot-2020-04-03-at-70531-pm.png

Schitterende film. Ik heb nog niet echt veel Kurosawa films gezien ("Ran" vond ik wel adembenemend goed), maar deze reken toch al bij één van de betere van hem. De hoge waardering komt er vanwege het gedeelte tijdens de rouwbijeenkomst in de tweede helft van de film. Ik ben wel opgelucht dat toestanden in de ambtenarij en op politiek vlak niet echt alleen van deze tijd zijn. Ook in die tijd was het een soepje. Ambtenaren die onzinnig werk verrichten om hun baan te behouden. Het van het kastje naar de muur gestuur. Het betere parapluwerk. Het politiek getouwtrek. Het was in die tijd blijkbaar ook al een plaag in het ambtenarenapparaat. Volgens mij wordt die traditie en houding van generatie op generatie doorgegeven, waardoor we tegenwoordig ook met zo'n Kafkaiaans regime zitten opgescheept. Het mooie aan de film in dat tweede deel, is de groeiende bewustwording bij de achtergebleven collega's. En dan het ontnuchterende einde. Prachtig gewoon!

Mooie film idd. Ik vond zelf Rashomon nog iets beter, maar dat vond jij duidelijk weer niet, gezien de 2,5*

Wel een tijd geleden, en andere levensfase. Zou nu zomaar andersom kunnen zijn.

11. The Bunny Game (Film, 2011)

76 minuten

FTV (152 punten)

Puntentotaal: 1859

Eigen score: 3.5*

https://rambleonroseblog.files.wordpress.com/2013/09/thebunnygameposter_zps5128dbb3.jpg

Bijzonder dat deze film zo laag scoort. Of naja, vooral de reden gezien deze film toch veel mensen koud lijkt te laten. Ik vond het grotendeels een vrij pittig nihilistisch filmpje. De laatste 15-20 zijn wel wat zonde ja, daar kakt de film behoorlijk in, maar daarvoor was het toch wel behoorlijk onmenselijk bruut. Nu is dit wat losbandiger dan een zeg Martyrs, maar de brute scenes doen er echt niet voor onder (enkel de impact). Een vrouw wordt zo'n 45 minuten lang compleet mishandeld/misbruikt en hoewel het eigenlijk nog wel wat pittiger kon, want het is vooral veel geschreeuw, zat ik er toch met een heel naar gevoel naar te kijken. En dat is nu precies het doel van zo'n film dus wat mij betreft zeker geslaagd maar uiteraard niet voor iedereen.

25. I Figli di Nessuno (Film, 1951) - Raffaello Matarazzo

105 minuten

Bron: Netflix

FTV: 210 punten

Puntentotaal: 4.912

Eigen rating: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/mf7AyEebIvYKDPb1dDhHqSXXqx0.jpg

Moeilijk te beoordelen film. Langs de ene kant wel erg sentimenteel. Als je denkt dat je het wel gezien hebt, doet het einde er nog een schepje bovenop. Er zijn misschien net wat te veel dramatische wendingen in het plot waarbij je je kan afvragen hoe naïef je moet zijn om al die intriges te blijven pikken. Er zitten ook wel enkele gaten in het verhaal.

De film doet alsof het een happy familie is met de gravin of later met zijn vrouw, maar in werkelijkheid kan je daar toch niet mee wegkomen. Hetzelfde geldt voor die ploegbaas die op kap van profiteert van de situatie, jaren aan een stuk.

En toch vond ik het boeiend om te volgen. Het tempo zit er goed in en je sympathiseert wel met enkele personages zonder dat die laatste veel diepgang vertonen. Fijne omgeving ook wel met de witte kalksteen van het erg bekende Carrara.

Want dan staat zijn magnum epos, één van de beste films m.i., op het programma? Ik heb het natuurlijk over Sátántangó (1994)!

25. The Devil's Assistant (1917)

23 minuten (YouTube)

FTV (46 punten)

Puntentotaal: 2360

Eigen rating: 2.5*

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BYzRkN2M1OGQtYmY4Yy00ZTJlLTkzNTYtNjlmZmI3NGM0MzA1XkEyXkFqcGdeQXVyMDUyOTUyNQ@@._V1_.jpg

Beetje moeilijk te beoordelen film. Ik denk ook dat ik een ingekorte versie (enkele minuten korter) heb gezien. En de kwaliteit was ook navenant. Het verhaal an sich is redelijk simplistisch en insinueert een inmenging door de duivel in het huwelijk van Marta en John. De scènes uit de hel waren niet zo indrukwekkend als die in "Dante's Inferno". 't Is dat hij in mijn Letterboxd lijstje staat dat ik deze heb gekeken.

