Genre/Thema Challenge

#8. Switch (1991) - FTV - 216 stemmen - 103 minuten - 18 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 25 punten)

http://cineplex.media.baselineresearch.com/images/156511/156511_full.jpg

Ik herinner me dat deze vroeger op TV was en dat ik die als tiener had willen zien. Ik had deze opgenomen denk ik, maar uiteindelijk is het er nooit van gekomen om die destijds te kijken. Ondertussen zijn we vele jaren later en heb ik deze dan eindelijk gezien. Ik had deze duidelijk veel vroeger moeten zien. Ik vond het best wel charmant en Ellen Barkin speelt overtuigend een man in een vrouwenlichaam die gaandeweg steeds meer respect krijgt voor vrouwen en zich meer en meer gaat afzetten tegen mannen met machogedrag. Zo grappig of leuk als bijvoorbeeld Freaky Friday of All of Me wordt het echter nooit. Het vervalt daarom iets te vaak in Amanda die problemen heeft met op hakken te lopen of in een of ander bargevecht verwikkeld raakt. Het einde is een beetje dubbel, tragisch maar ook weer sentimenteel. Dat tragische vond ik nogal wrang, maar wat me ook niet lekker zat was dat de vrouwen die Steve hadden vermoord hier dus gewoon mee zijn weg gekomen.

Lijkt me echt wel een film voor jou Miszmi

Beetje droevig: romantische ziel als ik ben, heb ik bijna een ganse week geen film kunnen kijken - terwijl we in het romantische genre zitten: te druk met werk en vergaderingen en een paar concerten...

Eindelijk dan toch #1 - Io Sono l'Amore (2009) - Drama/Romantiek - 120 minuten - 248 stemmen - FTV - 18/02/2017 - 4 punten (subtotaal 4 - totaal 182)

Qua artistiek is dit ongetwijfeld van een hoog niveau. Visuele franjes, met bijzonder veel aandacht voor de camerastanden en invalshoeken. Met een soundtrack die helemaal in de beelden opgaat. En met een betoverende Tilda Swinton - door haar acteren, en door de manier waarop ze wordt uitgebeeld: het ene moment een indrukwekkende, imposante en eyecatching dame, het andere moment een rouwend wrak.

Maar wat baten oog en oor, als het verhaal niet boeien kan ?

Ik raakte hier nergens bij betrokken, kon me geen moment inleven, ging totaal niet op in de sfeer die een dergelijke film zou moeten uitstralen. Het gevoel van in het tv-scherm getrokken te worden, en in de scenes op te gaan, en uit te kijken naar wat er aankomt, dat gevoel dat kwam er nooit.

Ik zit me suf te denken aan de titel van een film; het verhaal speelt zich af in een aula of feestzaal, met veel gekostumeerd volk, en ergens na halfweg is er een moord en wordt de dader onder de aanwezigen gezocht; een film die hier vrij hoog scoort op MM: een totaal andere plot, maar deze Io Sono L'Amore roept daar ergens toch herinneringen aan op. Als je er niet 'in' geraakt, wordt het een lange zit, waarbij je bij 'The End' een zucht van verlichting slaakt.

Een film gaat me snel vervelen wanneer er emotie ontbreekt, en volgens mij geldt dat 100% voor LOTR. Ik kan met geen enkele personage meeleven, het laat me koud. Ik vond ze ook nergens spannend, de actie vond ik doodsaai zelfs, beetje kinderlijk, met veel gaapmomenten. Ook narratief haperen alle LOTR-films, net als Warcraft, het verhaal wordt niet op een boeiende manier gebracht. Mooie graphics, ja, maar verder...? In alle eerlijkheid ben ik met mijn 2,5* voor LOTR best gul...

Voor wie nog inspiratie zoekt.

