Genre/Thema Challenge

Tin Men (1987) - MovieMeter.nl - 112 min - rw - <250 stemmen - 2 punten.

Goeie film waarin een auto-ongeluk een vete ontketend tussen twee verkopers van aluminium voor gevels van huizen. De film speelt zich af in 1963 en geeft een mooi tijdsbeeld (zeker ook vanwege de Cadillac's). Vermakelijke dialogen, vooral ook de gesprekken met de collega's onderling. Naast dat Richard Dreyfuss en Danny DeVito goed gecast zijn, zetten ze hun rollen ook prima neer.

Totaal: 14 punten.

& alexspyforever Del Toro mag mede aan de basis hebben gestaan van Bayona's carrière, maar dit is dus nog wel altijd een film van Bayona hé En wat betreft het alles van een regisseur zien, zoveel films heeft Del Toro ook weer niet gemaakt tot nu toe. Dus in dat verband hoeft het niet zo'n groot probleem zijn over een langere termijn alles eens een kans te geven. Was wel mijn intentie.

The Handmaiden raad ik van harte aan, zoals je hebt kunnen zien hierboven. Paths of Glory trouwens ook. Lion en Moonlight zijn van die kijkzekerheidjes omdat die nu draaien, en ik de nieuwe releases nauwgezet bijhoud.

Naar Fish Tank ben ik benieuwd geworden nu ik American Honey heb gezien van Andrea Arnold.

A Monster Calls zie ik donderdag in de bios. En inderdaad, ik bedoelde Oldeuboi (maar ik was te lui om de originele titel op te zoeken).

Ik verwacht enorm veel van Cinema Paradiso en Incendies, dus daar zal ik wel doorheen komen. Volgende week wat meer tijd ook voor die eerste, want die duurt wel even. Misschien dan ook Short Cuts (1993).

Van Requiem for a Dream verwacht ik ook minder, maar een hooggewaardeerde Aronofsky moet sowieso een keer beoordeeld zijn.

Van de laatste drie films die je noemt beviel the Perks of Beiing a Wallflower ook erg goed. Sterker nog, volgens mij heb ik die nog een halfje hoger.

Tot slot: bedankt voor je tip van de Belier-familie. Had die film anders niet zo snel 'gevonden'. Gisteravond al gezien, dus recensie volgt later nog. Een grote kippenvelscéne (je zult wel kunnen bedenken welke, schat ik).

http://esq.h-cdn.co/assets/cm/15/06/54d3eaa321b91_-_esq-christ-pp.jpg

Filmtitel, jaartal: The Passion of the Christ (2004)

Speelduur: 120 min. ( kennelijk was dat de cut version die ik op dvd had meegenomen, ik vond deze ook al heftig zat)

Genre: Drama

Eigen score/beoordeling: 2*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 3e (142e)

Datum van kijken: 23-1

Aantal punten: 2 (speelduur 2 punten maar geen ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 8 (352)

Recensie:

Dat ik hier ooit 3.5* aan gegeven heb.

De laatste tijd heb ik me door het boek Mel Gibson's Bible (2006, samenstelling Timothy Beal en Tod Linafelt) heen gewerkt. 19 afzonderlijke academische artikelen die allemaal met een andere bril op keken naar the Passion of the Christ. Ik heb theologische, historische, filosofische en puur filmanalytische stukken gelezen. Een aanrader voor wie meer wil weten.

Dat allemaal in aanloop naar een kort paper waar ik nu mee bezig ben, dat twee voorbeelden van (vermeend) antisemitisme en daarmee tegelijk ook geschiedmanipulatie behandelt.

Ik voelde de bui al hangen, maar toen ik de film vanmiddag een tweede keer zag... ik trok 'em vrij slecht.

Review laat ik achterwege (ik deel m'n artikel nog wel), maar ik zag veel wat ik niet wilde zien (die androgyne Satan, zwaar anti-Joodse representatie, te veel excessief geweld, veel historische fouten en/of verzinsels), en kon eigenlijk alleen nog oprecht waardering uiten voor het camerawerk (de Jezus-pov-shots bijvoorbeeld) en de muziek.

