Reis rond de wereld challenge

1. Verenigde Staten - Pillow Talk (1959) 3*

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZTFjMWFlOTQtNjkyZC00MjhkLWFkNjYtZTMyZDJjN2I0Y2Y0XkEyXkFqcGdeQXVyMTI3MDk3MzQ@._V1_.jpg

1959-Eastman-color-rom-com. Pure eye candy dus!

Verhaaltje stelt verder niet zo veel voor, maar de film is charmant, grappig en er zitten een paar kinky toespelingen in .... voor 1959 that is. Ik dacht dat dit de film was met de bekende telefoon-scene in bed, dat zal uit één van de latere Day/Hudson-films zijn, maar een soortgelijke scène krijgen we hier in de badkamer.

1. Verenigde Staten - Pillow Talk (1959)

11. Canada - The Void (2016)

https://i2.wp.com/www.badtaste.it/wp/wp-content/uploads/2017/12/the-void.jpg?w=1000&quality=85&strip=all&ssl=1

Een Lovecraftian body-horror met elementen van Clive Barker en Carpenter, het is niet voor iedereen, maar de liefhebbers smuller ervan. Voor een crowdfunded film is het tevens verbazingwekkend hoe goed de praktische effecten van The Void zijn. Helaas blijft het acteer- en schrijfwerk wat achter, want het kon me niet bijzonder schelen wat er met de karakters gebeuren zou. In die zin ben ik nooit echt ‘in de film’ geraakt. Ik heb wel met plezier zitten kijken naar de effecten, maar dark lords voor lichtgevende driehoekportals, het is verder niet écht aan mij besteed. Doe me dan de monsters maar, zonder de poespas.

3*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)
02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)
03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)
04. Venezuela - La Soledad (2016)
05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)
06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)
07. Argentinië - Alptraum (2017)
08. Aruba – Hammerhead (2005)
09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)
10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)
11. Canada - The Void (2016)

7. Zuid-Korea - Gipeun Bam Gabjagi (1981)

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BNjk0Y2ZkNDItMDY5Zi00NWI0LWI0ZjQtYWVlM2Y3NGJkZjhhXkEyXkFqcGdeQXVyNzI2NzgzMzc@._V1_.jpg

Echt mijn best gedaan om deze film te kunnen waarderen, aangezien ik de hoes van de KimchiDVD editie ontzettend gaaf vind en ik een goed excuus nodig had om die aan mijn verzameling toe te voegen. Helaas viel de film zelf me niet mee.

Kort samengevat gaat het over een vrouw die steeds meer paranoïde begint te worden nadat haar man terugkomt van zijn zakenreis en een nieuw dienstmeisje met zich meebrengt. Zijn vrouw verdenkt hem ervan vreemd te gaan terwijl ze langzaam in de ban raakt van een sjamanistische pop die het dienstmeisje constant bij zich draagt. Op papier wel aardig, maar veel dieper dan dat wordt het echter niet.

Het eerste wat opvalt is de erbarmelijke geluidsband. Volgens mij is vrijwel alle audio apart opgenomen en zijn de stemmen achteraf ingesproken. Iets wat mij vaker tegenstaat bij giallio's, waar deze film in mijn ogen veel van weg heeft ook al komt hij uit Korea. De soundtrack bestaat voornamelijk uit slappe synthesizer troep die elke vorm van sfeer de das om doet. Elk schrikmoment gaat dan ook gepaard met een knullig geluidseffectje. Daarnaast heeft de audio regelmatig last van clipping wanneer de muziek aanzwelt of wanneer de karakters hysterisch schreeuwen.

Dit soort films moeten het eigenlijk altijd van hun visuele stijl hebben. Helaas is de consistentie hier ver te zoeken. Op het ene moment is het beeld korrelig, op het andere moment scherp. Op het ene moment wordt alles fel belicht, op het andere moment wordt er gebruik gemaakt van kleurenfilters. En dan heb ik het nog niet gehad over het overmatige gebruik van het caleidoscoop effect. Vrij origineel en leuk als visuele opsmuk, maar het komt de consistentie niet ten goede. Dat wil echter niet zeggen dat de film er niet uitziet. Zoals je mag verwachten van een Koreaanse film valt er qua camerawerk en kadering zeker wel wat te genieten. Het is alleen niet tot in de puntjes verzorgd. Zo zijn er regelmatig artefacten of vlekken op het beeld te zien en zijn er scèneovergangen die niet helemaal vlekkeloos verlopen.

Jammer genoeg valt er ook nog eens weinig te griezelen op het laatste kwartiertje na. Daarvoor zijn de opzichtige schrikmomenten op één hand te tellen en moet je eerder denken aan een psychologisch familiedrama. Onbegrijpelijk vind ik ook altijd de rol van de man in dit soort films. Er wordt nooit gehoor gegeven aan de zorgen van de vrouw en alle problemen worden weggewuifd. In plaats van dat je te maken hebt met echte personages worden ze gereduceerd tot nietszeggende plot devices, waardoor het erg moeilijk wordt om je in te leven.

Misschien ben ik te streng in mijn oordeel, maar alles waaraan ik me erger in jaren 70/80 horrorfilms wordt hier nog eens extra uitvergroot. Ik denk dat een giallo liefhebber hier meer mee kan.

1.5*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)

5. Japan - Suffering of Ninko (2016)

6. Luxemburg - Gutland (2017)

7. Zuid-Korea - Suddenly in Dark Night (1981)

8. Japan - Kyôfu Kikei Ningen: Edogawa Ranpo Zenshû (1969)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/43000/43551.300.jpg?cb=1531319290

Tja, ik moet inderdaad toegeven dat ik zelden zoiets als dit gezien heb. Maar dat betekent niet gelijk dat het ook echt beviel. Het is een film die probeert om vreemde beelden in de film te werken zonder dat het nou echt een geweldige meerwaarde heeft; qua plot vond ik het tenminste niet zo interessant ([spolier]malloot wil opzettelijk mensen misvormen en probeert een dokter daarin te dwingen). Het filmwerk was dan best weer aardig, al was ook daar (met bijvoorbeeld de vele kleurenfilters) niet alles even functioneel. Misschien was het een kwestie van de verkeerde film op het verkeerde moment, maar ik kon toch niet zoveel met deze film. 2.0*

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

3. Canada - Lake Placid (1999)

4. IJsland - Djúpið (2012)

5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)

6. Verenigd Koninkrijk - Bunny Lake is Missing (1965)

7. Noorwegen - Ofelas (1987)

8. Japan - Kyôfu Kikei Ningen: Edogawa Ranpo Zenshû (1969)

8. Verenigde Staten - The Ring (2002)

https://i.pinimg.com/originals/b8/31/59/b83159dbaafc164a7d934de45ca4fba8.gif

Een halfje lager.

The Ring was de eerste horrorfilm die ik ooit zag en maakte destijds een grote indruk op me. Nog steeds spreekt het concept me erg aan en er zitten genoeg spannende scènes in die behoorlijk tot de verbeelding spreken. Op visueel gebied valt er ook weinig op aan te merken. De film kijkt lekker weg, maar daartegenover staat dat die wel érg commercieel is. Alles moet worden uitgelegd en de cirkel moet helemaal rond worden gemaakt, waardoor er weinig ruimte overblijft voor een eigen interpretatie. In mijn herinnering stopte de film ook 10 minuten eerder bij de dood van Noah en dat was wat mij betreft een veel beter eindpunt geweest. In dat geval zou er ook niet zo geknipt hoeven worden in die scène en was die veel beter tot zijn recht gekomen. Ondanks dat heb ik me wel weer goed vermaakt.

