Genre/Thema Challenge

She's the Man (2006) - Romantiek - 105 minuten – RW – 14 februari 2017– 1 punt – Tussenstand: 5 punten – Totaal: 132 punten

http://static.rogerebert.com/uploads/review/primary_image/reviews/shes-the-man-2006/hero_EB20060316REVIEWS60314005AR.jpg

Review: Voor het eerst sinds een lange tijd weer gekeken, maar het blijft één van mijn favoriete films in het genre. Het wordt af en toe wel pijnlijk duidelijk dat Amerika niet het land van de voetbal is, maar dat is ze vergeven.

Tatum is om van te genieten, niet eens alleen zijn prestaties, alles aan hem is genieten in deze film. Bynes kan zo nu en dan wat mager acteren, maar vind dit wel haar beste film. Haar mimiek is hilarisch en geweldig gebracht in deze film, ik kan overigens altijd wel genieten van Bynes. Haar niveau is weliswaar niet altijd even hoog in iedere film, maar haar uitstraling vind ik altijd erg fijn.

Het verhaal vind ik erg leuk bedacht en eigenlijk ook goed uitgevoerd. Weinig op aan te merken. Heb de film meerdere keren gezien, maar ik blijf er keer op keer van genieten. Ik lach ook steeds weer om dezelfde (soms wat flauwe) grapjes. Het is allemaal wel voorspelbaar, maar had daar ook niet heel veel anders van verwacht. Of ik de eerste keer ook zo dacht, weet ik niet meer. Vast wel, dit soort films kunnen mij eigenlijk nooit verrassen. Deze film heeft dat mijns inziens overigens ook niet nodig, het is prima zoals het is.

Na elke herziening gooi ik er op de één of andere manier 0.5* bij op, zo ook deze keer. Inmiddels dus 4.5*, omdat het zelfs na een keer of zes gewoon niet gaat vervelen. De 5* zal het nooit gaan halen, dit zal dus mijn definitieve cijfer zijn.

Colonia (2015) - MovieMeter.nl - 110 min - ftv - 2 punten.

Goeie film over een jonge vrouw die zich aansluit bij een sekte om zo haar vriend te kunnen vinden. Alhoewel dit deels gebaseerd is op de sekte in Chili, heeft het plot toch voorrang. Iets wat vooral met het nogal gemakkelijke einde naar voren komt. Wel onderhoudend over de volle lengte en een aantal spannende momenten. Een kleine 3.5 sterren.

Totaal: 10 punten.

Escape to Witch Mountain (1975) - MovieMeter.nl - 97 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Aardige film over twee weeskinderen die erachter proberen te komen waar ze vandaan komen. Deze toch wat oubollige jeugdfilm is nog wel vermakelijk vanwege het avontuurlijke verhaaltje en de leuke (en uiteraard inmiddels verouderde) special effects. De twee jonge hoofdrolspelers doen het aardig en zijn gelukkig niet irritant.

Totaal: 13 punten.

#06. Belyy Tigr (2012) - Avontuur / Fantasy - 104 minuten - FTV - 15-02-17

17+3= 20 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

39 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/84000/84424.300.jpg?cb=1422979798

Misschien waren het de genreaanduidingen, waardoor ik met een verkeerd idee de film in ging, maar de film viel mij tegen. Het verhaal gaat over Ivan Naydenov, een tanksoldaat in het Russische rode Leger, die voor 90% verbrand, na een gevecht met een mysterieuze tank, terug wordt gevonden. Hij geneest wonderbaarlijk van zijn verbrandingen. De legertop assembleert een tankbemanning die jacht moet gaan maken op de mythische witte tank. Waarvan de aan amnesie lijdende Ivan de leiding krijgt. Dit klinkt toch verdacht veel op Herman Melville’s boek Moby Dick? Inderdaad, en er is ook nog veel andere symboliek. Lijk Ivan niet op de Feniks die uit de as herrijst of opstaan uit de dood van...? En misschien is Nietzsche ook niet ver weg, wat ook versterkt wordt doordat er de gehele film muziek is te horen van Wagner. Nu zijn de beelden van het oprukkende Russische leger en de schermutselingen tussen verschillende tanks erg mooi uitgebeeld. Doordat de actie van het treffen van de tanks, vaak in de modder, niet dik aangezet, krijg je een gevoel dat het redelijk authentiek is. En laat we wel wezen het was ook niet meer (of minder) dan elkaar over en weer beschieten met granaten. Om het mysterieuze en mythische van de witte tank te bewaren is er gekozen voor een einde, waarin we de ondertekening van de capitulatie door de Duitsers in Berlijn zien. Echter vallen die scenes zo buiten de toon van de rest van de film dat het afbreuk doet aan de film. Cinematografisch was de film zeker erg mooi maar door vreemde keuzes in het verhaal die vermoedelijk veroorzaakt worden door de wil om een dieper betekenis aan de film te geven, is de film er een stuk minder door geworden.