01. A Little Princess (1986) - Drama - 163m. (2p) - FTV (1p) - 3st. (1p) - 23/1/17 - 4p (totaal: 4 punt)https://www.moviemeter.nl/images/cover/98000/98461.300.jpg
Na de prachtige remake A Little Princess (1995) (geregisseerd door niemand minder dan Alfonso Cuarón, 4,5*) nu ook de miniserie gezien. Lastig om te zeggen welke beter is, nog lastiger wordt het om aan te geven waarom. De kracht van beide films zit wat mij betreft in het tedere verhaal, over een jong goed opgevoed meisje dat haar welvarende vader verliest en daardoor als bediende in de kostschool eindigt waar ze tot dat moment op kosten van haar vader een welvarende en gerespecteerde leerling was.

De remake uit 1995 duurt nog geen 100 minuten maar zat prachtig in elkaar, terecht werd het genomineerd voor Oscars in de categorieën cinematografie en production design. En deze versie uit 1986 won de BAFTA-award voor jeugdfilms. Visueel is de remake de mooiste van de twee. In dat opzicht heeft deze versie tegen dat het én ouder is én voor de televisie is gemaakt. Op andere filmisch aspecten valt er bij beide films niets te klagen. Deze duurt ruim 160 minuten en ze vlogen voorbij, ik zou ook niet weten wat hier korter had gekund. Van mij had de remake ook wel 160 minuten mogen duren, al is het even geleden dat ik die heb gezien om deze echt goed te vergelijken. Wel opzettelijk, want 2x achter elkaar soort van dezelfde film zien komt bij mij de filmbeleving niet ten goede.

Het verhaalverloop was tot mijn verrassing in de details best wel anders (en daarmee doel ik vooral op het lot van de vader). Dit verhaal vond ik iets minder zoet, en iets rauwer en harder dan die van de remake. Hoe dan ook, het blijft een prachtig sprookje. Een hele dikke 4*, en misschien hoog ik het wel op bij de volgende kijkbeurt van de remake. Maar eerst wil ik de silent met Mary Pickford in de hoofdrol zien: The Little Princess (1917). De versie met Shirley Temple, The Little Princess (1939) (3,5*) heb ik ook gezien.

#05. Kimi no Na Wa. (2016) -Animatie / Romantiek (IDMB Animation, Drama, Fantasy) - 106 minuten - FTV - 24-01-17

10+2= 12 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

13 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/405000/405035.300.jpg

Met kinderen in huis, heb ik zo'n beetje elke Disney, Pixar en Dreamwork tekenfilm wel gezien. Echter een rating geven doe ik ze meestal nooit. Helaas komt het er bijna nooit van om een Anime te kijken. Dit keer kwam het er wel van en dat was niet verkeerd! Mitsuha een meisje van het platteland en de jongen Taki uit Tokio wisselen tijdens hun slaap bij tijd en wijle van lichaam. En nee, het is geen Japanse tekenversie van films alla BIG. Het is vooral een zeer vernuftig liefdesverhaal.( het deed me denken aan Eternal sunshine...) Ze leren elkaar kennen via tekstberichten op hun mobiele telefoon en handen en armen. Later blijkt dat er een tijdsduur van drie jaar tussen beide zit en dat elkaar ontmoeten nog niet zo makkelijk is. Nu kom in de film de uitdrukking "Kataware doki" voor, wat kan worden uitgelegd als het moment voordat de dag veranderd in de nacht. En dat gevoel, dat moment omschrijf de film misschien wel perfect! (alleen hoe leg je zoiets uit?) Your Name was een onverwacht groot succes in Japan, waar het weken op 1 stond. En geen wonder ook want het is een zeer mooie film, goed getekend met een sterk verhaal.

02. Kauwboy (2012) - Drama - 81m. (1p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 23/1/17 - 2p (totaal: 6 punt)http://oi68.tinypic.com/n4gp6g.jpgAangename verrassing. De titel van de film vond ik flauw en hierdoor heb ik deze links laten liggen. Ten onrechte zo blijkt. Dit is een prachtige Nederlandse auteursdrama die niet onderdoet voor andere recente goede Nederlandse (jeugd)films. Kauwboy gaat over een jongen die door een scheiding abrupt van zijn moeder wordt gescheiden. Zowel vader als zoon kunnen maar moeilijk omgaan met de nieuwe situatie. Bij de vader heerst vooral woede en machteloosheid, terwijl de zoon troost vindt in zijn vriendschap met een kauw en met een meisje van de zwemclub. Cinematografie is zeer degelijk, levert hele fraaie scenes op en doet niet onder voor buitenlandse arthousefilms.