3.5*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)
2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)
3. Argentinië - Los Salvajes (2012)
4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)
5. Japan - Suffering of Ninko (2016)
6. Luxemburg - Gutland (2017)
7. Zuid-Korea - Suddenly in Dark Night (1981)
8. Verenigde Staten - The Ring (2002)

22 september 2018

6. China - Si Shi Qing Chun (2018)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1120000/1120564.300.jpg?cb=1535350076

Recensie:

Niet onaardig. Volgens mij is dit drieluik ook de eerste Chinese animatiefilm die ik ook gezien heb. Helaas mist deze film wel originaliteit. Ik heb het allemaal al zo vaak voorbij zien komen in Japanse animatiefilms. Aan de naam te zien is de regisseur van het tweede filmpje geen Chinees maar een Japanner. Verwonderlijk is dat trouwens niet want Japan is nu eenmaal ook co-producent.

De verhaaltjes van dit drieluik deden mij niet zo veel, het zijn toch vooral de animaties waarop ik dit soort filmpjes beoordeel en die waren nogmaals best o.k.

Waardering; nog net een 3,5*

12. Brazilië - As Boas Maneiras (2017)

https://cdn1.thr.com/sites/default/files/imagecache/landscape_928x523/2017/07/boas-h_2017.jpg

As Boas Maneiras, ook bekend onder de Engelse titel Good Manners, is de vijftiende film die ik zag uit Brazilië. Van die vijftien titels scoren er maar 4 lager dan een 3,5 en slechts twee een krappe onvoldoende. Schijnbaar ligt die cinema me wel een beetje, en regisseurs Juliana Rojas en Marco Dutra brengen daar gelukkig geen kentering in aan.

Wat mij vaak opvalt is dat het gros van de horrorliefhebbers precies weet wat hij wil, en vooral niét wil. Films als The Babadook, The VVitch, It Comes At Night en meer recentelijk Hereditary hebben het zwaar te verduren, vooral wanneer ze het filmhuis verlaten en plots op de torrentsites verschijnen om massaal door nietsvermoedende mensen te worden bekeken die vervolgens praktisch bezwijken aan de ‘saaiheid’ ervan. Zaadfilm. Kutfilm. Er gebeurt niets. Wat een bagger. Jammer voor hen. De arthouse-horror die sfeer en subtext verkiest boven jump scares en vlotte plotontwikkeling, ik ben er gek op. Nu valt deze film niet direct met die titels te vergelijken, maar ik zou hem dichter bij dat rijtje plaatsen dan bij The Nun.

Bovenstaand verhaaltje is uiteraard niet ongerelateerd; het eerste half uur van Good Manners ontvouwt zelfs wat als een filmhuisdrama, wanneer de eenzame en arme Clara een baantje krijgt om de nanny te worden van de rijke Ana’s ongeboren kind. Je hebt geen idee hoe en wanneer de horror komen gaat, alhoewel, de doorgewinterde kijker die bekend is met Checkov’s Gun, zal direct doorhebben dat die zwangerschap er natuurlijk een rol in speelt. Rosemary, kom je buiten spelen?

https://pmcvariety.files.wordpress.com/2017/08/good-manners-photo-e1502836916843.jpg?w=1000&h=563&crop=1

Good Manners is een fijn samenraapsel van elementen, dat bij de filmcritici heel behoorlijk gevallen is . De film ziet er goed uit, en met name de belichting en kleur vielen mijn positief op. Schijnbaar hebben de maker inspiratie geput uit de vroege Disney films als Doornroosje voor kleurgebruik en de muzikale intermezzo’s (jaja, ik zei toch samenraapsel). Het acteerwerk van Isabél Zuaa en Marjorie Estiano (leuke dame, zelfs met buik) is uitstekend. Helaas sleept de film in het midden wat en is het budget net niet hoog genoeg voor suspension of disbelief wegnemende CG, voor de shots die later in de film nodig blijken. Ze komen een eind en het ziet er zelfs heel behoorlijk uit voor een kleinere onafhankelijke film met onbekend budget, maar overtuigt toch net niet helemaal.

Aanrader voor wie eens een fantasy horror met arty trekjes wil zien. Trailer vermijden.

Vanaf 29 november in de bioscoop

3,5*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)
02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)
03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)
04. Venezuela - La Soledad (2016)
05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)
06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)
07. Argentinië - Alptraum (2017)
08. Aruba – Hammerhead (2005)
09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)
10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)
11. Canada - The Void (2016)
12. Brazilië - Good Manners (2017)

10. Denemarken - The Neon Demon (2016) 4*

https://adversio.files.wordpress.com/2016/06/the-neon-demon-2016-elle-fanning-bella-heathcote.png?w=1200

Viel niet tegen, viel niet mee, ik weet eigenlijk nog niet helemaal wat ik hiervan moet vinden!

Audiovisueel is dit natuurlijk al sowieso de moeite om te kijken en voor mij begon de film erg sterk. Daarna begon het grote necrofilie-WTF-moment en alles daarna en dat vond ik op één of ander manier minder.

Elle Fanning vond ik goed voor haar rol gecast. Ik las ergens dat Refn eigenlijk Carey Milligan voor deze rol in gedachten had en hoewel zij best mooi is, is zij tevens veel te oud voor de rol. De meeste fotomodellen zijn nou eenmaal achterlijk jong.

Ook goed gedaan is de blikken van de vrouwen als ze Jesse ontmoeten. Het lijken wel slangen en hun woorden zeggen mooie dingen, maar hun blikken duidelijk andere dingen.

Zeker de moeite waard en ook memorabel.

9. Israël - Hearat Shulayim (2011)
8. Finland - Paha Perhe (2010)
7. Noorwegen - Mors Elling (2003)
6. Verenigde Staten - Mud (2012)
5. Singapore - Ilo Ilo (2013)
4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)
3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)
2. Nederland - Zombibi (2012)
1. Spanje - Handia (2017)

22 september 2018

7. Australië - The Butterfly Tree (2017)

https://chichestercinema.org/assets/uploads/films/870b947a7440b755e4058f5ef845474f.jpg

Recensie:

Op visueel vlak zeker geen onaardige film. Vooral de surrealistische scènes oogden bijzonder mooi maar naar het einde toe ging het dramatische mij toch te veel overheersen en liet deze film mij toch niet helemaal met een voldaan gevoel achter. Misschien waren mijn verwachtingen aanvankelijk te optimistisch en had ik toch te veel het gevoel met een feel-good movie te maken te hebben. Dat bleek dus niet het geval te zijn. De opening op de song "Mad About You" van Hooverphonic was niettemin zeer mooi.

3,5*

2. Spanje - Gritos en la Noche (1962) 3*

http://static3.aintitcool.com/assets2012/aicncomics/awfuldrorloff3.jpg

Feature regiedebuut van veelfilmer Jesús Franco, die in totaal bijna 200 films zou regisseren tussen 1962 en 2013. Veelal cheapies, horror, softporno of een mengeling daarvan.

Deze lijkt wel wat gebaseerd te zijn op Franju's "Les Yeux Sans Visage" van 2 jaar daarvoor, al zitten we hier in 1912 en rijden we nog gewoon met de koets. Redelijk typisch begin jaren 60 horror, maar met name dankzij de griezelige assistent Morpho valt er nog best wat te griezelen.