#5. These Three (1936) - FTV - 11 stemmen - 93 minuten - 16 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 16 punten)

https://4.bp.blogspot.com/-n0a9E5qmPLc/UObkwwz82XI/AAAAAAAABOE/-CKym0d7l7k/s400/Marcia_Mae_Jonest_045x315w390.jpg

Zoals de titel en premise al aangeven gaat het hier om een driehoeksverhouding tussen 2 vriendinnen die samen zijn afgestudeerd en zelf een school zijn gestart en de helpende dokter. Nu vond ik dat aspect van de film niet meteen interessant omdat het ook nogal geforceerd overkwam. Ik kan ergens wel begrijpen dat ze in die tijd de oorspronkelijk bedoelde lesbische subtekst hebben vervangen, maar het had de film een stuk sterker gemaakt. Nu gaat het vooral om de acties van de twee kinderen die het hele schandaal hebben veroorzaakt die het tot een goede film maken. Bonita Granville is geweldig als de verwaande en gemene Mary met Marcia Mae Jones als de naïeve brave en makkelijk te manipuleren Rosalie als tegengewicht. Beetje flauw einde waar ik niet meteen blij van werd. En niet te vergeten een leuke bijrol van Margaret Hamilton die later zou uitblinken als de heks/Miss Gulch in the Wizard of Oz (1939).

#6. The Amazing Transplant (1971) - FTV - 18 stemmen - 81 minuten - 16 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 19 punten)

Zoals zo vaak bij Wishman stelt het verhaal niet veel voor. Het detective onderzoek werd op best amateuristische wijze gevoerd. Eigenlijk waren de bezoekjes van de detective aan de diverse vrouwen enkel een springplank om beelden te tonen waarin de moordenaar seks heeft met hen (sommige zijn welwillend maar de meeste niet echt). Sexploitation deze keer in kleur en nu we in de jaren 70 zijn beland mogen geslachtsdelen ook worden getoond. Het concept is wel origineel, de uitvoering zoals zo vaak bij deze regisseuse aan de saaie kant.

#7. Eve and the Merman (1965) - FTV - 1 stem - 60 minuten - 16 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 22 punten)

Dit is weer duidelijk zo een nudie die is gemaakt om snel geld te verdienen. Niet dat plot verschrikkelijk belangrijk is voor dit soort film, maar hier lijkt het meer of ze te weinig beelden hadden en er dan nog maar iets achter aan moesten plakken dat eigenlijk niets had te maken met de aanvankelijke opzet om toch maar tot een duur van ongeveer een uur te komen. Dus samengevat eerst een beetje actie in een nudistenkamp, daarna gaan 3 ervan naar een vakantiehuisje zogezegd op een afgelegen eiland, 2 ervan gaan naakt zonnen, de 3de Eve is nogal verlegen en blijft binnen, kleedt zich tenslotte uit voor de spiegel, daarna gaat ze alleen zonnen in bikini, uiteindelijk gaat ze toch ook weer naakt, een meerman duikt op, ze praten maar wat ze zeggen geen idee, tot slot zijn er nog was blootsequenties van een dame aan de telefoon en een andere die een bad neemt, tot slot vertelt de dame aan telefoon over haar naakte fotoshoots met andere modellen waarvan we beelden te zien krijgen. . Waste of time.

Safe Haven (2013) - Romantiek - 115 minuten – FTV – 16 februari 2017– 2 punten – Tussenstand: 7 punten – Totaal: 134 punten
https://static01.nyt.com/images/2013/02/14/arts/14SAFE/14SAFE-jumbo.jpg
Review: Een film die van begin tot het eind weet te boeien, maar uiteindelijk met een zeer teleurstellend einde komt. Het had zo goed kunnen wezen, maar dit viel toch even tegen.

Je wordt gelijk meegenomen in het verhaal, vanaf de eerste seconde. Hierdoor kon ik mij vanaf het begin al goed focussen en heb ik ook geen moment verveling ervaren. Naarmate de film vordert komt er één sterke plottwist die ik niet had aan zien komen. Dat er veel meer speelde dan de moord, was vanaf het begin al wel duidelijk, maar het uiteindelijke verhaal daarachter vond ik erg sterk. Gevolgd door scenes waarbij je je adem inhoudt. Uiteindelijk is het wel afgelopen zoals ik had verwacht, maar ook waar ik op hoopte. Vervolgens nader je het einde, dat er een brief was voor Katie, was geen verrassing, dat die brief uiteindelijk werd voorgelezen: top! Dat de uiteindelijke moeder Jo bleek te zijn, zware domper! Dit heeft voor mij eigenlijk toch wel veel verpest, de hele gedachte achter deze film was compleet weg. Ik was overigens niet helemaal verrast door deze uitkomst, heb hier op een gegeven moment al wel (deels) aan gedacht. De uitwerking ervan had ik nog niet uitgedacht.