Qua verhaal lijkt het als twee druppels water op het prachtige Después de Lucía - After Lucia (2012) van toevallig hetzelfde jaar, die over een vader en dochter gaat. Ook daar ontbreekt de moeder, in die film vanwege haar overlijden. Bij die laatste film wordt in recensies vaak de nadruk op pesten gelegd (een thema dat in Kauwboy afwezig is) terwijl net als hier verwerking van verlies juist het hoofdthema is, en pesten in die film meer een bijwerking is van hun kwetsbare situatie. En net als deze is dat ook een hele degelijke auteursfilm. Zelf vond ik After Lucia iets sterker en indrukwekkender, maar Kauwboy mag er absoluut wezen. Een dikke en welverdiende 4*.

Ik doe aan de lopende band tips op hier....

Ik ben nog steeds een beetje druk met school maar ik ben wel van plan deze challenge wat actiever mee te gaan doen . Ik keek al erg uit naar The Handmaiden, zal zeker een keer aan de beurt komen.

03. Perks of Being a Wallflower (2012) - Drama - 103m. (1p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 23/1/17 - 2p (t: 8p)https://hardinthecity.files.wordpress.com/2012/10/perks-being-a-wallflower-emma-watson-reece-thompson-ezra-miller-johnny-simmons.jpgDeze was mij geheel ontschoten, ondanks dat ik Emma Watson graag zie acteren. Dit is misschien wel haar beste rol en film. Blanco ingestapt en de film deed me gelijk denken aan The Breakfast Club (1985), maar dan een decennium later. Net als die film ademt deze een heerlijke nostalgische sfeer. Beide films focussen op een klein groepje scholieren/studenten die aan de rand staan van volwassenheid.

De film probeert op diverse manieren in te haken op de eigen ervaringen van de volwassen kijker om zo dat nostalgische gevoel nog sterker te maken. Studentenfeestjes, rondhangen met de vrienden, luisteren naar muziek (prachtige soundtrack), liefdesperikelen, autoritjes, afstuderen... etc. Oftewel terugblikken op die zorgeloze tijd. En het werkt . De film vervalt niet in Hollywoodclichés, geen komische nerds, geen hot babes, geen cheerleaders, maar gewoon normale jonge mensen. Filmisch is ook alles dik in orde, script, score, dialogen, acteerwerk, etc.

Samen met The Breakfast Club zijn dit twee prachtige unieke films. 4*

Ik heb ook het boek gelezen (heb het hier trouwens liggen) en de versie uit 1986 is de trouwste adaptatie. Het lot van de vader in deze versie zo is het ook in het boek. Maar ik ben het met je eens dat ook de remake erg goed is vooral het meisje dat Sara speelde vond ik daarin erg sterk. Maar de Becky uit 1986 vond ik dan wel beter dan die uit de remake. De Shirley Temple versie zag ook eens als kind. Maar die versie heeft niet erg veel gemeen met de latere versies. De silent versie heb ik nooit gezien. Van Mary Pickford heb ik wel een 3-tal films gezien die ik op een verzamel DVD heb, met name:
Sparrows (1926)
The Poor Little Rich Girl (1917)
The Hoodlum (1919)
Sparrows veruit de beste maar ook de andere 2 zeker de moeite waard. Ze was dan ook een van de populairse (en wellicht beste) silent actrices. Omdat ze maar een kleintje was en nog een jong gezicht had kon ze nog tot in haar dertiger jaren kinderrollen blijven spelen.

Als je zoals ik van die Victoriaanse Engelse verhalen houdt met kinderen in de hoofdrol, dan ken je wellicht ook wel The Secret Garden (ook van Burnett zoals Little Princess) en The Railway Children. ook hiervan heb ik beide boeken gelezen.