Originele 90 minuten-versie heeft iets meer dialoog, ik zag de Franse print van 82 minuten, maar daar zien we zowaar de nog de blote borsten van één van de slachtoffers en die zijn in de Spaanse versie niet te zien (mocht waarschijnlijk niet van die andere Franco)... verder missen we de latere Franco-sleaze een klein beetje, maar er kan weer een titel van de eindeloze Franco-lijst afgestreept worden.

1. Verenigde Staten - Pillow Talk (1959)

9. Laos - Nong Hak (2016)

https://static1.squarespace.com/static/55c4cc46e4b034fc5196b455/t/59d5f1c0bce1767a9d95dbf8/1507193288861/eatdrinklaos-vientiane-dearest-sister-still-4of5

Nok komt uit een arme familie en wordt opgedragen om voor haar rijke nicht Ana te zorgen die een vrij bijzondere aandoening heeft. Ze wordt niet alleen langzaam blind, maar ze ziet ook geesten die met haar proberen te communiceren door cijfercombinaties in haar oor te fluisteren. Het duurt echter niet lang voordat Nok doorheeft dat het om winnende lottonummers gaat. Wanneer Nok haar hebzucht niet weet te beheersen wordt de relatie tussen de nichtjes op de proef wordt gesteld.

Het is altijd interessant om een film uit een nieuw land te zien. Dit keer Laos, het buurland van Thailand. Een land waar sociale klassen klaarblijkelijk nog altijd een grote rol spelen. Zo zie je in deze film ook hoe de huishoudsters niet in het huis mogen slapen en met welke afgunst er naar de bovenklasse gekeken wordt. Dit gegeven speelt ook een grote rol in de relatie tussen Nok en Ana welke centraal staat in de film. Het gaat hier dan ook meer om een familiedrama met horrorelementen in plaats van een rasechte griezelfilm. Het geestengebeuren was een leuke bijkomstigheid en het concept is geinig, maar er had meer mee kunnen worden gedaan. Wel mag gezegd worden dat de geesten er tof uitzagen. Overwegend out-of-focus gefilmd, maar steeds explicieter naarmate de film vordert.

Het is wel een vrij trage film. Aangezien er niet naar een finale toe wordt gewerkt blijft het maar wat voort kabbelen. Vooral het middenstuk mondt uit op een herhaling van zetten. Gelukkig treden de horrorelementen wat meer op de voorgrond naarmate het einde nadert, waardoor de film gelukkig niet als een nachtkaars uitgaat. Al met al best een leuk slow-burn horrordrama.

3.0*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)

5. Japan - Suffering of Ninko (2016)

6. Luxemburg - Gutland (2017)

7. Zuid-Korea - Suddenly in Dark Night (1981)

8. Verenigde Staten - The Ring (2002)

9. Laos - Dearest Sister (2016)

3. Verenigde Staten - Jason X (2001)

https://static.cinemagia.ro/img/db/movie/00/38/22/jason-x-215190l.jpg?ts=1269360382

Matig.

Jason goes techno in space nog wel. Geen film die veel banden heeft met het horrorgenre. Jason is uiteraard aanwezig, maar in een geüpgradede versie. De Jason uit de beginjaren is ver weg. Jason is een efficiënte en intelligente moordmachine geworden. Een soort onaantastbare superzombie. Te machinaal. Te robotachtig. Te weinig mysterieus. Niet horrorwaardig. Niet spannend.

Gelukkig zijn de kills het aanzien nog wel waard. Bloed, gore en redelijke sfx liften de film op die momenten naar een niveau waar opwinding ontstaat en het adrenalinepeil stijgt. Zeer geslaagde momenten, die de smachtende horrorziel enigszins voeden in deze film die verder amper horror ademt.

Om de kills heen is deze Jason X gewoon een geroutineerde sciencefiction film. Waardering voor de poging om Jason te upgraden als personage en als film, maar Jason in space is het gewoon niet. De man hoort rond te wandelen in een duistere spookachtige omgeving en argeloze tieners af te slachten. Jason in een sfeerloze technohal roept geen heuse horrorsensaties op.

Pluim voor de morbide humor in woord en beeld. De humor is naast de goeduitziende reeks kills het enige andere geslaagde element.

Verder is het allemaal erg matig.

01. Canada - Suck It Up (2017) - Suck It Up (2017)

02. Verenigd Koninkrijk - The Wasting (2017)

03. Verenigde Staten - Jason X (2001)

3. Argentinië - Sangre en la Boca (2016)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/1112000/1112525.300.jpg

Boksfilm met een knipoog naar de boksklassieker Rocky over een ''gepensioneerd'' bokser. Die door een jonge vlam weer gaat boksen. Met een aantal vermakelijke seks scenes als gevolg. De film kon mij verder niet echt boeien, en ook vond ik de acteer prestaties maar matig. De film kwam voor mij nergens echt serieus over. maar al met al na een goede stevige mat-partij verwacht ik eigenlijk altijd wel bloedende gezichten, en dat is gelukkig in deze film nog wel een beetje te zien.

Ik geef de film 2★

1. Verenigde Arabische Emiraten - Zinzana (2015)
2. Afghanistan - Tell Spring Not to Come This Year (2015)
3. Argentinië - Sangre en la Boca (2016)

13. Frankrijk - La Nuit A Dévoré le Monde (2018)

https://resizing.flixster.com/OZLb4GilnCBtP1kZmc7cXpnRbdQ=/3000x1921/v1.bjsxODc2MzM5O2o7MTc4NDE7MTIwMDszMDAwOzE5MjE

Anders Danielsen Lie. Wat een held. Lees zijn 'introductie' door starbright boy maar eens, al je me niet geloofd. Maar losstaand van de niet helemaal eerlijk verdeelde talenten, vind ik het een uiterst fijne acteur om naar te kijken. En dat scheelt een hoop, want hij is een hoop in beeld in La Nuit A Dévoré le Monde, of in mijn geval The Night Eats the World, aangezien ik de Engels gesproken versie heb gezien (hij is in twee talen opgenomen ipv nagesynchroniseerd voor de Franse markt).

De film bevat weinig dat de doorgewinterde horrorfan niet al eerder heeft gezien. Doorsnee man Sam overleefd door dom toeval de zombie-apocalyps, en moet daarna zien te overleven, terwijl hij de kans niet ziet om het appartement waar hij is te verlaten. Op zoektocht naar eten natuurlijk, door de andere appartementen, maar ook een gevecht tegen verveling en eenzaamheid. Want hoe voorkom je dat je niet een beetje doordraait, wanneer je maand in maand uit in je eentje bent? Sam heeft weliswaar geen volleybal bevriend, maar zombie Alfred (Denis Lavant uit Holy Motors) die klem zit in de lift, geeft nauwelijks meer weerwoord.

De film werd wat wisselend ontvangen, waarbij met name de New York en LA Times erg kritisch waren. Ik kan me zelf meer in Indiewire’s Eric Kohns waardering vinden, misschien ook omdat ik juist dit gedeelte van apocalyptische vertellingen altijd het interessantst heb gevonden. Hoe het begint, de psychologische strijd, het opeens puur op jezelf aangewezen zijn. Waar denk je aan en hoe vul je je dagen? In die zin is Dominique Rochers film wellicht eerder een introspectief drama met horrorelementen. Wie hoopt op 28 days later of Dawn of the Dead komt bedrogen uit, al zijn de zombie’s hier ook van het snellere soort. Het draait niet primair om actie en suspense, al zit er heus hier een daar een spannende scène. Ik vond de film er uitstekend uitzien trouwens, fijne make-up ook. En wanneer als kers op de taart ook Golshifteh Farahani een klein rolletje heeft, is dat alleen maar bonus.