Als ik reacties in het begin las van sommige dacht ik nog het enthousiasme is niet erg groot dus het zal dan wel gezapig verlopen. Niet dus Maar dat stemt me zeer blij, zwart/wit is zeker nog niet dood en denk dat het help dat we door registreren mekaar ook motiveren.

Yep! Heb er speciaal voor vrij genomen. Staat eigenlijk al meer dan 10 jaar op de lijst mja wel zo'n dikke speelduur... Echter na nu 2 Tarr films gezien te hebben heb ik er plots enorm veel zin in .

Jij bent sws wel fan van lange films zie ik met ook Longlasting Youth en Best of Youth in je top 10 haha. Die moet ik overigens beide ook nog zien..

Sátántangó is wel echt een bijzondere ervaring. Ik heb hem thuis gekeken, maar wel zonder afleiding.

En La Meglio Gioventù (2003) is een meesterwerkje. Al besefte ik dat pas halverwege de tweede helft.

5. The Longest Day (1962)

180 minuten (RW)

Puntentotaal: 654 + 180 = 834 punten

Eigen score: 5.0*

https://j.gifs.com/XoBJLV.gif

Als je van veel informatie houdt, dan is docudrama "The Longest Day" de film voor jou! De film zit namelijk vol met details over de landingen bij Normandië tijdens "Operatie Overlord" in de eerste 24 uur. De film neemt zowel het perspectief van de Geallieerden als de Duitsers (die ook gewoon Duits praten)aan. Hierdoor krijg je een breder zicht op hoe het is geweest in die tijd. En als je ooit in Normandië bent geweest (ik was dat in 2005), is het al helemaal een aanrader. In de film zijn namelijk veel pittoreske dorpjes te zien zoals het welbekende Sainte-Mère-Église, waar de Amerikaanse paratroeper John Steele in de kerktoren bleef hangen. Hij hangt er overigens nog steeds, maar dan wel als pop (is nu een toeristische trekpleister geworden).

https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/v/t1.6435-9/103263971_2691253517647775_5009295765853328492_n.jpg?_nc_cat=100&ccb=1-7&_nc_sid=dd63ad&_nc_ohc=Am8hP1_4Y8UAX9nS_2x&_nc_ht=scontent-ams2-1.xx&oh=00_AfAXA0NgJsmuYcMGWCaWKAFwWSmHzlF0vQ3sFbFZ2eHmvw&oe=65F477D4

"Saving Private Ryan (1998)" begint vrijwel direct met de landing op de stranden van Normandië en in "The Longest Day" gebeurt dat pas na circa 110 minuten. Maar daarvoor krijg je ook al de nodige actie te zien (het eerste schot in de film valt na circa 54 minuten bij het innemen van een strategisch belangrijke brug). "Saving Private Ryan" maakt met zijn keiharde opening natuurlijk veel indruk, maar "The Longest Day" is qua film wel de betere (zeker qua details met o.a. de bestorming van de rots van "Pointe du Hoc") en zeker als je meer wilt weten over D-day / Operatie Overlord / Operatie Neptune.

In de beginjaren 80 (toen ik nog op de basisschool zat en men mij "Kleine Teun" noemde ) heb ik deze film voor het eerst gezien en toen maakte de film veel indruk op mij. En nu nog steeds blijft deze film een genot om te zien, ondanks dat hij eigenlijk vrij braafjes is. En met "braafjes" bedoel ik dat er geen bloed en geweld te zien is en degene die worden doodgeschoten (door kogels of granaten), vallen braafjes neer. Maar het is nu eenmaal ook een film uit 1962.