Bij de Babadook denk ik niet zozeer dat wat in aangaf het grote probleem zal zijn, ook het verhaal spreekt me niet echt aan. Idem voor A Monster Calls.
En bij Del Toro is vooral het probleem dat ik niets (meer) heb met superheldenfilms zodoende dat ik niet meteen sta te springen om zijn volledige oeuvre af te werken

En nu ik er toch aan denk. Er zijn best wel films die ik erg goed vind ondanks dat de monsters eerder een nachtmerrie of metafoor zijn (Paperhouse uiteraard) maar ook deze weinig bekende Australische film:
Celia (1989)

Celia gaat op de lijst .

Sparrows en Poor Little Rich Girl zijn bekende namen, zal er ook eens naar kijken. Ik zou zweren dat ik Poor Little Rich Girl al gezien heb, maar ik heb er niet op gestemd, misschien alleen een stuk gezien.

Railway Children staat (met heel veel andere films) in de planning voor deze challenge... hoop dat ik er aan toe kom. Van Secret Garden heb ik al diverse versies gezien, wel mooi, maar kan bij mij niet tippen aan het Little Princess-verhaal.

De Toro is wel een veelzijdig type, vind het wel jammer dat ie inderdaad een aantal blockbusters heeft gedaan. Op Blade II na (stond in de planning voor de actiechallenge maar het kwam er niet van) heb ik wel alles van hem gezien. Na Pan staat bij mij (op grote afstand) The Devil's Backbone (2001) als tweede, met 3,5*. Dat is een spookhorror (titel zegt weinig/niks over de film) die zich in een weeshuis vlak na de Spaanse burgeroorlog afspeelt. Wel een kijkpoging waard. Crimson Peak (2015) is ook een spookhuishorror , maar die gaat vooral op de visuele toer, qua verhaal vond ik m minder, die staat bij mij met 3* op plaats 3 in het Del Toro-lijstje.

Truth (2015) - MovieMeter.nl - 125 min - ftv - 3 punten.

Uitstekende film waarin een journalist een document in handen krijgt die president Bush in diskrediet kan brengen. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het nieuws-item wat hierom heen gebouwd wordt, is zeker boeiend. Echter draait de film juist om de werkwijze van onderzoeksjournalistiek en de mensen die het nieuws maken. Een veelbelovend regie-debuut van James Vanderbilt en wederom een sterke rol van Cate Blanchett.

Totaal: 17 punten.

Is inderdaad een moeilijke, en geeft een dubbel gevoel. Enerzijds gaat de regisseur letterlijk 'het drama' niet uit de weg. Dit is veel aangrijpender dan wanneer het op het einde van de film zou gebeuren - met in veel gevallen dan nog vaak een wat gedwongen happy end daarbovenop. Anderzijds is het ook een acteur, een acteerprestatie, een (onder)deel van de film die/dat plots verdwijnt, en dat kan je dan ook wel als een verlies voor het geheel beschouwen. Moeilijk te beoordelen, vind ik zelf.
Maar: ik vind dit hoe dan ook een heel goeie film.

It's Kind of a Funny Story (2010) - MovieMeter.nl - 101 min - rw - 1 punt.

Uitstekende film over een tiener die opgenomen wordt in een inrichting vanwege een depressie. Ondanks het nogal zwaarmoedige onderwerp, is de film op zich eerder fris van toon. En deze mix pakt goed uit hier. Goed geschreven personages ingevuld door een uitstekende cast. Verder een lekkere soundtrack en een mooi einde.

Totaal: 18 punten.

21 Grams (2003) |Drama |124 minuten | 24 Januari '17 | FTV|>250| 3 punten |11 totaal

http://www.hotflick.net/flicks/2003_21_Grams/big/fhd003TFG_Charlotte_Gainsbourg_008.jpg

Enige verdieping leerde mij dat alle films die Iñárritu (alleen) geregisseerd heeft in de top 1000 staan en tot nu tot had ik alleen Birdman gezien. De hoogste tijd dus om zijn films te gaan bekijken.