4*

--------

14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

https://pics.filmaffinity.com/Qaqqat_Alanngui-909728213-large.jpg

Een groepje jongeren gaat stoom afblazen in een afgelegen blokhut, de horrorliefhebber kent de formule inmiddels op zij duimpje. Maar in een film uit Groenland, met de blokhut bij een fjord, dat is wellicht weer andere koek. Niet wellicht trouwens, aangezien dit überhaupt de eerste horrorfilm is uit Groenland en de Qivitoq-legende specifiek afkomstig is uit dit land. De pas afgestudeerde vrienden leggen al snel een voor het loodje tegen deze kwaadaardige berggeest, waar schijnbaar veel Groenlanders in geloven.

Qaqqat Alanngui is voor een paar honderduizend euro opgenomen, maar de scènes met de qivitoq zijn wel degelijk creatief gedaan. En eerlijk, heel veel heb je natuurlijk niet nodig voor een film die zich op een verlaten plek afspeelt. Iets betere acteurs was leuk geweest, maar het is geen noodzaak in een film als dit, en het is leuk om zo’n lokale productie te zien. Jammer dat hij niet wat strakker gemonteerd is, wat trimwerk had de 2 uur durende film vermoedelijk goed gedaan. Groenlands, of in dit geval Kalaallisut, is overigens een behoorlijk fascinerende taal om naar te luisteren; je herkent vermoedelijk geen woord en er zitten voor onze oren toch ook wat vreemde klanken in. Na Nuummioq (2009) was dit de tweede film uit Groenland die ik zag, en ik verwacht niet dat er heel snel veel titels bij zullen komen.

Check vooral de trailer even:

3*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)

02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

04. Venezuela - La Soledad (2016)

05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

07. Argentinië - Alptraum (2017)

08. Aruba – Hammerhead (2005)

09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)

11. Canada - The Void (2016)

12. Brazilië - Good Manners (2017)

13. Frankrijk - The Night Eats the World (2018)

14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

22 september 2018

8. Noorwegen - Hva Vil Folk Si (2017)
https://cdn-3.cinemaparadiso.co.uk/clp/1630697-57490-clp-950.jpg

Recensie:
Van het verhaal moet deze film het van mij niet bepaald hebben. Daarvoor vond ik het niet geloofwaardig genoeg. En dat geldt niet alleen voor het einde maar ook voor enkele handelingen door Nisha die ik als uiterst naïef beschouw. Als je pa elke avond op bedinspectie gaat, dan ga je toch niet stiekem een knul toelaten in jouw slaapkamer. Nisha had toch moeten weten dat daar grote moeilijkheden van konden komen. En dan nog maar te zwijgen over het avond- of nachtelijke uitstapje in Pakistan met een knul waarbij zij helaas door drie zeer "vriendelijke" politieagenten betrapt werden. Nisha had toch ook moeten weten dat zo'n uitstapje in het zeer conservatieve Pakistan niet kan. Dat is vragen om moeilijkheden met alle gevolgen van dien.
Interessant is het thema dat gaat over integratie natuurlijk wel, waarbij ik mij de vraag stel of zo'n integratie van niet-westerse migranten ooit wel heeft plaats gevonden. Ik denk dat iedereen van niet westerse afkomst zeer sterk aan zijn cultuur verbonden is en die ook wil beschermen. Je kunt die ouders van Nisha dus eigenlijk niets kwalijk nemen. Zij voelen dat nu eenmaal zo. Het is nu eenmaal cultureel bepaald. Je zou des te meer de naïevelingen meestal van linkse huize die denken dat de wereld maakbaar is aan moeten spreken op het mislukken van de integratie. Een immigrant - hier de Pakistaan dus - blijft in zijn hart altijd een bewoner van het land waar zijn wortels liggen en dat geldt in Nederland zeker ook voor de Turk en de Marokkaan. Daar is niets mis mee. Gewoon elkaar in zijn waarde laten. Let wel! dat geldt uiteraard voor beide kanten.
Positief van deze film vond ik wel dat er over de islam niet gesproken werd. Daar gaat het hier ook niet over. Dit soort cultuurverschillen vind je ook in niet-islamitische landen.

3.0*

15. Oostenrijk - Flesh of the Void (2017)

https://www.horror-fix.com/wp-content/uploads/2017/04/flesh-of-the-void-horror-film-trailer.jpg

Flesh of the Void (2017) is een experimentele film over hoe het zou voelen als de dood werkelijk de meest verschrikkelijke bewuste ervaring zou zijn. Een gewelddadige en groteske reis door de diepste angsten van de mens, aldus de synopsis. Gezellige film voor de zondagochtend, terwijl buiten op straat de kerkgangers gebogen door de regen schuifelen.

James Quinn maakte voordat hij hiermee zijn eerste lange film afleverde al even gezellige shorts, zoals Trinity of Decay. Flesh of the Void gaat voor mijn gevoel nog wel een stapje verder. De vergelijking met Begotten (1990) is al gemaakt, en ik vind die zelf niet vergezocht. Deze film is voor mijn gevoel iets sterker, maar dat kan evenzeer aan de bui hebben gelegen. Bij dit soort films zonder plotlijnen is het sowieso veelal gevoel en hoe de beelden en geluiden op je over komen. En juist dat laatste is belangrijk. Flesh of the Void heeft een uiterst nare soundtrack, eigenlijk zou je hem in het pikdonker met headphones moeten kijken (of hard uit fatsoenlijke speakers).

Een film die beoogt om je een supernaar gevoel te geven dus, als je de synopsis zo leest. En aangezien het de (vertaalde) woorden van de regisseur zelf zijn, hoef je dus aan zijn intentie allerminst te twijfelen: Quinn is hier niet om je prettig vermaak voor te schotelen. Wel onrust, piemel, ejaculaties, en een keur aan onprettige beelden en verontrustende geluiden. Een nachtmerrie van doodsangsten in experimentele filmvorm zogezegd. Sommige sequenties duren iets te lang en je kunt je vraagtekens zetten bij de rubber pielemuizen. Maar ik was alsnog erg gefascineerd door dit naargeestige werkje.

Ik kreeg trouwens nog wel de slappe lach van het gezicht van miss John Milton die onverwacht binnen kwam lopen, terwijl een afgehakte snikkel tussen twee gulzige lippen verdween. De 'waarom kijk je dat?!?' die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg terwijl ze met grote ogen rechtsomkeert maakte, kon ik zo snel even niet beantwoorden...

Kijk vooral de teaser zou ik zeggen, weet waar je aan begint.

3,5*

---------------

16. Zuid-Korea - Hwa-i-teu: Jeo-woo-eui Mel-lo-di (2011)

https://vareverta.files.wordpress.com/2013/04/white-melody-of-death-2011-movie-image-1-600x398.jpg

En toen iets heel anders

Als je zoekt op horrorfilms uit Zuid-Korea met meer dan 5 sterren, dan staat White: The Melody of the Curse bovenaan. Niet helemaal terecht wat mij betreft, want beter dan A Tale of Two Sisters, The Host of The Wailing is de film wat mij betreft niet. Leuk om naar te kijken is het wel, deze donkere twist op het K-pop wereldje waarin de jonge wannabe idooltjes elkaar continu af proberen te troeven om in het middelpunt te kunnen komen.