Wat tips, aangevuld met eigen kijklijstmateriaal (dat ik dus ook nog niet gezien heb):

500 Days of Summer (2009)

La Vie D'Adele (2009)

Like Crazy (2011)

Never Let Me Go (2010)

As It is in Heaven (2004)

Het Zevende Zegel (1957)

Valhalla Rising (2009)

Dune (1984)

Eraserhead (1977)

Mr Nobody (2009)

Enter the Void (2009)

Across the Universe (2007)

Casablanca (1942)

Her (2013)

A Little Princess (1995)

Lost River (2014)

The Lovely Bones (2009)

Edit: ik kom er net achter dat Dune niet onder fantasy valt, en ik ben al halverwege

Veel mooie titels. Alleen deze twee vond ik lastig:

Het Zevende Zegel (1957) - zware kost, type Tarkovsky

Dune (1984) - gaat bij mij in hetzelfde zakje als LOTR en Warcraft

arno74 wrote:

(quote)

Ai, sorry! Je doelt op Lord of the Rings neem ik aan. De eerste zag ik in de bioscoop en liet mij (en mijn vrienden) compleet koud. De film werd destijds (en nog steeds) de hemel in geprezen en we liepen naar buiten met het idee van "was dat alles?". Helemaal ontdaan over mijn duidelijk gebrek aan waardering en smaak voor een goede film begon ik later ook aan de eveneens de hemel in geprezen delen 2 en 3 om te kijken wat ik nou precies over het hoofd zag en waarom dit toch zulke geweldige films zijn. Deel 2 zag ik nog in de bios (met hetzelfde resultaat), bij deel drie werd het een huur-DVD. Zelfs de Hobbit 1 heb ik geprobeerd (weer geen succes), en daarna opgegeven. Tot op de dag van vandaag ben ik er nog steeds niet achter wat ik allemaal over het hoofd zie en waarom het zulke goede films zijn ... .

Een film gaat me snel vervelen wanneer er emotie ontbreekt, en volgens mij geldt dat 100% voor LOTR. Ik kan met geen enkele personage meeleven, het laat me koud. Ik vond ze ook nergens spannend, de actie vond ik doodsaai zelfs, beetje kinderlijk, met veel gaapmomenten. Ook narratief haperen alle LOTR-films, net als Warcraft, het verhaal wordt niet op een boeiende manier gebracht. Mooie graphics, ja, maar verder...? In alle eerlijkheid ben ik met mijn 2,5* voor LOTR best gul...

Zeker Ik zag de LOTR-films voor het eerst als twaalf-jarig mannetje, toen nog op videobanden, opgenomen van tv (wie heeft het er nog over...). Binnen een jaar had ik alle boeken en de Hobbit ook gelezen, en ik was (en ben nog steeds) geheel verkocht. Door alle aspecten van de film.

Het verhaal vind ik juist fantastisch, geweldig hoe Tolkien (het begon allemaal in de literatuur!) een eigen wereld wist te scheppen (inclusief talen, volken, alles erop en eraan) waarin zich een epische strijd tussen goed en kwaad voltrekt. Helemaal zwart-wit is die strijd ook weer niet (verraad, verleiding en twijfel vieren hoogtij).

Waar het de films betreft, de scores van Howard Shore voor de eerste drie films behoren tot mijn favoriete scores ooit, de decors zijn weergaloos, de natuur is prachtig, het acteerwerk is goed (uiteraard heb ik met sommige personages meer dan met andere, maar dat zie je altijd), er zit hier en daar humor in, de opbouw is geweldig (ik geniet ervan hoe met name deel één de tijd neemt, in plaats van meteen van de ene naar de andere actiesequentie te gaan), en ik word wel (ook na +10 keer kijken) geraakt door de emoties en thema's die aan de orde komen (strijd, opoffering, vriendschap, liefde, de kracht van kleine gebaren, eigenlijk zit alles hier wel in wmb).

Maargoed, als ik ergens subjectief ben... Er zijn geen films die ik vaker gezien heb, en ik kijk ook alleen nog maar de extended versies. Regelmatig een marathon met vrienden in de zomer, en dan val ik standaard in slaap bij Treebeard (deel twee) om dan tijdens de eagles in deel drie weer te ontwaken (nee, dat valt mee, is 'nog maar' twee keer zo gelopen).

Hobbit-films zijn wel minder; ik geniet ervan maar reken ze niet tot mijn absolute persoonlijke favorieten.

Dat jij er niets in zit, kan natuurlijk. Ik vrees dat ik me in dit geval nauwelijks kan inleven, maar dat wijt ik direct ook wel weer aan m'n eigen fanstatus. Ik denk dat ik dit na vijftig kijkbeurten nog niet zat zou zijn, en wanneer zeg je dat nog...