Ik zag in de plotomschrijvingen dat zijn eerste drie films, respectievelijk Amores Perros, 21 grams en Babel over 'het samenkomen van verschillende en onafhankelijk lijkende verhaallijnen' gaat. Recentelijk heb ik een soortgelijke film, Ti Mene Nosis (2015), nog afgezet omdat ik juist dit aspect niet goed uitgewerkt vond dus ik was erg benieuwd wat Iñárritu hier van zou maken.

En hoewel ik ditmaal absoluut niet de neiging heb gehad om de film uit te zetten is ook hier het verhaal de zwakste schakel. Het duurt te lang voordat er enige duidelijkheid en structuur in de film komt en toen het verhaal echt interessant werd was de film al bijna voorbij. De laatste 15/20 minuten maken echter wel wat goed, deze zijn van een heel ander niveau.

Wat deze film sterk maakt is het acteerwerk. Om te beginnen met de hoofdrolspelers Sean Penn en Naomi Watts die beiden een ijzersterke rol neerzetten en een sterk personage creëren. Naast het hoge niveau van ook de kleinere rollen is de prestatie van Charlotte Gainsbourg absoluut noemenswaardig. En een leuk gastrolletje voor Kevin Chapman

Benicio Del Toro speelde ook overtuigend maar ik vond zijn personage ronduit vervelend en overdreven waardoor deze prestatie weinig met zich meebrengt. Dit personage is één van de redenen dat het verhaal mij niet kan overtuigen.

De acteerprestaties en het einde zijn zeker drieënhalve ster waard, ik verwacht en hoop echter dat Amores Perros en in mindere mate ook Babel over het geheel sterker zijn.

Kollektivet (2016) - MovieMeter.nl - 111 min - ftv - 2 punten.

Redelijke film over een echtpaar dat een groot huis erft en een commune start om de kosten te delen. De film speelt zich af midden jaren '70 maar draait niet echt om de commune zelf. Het verhaal concentreert zich meer op de huwelijksproblemen van het echtpaar binnen de commune. Dit levert zeker wel een aantal goeie scenes op. Van de cast is Trine Dyrholm verreweg het beste. Voornamelijk omdat het geheel wat focus mist, net geen 3.5 sterren.

Totaal: 20 punten.

#06. For Whom the Bell Tolls (1943) -Avontuur / Oorlog - 170 minuten - FTV - 24-01-17

12+4= 16 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

60 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/7000/7085.300.jpg

Teleurstellende film over de Amerikaanse Robert Jordan (Gary Cooper) die opdracht heeft om een brug op te blazen. De film speelt zich af tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Hij krijg hiervoor hulp van een groep boeren, waar ook burgemeestersdochter Maria (Ingrid Bergman) zich bij heeft aangesloten. De brug moet naar drie dagen worden opgeblazen gelijktijdig met een groot offensief. De film kampt met twee manco's waardoor de film niet werkt. De film duurt namelijk erg lang en met een simpel gegeven als: brug opblazen en een liefdesverhaaltje is dit onvoldoende om het spannend te maken. Die spanning had misschien wel kunnen worden gecreëerd als er meer was ingegaan op de (politieke) strijd tussen de republikeinse en nationalistische legers. Die minimale uitleg waarom die boeren zich ophouden in de bergen is dan ook het ander manco. De oorlog die op de achtergrond zich afspeelt had elke willekeurige oorlog kunnen zijn. En dan was er nog de combinatie van Cooper en Bergman, ook al zijn het beide goede acteurs werkte hier niet. Bergman wilde zelf graag deze rol spelen maar kan mij nergens echt overtuigen. Ze speelt een snotterend meisje en meer niet en dat terwijl deze film tussen de films Casablanca en Gaslight in zat. Een film van vooral gemiste kansen.

Misschien een beetje laat, maar ik had toch 4 punten?

#1 Drama - Requiem for a Dream (2000) - 102 min - 250+ - FTV - 24-1-2017 - 2 punten (2 totaal)

https://foreclectictastes.files.wordpress.com/2012/11/requiem_for_a_dream.jpg

Requiem for a Dream verteld het verhaal van de heroïneverslaafde Harry. Samen met zijn vriendin Marion en en vriend Tyrone verliest hij zich steeds verder in zijn problemen. Tegelijkertijd is zijn tv-verslaafde moeder vastbesloten om af te vallen als ze hoort dat ze op tv kan komen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film vooral om Jennifer Connelly heb opgezet. De rol is eens wat anders, maar ze doet het erg goed. Ook Ellen Burstyn en Jared Leto vond ik erg sterk acteren.