Het is heerlijk om naar Hough en Duhamel te kijken. Zijn goed op elkaar ingespeeld en stralen veel plezier uit. De rest van de cast ook weinig op aan te merken, over het algemeen gezien zitten de prestaties allemaal goed in elkaar. De locatie was mooi, ook erg rustgevend om naar te kijken. Een wereld van verschil met de terugblikken, wat naar mijn mening dus zeer goed is uitgewerkt.

Eigenlijk tot het einde had deze 4* verdiend, maar ik vind een eind dermate belangrijk dat ik deze niet kan en wil geven. Heb lang zitten twijfelen tussen 3* en 3.5*, maar in dit geval vind ik 0.5* aftrek voldoende. De rest van de film zit gewoon goed tot zeer goed in elkaar.

Freeheld (2015) - MovieMeter.nl - 103 min - ftv - 2 punten.

Uitstekende film over een terminale politie-agente die haar pensioen wil nalaten aan haar vrouwelijke partner. Een mooi, persoonlijk en ook goed opgebouwd verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen. Wellicht is hierdoor het verloop wel wat voorspelbaar. Redelijk ingetogen verteld, maar daardoor niet minder krachtig. Vooral vanwege het sterke acteerwerk van toch wel de gehele cast, een kleine 4.0 sterren.

Totaal: 15 punten.

#07. Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016) - Avontuur / Fantasy - 133 minuten - FTV - 16-02-17

20+3= 23 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

682 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/257000/257996.300.jpg?cb=1479373573

Toen het eerste deel van Harry Potter uit kwam ontstond er langzaamaan een hype in boekenland. In "de Steen der Wijzen" zoals dat eerste deel heette kwam een studieboek voor: "Fabeldieren en Waar Ze Te Vinden." geschreven door Newt Scamander. In 2001 bracht schrijfster Rowling dit studieboek voor magische wezens daadwerkelijk uit, ten behoeve van een goed doel. En nu in 2016 is er dan ook een film die daarop gebaseerd is. Je kan natuurlijk cynisch gaan doen over het succes van Harry Potter en dat het wordt uitgemolken maar hoe gaat dat lukken met een bijdehand vogelbekdierachtige genaamd Nifflers, wandelende tak Pickett en hun baasje Eddie Redmayne die direct je hart stelen? Newt is een stuntelige Britse magie-zoöloog en smokkelt een koffer met een fabeldierenreservaat het magie-intolerante Amerika van de jaren twintig binnen. Dat gaat mis natuurlijk! Help chaos in New York! Het lijkt alsof de acteurs er eerder waren dan het script want de rol van Redmayne past hem gegoten. Hij praat tegen zijn fabeldieren dat je gewoonweg vergeet dat ze pas later met de computer zijn toegevoegd. En ook zijn innemende tegenspelers, en dan met name Katherine Waterson in de rol van ex-Schouwer Porpentina Goldstein lijken voor de rollen te zijn gemaakt. Maar de rollen van Queenie (Alison Sudol) en de goedaardige lobbes Kowalski (Dan Fogler) zijn natuurlijk minstens zo leuk. Daarnaast is er ook nog een fantastische Colin Farrell als de slechterik Graves en het erg goede en plotseling verschijnen van Johnny Depp. Aardig is het om te zien hoe de zaken er aan de andere kant van de oceaan er net even wat anders aan toegaan. In de eerste plaats bijvoorbeeld in de terminologie: zo worden de Dreuzels in Amerika bijvoorbeeld No-Maj genoemd. En is mooi om te zien hoe maatschappelijke kwesties als segregatie, onderdrukking en intolerantie, zeker in het huidige politieke klimaat van Amerika uitermate relevante onderwerpen, aan bod komen. Het geeft de spin-offreeks meteen wat gelaagdheid mee, maar in de essentie dient dit eerste deel vooral als een opstartpunt waarin we geïntroduceerd worden aan een nieuwe wereld, vol nieuwe wezens, locaties en soorten magie. Alles in dat heerlijke tijdsbeeld van de 'roaring twenties.' Het enige kritiekpuntje is dat de film erg veel terugvalt op CGI, waardoor het veel weg heeft van een hedendaagse superhelden-film. Desalniettemin een geslaagde film die met Scamander als reisleider en Rowling achter de schrijftafel nog een hoop verrassingen in petto kan hebben.