Ik merk ook dat ik het lastig vind om nu op te gaan sommen wat ik zo geweldig vind aan films die ik altijd gewoon beleefd heb

Zware kost is voor mij geen punt, verhaal van Het Zevende Zegel trekt me op voorhand erg en mijn eerste Bergman (Tystnaden/de Grote Stilte) beviel ook.

Ik baal ergens nog steeds een beetje dat ik maar moeilijk door Stalker heen kwam de eerste keer. Misschien nog eens opzetten later op een moment van opperste concentratie, want dat vergt die film wel.

Grappig, ik zou nu normaal geneigd zijn te zeggen dat je dan gewoon niet zo van de fantasy bent, maar dat is volgens mij juist helemaal niet het geval.

Ik zei het al, bij Dune ben ik nu halverwege, maar die blijkt niet te tellen voor fantasy. Ik zit nog met gemengde gevoelens, maar ben wel Lynch-fan, en dat scheelt.

Tussenstand volgt morgen.

Stalker heb ik met de hand op de pauzetoets gezien (bij de delen met dialogen), dat helpt wel. Visueel prachtig maar ook wel hele zware filosofisch-religieuze kost. Heb 'm zelf 3* gegeven.

Ik hou juist wel van fantasy en bizar genoeg vond ik Dungeons & Dragons (2000) (zag ik toen ook in de bioscoop) zelfs leuker dan LOTR, en die film scoort 1,84* op MM... ik gaf m zelf 2* omdat het niet zo'n goeie film is, maar ik vond het verhaal leuker dan die van LOTR. Ik zal zo met mijn tips komen

Ook wat tips van mij (>4*):

Fantasy:

El Laberinto del Fauno (2006) - 5,0*

Eva (2011)

Harry Potter and the Sorcerer's Stone (2001)

A Little Princess (1995) - 4,5*

Maleficent (2014)

The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005) - 4,0*

Coraline (2009)

Corpse Bride (2005)

Kari-gurashi no Arietti (2010)

Sen to Chihiro no Kamikakushi (2001)

Tangled (2010)

Romantiek:

Amour (2012) - 5,0*

Broken (2012)

La Vie d'Adèle (2013)

À Bout de Souffle (1960) - 4,5*

Fucking Åmål (1998)

In America (2002)

Never Let Me Go (2010)

(500) Days of Summer (2009) - 4,0*

The Artist (2011)

Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007)

Caos Calmo (2008)

Contracorriente (2009)

Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

The Fault in Our Stars (2014)

Ghost (1990)

My Life without Me (2003)

The Perks of Being a Wallflower (2012)

Remember Me (2010)

Sonagi (1979)

Sunrise: A Song of Two Humans (1927)

Te Doy Mis Ojos (2003)

Trois Couleurs: Rouge (1994)

Tu Vida en 65' (2006)

Warm Bodies (2013)

Ashby (2015) - MovieMeter.nl - 100 min - ftv - 2 punten.

Aardige film over een jongen die bevriend raakt met zijn buurman die een huurmoordenaar geweest blijkt te zijn. Meer dan genoeg verhaallijntjes om de film onderhoudend te houden (de relatie met zijn buurman, zijn vriendin, football en het plotje omtrent de moorden). Het heeft verder allemaal niet veel om het lijf, maar kijkt wel gemakkelijk weg. Mickey Rourke en Nat Wolff doen het goed samen.

Totaal: 22 punten.

Ik lees erg veel Fantasie- boeken en iedereen die liefhebber van het genre is komt uiteindelijk een keer bij Tolkien. Nu is het boek In de Ban van de Ring, net zo dik als de bijbel en misschien wel net zulke zware kost. Harry Potter is daarmee lichter van toon en de boeken lezen ook makkelijkere weg bijna als een film. Plus er zit natuurlijk een zeer groot tijdbestek tussen beiden schrijvers tussen LOTR 1917 tot 1949 (in fase) en Potter vanaf 1997. Je kan Potter enigszins vergelijken met 'De Hobbit' en iets minder complex.