Vorige week zag ik nog "Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben (1959)" (oftewel "De Slag om Stalingrad") en daarin speelde de Duitse acteur Wolfgang Preiss in mee (als een laffe officier) en in deze film is hij ook weer te zien. De cast voor deze film is sowieso indrukwekkend met o.a. John Wayne, Henry Fonda, Robert Mitchum, Rod Steiger, Richard Burton, Sean Connery en Curd Jürgens.

https://64.media.tumblr.com/3ae2f14b3461e58550af4280373e8e29/864d923b8c6e7892-99/s540x810/343fc2dd364b55c2d079a1cbffdaee16948349ab.gif

Er zitten hier en daar ook wat humoristisch momenten in en ook is er een mooie vrouw in de vorm van Irina Demick (als de Franse verzetsstrijder Louise Boitard) te zien.

https://d2skn5554g4boz.cloudfront.net/content/images/larger/3236/3236746.jpg

Kondoro, "Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben" uit 1959 vond je goed en deze iets jongere film (een echte klassieker) moet je zeker ook eens kijken. Beide films hebben qua uitvoering en details veel overeenkomsten. "The Longest Day" duurt natuurlijk wel twee keer zo lang, maar weet wel van de eerste tot de laatste minuut te boeien.

28. Time (2020)

81 minuten - FTV

2 x 81 = 162 punten

Puntentotaal: 4380

Bron: Amazon Prime

https://criterion-production.s3.amazonaws.com/VTusGBOg9dOFtVlZqi5NlO9eT5nWaY.jpg

Ik kom wel eens vaker film tegen op MovieMeter waarvan ik vind dat ze ondergewaardeerd worden, maar zelden zo schrijnend als deze. Volgens Sight & Sound de op een na beste film van 2020, Best Director op Sundance, Genomineerd voor de Oscar voor beste documentaire, en op MovieMeter wordt het 'een matige documentaire' genoemd. Uiteraard maakt kritische erkenning een film niet onbetwistbaar goed (Looking at you, Green Book), maar Garrett Bradleys Time wordt hier wel erg karig gewaardeerd.

"Wanhoop dreef Sibil en Rob Richardson in 1997 tot een bankoverval, niet ver van een locatie waar ooit Bonnie en Clyde actief waren. Het leverde hun de bedenkelijke bijnaam ‘the black Bonnie and Clyde’ op. Iets meer dan vijfduizend dollar bedroeg de buit. Sibil moest er vijf jaar voor zitten, maar Rob werd tot zestig jaar veroordeeld. Toen Sibil na drie jaar vrijkwam, hield ze zich meer dan staande. Ze voedde haar zes zonen in haar eentje op en ontwikkelde zich – als Fox Rich – tot succesvol ondernemer, retorisch kanon en woordvoerder van de zwarte gemeenschap."

https://m.media-amazon.com/images/S/pv-target-images/0f1138657e660439ec21cf054e1e8a3be25dfa52d6b2536d360aed4b061ca38e.jpg

Ik ben het met de criticasters eens dat een hoop zaken onbelicht blijven, er zijn talloze vragen die je zou kunnen stellen, waarvan het antwoord wellicht de nodige glans van deze vertelling af zou halen. Toch, als je een beetje bekend bent met de economische ongelijkheid in Amerika, systemic racism en juridische ongelijkheid, en je weet dat je in Nederland maximaal 9 jaar voor een gewapende overval krijgt... Dan is het moeilijk niet betrokken te raken bij deze jonge moeder die al die kinderen alleen op moet zien te voeden, en moed blijft houden dat haar man eerder vrij komt, ook al heeft hij sixty years without parole.

Verder kun je er van alles van vinden. Zo ben ik zelf niet zo van de motivational speakers, en nog minder van de Here en georganiseerde religie, maar dat heeft me geen moment gestoord. Garrett Bradley heeft hier wat mij betreft echt een aangrijpende vertelling afgeleverd, en een indrukwekkend staaltje cinema. Ik kon het niet droog houden.

4,1*

3. Limbo (Film, 2021) - MovieMeter.nl

118 minuten

FTV 236 punten

Totaal 678 punten

Zo, dit wordt meteen mijn zwart-wit klapper van de challenge denk ik. Vaak draait zwart wit om mooie contrasten, maar niet perse om details. Maar in deze film is het zwart-wit zo haarscherp dat je in ieder hoekje van het beeld details ziet en het beeld is volgepropt met prachtige architectuur, straatjes, uithangborden en vooral heel veel vuilnis in de krochten van hong kong. Limbo is een ongelooflijk grimmige detectivethriller met serail killer in de stijl van se7en en memories of murder, inclusief instabiele detective met eigen demonen. Qua psychologie misschien een maatje minder dan bovengenoemde films en plot is wat simpeler, maar dat wordt meer dan goed gemaakt door sfeer, geluid en de ongelooflijke beelden. Ook is het eindgevecht echt bloedstollend spannend en goed. Nogmaals, een van mooiste zwart-wit films die ik ken. 4,5*

https://www.thechinesecinema.com/content/images/size/w1000/2022/03/1_pF1npaQE3qVX3i6RGMGyPQ.jpeg