#08. The Colour of Magic (2008) - Fantasy / Komedie - 191 minuten - FTV - 16-02-17

23+5= 28 punten

180 tot 239 minuten: 3 punt

FTV- 1 punt

65 stemmen: 1punt

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/M/MV5BMTIzMjIyMjkyNV5BMl5BanBnXkFtZTcwNDM0NDAwMg@@._V1_.jpg

Terry Pratchett was één van de succesvolste fantasyschrijvers ter wereld. Niet gek dat er geprobeerd wordt om zijn boeken in film te vertalen. Vadim Jean verfilmd in deze mini-serie de eerste twee boeken. Nu was Pratchett aan het begin van zijn boeken nog aan het zoeken en is het verhaal aan het begin qua structuur, toon of inhoud nog wat experimenteel. Hierdoor is het bij de film moeilijk om over een echt samenhangend of meeslepend verhaal te kunnen spreken. Toch kunnen we enige continuïteit in het verhaal vinden omdat steeds dezelfde twee (anti)helden één schurk zullen moeten overwinnen maar verder is dit vooral een bont samenraapsel van (knipogen naar) fantasieclichés en komische verwikkelingen. Dit maakt dat de film luchtig en vooral onpretentieus vermaak is. Direct als de film begint komt de imposante en originele wereld in beeld “gevlogen” waar het verhaal zich afspeelt, de zogenaamde Schijfwereld: een platte wereld gedragen door vier olifanten die weer op de rug van een gigantische 'ruimteschildpad' staan. Dit is zo mooi vormgeven dat een nadeel daarvan is dat de verwachtingen iets te hooggespannen zijn. Deze Wow-momenten zijn er nog wel maar niet veel. Wat hiertussen zit is soms geestig, mooi gemaakt, of avontuurlijk, maar meestal te tam en zonder genoeg interessante personages om echt van de grond te kunnen komen. Grappig is de (on)bedoelde aanwezigheid van Sean Astin (Samwise Gamgee uit LOTR) die de naïeve toerist Twoflower speelt. Dé stereotiepe toerist met fototoestel en Hawaïshirt en die alle bezienswaardigheden in Schijfwereld wil zien. Verder zien we David Jason (DI Frost) als de non-tovenaar Rincewind en een cameo van Jeremy Irons als de Patriciër die opdracht geeft om de toerist vooral in leven te houden. En dan zijn er nog Tim Curry als gewetenloze tovenaar Trymon en Christopher Lee die de stem van magere Hein vertolkt. Het is jammer dat de film niet echt naar grote hoogtes weet te stijgen wat komt door de wat voortkabbelende omzwervingen in het verhaal en de vele knipogen (teveel humor) naar andere fantasieverhalen. Gelukkig is de film soms voldoende amusant, heeft het leuke acteurs, en is bij tijd en wijlen zelfs magisch te noemen, maar echt groots of hilarisch wordt het niet.

Before I Wake (2016) - MovieMeter.nl - 97 min - ftv - 2 punten.

Matige film over een echtpaar dat een jongetje adopteert die angstig is om in slaap te vallen. De film ziet er wel goed uit en is hier en daar redelijk sfeervol. Echter is het allemaal te standaard om ook maar ergens echt indruk te maken. Vervelend wordt het zeker niet, maar echt spannend ook niet. De jonge Jacob Tremblay doet het opnieuw prima na Room.

Totaal: 17 punten.

Wild River (1960) - MovieMeter.nl - 110 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Goeie film over een oude, koppige vrouw die haar huis niet wil verlaten als er een dam gebouwd wordt. De film speelt zich af in Tennessee tijdens de grote depressie en is in die hoedanigheid als sociaal drama zeker geslaagd. Ondanks het goede acteerwerk zijn de scenes van de romance tussen Lee Remick en Montgomery Clift wat langdradig. Echter is het Jo Van Fleet die de meeste indruk maakt van de cast.

Totaal: 20 punten.

#1 Romantiek - Omohide Poro Poro (1991) - 118 min - 184 st. - FTV - 17-2-2017 - 3 punten (3 totaal)

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/11/0b/85/110b8595ee79c2f49a1d538cbde11667.jpg

Only Yesterday is een erg mooie animatiefilm van Isao Takahata. De film verteld het verhaal van Taeko, die het drukke leven in Tokio achter zich laat om te gaan werken op het platteland. Onderweg haalt ze herinneringen aan haar jeugd op.