Tolkien was een inspiratiebron voor velen. Denk aan Star Wars, Dark Crystal en bijna elke Fantasyschrijver

Je mist bij LOTR de emotie, daar heb je voor een groot gedeelte ook inderdaad gelijk in! Moet je nagaan dat voor de film er dus ook nog wat dingen veranderd zijn met betrekking tot relaties. Aragorn en Arwen krijgen in het boek dan ook geen relatie. Dit is vooral te wijten aan het feit dat Tolkien een taalkundige en universitair professor was. En zich totaal niet bezig hield met liefdes, relatie en of verhoudingen. Denk zelfs erg preuts moet geweest zijn aangezien een kus al verboden gebied was. Wat zeg ik? Een handje vasthouden was al uit de boze Misschien dat ook de tijd waarin hij leefde meespeelde, dat is nog van voor de seksuele revolutie van de jaren`60

Ik denk niet dat als je de films al niets vind, dat je door het boek wel overtuigd raakt. aangezien het juist goede vertalingen naar het witte doek waren. Ze doen geen afbreuk aan het boek.

Ik vermoed dat dit soort fantasie je gewoon niet lig.

Nu worden er ook niet veel Fantasie-boeken verfilmd!

Goede verfilmingen:

George RR Martin (Game of Thrones) Serie

Tolkien (LOTR en The Hobbit)

J.K. Rowlings: (Harry Potter en Fantastic Beast)

Aardig verfilming:

Terry pratchett drie tv-films uit de Schijfwereld ( Discworld)

Slechte verfilmingen:

Terry Brooks (The Shannara Chronicles) Serie

Terry Goodkind ( Legend of the Seeker) Serie

Christopher Paolini (Eragon)

Misschien zijn er nog meer verfilmingen en heb ik die gemist.

Veelal blijf Hollywood aan de veilige kant en zien ze Fantasie als iets voor kinderen en mag het absoluut niet (te) duister zijn.

Enfin, er was eigenlijk een ook een korte versie van deze tekst:

Nee, ik denk niet dat het boek je op andere gedachten brengt.

#3 Fantasy - The Green Mile (1999) - 189 min - 250+ st. - FTV - 18-2-2017 - 4 punten (10 totaal)

http://images.static-bluray.com/reviews/1999_5.jpg

Op een of andere manier had ik verwacht dat The Geen Mile een nogal overgewaardeerde film zou zijn. De top 250 maakt mij altijd een beetje sceptisch. Toch bleek dat helemaal nergens voor nodig, want The Green Mile blijkt toch terecht gewaardeerd te worden.

Paul Edgecomb denkt terug aan zijn tijd als gevangenisbewaker op de dodencel ten tijde van de drooglegging. Ze kregen toen een nieuwe gevangene, de zwarte reus John Coffey, die ervan wordt verdacht twee meisjes te hebben verkracht en vermoord. Coffey bezit echter een bijzondere gave.

Stephen King laat met The Green Mile een hele andere kant van zichzelf zien. We hebben nog steeds een stel psychopaten, bovennatuurlijke krachten en de macabere elektrocutie, maar The Green Mile bevat ook een groot hartverwarmend en emotioneel aspect. King kennen we vooral van de "I'm gonne scare the shit out of you!"-houding die hij in de trailer van Maximum Overdrive heeft (onvoorstelbaar trouwens dat de zelfde man The Green Mile heeft geschreven). Maar het ligt natuurlijk ook vaak aan de manier waarop zijn boeken worden verfilmt. The Dead Zone van Cronenberg en Pet Sematary vond ik op emotioneel vlak ook erg sterk en de boeken die ik tot nu toe van King heb gelezen waren veelzijdiger dan het gemiddelde genrewerk.

Genrefilmer Frank Darabont heeft door in korte tijd The Shawshank Redemption en deze film te regisseren het weten te schoppen tot een van de meest gewaardeerde regisseurs ooit. Darabont heeft in ieder geval een talent voor goede boekverfilmingen. Zowel zijn twee toppers als het minder gewaardeerde The Mist zijn allemaal uitstekende Stephen King-verfilmingen die trouw blijven aan het bronmateriaal. Het is vooral goed dat Darabant lekker de tijd neemt om meerdere aspecten van het boek te belichten en het niet afraffelt. Verder heeft hij een erg sterke cinematografische stijl met warme kleuren en scherp beeld.