White: The Melody of the Curse bevat de Aziatische vloek-horrorelementen die wel al kennen van films als The Grudge en The Ring, maar dan tussen de jonge popsterretjes in. De film heeft prima effecten, een aantal leuke actrices en de song en dansnummers zijn prima gedaan. Ik ben een paar keer toch geschrokken en de beenharen hebben een keertje overeind gestaan, wat je zou kunnen zien als JM’s horrorkeurmerk. Desalniettemin zakt de film in het midden wat in, vond ik het whodunnit plot wat mager en warrig en komt de nadruk op een gegeven moment iets teveel op de jump scares te liggen. Maar alsnog best aangenaam.

3*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)

02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

04. Venezuela - La Soledad (2016)

05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

07. Argentinië - Alptraum (2017)

08. Aruba – Hammerhead (2005)

09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)

11. Canada - The Void (2016)

12. Brazilië - Good Manners (2017)

13. Frankrijk - The Night Eats the World (2018)

14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

15. Oostenrijk - Flesh of the Void (2017)

16. Zuid-Korea - White: The Melody of the Curse

De kaart intussen:

http://i68.tinypic.com/2a5c1si.jpg

03. Verenigd Koninkrijk - Johnny English Strikes Again (2018)

01. Denemarken - Den Skyldige (2018)

02. Verenigde Staten - The Predator (2018)

03. Verenigd Koninkrijk - Johnny English Strikes Again (2018)

11. Bulgarije - Day of the Dead: Bloodline (2018) FTV

https://cdn4.i-scmp.com/sites/default/files/styles/980x551/public/images/methode/2018/05/28/6a6e894e-6244-11e8-82ea-2acc56ad2bf7_1280x720_175702.jpg?itok=2rQKq3PB

Films uit het zombiegenre mag ik graag zien, maar dit vond ik toch werkelijk niets. Het acteren was van een niveau GTST en Zoe vind ik een weinig charismatische hoofdpersoon. Je moet ook echt een zombie zijn om voor haar te vallen!

En een zombie om een script als deze te schrijven, want voor de rest bevat de film weer onbegrijpelijk irritante fouten. Ja, in een door zombies vergeven plek ga je lekker met je raampje open rijden en met je handje in de wind spelen! Later deed een andere troela (die op de auto moest passen) precies hetzelfde. En we laten de zombies één voor één gecontroleerd door het hek binnenkomen, zodat Zoe een bloedmonster kan nemen. Oei, er komen wel erg veel zombies op het hek af. Schiet op!

... of je gebruikt je machinegeweren om dat zombieleger wat te decimeren met het hek nog dicht? (Zie plaatje)

Het feit dat dit groepje als enige nog niet was overlopen door zombies zou je doen denken dat ze resistent waren wegens een tekort aan herseninhoud! Zombies die over de vele plotgaten heen kunnen kijken kunnen zich vast vermaken met deze film, maar ik vond het maar matig!

10. Denemarken - The Neon Demon
9. Israël - Hearat Shulayim (2011)
8. Finland - Paha Perhe (2010)
7. Noorwegen - Mors Elling (2003)
6. Verenigde Staten - Mud (2012)
5. Singapore - Ilo Ilo (2013)
4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)
3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)
2. Nederland - Zombibi (2012)
1. Spanje - Handia (2017)

10. Hongkong - Mou Gaan Dou

Eindelijk eens dit origineel gezien waaruit The Departed kwam. Kortweg een aardige film die echt veel beter had kunnen zijn, maar tempo gat voor diepgang.

Review: Mou Gaan Dou (2002)

12. Verenigde Arabische Emiraten - Djinn (2013)

https://agirlsguidetohorror.com/wp-content/uploads/2015/09/Djinn-2013-Aiysha-Hart-Razane-Jammal-HD-Wallpaper-3-728x309.png

Ik had altijd verwacht dat Theeb (2014) mijn eerste productie uit dit land zou zijn, maar nee.

De laatste film van Tobe Hooper (The Texas Chain Saw Massacre). Het is weinig origineel om mee te openen, maar dat zal vermoedelijk de eeuwige associatie blijven bij Djinn. Deze productie uit de Verenigde Arabische Emiraten is de eerste bovennatuurlijke horrorthriller die deel Engels en deels Arabisch is, en grotendeels rond Dubai opgenomen. 5 miljoen dollar budget is misschien niet veel geld vergeleken met het gros van de films die in de bios draait, maar een ervaren filmmaker als Hooper heeft lang geleden al bewezen met beduidend minder uit de voeten te kunnen. Het is dan ook jammer dat de film niet iets beter is. Zo’n acteur als die Amerikaan in het eerste kwartier van de film. Zo jammer. Gelukkig doet de rest van de cast het beter dan dat. Aiysha Hart (hier in haar debuut) en Razane Jammal zijn bovendien geen straf om naar te kijken.

Djinn is uiteindelijk minder slecht dan ik had verwacht, maar de verwachtingen waren laag, grotendeels door de poster en het gemiddelde cijfer hier. Bij vlagen wordt het nog best wat creepy en de locaties zijn prima. Hooper is alleen weinig terughoudend, met de Djinn. We zien hem snel en ook daarna gaat hij niet voor de subtiele onderhoudse spanning, wat je ook terughoort in de soundtrack. Wat ik alleen niet snap is de manier waarop Hooper hier jump scares gebruikt. Als je de spanning over langere tijd is opgevoerd, kan jezelf even compleet de tering schrikken erg fijn zijn, bij wijze van ontlading. Maar hier komen ze óók uit het niets, in scènes waar van spanningsopbouw geen enkele sprake is. BOE! -schrik. Of niet eens. Ja, en dan? -Dan nog een keer. Meh.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMDEzY2Q3NWUtOGQ1ZS00YjM0LWJkMGMtYmQ4ZTQ5OGFiMTM5XkEyXkFqcGdeQXVyMjUyNDk2ODc@._V1_SX1777_CR0,0,1777,832_AL_.jpg

Als we Djinn vergelijken met een film als Za'er (2004) uit Bahrein, dan is het zowat een meesterwerk. Maar uiteraard komt Hooper er zo makkelijk nou ook weer niet vanaf. Soms lijkt hij net iets teveel te willen voor wat het budget toelaat, en meer dan eens voelt de film wat chaotisch, vooral naar het einde van de film toe, waar Hooper wat mij betreft alsnog uit de bocht vliegt en zijn voldoende verspeelt. Al stel ik het de afloop stiekem wel op prijs.

2,5*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)

02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

04. Venezuela - La Soledad (2016)

05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

07. Argentinië - Alptraum (2017)

08. Aruba – Hammerhead (2005)

09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)

11. Canada - The Void (2016)

12. Brazilië - Good Manners (2017)

13. Frankrijk - The Night Eats the World (2018)

14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

15. Oostenrijk - Flesh of the Void (2017)

16. Zuid-Korea - White: The Melody of the Curse

17. Verenigde Arabische Emiraten - Djinn (2013)

9. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/94000/94653.300.jpg?cb=1537604977

Ik kan me wel aansluiten bij het verhaal van John Milton. Altijd leuk om een wat ongebruikelijke lokale productie te zien, en Qaqqat Alunngui is ondanks z'n duidelijk aanwezige gebreken een charmant filmpje geworden. Nu scheelt het dat Groenland er fantastisch mooi uitziet, en dat er ook voor een lokale legende gekozen is die mij in ieder geval nog niet bekend was. Al is de mythe van de Qivitoq hier wel een beetje uitgevoerd als een klassieke slasher, inclusief grote messen in de rug; desondanks is er best wel creatief omgesprongen met het duidelijk magere budget.De acteurs zijn verder niet geweldig maar goed genoeg voor een film als dit. De speelduur is wel een beetje een dingetje; het is typisch het soort film wat in een goeie anderhalf uur zou passen, maar hier wordt het ietwat onnodig uitgerekt naar een uur of twee. Desondanks, leuk om gezien te hebben.