De film heeft een melancholiek sfeertje, dat wordt versterkt door Katsu Hoshi's prachtige pianomuziek. De jeugdherinneringen waren het leukste aan de film en hadden veel charme. Toch ontbrak de rode draad een beetje, er werd niet echt naar iets toegewerkt en heden en verleden hadden weinig verband. De terugblikken (1966) zijn gebaseerd op de manga van Hotaru Okamoto en Yuuko Tone en het heden (1982) is door regisseur Isao Takahata bedacht.

De film is bijzonder mooi geanimeerd. De terugblikken hebben wat schilderachtigs en simplistisch door de waterverfachtergronden en de simpele tekenstijl, waar het heden bijzonder realistisch en met veel detail is getekend. Toendertijd werd de film zelfs tot meest realistische anime uitgeroepen. Dat kan ik ook waarderen aan de Japanners, animatie word als een medium beschouwt en niet als een genre. Een film als deze had net zo goed live-action kunnen zijn, maar er is bewust voor animatie gekozen (al speelt natuurlijk ook mee dat het een Manga verfilming is).

Al met al vond ik Only Yesterday een erg leuke film om gezien te hebben. Het is zeker niet de beste Ghibli-film, maar door de geslaagde sfeer en de uitstekende animatie het kijken meer dan waard.

#2 Fantasy - Gedo Senki (2006) - 115 min - 194 st. - FTV - 17-2-2017 - 3 punten (6 totaal)

http://img11.nnm.me/5/6/8/a/7/06396dc4e2a642f0bb7f757ae36.png

Gedo Senki is gebaseerd op de Aardzee-reeks van Ursula Le Guin en verteld het verhaal van Arren die op de vlucht is nadat hij zijn vader, de koning, heeft vermoord. Hij ontmoet de aartsmagiër Ged en samen vervolgen ze hun reis. Aardzee raakt in verval en magie verliest zijn kracht. Ondertussen is de slechte magiër Cob opzoek naar het eeuwige leven.

Hayao Miyazaki wilde al langere tijd de Aardzee-reeks verfilmen. Eerst weigerde Le Guin de rechten aan hem te geven, omdat ze animatie associeerde met Disney. Na het zien van Miyazaki's werk gaf ze alsnog toestemming. Tegen die tijd was Hayao echter druk met Howl's Moving Castle dus besloten de producers om zijn zoon Goro, een veelbelovende animator, als regisseur in te huren. Le Guin en Papa Miyazaki waren hierop tegen omdat ze Goro niet ervaren genoeg vonden, hetgeen voor voortdurende spanning tijdens de productie zorgde.

De tekenstijl is een stuk simpeler en minder gedetailleerd dan we van Papa Miyazaki gewend zijn. Wat ik ook hinderlijk vond was dat de inkleuring van de animatie niet werd aangepast aan de lichtentensietijd in de betreffende scène, het leek af en toe alsof we naar een test-render aan het kijken waren. De achtergronden en ontwerpen blijven echter schitterend en de animatie was ook ruim voldoende. Goro liet zich voor de ontwerpen van de personages inspireren door de Manga van zijn vader (vandaar dat je wellicht gezichten herkend uit Nausicaa of the Valley of the Wind) en verder is veel Middeleeuwse, Klassieke en Romaanse kunst te herkennen in de ontwerpen.

Het verhaal bleef een beetje aan de oppervlakte. 2 uur is nou eenmaal te kort om echt een goed beeld van een fantasywereld en haar complexiteit te geven. Wat ook niet helpt is dat de film eigenlijk een verfilming is van het laatste deel in de Aardzee-reeks The Farthest Shore met elementen uit andere boeken uit de reeks. De titel komt dan weer van de in 2001 verschenen verhalenbundel Tales from Earthsea, maar verder heeft het weinig met de film te maken. Logisch dus dat je het gevoel krijgt dat een introductie onderbreekt en Le Guin de film geen geslaagde adaptatie vond. Nu ken ik de Aardzee-reeks helemaal niet en ben ik zonder verwachting de film ingegaan. Op zichzelf is het zeker geen slecht verhaal. Je mist mischien wat uitwerking hier en daar, maar ik vond het wel bijzonder vermakelijk, meeslepend en spannend.

De Engelse dub is van goede kwaliteit. Timothy Dalton zet een sympathieke en wijze Ged neer en Willem Dafoe een zeer naargeestige Cob met zijn akelige fluisterstem.

Al met al vind ik Gedo Senki weer een heerlijke Ghibli film. Net zo als Howl's Moving Castle is het erg leuk om de Japanners westerse Fantasy te zien verfilmen. Het had beter gekund, maar toch is dit een prachtig staaltje Fantasy waar ik me uitstekend mee vermaakt heb.

Denk jij dat dit soort Japanse anime/animatie mij ligt, baspls? Is nog relatief onbetreden gebied hier.