Het acteerwerk was zeer goed. Tom Hanks zet een sterke rol neer als Edgecomb en Michael Clarke Duncan weet Coffey ook erg goed neer te zetten. De enige kritiek die ik heb is dat de film mischien teveel een tranentrekker is en een typisch Amerikaans zwart-wit-beeld schetst van goed en kwaad (dit zijn de slechte ter dood veroordeelde en dit zijn de goede). Verder zagen de beien die uit Coffey's mond kwamen vliegen er te duidelijk uit als CGI. Maar verder heb ik toch niets dan lof voor deze film.

Een mooi meeslepend verhaal met een geslaagd contrast tussen serieus drama en bovennatuurlijke fantasy. De toevoeging van de muis vond ik ook briljant.

Hier nog een paar aanraders van mijn kant:

- Fantasy (samen met Horror en Sciencefiction nog altijd mijn favoriete genre)

Star Wars I-II-III-IV-V-VI (1977-2005)

Excalibur (1981)

The Dark Crystal (1982)

The Lord of the Rings-Trilogie (2001-2003)

Harry Potter reeks (2001-2011)

Castle in the Sky (1986)

Kaze no Tani no Naushika (1984)

The Black Cauldron (1985)

Legend (1985)

El Laberinto del Fauno (2006)

Narnia I en II (2005-2008)

Highlander (1986)

The Secret of NIMH (1982)

Hellraiser (1987)

Mononoke-Hime (1997)

The Last Unicorn (1982)

Kurenai no Buta (1992)

Labyrinth (1986)

Dragonslayer (1981)

Conan the Barbarian (1982)

Ladyhawke (1985)

Big Trouble in Little China (1986)

Willow (1988)

Krull (1983)

The Sword and the Sorcerer (1982)

Red Sonja (1985)

Die Unendliche Geschichte (1984)

Conan the Destroyer (1984)

Romantiek

Nuovo Cinema Paradiso (1988) (meest romantische film ooit, maar geen Romantiek als genre...)

Somewhere in Time (1980)

Once upon a Time in America (1984) (ook geen romantiek als genre...)

Dances with Wolves (1990) (en ja hoor... ook geen romantiek als genre...)

Dracula (1992)

Witness (1985)

Étoile (1989)

Sleeping Beauty (1959)

El Cid (1961)

Rebecca (1940)

Heavenly Creatures (1994)

* Ik weet niet wie de genrelabels op de films doet, maar die lui verstaan hun vak echt niet .

Los van het gebrek aan emotie van de personages maakten ze ook niets in mij los. De personages kwamen voor mij niet tot leven en spraken mijn verbeelding niet aan. Aan de boeken ga ik zeker niet beginnen .

Shannara wil ik nog zien, met name om Ivana Baquero (het meisje uit Pan's Labyrinth) weer te zien spelen, verwachtingen temperen dan maar, maar ik ben benieuwd...

Het is echt hit of miss bij mij, Harry Potter is leuk, Narnia idem, en het oude computerspel Kings Quest vond ik ook leuk maar Eragon-achtige films, boeken en spellen vind ik weer niks.

https://robsmovievault.files.wordpress.com/2011/08/dune-1984-1080p-bluray-dts-x264-149.jpg

Ik zag Dune (1984) (regie David Lynch), maar gek genoeg wordt dat nergens als fantasy erkend. Nu goed, ik wilde jullie de recensie niet onthouden:

Extended edition (ik kon het toch niet laten)

Wie een beetje bekend is met het Star Wars-universum, ziet de overeenkomsten al snel. Een strijd tussen goed en kwaad, gelokaliseerd op verschillende planeten. Er zijn stormtroopers, er is een (hier narcotische) oerstof die alles in beweging houdt (the Spice, of toch the Force?), er is een uitverkorene (Paul Atreides), en ook een keizerrijk en een rebellenafdeling ontbreken niet.

Het is de omgekeerde wereld die ik hier schets: A New Hope (1977) was er voor Dune (1984), maar het boek van Herbert (1965) was er voor het eerste script van Lucas. Toch voelt deze film in alle opzichten aan als het kleine broertje van Star Wars, en waar dat een franchise is, wordt hier een episch verhaal in een mal gepropt.