De film is ge-edit als een hip-hop video. Heel flitsend allemaal, mij zelfs iets te flitsend. Ik heb geen verstand van drugs, maar het kijken van deze film geeft volgens mij het zelfde effect. Veel mooie shots en close-ups wel, al was het splitscreen weer een beetje overbodig (Brian De Palma pakte dat toch beter aan). Het shot met Jennifer Connelly op de pier is gejat van Dark City, waar precies zo'n shot van Jennifer Connelly te vinden is. Verder is er ook een citaat uit de anime Perfect Blue in de film te vinden en worden Videodrome, 1984, Brazil, Dead Ringers en A Clockwork Orange als inspiratie genoemd.

De muziek van Clint Mansell had ik natuurlijk al duizenden keren gehoord in trailers en youtube-video's. Vond het daardoor niet helemaal goed passen bij de film, denk toch eerder aan een actie-trailer dan aan drama bij het deuntje (jammer dat het zo is verpest). De verdere jaren '90 techno deed me op een of andere manier heel erg aan Duitse films denken, weet ook niet waarom.

Ik heb altijd weinig begrip voor mensen die aan drugs beginnen. Je weet dat je verslaafd raakt, waarom dan überhaupt beginnen. Natuurlijk worden er ook veel mensen gedwongen in slechte milieus of wordt het er letterlijk met de paplepel ingegoten, maar dan nog. De film vergelijkt een heroïneverslaving op een interessante manier met afhankelijkheid van medicijnen. Erg on-Amerikaans van Darren Aronofsky en dat kan ik wel waarderen.

Requiem for a Dream is een sterk drama dat filmtechnisch een beetje wordt overschat, maar alles behalve tegenvalt.

#4. Assassin of Youth (1937) - FTV - 80 minuten - 2 stemmen - 25 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 12 punten)

In hetzelfde straatje als Marihuana (1936) en Tell Your Children (1936). Het probleem is dat ik bijna niets meer weet van die films waardoor ik niet meteen een vergelijking kan maken. En deze was zo saai dat ik em wellicht nog sneller zal vergeten dan die andere 2. Alweer dus een film met als doel op de gevaren van marihuana te wijzen met een rommelig verhaaltje erom heen gebreid. Die oude roddeltante op haar trage scooter vond ik best amusant. Zoals een reviewer op imdb het zei, ze leek wel een incarnatie of inspiratie voor Miss Gulch/Wicked Witch uit The Wizard of Oz (zie foto). Maar voor de rest weinig hilarische toestanden door drugsgebruik.

http://3.bp.blogspot.com/-682Km3WgrbY/UxISn8ez1rI/AAAAAAAAExU/bITPaas9B1A/s1600/assassin-of-youth.jpg

Devil's Backbone heb ik gezien. Dat is er zo eentje waarbij sommige mensen gaan vergelijken met Pan's Labyrinth. Het enige raakvlak dat ik zag was de Spaanse Burgeroorlog. Zeker geen slechte film al had ik niet echt het gevoel dat het iets geweldig vernieuwend was. Ook de karakters vond ik een stuk minder boeiend dan in Pan's.

Crimson Peak staat op de lijst voor de laatste challenge

Verder heb ik nog Don't Be Afraid of the Dark gezien, waarvan hij het script had geschreven. Die vond ik ook erg goed al krijgt die best veel negatieve recensies. BIj The Orphanage was hij een van de producers en ik herinner me dat ik die film destijds had gekeken omdat op de DVD hoes zijn naam stond. Met Pan's Labyrinth nog vers in het geheugen was dit geweldig misleidend. Hier zag ik nauwelijks iets van Del Toro terug. Ik heb die echt met moeite uitgezeten en kan me nauwelijks herinneren waar het over ging. Er zijn niet zo veel films die ik onmenselijk traag vind maar dat was er zo eentje.

the Orphanage traag? Nee joh, met 100 minuten alweer voorbij en ondanks het wat matige scenario toch nergens echt saai visuele pracht en sfeer kunnen de aandacht ook vasthouden...