Ik weet eigenlijk niet of het iets voor je is. Eerder had ik zelf een soort vooroordeel dat Japanse animatie allemaal schreeuwerige en geweldadige onzin was, maar sinds ik daadwerkelijk Japanse animatiefilms ben gaan gaan kijken ben ik daar nogal op teruggekomen.

De films van Hayao Miyazaki kan ik je sowieso aanbevelen. Hartverwarmende en avontuurlijke kinderfilms, die ook voor (jong)volwassenen bijzonder geschikt zijn. Mocht je ook de meer brutere films willen zien dan is Akira een echte aanrader. Erg gewelddadig en grotendeels verantwoordelijk voor het slechte imago dat Anime in het westen kreeg, maar wel bijzonder mooi geanimeerd en een sterk verhaal. Persoonlijk licht mijn voorkeur toch meer op de films van Ghibli, die zijn wat toegankelijker.

Tales of Earthsea is denk ik geen goede film om te beginnen, omdat het een Westers verhaal is geeft het ook geen goed beeld van Anime in het algemeen. Ik zou aanraden om met Laputa: Castle in the Sky te beginnen. Persoonlijk vind ik dat nog steeds de beste Japanse animatiefilms. Grave of the Fireflies is verder een mooie en erg serieuze film over het bombardement op Japan (heftig, maar wel hartverwarmend). Als je die twee films goed vind, kan ik je alle films van Ghibli aanraden.

tbouwh

Ik ben ook begonnen met Laputa en voor deze challenge staan er nog meer Ghibli's te wachten. Met Amine is het eigenlijk net zo als met Aziatische films. Het vraagt vaak enige verandering/aanpassing in kijkervaring. Bij het kijken van Aziatische en Amerikaanse films merk je goed hoe verschillend beide culturen kunnen zijn. Het is daarom ook moeilijk te zeggen of het je goed vind. Sommige vinden het verschrikkelijk ander fantastisch. Gewoon een keer proberen! Deze film scoort ook overal goede kritieken: Sen to Chihiro no Kamikakushi (2001) En is ook van Hayao Miyazaki de (mede)oprichter Ghibli

Dank beiden! Genoemde titels toegevoegd aan mijn kijklijst. Denk niet dat ik tijdens deze challenge aan een begin toekom, maar later zeker wel.

Ik ga steeds meer genieten van mijn uitstapjes naar Aziatische cinema, maar dat ging dan tot nu toe met name om misdaad/horror/thriller-films (ik noem een the Handmaiden, eerder al films als IP Man en The Raid). Zit al een tijdje met het idee dat ik eens meer moet gaan doen hiermee, en dus ook met Japanse animatie. Het ligt mij wel namelijk, en ik geraak westerse perspectieven nog wel eens zat.

tbouwh joolstein baspls. De Ghiblis zijn prachtige films, onbegrijpelijk dat ze (voor het jongere publiek) in Europa niet met lokale ondertitels of nagesynchroniseerd zijn uitgebracht.

Hotaru no Haka - Grave of the Fireflies (1988) is een prachtige film (5*) over de ellende van de oorlog, maar niet zo geschikt voor kinderen. Het begint al met een 11-jarige die zegt "Dit was ik op de dag dat ik stierf"... de toon is meteen gezet. Mononoke (1997) is ook niet echt voor kinderen, behoorlijk wat geweld, het gaat over een bloeddorstige prinses (zie poster) en een groep prostituees (als de ondertiteling tenminste juist was) die zich tegen hun vijand wapenen.

Ponyo (2008) is ik juist wel vooral op kleine kinderen gericht ("meisje speelt met boot").

Totoro (1988), een aandoenlijke film over twee zusjes, is echt voor jong en oud. En When Marnie Was There (2014) en From up on Poppy Hill (2011) zijn ook prima voor jong en oud maar richten zich wel wat meer op volwassenen.

Majo no Takkyûbin - Kiki's Delivery Service (1989) (over een kinderheks) en Kari-gurashi no Arietti (2010) (over miniatuurmensjes) zijn ook prachtig voor jong en oud, maar qua verhaal wel meer voor kinderen.

Je doet nog eens iets op hier ook deze titels toegevoegd.

Ik kom overigens vanmiddag met een paar tips voor mensen die nog inspiratie missen voor de komende twee weken. In het verlengde daarvan volgt de tussenstand.

Hopelijk komen er zo aan het eind ook nog wat users bij, maar wellicht is dat ijdele hoop.