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

3. Canada - Lake Placid (1999)

4. IJsland - Djúpið (2012)

5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)

6. Verenigd Koninkrijk - Bunny Lake is Missing (1965)

7. Noorwegen - Ofelas (1987)

8. Japan - Kyôfu Kikei Ningen: Edogawa Ranpo Zenshû (1969)

9. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

18. België - Alléluia (2014)

https://3.bp.blogspot.com/-mom7dUjst9E/U-4VtJSINtI/AAAAAAAAKV4/UTomdFQ88hg/s1600/01_4737.png

Dat schreef ik ruim een jaar geleden bij Calvaire (2004), de eerste Fabrice Du Welz film die ik zag. En gek genoeg wilde ik bij Alléluia iets soortgelijks neerpennen. Laurent Lucas is wederom van de partij, en de man heeft een ontzettend biologerende kop. Niet eentje die ik met die priemende ogen ’s nachts in een steegje tegen wil komen, maar in een film als dit werkt het fantastisch.

De stijl van Du Welz ligt me overigens niet helemaal. De manier waarop hij zijn verhaal verteld gaat me na een tijdje tegenstaan, en ik word er licht onrustig van. Dat heb ik niet vaak, maar het is een gevoel vergelijkbaar met iemand die te langzaam een mop vertelt, terwijl je naar de clue toe wilt. Ook de visuele stijl bekoort me niet, morsig en oud. Wel haalt de man mooie prestaties uit zijn acteurs, en ook de soundtrack is dik in orde. Het laatste kwartier haalde voor mij de film onverwacht terug naar een 7, echt sterk. Al ben ik er nog niet over uit wat ik van het einde vind.

3,5*

------------

19. Finland - Noita Palaa Elämään (1952)

https://www.elonet.fi/sites/default/files/tenho/kuva/fields/field_kuvatiedosto/49804_v753737e86.jpg

Je zou het niet zeggen aan de dartelende naakte deerne, maar het is toch echt een film uit ’52. Mama Milton zat misschien al wel in de buik van oma Milton, maar was hoe dan ook nog niet geboren. Het is pas de achtste Finse film die ik zie, maar wel de tweede uit ’52, na Valkoinen Peura (1952). The White Reindeer vond ik dan toch net iets sterker, niet in het minst door de landschappen en volkse charme. Maar dan nog is het leuk om te zien hoe deze wulpse heks (Mirja Mane, die wel iets van Bettie Paige wegheeft), alle mannen het hoofd op hol brengt.

Naar de horror is het een beetje zoeken voor hedendaagse kijkers, maar ik neem aan dat gorehounds niet direct een Finse film uit de jaren ’50 zouden pakken. De liefhebber van horrorklassiekers echter, kunnen deze onderbelichte film rustig een kansje geven. De scène op de weide bijvoorbeeld waarbij ze al verleidend de man meelokt tot hij wegzakt, voelde zelfs wat als een voorloper van de gelijkaardige scène in Under The Skin, maar dan zonder de zwarte drab. Zou het zijn dat Glazer dit gezien heeft? Het kan, maar heel voor de hand ligt het niet.

De boeren met harken en zeisen die ‘heks, heks’ roepen, hebben natuurlijk de schijn een beetje tegen voor eenieder met wat historisch bewustzijn, maar het mag de pret niet drukken. En ze hebben gewoon gelijk hier. Een gewaagde film wat het tonen van naakt betreft ook, niet alleen voor die tijd.

3,5*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)
02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)
03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)
04. Venezuela - La Soledad (2016)
05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)
06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)
07. Argentinië - Alptraum (2017)
08. Aruba – Hammerhead (2005)
09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)
10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)
11. Canada - The Void (2016)
12. Brazilië - Good Manners (2017)
13. Frankrijk - The Night Eats the World (2018)
14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)
15. Oostenrijk - Flesh of the Void (2017)
16. Zuid-Korea - White: The Melody of the Curse
17. Verenigde Arabische Emiraten - Djinn (2013)
18. België - Alléluia (2014)
19. Finland - Noita Palaa Elämään (1952)

6 Luna de Miel (2015)

https://torrent-am.net/_ld/73/19082325.jpg

Een horrorfilm uit Mexico !

De kille sfeer is net een pluspunt van deze film. Daarbij werkt het sober visueel aspect van deze film zeker mee. Ook de afstandelijkheid, de kilheid in zijn handelingen van de seriemoordenaar dragen bij tot een grauwe, nare film. Qua gore vrij gedoseerd, al zitten er een paar bloederige scènes in de film zoals de scène met de vingers. Goed acteerwerk van beide protagonisten. De twist is leuk gevonden, al zag je deze op een bepaald moment wel aankomen. De allerlaatste scène is overbodig en eigenlijk niet passend. 7/10

1 Oostenrijk - Revanche (2008)

2 Noorwegen - Sameblod (2016)

3 Canada - Felicia's Journey (1999)

4 V.S. - I, Tonya (2017)

5 Verenigd Koninkrijk - Una (2016)

6 Mexico - Luna de Miel (2015)

4. Spanje El Autor (2017) 2,5

http://i63.tinypic.com/35aribp.jpg

Middelmatig

Zoals de hoofdpersoon een middelmatig persoon is die probeert een succes te maken van zijn nieuwe leven als auteur, zo middelmatig komt de film over op mij.

In potentie had het een goede film kunnen zijn want het uitgangspunt is leuk. Een beetje Rear Window-achtig. Maar de uitwerking blijft wat vlak. De helft van de tijd zit je alleen maar te kijken naar een man die zijn buren afluistert. Het manipulatieve had scherper gekund zodat er ook wat meer vaart in de film zou komen. Het kabbelde nu maar wat voort tot het, toch wel, leuk gevonden einde.

01. India - PK (2014)

02. Verenigde Staten - The Fly (1986)

03. Italie - Sulla mia pelle (2018)

04. Spanje - El autor (2017)

23 september 2018

9. Verenigd Koninkrijk - The Children Act (2017)
https://productplacementblog.com/wp-content/uploads/2018/06/Fazioli-Piano-Used-by-Emma-Thompson-in-The-Children-Act-1.jpg

Recensie:
In zoverre het in deze film ging over het rechtspreken inzake ingewikkelde ethische kwesties vond ik deze film best interessant, maar na het oordeel over de 17-jarige jongen door Fiona Maye zakte mijn interesse helemaal weg. In kon mij in de persoon of beter gezegd godsdienstwaanzinnige Keven Henly absoluut niet inleven. Het stalken door die knul van Fiona vond ik zelfs uiterst irritant. Het leek wel of Fiona voor Kevin de plaats van God had ingenomen. Op het einde werd het nog verschrikkelijk sentimenteel ook. Die zangpartij van Fiona en dan die momenten dat Fiona haar emoties niet meer de baas was trok ik gewoon niet. De mooiste scènes vond ik nog die tussen Fiona en haar echtgenoot Jack en om niet te vergeten die met Fiona's assistent Nigel. Die laatste zorgde tenminste nog voor een vrolijke noot.

3.0*

Dubbele registratie - Duitsland - Hagazussa (2017)

http://www.cinepunx.com/wp-content/uploads/2017/10/Hagazussa-Still_05-1444x600.jpg

Hagazussa is het afstudeerproject van Lukas Feigelfeld, een donkere folkloristische vertelling zich afspelend in de vijftiende eeuw, wanneer het heidense geloof in heksen en andere natuurgeesten, angst en terreur verspreidt onder de plattelandsbevolking in de Oostenrijkse Alpen.

