Genre/Thema Challenge

Night's Watch twee belangrijke titels op dat vlak zijn All Quiet on the Western Front (waarvan ik alleen de remake zag, maar ik raad ook zeker het boek aan) en Paths of Glory (1957). Op mijn kijklijst staat verder nog Joyeux Noel (2005).

#1. Child Bride (1938) - FTV - 62 minuten - 6 stemmen - 23 januari 2017 - 3 punten

https://assets.mubi.com/images/film/57897/image-w384.jpg?1445967341

Deze film maakt met een geschreven intro duidelijk dat kindhuwelijken een probleem zijn en hoopt iedereen te overtuigen dat het verkeerd is en dat ze zullen stoppen. Nu goed dat ze nog lang niet de wereld uit zijn, lijkt wel duidelijk. Het is vaak een kwestie van cultuur, niet in armoede te belanden, geen ouders meer hebben en plots de zorg van broers en zussen over zich te krijgen.

Wat nu in deze hillbilly gemeenschap precies de reden is voor kindhuwelijken wordt eigenlijk niet echt uitgelegd. Ook kreeg ik nooit de indruk dat de plaats vergeven was van oudere mannen die tienermeisjes als vrouw hebben genomen. De schooljuffrouw samen met haar toekomstige echtgenoot maken er een zaak van om deze kindhuwelijken te bestrijden. Vooral de lerares ondervindt nogal wat tegenkanting van een aantal mannen die vasthouden aan deze traditie. Eigenlijk is dat gedeelte niet bijster interessant.

Veel interessanter is het verhaal van Jennie en Freddie. Jennie, 12 jaar, gespeeld door Shirley Mills die ook de correcte leeftijd heeft, staat in de fase van adolescentie. Ze doet haar best op school, helpt in het huishouden maar heeft ook nog steeds de tijd om kind te zijn. Freddie neemt het allemaal wat minder serieus vooral wat school betreft. Zijn liefde voor Jennie die duidelijk wederzijds is, is aandoenlijk. Ik had het gevoel dat er goede chemie was tussen deze jonge tieners en ze zich duidelijk samen amuseerden. Ik ben er ook van overtuigd moest het hele verhaal vanuit hun oogpunt zijn verteld het een veel sterkere film had opgeleverd. De scènes waarin zijn niet voorkomen boeien gewoon niet ook al pogen die het kindhuwelijk probleem aan te pakken.

Controversieel zal het thema zeker zijn geweest in die tijd. Maar nog gedurfder is wellicht het naaktzwemmen van Jennie. John Milton vraagt zich af hoe die niet ten prooi was gevallen aan de Hays Code. Ik heb het eens opgezocht en vond het volgende:

"Children's sex organs are never to be exposed. "

Dit betekent dat er niets verkeerds is aan een blote poep en strict gezien zouden blote borsten ook geen probleem mogen zijn al worden ze natuurlijk meteen geassocieerd met het vrouwelijke geslacht. En ook vandaag de dag wordt nog vaak de link gelegd dat naakt gelijk zou zijn aan seks. Nu goed de zwemscène had misschien korter kunnen worden gemaakt en ik denk niet dat zulke scène vandaag de dag nog mogelijk zou zijn. Ik denk dat ze zeker wat kinderen betreft erg voorzichtig zijn geworden, misschien ook wel terecht. Hoe dan ook toch een mooie scène waarbij het wederom duidelijk wordt dat Freddie Jennie met het grootste respect behandelt. Het eindshot van hun beide samen was erg mooi.

De Hays code kon blijkbaar soms omzeild worden als de film zogenaamd "educational" was. Misschien is dat de reden dat er geen censuur werd toegepast.

Trust (1990) - MovieMeter.nl - 107 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Aardige film over een zwangere tiener die een tv-reparateur tegen het lijf loopt. Niet echt een verhaal, waardoor het niet overal even onderhoudend is. Een beetje eigenaardige personages. In veel opzichten vergelijkbaar met het debuut van Hal Hartley. Vooral de manier waarop de droogkomische dialogen geleverd worden, is vermakelijk.

Totaal: 3 punten.

#2. Elysia, Valley of the Nude (1934) - FTV - 45 minuten - 1 stem - 23 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 6 punten)

Waarom deze film het label drama krijgt, is wellicht omdat men niet wist welk genre er anders zou op moeten worden geplakt. Met zekerheid niet de oudste film over nudisme, want ik heb er nog een oudere gezien (This Naked Age). Het is misschien wel de eerste nudistenfilm waarin een zeker verhaal werd gestopt daar waar vorige eerder documentaires waren. Eigenlijk gebeurt er niets meer dan wat er al in de plotomschrijving staat. Het is het standaardplot dat in veel latere nudistenfilms vooral uit de jaren 60 zal terugkeren. Iemand gaat op onderzoek in een nudistenkamp om een reportage te maken. Eerst is hij/zij sceptisch en onwennig maar is al heel gauw gewonnen voor het nudistenleven. De film is ook een duidelijke promotie voor nudisme, want het blijkt toch zoveel voordelen te hebben volgens de dokter. De beelden in het nudistenkamp zelf zijn de gebruikelijke activiteiten, met sport, spel en zonnebaden. Boksen en snelwandelen in je uppie dat had ik dus nog niet gezien.