Nog even een Ghibli-aanvulling. Geen films om direct mee te beginnen, maar deze twee Ghiblis hebben een afwijkende tekenstijl: My Neighbors the Yamadas (1999) en The Tale of Princess Kaguya (2013). Ik zag alleen die laatste, zoals de plotomschrijving zegt "Gebaseerd op een beroemd verhaal uit de Japanse folklore". Leuk om een keer gezien te hebben vanwege het verhaal en de tekenstijl, maar niet eentje dus om daar direct mee te beginnen, al is de typische magie van Ghibli daar wel aanwezig.

2. The Muppets' Wizard of Oz (2005) - 14/2 - Fantasy (IMDb) - 96m. (1p) - FTV (1p) - 89st. (1p) - 3p (tot: 6p)http://vignette3.wikia.nocookie.net/muppet/images/f/fe/Woz_cast-c1280x1024_01.jpgEen beetje teleurstellende film. Een muppetfilm kijk ik voor de muppets en in deze film spelen mensen best een grote rol. In het begin twijfelde ik zelfs of dit een muppetfilm was aangezien er helemaal geen muppets in voor kwamen. Verder heb ik al gemerkt dat de muppetversies van andere verhalen in ieder geval bij mij niet zo'n succes zijn, ik zie liever originele muppetproducties. The Muppets' Wizard of Oz is dus niets meer dan het verhaal van The Wizard of Oz met muppets. Een kleine 2*

arno74 tbouwh

Soms moet je kinderen wat sturen

Mijn kinderen hebben alle Gake no Ue no Ponyo (2008) gezien! Al krijg ik ze nog niet aan de rest van Ghibli. Ze zitten waarschijnlijk nog te veel in hun Pokemon-fase

https://cms.cinetree.nl/sys/files/public/La+Vie+d'Adele/vie+blue.jpg

Filmtitel, jaartal: La Vie d'Adèle (2013)

Speelduur: 179 min.

Genre: Drama, Romantiek, Erotiek

Eigen score/beoordeling: 4,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 1e (171e)

Datum van kijken: 15-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 3 (434)

Recensie:

Fantastisch hoe een 19-jarige Adèle Exarchopoulos hier drie uur lang een rol draagt die álles van haar gevergd moet hebben. En evengoed van Lea Séydoux (hier duidelijk niet in haar Spectre-look), Adèles mentor en mysterieuze muze. De speelduur was geen enkel probleem, aangezien ik zelden een liefdesverhaal zag dat zo realistisch aanvoelde en zo dicht op de huid (én op de emoties) geschoten was.

Van de erotiek zal iedereen het zijne vinden; wat mij betreft brachten de scènes in kwestie een extra stukje intensiteit dat geen afbreuk deed aan de vele dialogen die La Vie D’Adèle rijk is. Verfijnd zijn verder het camerawerk en de veelzeggende mise-en-scène: in de wereld van Adèle is blauw duidelijk de warmste kleur.

4,5*

Filmtitel, jaartal: (500) Days of Summer (2009)

Speelduur: 95 min.

Genre: Drama, Romantiek, komedie

Eigen score/beoordeling: 4,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 2e (172e)

Datum van kijken: 17-2

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 5 (436)

Recensie:

Misschien ligt het aan mijn liefde voor alternatieve muziek. Aan Belle and Sebastian, Regina Spektor en die ene persoon die niet vragend opkijkt als je zegt dat There is a Light that never goes out één van je favoriete nummers is. Misschien ligt het aan het naturelle acteerwerk, die me doen geloven in de gevoelens die de personages uitdragen. Of misschien ligt het aan het genre. Die romantische drama’s die vaak het bloed onder m’n nagels vandaan halen, maar soms verrassend onweerstaanbaar zijn.

Ik dacht erover, tijdens de film en erna. Maar dat laatste kan al niet. 500 Days of Summer is helemaal geen romantisch drama in de strikte zin van het woord. Hier geen liefde die alles overwint, óók (of juist) in tijden van crisis. Eén van de eerste stukjes dialoog laat daarover al geen twijfel bestaan.

Meteen voel je al aan dat deze film anders is, alhoewel ze dat op het niet eerste oog misschien niet lijkt te zijn. De muziek en het acteerwerk zijn uiteindelijk ook niet de (belangrijkste) redenen dat ik deze film zo kon waarderen. De soundtrack is fantastisch, de vele muzikale referenties in het script doen genieten. Het acteerwerk is uitstekend. Joseph Gordon-Llevitt is Tom, een jongen die dacht dat hij ongelukkig zou zijn tot hij de ware zou ontmoeten. En Zoeey Deschanel is Summer, een meisje dat het gebrek aan een ware juist zag als een teken van vrijheid. En dat werkt. Tegenpolen trekken elkaar aan, ook hier. Leuk zijn ook de bijrollen van Matthew Gray Gubler (mij goed bekend van Criminal Minds) en een piepjonge Chloë Grace Moretz. Toch is het niet de reden dat ik deze film in m’n hart sloot.