Klopt, en Unsere Mütter, Unsere Väter, La Vie d'Adèle, Stalker en Blonde zet je ook niet zomaar weg. Wat lange films betreft: het kan een nachtmerrie zijn als een film je niet pakt, maar als hij je wél pakt is het het mooiste wat het is. Qua tijd kost het wat, maar je krijgt er een geweldige ervaring voor terug. Door de lengte en vaak tragere shots krijg je m.i. een volledigere film.

20. Beat Girl (Film, 1960)

92 minuten

FTV naakt

Punten: 92 x 2 = 184

Totaal: 728 + 184 = 912

https://peterviney.files.wordpress.com/2020/08/screenshot-2020-08-26-at-16.10.57.png?w=680

Jennifer is 16 en verdoet haar tijd uit te gaan met andere jongeren in die beatniks noemen. Ze gaan op café luisteren muziek, zingen en spreken een apart taaltje met woorden als square en daddy-o en luisteren naar jazzy muziek. Ze klagen en zagen over hun ouders. Jennifer heeft ook reden als haar oude vader is hertrouwd met een veel jongere Franse vrouw die kennelijk een verleden had als stripster. Uiteraard stelt ze zich vijandig op ten aanzien van haar stiefmoeder maar dat verleidelijke wat de vrouw uitstraalt integreert haar wel. Enkele strip acts waarbij er bij momenten zelfs kort blote borstjes te zien zijn kunnen gelukkig de saaie dialogen en niet zo boeiende belevenissen van de hangjongeren doorbreken. De actrice die Jennifer speelt (Gillian Hills) is wel knap en waagt zich ook even aan een strip-tease. Verrassend is wie de rol van de creepy uitbater van de striptent speelt: Christopher Lee oftewel graaf Dracula van Hammer. Ok als tussendoortje maar had een kwartier tot 20 minuten korter gekund.

Ja klopt, ik beslis best veel van wat ik kijk obv stemming (speelduur, genre etc...). Zodoende is het ook voor mij vrijdag ovb, al ga ik doorgaans sochtens wel beter op dat soort dingen dan later op de dag. Mja dat hangt ook maar een beetje af nog van het weer en hoe goed ik slaap. Dus nu enkel nog hopen op 7 uur slaap en kut weer vrijdag

09. The Righteous (2021)

97 minuten

FTV (194 punten)

Puntentotaal: 1818

Eigen rating: 2*

https://1.bp.blogspot.com/-zBxhIo9alBk/YSCHe_GcdhI/AAAAAAAAEY8/mDusDERwPc47k5iUfjdHMb_1BTcRaDV_gCLcBGAsYHQ/s2048/Righteous%2Bstill%2B-%2BHenry%2Bdoorway.jpg Na het verliezen van zijn dochter krijg een voormalige priester gewetensberouw omdat hij in zijn ogen zijn geloof in god heeft verloren. De man bidt voor vergiffenis en als boetedoening neemt hij en zijn vrouw een ‘mysterieuze vreemdeling’ in huis. Maar weet hij voor wie hij had gebeden? Tja de priester zoekt straf en krijgt het...

Die "vreemdeling" was Mark O'Brien, bekend als acteur uit films als bv. Ready or Not en Arrival. Hij deed eveneens de regie en schreef deze film. Ondanks de prima zwart-wit cinematografie en dat er niet veel aan te merken was op het acteren was er eigenlijk ook niets meer!

Nou ja alleen dan dat de film behoorlijk spraakzaam was. Het voelt ook meer als een toneelstuk dan als een speelfilm. Er was zoveel overdreven uitgebreide dialoog om karakterontwikkeling en drama toepassen dat er een gebrek ontstaat aan opwinding. En tot overmaat van ramp krijg je na al dat gepraat niet eens een echt bevredigende eindbeloning. Tja en als er niet iets echt concreets gebeurt, wordt het algauw een hele klus om doorheen te komen.