Een indrukwekkend debuut waarin gestileerd minimalisme en beklemmende gothic sfeer hand in hand gaan. Feigelfelds scènes zijn vaak woordeloos en langgerekt, met stilte of de dreunende, onheilspellend gonzende ambientklanken van het Griekse collectief MMMD. Die grotendeelse afwezigheid van dialoog maakt van Hagazussa bijna een silent film. Een traditioneel, zich vlot ontwikkelend plot hoef je hier evenmin te verwachten, al is wel degelijk sprake van een verhaal, ook al is dat eenvoudig. Wanneer je een scène zoals het melken van een geit zó verfilmd, dan zit je dermate gefascineerd naar dat verstilde tafereel te kijken dat plotontwikkeling je hopelijk een zorg zal wezen.

http://www.cinepunx.com/wp-content/uploads/2017/10/Hagazussa-Still_52_fe65df48-ed01-4112-86be-246bea419b94-1444x600.jpg

Het verbaast niet om te horen dat Feigelfeld eerst fotografie gestudeerd heeft, voordat hij met deze deels crowdfunded film afstudeerde aan de film- en televisieacademie in Berlijn; de film ziet er prachtig uit. Het is echter het sound design dat de film voor mij naar een nog hoger niveau trekt, de wind die door kieren giert, knerpende sneeuw, opgewonden ademhaling… Alles staat in dienst van het opwekken van gevoel bij de kijker. Als dit je eerste stappen in de filmwereld zijn, dan belooft dat wat.

Geen standaard horror dus, die draait om gore of nagelbijtende suspense, maar een feestje voor wie de (behoorlijk) langzamere en gestileerde arthouse-horror een warm hart toedraagt. Een prima companion piece van Robert Eggers The VVitch: A New-England Folktale (2015), wat mij betreft.

Teaser

4*

-------

20. Nepal Kagbeni (2008)

https://assets.mubi.com/images/film/87124/image-w1280.jpg?1445903210

The Monkey's Paw is een bovennatuurlijk kort verhaal, waarin de eigenaar van de mysterieuze apenpoot een aantal wensen mag doen, die echter grote consequenties blijken te hebben. Kagbeni verplaats dit verhaal naar het tussen India en Tibet ingesloten Nepal. Ik heb de afgelopen tijd meerdere films gekeken uit landen waar de filmindustrie nog min of meer in de kinderschoenen staat, met wisselend resultaat. Ook bij deze moest de crew schijnbaar toen ze wilden beginnen eerst uren gaan lopen naar een cybercafé om instructies te vergaren hoe deze digitale camera’s nu precies werkten. Met die context in je achterhoofd, is Kagbeni nog helemaal zo slecht nog niet.

Uiteraard is het acteerwerk niet altijd even indrukwekkend, maar de landschappen en muziek maken een hoop goed. Hier geen schuddend camerawerk en wanstaltig gekadreerde shots. Dat zal mede komen doordat debuterend regisseur Bhusan Dahal al wel ruime ervaring had met muziekvideo’s en televisie. Horror is het nochtans niet echt, en veel meer dan een curiosum werd het voor mij niet, vooral omdat er wel wat getrimd had mogen worden van de speelduur. Maar om in een horrorchallenge een film uit Nepal te zien... Dat stemt me mild genoeg om niet al te kritisch te zijn.

2,5*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)

02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

04. Venezuela - La Soledad (2016)

05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

07. Argentinië - Alptraum (2017)

08. Aruba – Hammerhead (2005)

09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)

11. Canada - The Void (2016)

12. Brazilië - Good Manners (2017)

13. Frankrijk - The Night Eats the World (2018)

14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

15. Oostenrijk - Flesh of the Void (2017)

16. Zuid-Korea - White: The Melody of the Curse

17. Verenigde Arabische Emiraten - Djinn (2013)

18. België - Alléluia (2014)

19. Finland - Noita Palaa Elämään (1952)

20. Nepal - Kagbeni (2008)

De eerste 20 landen zitten erop, en mijn lange weekend ook bijna. Komende week gaat er beduidend minder van komen, misschien vanavond dan toch nog eentje?

http://i64.tinypic.com/1zy7tj.jpg

10. België - Linkeroever (2008)

http://farm4.static.flickr.com/3373/3609375270_a6d5cdcf21_o.jpg

Linkeroever is een fraai horrorfilmpje uit Vlaanderen dat vrij onschuldig begint met hardloopster Marie die oververmoeid raakt en haar passie voor de sport daardoor voor een paar maanden een halt toe moet roepen. Ondertussen krijgt ze een relatie met een jongen uit Linkeroever die langzaam opbloeit terwijl Marie langzaam maar zeker lichamelijk aftakelt. De reden waarom is onduidelijk, maar vermoed wordt dat het iets te maken heeft met een zwart gat verborgen in de kelders van het flatgebouw.

Ondanks dat het een trage film is waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt bleef ik toch constant geboeid kijken. Voornamelijk dankzij het goede spel van Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens die twee boeiende hoofdpersonages neerzetten, maar ook vanwege de geheimzinnige hints die gaandeweg gedropt worden die je op het moment dat je ze ziet niet kan plaatsen, maar je wel duidelijk maken dat er iets kwaadaardigs onder de oppervlakte loert. Cinematografisch is het erg somber en grauw, maar wel op een stijlvolle manier. Het einde werd helaas wat snel afgeraffeld. Daar had vooral op visueel gebied alles uit de kast gehaald moeten worden om echt te willen beklijven.

3.5*

11. Australië - Cat Sick Blues (2015)

https://3.bp.blogspot.com/-LCArW0U2hDo/WVrNf_iX7lI/AAAAAAAAJHs/r-kxc34U1-Al5UAC0ZU_TBzRiWNRigM0wCLcBGAs/s1600/cat.jpg

What. The. Fuck.

Ik had geen idee wat ik precies moest verwachten toen ik aan de film begon en ik moet eerlijk zeggen dat ik nog steeds niet precies weet waar ik nou in godsnaam naar gekeken heb. Wat een bizarre film. Cat Sick Blues gaat over Ted en Laura die gemeen hebben dat ze allebei hun geliefde kat hebben verloren waardoor ze een trauma zijn opgelopen. Ted houdt er echter wel heel vreemde ideeën op na... Waar dat allemaal toe leidt moet je zelf maar ondervinden. Als je geïnteresseerd bent raad ik aan om zelfs de plotomschrijving hier op MM niet te lezen.

Normaal gesproken heb ik niks met horrorfilms waarin onschuldige mensen op brute wijze vermoord worden voor fun en deze film gaat daar ook wel erg ver in. Het zijn echter de scènes daartussen die me bijzonder goed bevielen. De film is simpelweg ontzettend eigenzinnig. Vooral het gebruik van muziek is erg sterk. Mooi gevarieerd met onder andere bedwelmend gitaargepingel, pulserende synths en afschrikwekkende grindcore allemaal op de juiste momenten ingezet vergezeld door de nodige visuele flair.

De absurde Australische humor was voor mij niet altijd even effectief, maar bepaalde dingen waren zó fout dat ik mijn lach niet kon inhouden. Een rits onbezielde reactievideos op een verkrachting? Heerlijk smakeloos. Ook Ted is zo'n ziek en meelijwekkend figuur dat het haast komisch wordt. Het waren in ieder geval de humor en de stijl die de grafische kills voor mij meer dan goed maakte. Wel jammer dat het leek alsof de regisseur geen beslissing kon nemen over het einde en als gevolg meerdere eindes met onnodige twists aan elkaar plakt, waardoor de angel eruit gehaald wordt. Gelukkig blijft er een behoorlijk unieke slasher over die zelfs ik kon waarderen.