Die reden is veel meer persoonlijk van aard. Ze ligt besloten in de herkenbaarheid van Toms verhaal, in de manier waarop ik me kon identificeren met zijn manier van denken en met de ideeën achter deze film an sich. Wat die ideeën precies zijn? Geloof me, dat begrijp je zonder meer het best als je de film zelf hebt gezien. Wel kan ik zeggen dat ik al geraakt werd door de kleine gebaren. Zo zet Marc Webb op een gegeven moment via twee splitscreens de verwachtingen van de hoofdpersonen af tegen de realiteit. Even treffend is een zinspeling op de negatieve signalen die we niet opvangen als we op een roze wolk van verliefdheid zitten.

Marc Webb hanteert in zijn film een ingenieuze vertelstructuur, waarbinnen het verhaal van Tom en Summer niet-chronologisch gepresenteerd wordt. Van de 500 dagen waarin Tom te maken heeft met de mysterieuze Summer, zien we (willekeurig genomen) dag 321 voor 17, maar 172 wel weer voor 299. Lof voor de regisseur dus, maar nog meer voor het script dat alle korte sequenties nagenoeg perfect op elkaar laat aansluiten. Ideaal is de snelle pacing en de afwisseling tussen positieve en meer zwaarmoedige scènes.

Uiteindelijk kijk ik denk ik toch naar films omdat ze zo vaak een neerslag zijn van het leven zelf. Of daar zo duidelijk van afwijken dat je tijdelijk uit je eigen leven kunt ontsnappen. 500 Days of Summer is een goed voorbeeld van dat eerste, en dat maakte dit tot een zeer waardevolle kijkervaring.

4,5*

Twee prachtige films tbouwh !! Over het kwartiertje erotiek van La Vie d'Adèle (2013) moet iedereen wel een mening hebben, los daarvan is de film een prachtige must see (5*). Ik zag het toen in de bios, drie uur ademloos kijken vlogen voorbij. En die erotiek, ach... als je zoals ik geen moeite hebt met twee prachtige jonge vrouwen die naakt in bed kruipen en een regisseur die niets censureert is dit prima te doen . Niet geschikt voor preutse Amerikanen, laat die maar lekker naar Rambo kijken .

3. Neco z Alenky (1988) - 16/2 - Fantasy - 86m. (1p) - FTV (1p) - 118st. (1p) - 3p (tot: 9p)https://theanadromist.files.wordpress.com/2012/07/alice-jan-svankmajer.jpgBijzondere film vanwege de stijl. Het is een soort van artistieke en vrije interpretatie van Alice in Wonderland met een menselijke Alice en stop-motion poppen. De film heeft nauwelijks dialogen en begint heel interessant, maar gaandeweg werd het wel lastig om de concentratie vast te houden, daarvoor ligt het tempo net te laag waardoor sommige scenes wel heel lang duren, zeker wanneer je het verhaal al kent, zoals bijvoorbeeld het openen van de kleine deur die toegang geeft tot "wonderland". Een film die je dus vooral moet zien als creatieve kunstuiting en niet zozeer vanwege het verhaal wat wordt verteld. 3,5* voor de creativiteit en kunstzinnigheid en 2* voor het wat traag verlopende verhaal. Daarmee kom ik op een ruime 2,5* voor het geheel.

4. Warcraft (2016) - Fantasy (IMDb) - 17/2 - 123m. (2p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 3p (tot: 12p)http://metablognow.com/wp-content/uploads/2016/05/warcraft-movie-clip-compilation-2016-epic-fantasy-action-movie-hd1-1110x400.jpgActie met verstand op nul. Het eerste Warcraft-spel (1994) heb ik destijds gespeeld en vond ik spannend en prachtig. Van de film had ik best wel wat verwachtingen aangezien het trouw zou zijn aan de game, maar de eerste berichten waren niet hoopvol. Wat ik niet wist is dat het verhaal... nou ja, verhaal.... eigenlijk geheel afwezig is. Er valt geen touw aan vast te knopen. In die zin heeft het alles weg van Lord of The Rings (2,5*), eigenlijk is Warcraft nog erger, mooie beelden met CGI en een script om je billen mee af te vegen, en met de pech dat we de beelden al van Lord of The Rings kennen. Met heel veel moeite in twee delen afgekeken, waarbij ik de eerste helft zes maanden geleden zag. 1*

Daar geraak je toch aan een van m'n eerste filmliefdes, Arno Warcraft vond ik echter ook erg matig, ik denk dat ik daar nog te lief voor ben geweest destijds.