Het scheelt enorm dat ik een fan van David Lynch ben. Het op zichzelf vrij rechtlijnige script is doordesemd van mysterieuze en unheimliche dialogen, de decors, de kostuums en personages zijn extravagante elementen in een Lynchiaans filmuniversum.

Die kenmerkende stijl zorgt voor pluspunten, maar tegelijk komt Lynch’ aanpak ook weer niet heel goed uit de verf in dit ruimte-avontuur. De grens tussen eigenheid en kitsch is jammerlijk dun, de personages zijn te karikaturaal. In Twin Peaks (leuk hier McLachlan en McGill weer te zien) werkte het allemaal, maar daar was de setting anders en kon Lynch de tijd nemen zijn verhaalwereld vorm te geven. Ook visueel valt de film tegen, met gekunstelde actiesequenties en weinig geslaagde visuele effecten die aantonen dat Lynch’ kwaliteiten echt elders liggen.

Verder zit het verhaal de film hier nogal in de weg. Ik zeg dit met enige reserve, want ik las de boeken (nog) niet, maar dit is nu bij uitstek het type verhaal dat idealiter zou worden uitgesmeerd over een tiendelige miniserie. Nu had ik een beetje het gevoel dat ik wellicht gehad zou hebben als er van Game of Thrones boek één een film van drie uur was gemaakt. De vele personages en de groots opgezette verhaalwereld vragen hier om meer uitdieping, en misschien toch ook wel om een wat minder uitbundige uitwerking.

Ik ben erg benieuwd wat moderne kunstenaar Denis Villeneuve van Dune kan maken, al blijf ik voorzichtig gezien mijn ideeën over de verfilmbaarheid van Herberts verhaal. Lynch is en blijft een fenomeen wat mij betreft, en sommige scènes waren ronduit hilarisch, maar ik had hem niet op dit project gezet. Dune is een soort Star Wars, ik zei het al, en ik had de film qua toon dan ook liever in Star Wars-sferen gezien. Narratief gezien is Dune namelijk zeer de moeite waard, en ik was graag uitgebreider en op een minder theatrale wijze meegenomen in het verhaal dat wordt verteld. Ook nu komt Lynch’ genre-uitstapje al over als een mislukte rip-off, dus dat Star Wars-effect heeft de film toch wel. De oppervlakkige uitwerking doet Herberts romans (vermoed ik dan) echter tekort, en op visueel vlak had ik moeite de dosis bombast en abstracte vreemdheid serieus te nemen.

2,5*

Bizar weetje trouwens: Lynch heeft de kans om the Return of the Jedi (1983) te regisseren laten liggen om Dune te kunnen doen...

Suicide Squad (2016) - MovieMeter.nl - 123 min - ftv - 3 punten.

Matige film over een groep supercriminelen die bij elkaar wordt gebracht om de aarde te redden. De film begint met een vermakelijke introductie van alle personages, maar hierna weet het slappe en magere uitgewerkte personages niet echt meer te boeien. Ook is de actie nergens noemenswaardig. Van de cast springen vooral Margot Robbie en Jared Leto eruit in twee leuke rollen.

Totaal: 25 punten.

#2 - L'Amour Dure Trois Ans (2012) - Komedie/Romantiek - 98 minuten - 20 stemmen - FTV - 19/02/2017 - 3 punten (subtotaal 7 - totaal 185)

Ongeloofwaardig verhaal (maar dat is allicht de bedoeling) dat soms de filosofische tour op gaat, en even later de gemiddelde US-romcom na-aapt.

Proust doet zijn best; maar z'n spreekbeurten naar de camera horen hier echt niet thuis. Bourgoin is een mooie dame, maar haalt geen moment het niveau van in Un Heureux Événement (2011). Bovendien is hier totaal geen klik tussen beide terug te vinden.

Beste scènes zijn met Valérie Lemercier - o.a. in Le Petit Nicolas (2009). Haar bijdrage is helaas heel beperkt.

2*

Overigens Miszmi, als Dune (1984) op netflix staat en sci-fi en fantasy daar gelijk zijn, zou ik 'em nog kunnen meetellen?