Vrij saaie bedoening, maar gelukkig is het maar 3 kwartier.

Elysian Fields en ik die dacht dat die enkel in Parijs te vinden waren

#01. Silence (2016) - Drama - 159 minuten - FTV - 23-01-17

0+3= 3 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

9 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/104000/104357.300.jpg

De film naar de roman "Stilte" van de Japanse schrijver Shusaku Endo probeerde Martin Scorsese al vanaf 1990 meermaals te verfilmen. Dit naar aanleiding van het toesturen van het boek door de New Yorkse aartsbisschop. En ook al heeft de regisseur door zijn gehele verdere loopbaan al films over het geloof gemaakt het siert hem wel dat ondanks alle problemen met rechten hij nooit heeft opgegeven. En maar goed ook! Het verhaal is gedeeltelijk gebaseerd op historische feiten en gaat over twee jezuïeten Sebastião Rodrigues (Andrew Garfield ) en Francisco Garrpe (Adam Driver) die in de zeventiende eeuw van Portugal naar Japan reizen om te achterhalen wat er gebeurd is met hun mentor, priester Cristóvão Ferreira (Liam Neeson), de meest controversiële apostaat in de geschiedenis van de orde. Eenmaal als de missionarissen zijn aangekomen in Japan zien en beleven ze vooral hoop onder de plaatselijke bevolking ondanks armoede, angst en onderdrukking. Het spreekt vanzelf dat twee Europese jezuïeten niet voor altijd onopgemerkt blijven. De dreiging komt van de inquisitor Inoue Masashige (Issei Ogata.) Wat hierna volgt is de beklijvende lijdensweg van Patre Sebastião Rodrigues. Een door wanhoop, psychologische martelingen en eenzaamheid verwarde man die hevig twijfelt aan zijn eigen geloof en de "stilte" van het voortdurende zwijgen van zijn God. Alles prachtig in beeld gebracht. Want Martin Scorsese heeft zichzelf qua beelden en vormgeving werkelijk waar overtroffen. Zo mooi zijn de beelden! Ik had soms gewoonweg het gevoel alsof ik erbij was in 1643. Authentiek en adembenemend. En daarnaast haalt Scorsese bij iedereen het beste naar boven want Garfield, een in mijn ogen niet al sterke acteur oogt ook hier te clean, maar speelt ondertussen wel in deze film op de top van zijn kunnen en het zal waarschijnlijk de beste rol zijn die hij ooit zal spelen. Verder zijn vooral de cameo van Liam Neeson, die de complexe rol van sleutelfiguur Ferreira neerzet en Yôsuke Kubozuka als steeds terugkerende Kichijiro die opvallen. Het theologische magnum opus van Martin Scorsese is een film die onder de huid gaat zitten, zelfs voor mensen die niets met het geloof hebben. Daarnaast heeft de film ook nergens de drang om te bekeren. Een prachtige beklijvende onderhuidse film over een man en zijn God in een land dat tracht om te strijden voor behoud van zijn eigen cultuur.

#31 ? joolstein we zijn aan een nieuwe challenge begonnen hoor

Ah ja, thnxs! En aangepast.

Als ik nu al 31 films had gekeken was ik wel heel rap!

#02. The Girl with All the Gifts (2016) - Drama / Horror - 111 minuten - FTV - 23-01-17

3+2=5 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

64 stemmen: Te jong voor punten

http://s12.postimg.org/4sq5wta8d/The_Girl_with_All_the_Gifts_movie_poster.jpg

Aardige post-apocalyptische -film gebaseerd op een boek van Mike Carey (vooral bekent van Marvel Comics.) Zombie of zoals hier 'hongerige' zijn er in alle vormen,soorten en maten en overspoelen ons in series en films. Zo ook in deze film alhoewel toch net weer even anders. Duidelijk is dat het vleesetende en zielloze wezens zijn en op voorhand onze vijand maar wat als dat nu niet zo is? Wat als het monster een jong en intelligent kind is, dat ook nog eens mensen redt? Is het dan echt een monster of moet ze behandeld worden als een mens? Deze tweestrijd is dan ook de rode draad in film. En hierdoor leunt de film dus duidelijk meer op drama dan de horror. De setting lijken op die van ‘The Walking Dead’ en de 'hongerige' op de uit Engeland komende films 28 days/weeks. Echter heeft de film genoeg eigens om op te vallen tussen die als maar groter wordende dystopische zombiefilms. Daarnaast is door de aanwezigheid van de actrices Gemma Arteton en Glenn Close het acteerwerk zeer goed. Toch gaat de meeste lof naar het meisje Sennia Nanua want zijn speelt fantastische het intelligente zombie-kind.