Subjectief mijn jongen, subjectief

Don't Be Afraid of the Dark viel me tegen (2*). El Orfanato (2007) staat bij mij op 4*. Die gaat over die jongen een papieren zak over z'n hoofd. Maar je moet niet bij elke Del Toro een nieuwe Pan verwachten alexspyforever!!! Da's nie goed voor de filmbeleving

Mooie recensie baspls, ik vond Requiem for a Dream zelf een zwaar overgewaardeerde hoofdpijnfilm.

Niet met hoge verwachtingen aan beginnen uiteraard, maar ik denk dat die wel gaan bevallen. Ze staan bij mij beide op 4* al neig ik meer naar Babel als de betere film (21 Grams heb ik op 3,5* staan). In Amores Perros zijn niet alle verhalen even sterk, eerste verhaal is zondermeer het beste.

Omdat ik in Spanje woon hou ik Spaanse films of films die zich in Spanje afspelen in de gaten. Deze schijnt het met de details niet zo nauw te nemen en geen al te beste verfilming te zijn van een boek van Hemmingway. Film niet gezien, maar die "boeren" in de bergen waren verzetstrijders vermoed ik. Het plot heeft het over "guerrilla's"... in Spanje... duhhuh... Waarschijnlijk een film gericht op Amerikanen die denken dat Spanje in Latijns-Amerika ligt of zo .

Zie de smiley hoor, ik was even aan het stoken alle meningen hier zijn subjectief.

Klopt. Ik heb Jack Reacher over het hoofd gezien.

alexspyforever, kun je 2 punten bij zijn totaalscore optellen.

En dat heb ik bij Don't Be Afraid of the Dark ook niet gedaan, maar die beviel me dan wel erg goed. Toegegeven veel had te maken met de kleine Bailee Madison die echt goed speelde. En er is al niet erg veel dark fantasy. Ik vond die hele legende erachter wel goed. Ik denk ook dat het veel met interesse heeft te maken. In het algemeen kunnen spookhuisfilms (stomme term ik zeg liever haunted house lol) me wel trekken maar er zit ook behoorlijk wat lawaaierige boel tussen de laatste jaren (Yes Mr Wan I'm looking at you). Maar waarom trekt The Others, The Innocents, Burnt Offerings mij wel en The Shining, Orphanage en Devil's Backbone niet zo. Ik kan er niet altijd een duidelijke verklaring voor vinden. Maar het was toch erg fout dat sommige kijkers Devil's Backbone met Pan's gingen vergelijken. Nu goed hadden ze dat niet gedaan, het had me wellicht ook niet zo erg getrokken. Een "Spaanse" (althans toch de locatie) haunted house die ik ook goed vind is Frágiles (2005) waarin Ivana Baquero een heel klein rolletje heeft.

tbouwh dat is een waarheid als een koe, of heb jij al van een objectieve mening gehoord?

Goed baspls krijgt nog 2 punten erbij dan is zijn achterstand op Woland slechts 60 ipv 62 punten

Grootste probleem van de film is dat er helaas helemaal geen achtergrond is. Het plot klopt sowieso niet helemaal Bergman was ook geen boerenmeisje. En ja die boeren waren verzetstrijders. Er wordt ook nog ergens gerept dat ze aan de Republikeinse kant vochten wat natuurlijk ook wel logische was aangezien Cooper de Amerikaan speelde. Ook komen er vliegtuigen over die aan aangeduid worden als zijnde dat het Italiaanse en Duitse vliegtuigen waren. De vijand dus. En de film komt uit 1943 dus middenin de 2e wereldoorlog hierdoor hebben ze ook fascisten veranderd in nationalisten. De Tweede Wereldoorlog zorgde toch al voor veel oponthoud. Zo werden enkele scènes ook vertraagd door de aanval op Pearl Harbor. Misschien wilde ze de Amerikanen warm maken voor de aankomende oorlog, geen idee! In ieder geval is het minder geslaagd dan Casablanca ook wel een oorlogspamflet.

alexspyforever er zijn genoeg mensen die hun eigen mening zo serieus nemen