Edit: ik las eroverheen dat jij juist daarom voorstelde netflix in deze categorie achterwege te laten

Tussenstand alert

Het ziet ernaar uit dat er weer een zinderend subduel op stapel staat tussen de drie lijstaanvoerders van deze genre-challenge.

joolstein, de man die zijn nachtdiensten combineert met zijn hobby, gaat ook nu weer aan de leiding met 28 stuks turf. In zijn nek hijgen veelvraat scorsese en alexspyforever, de deelnemer die op zoveel films als enige stemde dat ik geneigd ben op voorhand bonuspunten toe te kennen. Het verschil: drie schamele punten (25 en 25).

Er gaapt een groot gat, voor we aanbelanden bij gewaardeerd discussie-en filmtippartner arno74 (12 punten) en angstvallig deskundige leeftijdsgenoot baspls (10 punten).

Daar houdt het niet op: in de marge worden er puntjes gesprokkeld door netflix-expert Miszmi (7 punten) de immer aanwezige Boenga (7 punten), Jon Snow van de Night's Watch (6 punten) en underdog Woland (3 punten).

Ohja, ik ben er ook nog. Ik sta op 5 Druk zijn is ook een vak, en ik dacht nog wel dat ik nu veel tijd zou hebben. In de komende twee weken zal hopelijk nog wel het een en ander van mijn hand volgen.

Show must go on, de lijnen zijn weer een weekje open!

#09. Hogfather (2006) -Fantasy / Familie - 188 minuten - FTV - 18-02-17

28+5= 33 punten

180 tot 239 minuten: 3 punt

FTV- 1 punt

64 stemmen: 1punt

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/3b/ff/47/3bff47acbe55d11c30793e99fbe85fd4.jpg

Verfilming van het twintigste boek van Terry Pratchett. En dit keer is het een soort van alternatief kerstfeest wat we krijgen te zien. Waar het woord kerst dan is vervangen voor Hog (varken). Vier geesten 'the Auditors' genaamd benaderen het moordenaarsgilde met de opdracht om de Hogfather te vermoorden. Deze op zijn beurt geven Mr. Teatime opdracht om dit te realiseren. Acteur Marc Warren speelt die rol fantastisch, zoals hij praat en met die twee verschillende ogen is het moeilijk om hem sympathiek te vinden, wat dan ook de bedoeling was! Tussen zijn belevenissen door zien we ook Suzan een 'nanny’, waarvan al snel blijkt dat er meer achter haar zwarte haarpluk blijkt te steken. Michelle Dockery vertolkt deze rol en is eigenlijk degene die het meest opvalt in de hele miniserie. Heerlijk sarcastisch en daadkrachtig en daarnaast ook nog eens een knappe dame. Het derde personage is die van de 'dood' die de taken van de Hogfather op zich neemt. Lekker chagrijnig maar tegelijkertijd toch ook schattig in zijn onkunde in het omgaan met gevoelens en mensen. Hierbij wordt hij geholpen door de dwerg Albert (David Jason) En dan is er ook nog het wel en wee in de 'Ongeziene Universiteit' van de tovenaars. De film is qua sfeer erg goed neergezet en het inlevingsvermogen wordt makkelijk meegenomen door de herkenbaarheid van alle dingen die je tegen komt. Wie kent er immers niet de kerst, de dood, monsters onder je bed en de tandenfee? Alles zorgt ervoor dat je heel ontspannen en met een grote grijns op je gezicht naar dit geweldige zowel bedreigende als onschuldige verhaal kunt kijken. Persoonlijk vind ik dit de minste van de drie verfilmingen. Dit komt omdat ik niet zo gauw gecharmeerd ben door Kerstfilms, ook al is deze van een bijzonder duistere aard en dat er maar weinig wordt getoond van de Discworld. Echter doet hij ook niet onder voor Colour Of Magic.

arno74 wrote:

(quote)

Een echte fanboy hoor ik . De boeken ken ik niet, misschien dat het dan minder werkt. Van Harry Potter kende ik ook de boeken niet, maar die reeks vond ik best leuk.

Jep de boeken zijn aan te raden als je in de films context of uitweiding miste, en meer wilt weten over de storyworld van Middle-Earth (en de geschiedenis daarvan). Daarnaast ligt de nadruk uiteraard ook minder op actie en amusement, en is er meer ruimte voor literaire hoogstandjes en filosofische bespiegelingen. Wel soms traag van stof, en wellicht lastig door te komen als je niet vaak leest of niet zo veel hebt met LOTR.