3.5*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)

5. Japan - Suffering of Ninko (2016)

6. Luxemburg - Gutland (2017)

7. Zuid-Korea - Suddenly in Dark Night (1981)

8. Verenigde Staten - The Ring (2002)

9. Laos - Dearest Sister (2016)

10. België - Linkeroever (2008)

11. Australië - Cat Sick Blues (2015)

https://i.imgur.com/jPnUcON.png

21. India - Ghoul (2018)

https://delhi-fun-dos.com/wp-content/uploads/2018/08/39629879_10156691003720238_7268774120282652672_n.jpg

Diegenen die regelmatig een Bollywood film kijken en die dan hier opzoeken, hebben misschien al eens een vernietigend commentaar van mij onder ogen gekregen; doorgaans ben ik er niet dol op. Shah Rukh Khan en vooral Aamir Khan zou ik het liefst gezamenlijk door de plee spoelen. Hoe onaardig van me. Máár er zijn uitzonderingen. Uiteraard is er het werk van Satyajit Ray (Pather Panchali), maar ook de iets minder kolderieke Bollywood producties zoals Drishyam (2015), Kahaani (2012) en Omkara (2006) kunnen me best bekoren. Ik was dan ook nieuwsgierig naar deze Netflix productie, vooral omdat ik vermoedde dat hij daardoor iets beter verteerbaar zou zijn voor een JM. En nog 16+ horror ook, toe maar. De mede door Blumhouse geproduceerde film is weliswaar geregisseerd door een Brit, maar voor de rest is het voor het overgrote deel overduidelijk een Indiase productie. Af en toe hoor je een woord of een zin Engels tussendoor, maar dat is normaal.

Ghoul is een dystopische miniserie in een toekomstig en totalitair India, die zich grotendeels afspeelt in een afgelegen militaire gevangenis. Nida is een ondervrager in dit detentiecentrum, en wanneer sekteleider Saeed wordt binnengebracht die uiterst verontrustende antwoorden geeft, begint ze al snel te realiseren dat er iets vreselijks aan de hand is; er zit een vreemde entiteit in de gevangene. Uiteraard hebben we zulks al vaak gezien, en toegegeven, óók beter. Maar het is verfrissend om zoiets uit een compleet andere hoek te zien, net zoals Djinn (2013) uit de Verenigde Arabische Emiraten dit weekend. Kleine details en actualiteiten waar een film of serie dan op inspeelt, zijn interessant om te zien. Ghoul is gebaseerd op Arabische folklore, maar snijdt thema’s als islamofobie en sektarisch geweld aan.

https://occ-0-901-444.1.nflxso.net/art/61783/a4ca1c1ae7487448aa9ceadfb7ba9ae5b7861783.jpg

Ghoul schuwt het geweld niet, een kogel die door een hoofd gaat resulteert in hersenbrokken op de muur en de gevangenis is donker, nat en groezelig. De acteurs doen het schappelijk en de productiewaarden zijn ook prima. Maar dat ze in India ver gekomen zijn met gestileerd camerawerk, belichting en steeds vaker ook speciale effecten, dat wist ik al wel. Er is op zich wel een lekker onguur sfeertje, en als je ondanks dat je de jump scare aan ziet komen alsnog schrikt, dan valt zelf dat nog wel mee. Dan blijft het verhaal over, en daar wringt toch de schoen wel wat. Erg in de gebeurtenissen opgaan zat er niet in, en evenmin kon het me echt veel schelen waar het heenging. Dan houden we een zesje over. Maar ik ben blij dat dit soort producties gemaakt worden, en ik hoop dat we in de toekomst meer van dat soort internationale coproducties krijgen. Misschien dan met een iets meer ervaren showrunner/regisseur aan het roer?

3,2*

01. Suriname – Wan Pipel (1976)

02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

04. Venezuela - La Soledad (2016)

05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

07. Argentinië - Alptraum (2017)

08. Aruba – Hammerhead (2005)

09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)

11. Canada - The Void (2016)

12. Brazilië - Good Manners (2017)

13. Frankrijk - The Night Eats the World (2018)

14. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

15. Oostenrijk - Flesh of the Void (2017)

16. Zuid-Korea - White: The Melody of the Curse

17. Verenigde Arabische Emiraten - Djinn (2013)

18. België - Alléluia (2014)

19. Finland - Noita Palaa Elämään (1952)

20. Nepal - Kagbeni (2008)

21. India - Ghoul (2018)

10. Rusland - Gvozdi (2003)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/40000/40354.300.jpg?cb=1413881366

Mijn tweede Iskanov, en hoewel ik ook al bij Visions of Suffering wat kanttekeningen had, beviel die toch iets beter dan deze Nails. Overeenkomsten zijn er zeker - een nadruk op sfeer, psychedelische beelden en experimentalisme die niet altijd werkt en vaak wat goedkoop overkomt, en waarbij plot (of acteerkunsten) niet echt van belang is. Maar bij Nails straalt de low-budget-heid er nog een graadje erger vanaf dan ik me kon herinneren bij VoS, met heel veel goedkope, simpele kleurfilters en het type psychedelische kaleidoscoopeffecten dat vroeger door je mp3-afspeelprogramma werden getoond. De ambitie van Iskanov heb ik wel respect voor, en interessante aspecten heeft het wel (en dan heb ik het met name over de ontsporende geestelijke gesteldheid en de bijbehorende hallucinante effecten), maar het blijft wat storend cheesy en low-budget. Wel zou ik erg benieuwd zijn wat Iskanov zou doen als hij wél budget zou hebben. Maar ik ben bang dat we dat nooit zullen weten. 3.0*

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

3. Canada - Lake Placid (1999)

4. IJsland - Djúpið (2012)

5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)

6. Verenigd Koninkrijk - Bunny Lake is Missing (1965)

7. Noorwegen - Ofelas (1987)

8. Japan - Kyôfu Kikei Ningen: Edogawa Ranpo Zenshû (1969)

9. Groenland - Qaqqat Alanngui (2011)

10. Rusland - Gvozdi (2002)

7 Hostile (2017)

https://cdn3.movieweb.com/i/article/EVM4Glpklfh4VAtDubRx1DxJPKYRTS/798:50/Hostile-Movie-Trailer-2018.jpg

Eigenlijk meer van verwacht.

De flashbacks zorgen ervoor dat de film nooit echt op tempo komt en de spanning daardoor wat ontbreekt.

Het verhaal is alleen boeiend na de apocalypse. Brittany Ashworth weet haar rol van overlevingsdrang overtuigend te brengen en de wezens zijn best creepy. Paar mooie shots met daarbij oog voor het landschap dat mooi in beeld wordt gebracht. De verschillende scènes rond en in de auto zijn de sterkere momenten van de film. Helaas wordt te vaak de focus naar het verleden gebracht rond de relatie wat uiteindelijk belangrijk lijkt te zijn voor het flauwe slot. Van een anticlimax gesproken.

6/10

1 Oostenrijk - Revanche (2008)

2 Noorwegen - Sameblod (2016)

3 Canada - Felicia's Journey (1999)

4 V.S. - I, Tonya (2017)

5 Verenigd Koninkrijk - Una (2016)

6 Mexico - Luna de Miel (2015)

7 Frankrijk - Hostile (2017)