Ik moet bekennen dat ik de boeken van Harry Potter ook nooit las. Ik heb wel alle films gezien.

Overigens denk ik dat joolstein gelijk heeft als hij stelt dat de boeken waarschijnlijk toch ook niks voor je zullen zijn, maar ik wilde het zo positief mogelijk brengen

#9. Pinocchio (1971) - FTV - 4 stemmen - 79 minuten - 19 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 28 punten)

Komisch-erotische versie van Pinocchio, zegt de premise. Een parodie is het zeker wel, maar erg grappig of erotisch is het niet. Oh ja er is zeker behoorlijk wat seks en blote borsten, maar de camera brengt dat meestal enkele seconden in beeld waarna er meer wordt gefocust op wat er zich rondom afspeelt. De running gag is Dyanna Thorne als goede fee die steeds weer haar kleren wegtovert. De poppenmaker Gepetto is vervangen door een mooie jonge maagd "Gepetta" die Pinocchio maakt om haar lover te worden. Pinocchio blijkt zo een onvermoeibare stud te zijn op seksueel vlak dat hij wordt tewerkgesteld in een bordeel. De vrouwen zijn mooi en sexy. Maar omdat er zo weinig wordt gefocust op seks en bloot had ik meer het gevoel dat ik naar een erotische Disneyfilm zat te kijken. Jaren 70 seksgodin Uschi Digard was er ook bij in een lesbische scène. Ik denk dat ze welgeteld 30 seconden in beeld was. A waste of talent and film. Ik zou toch een veel leukere erotische fantasy kunnen bedenken dan dit. Het concept was wel goed, maar de uitvoering behoorlijk zwak.

#10. Rak Ti Khon Kaen (2015) -IDMB: Drama, Fantasy - 122 minuten - FTV - 19-02-17

33+3= 36 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

67 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/104000/104279.300.jpg?cb=1455299750

Film van de veelvuldig bejubelde Gouden Palm-winnaar regisseur Apichatpong Weerasethakul, of kortweg Joe genoemd.De film gaat in het kort over een als tijdelijk ziekenhuis ingericht schoolgebouwtje waar soldaten met een mysterieuze slaapziekte worden opgenomen. Verpleegster Jenjira en medium Keng verzorgen hen liefdevol en komen er, dankzij de verschijning van twee godinnen, achter wat de reden voor hun comateuze toestand is. Een veel gehoorde zin bij deze film is: "Probeer je neiging om alles te willen duiden te bedwingen" Oké, hier kan ik misschien nog wel in mee gaan maar waarom zal ik naar minutenlange scenes van bv. een shoppingmall, een parkje waar mensen steeds gaan verzitten, chai-chi oefeningen of mensen die eten op een markt willen kijken? Of naar een wel 5 minutenlang durende scene met een samenvatting van een film die een man in een bioscoop bekijkt? Het is mij echt niet duidelijk wat ik daar nu aan moet vinden? Er waren wel momenten dat ik sfeervolle beelden zag maar voor het grootste gedeelte kwam het meer over als een boeddhistische meditatie-film. Die langzaam beweegt tussen heden en verleden,en die je naar één of andere vorm van verlichting moest brengen. Misschien dat men erin cinefiele kringen anders tegen aankijk maar ik trok dit voorbijglijdende filmgedicht niet echt.

Ik ben later op de beslissing teruggekomen om Netflix achterwege te laten. Sci-fi en Fantasy zijn echter niet gelijk aan elkaar. Bij iedere categorie kan je subgenres kiezen, bij de categorie sci-fi/fantasy kan je dus nog als subgenre fantasy kiezen. De films uit dat subgenre tellen wel mee. Dune staat echter niet op Netflix, wilde voor je nakijken of het toevallig onder fantasy viel.

Als de film op netflix had gestaan was het waarschijnlijk in eerste instantie gewoon sf geweest (en terecht). Ik had alleen op imdb meer verwacht, die zijn vaak breed in hun genre-aanduidingen en Star Wars wordt ook gewoon als fantasy gecategoriseerd. Zoveel maken die punten niet uit hoor, ik heb de recensie in ieder geval gedeeld

Klinkt heerlijk, ik denk dat ik deze film toch nog een keer ga kijken