--. Les Innocentes (2016) - Drama - 115m. (0p) - FTV (0p) - 56st. (0p) - 16/1/17 - 0p (totaal: 0 punt)http://fr.web.img4.acsta.net/newsv7/15/12/22/11/07/431696.jpg

Deze zag ik vorige week, maar ik gooi 'm maar doorheen (zonder punten), echt een sterke dramafilm. Het verhaal speelt zich af in een Poolse klooster vlak na W.O.II waarin de nonnen tijdens de oorlog nogal wat te verduren hebben gehad. Een arts (still) schiet hen te hulp. Het acteerwerk is zo uitmuntend dat je op den duur volledig vergeet dat je naar acteurs zit te kijken en het verhaal wordt dusdanig boeiend gebracht dat je elke minuut aan het scherm gekluisterd blijft. Beetje bij beetje wordt het verhaal van de nonnen ontsluierd wat meer dan eens een mokerslag oplevert. Het valt ook geen moment stil of in herhaling, het script weet de film constant in ontwikkeling te houden. Ook qua cinematografie valt er met deze prachtige winterse en bosrijke omgeving niets te klagen. Zeer aangenaam verrast, richting de 4,5*. Aanrader.

https://www.moviemeter.nl/images/cover/100000/100536.jpg

Beasts of No Nation (2015) – drama/oorlog – 137min – FTV – 383stem – 23jan2017 – 3pt – netflix

film van Cary Joji Fukunaga, heel beklijvende en sterke film die volledig onder je huid kruipt, op sommige momenten je naar de keel grijpt en een mokerslag geeft waar je een uur na de film nog van moet bekomen, zo goed als alles aan deze film is af, muziek, decor, omgeving en vooral de acteerprestaties zijn naar mijn mening pure klasse, het verhaal verteld over Agu een Afrikaanse jongen van een jaar of 12 hij ziet zijn vader en broer vermoord worden door het regeringsleger op verdenking van rebelie, daarna word hij gedwongen om zich aan te sluiten bij een rebellenleger, als kindsoldaat neemt hij deel aan de wreedheden van de burgeroorlog in zijn land, de enige houvast is zijn beste vriend Strike, samen proberen ze zo goed als het kan deze oorlog door te komen,.....

5*

1film/3Punten

#3. The Prime Time (1960) - FTV - 76 minuten - 1 stem - 23 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 9 punten)

De allereerste film die HG Lewis regisseert en dit onder het pseudoniem "Gordon Weisenborn". Een geweldige film is het niet geworden al toont hij wel potentieel. Duidelijk dat de nog beginnende regisseur aan het experimenteren was. Het leverde een film met lichte exploitatie-elementen op. Het verhaal is eenvoudig over een rebellerend tienermeisje dat op het slechte pad geraakt. De film focust zich echter vooral op haar vrienden die voor speurdertje gaan spelen. Behalve de criminele portretschilder zijn er eigenlijk geen boeiende personages. De detective die met het tienermeisje een geheim verhouding heeft, vond ik een heel zwak personage. Wat zijn rol was in het hele gebeuren blijft eigenlijk onopgehelderd. Aangezien tienermeisje Jean een zeer vervelend wicht bleek te zijn, vond ik het einde nog wel enigszins bevredigend.

arno74 wat een laag gemiddelde dan. Imdb is met 7,4 dan al veel verder. Valt me vaker op dat we maar een ploegje zure beoordelaars zijn met elkaar

The Revenant (2015) - MovieMeter.nl - 159 min - ftv - 3 punten.

Prachtige film over een man die tijdens een expeditie voor dood wordt achter gelaten door zijn mede-reizigers. De film begint meteen goed met een brute openingsscène. Zelden zo realistisch de onverbiddelijke natuur in beeld gebracht gezien. De film ziet er dan ook magnifiek uit, wat ook zeker te danken is aan het camerawerk. Leonardo DiCaprio maakt indruk in een fysiek zware rol, maar Tom Hardy mag ook zeker niet onvermeld blijven.

Totaal: 6 punten.

Op Rotten Tomatoes haalt het een score van 93/100 onder de critici en 86/100 onder het publiek. Gelukkig zijn er dus wel genoeg die de kwaliteiten van de film wel erkennen.

#03. A Monster Calls (2016) - Drama / Fantasy - 108 minuten - FTV - 23-01-17

5+2=7 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

34 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/272000/272357.300.jpg

Film van regisseur J.A. Bayona die bij mij vooral bekent werd met de zeer mooie film The Orphanage. Zo goed als die eerste vond ik deze tearjerker niet al werkt de combinatie met fantasie wel perfect. De vergelijking met El Laberinto del Fauno (2006) lig natuurlijk op de loer aangezien Guillermo del Toro aan de bakermat van Bayona's carriere stond. Echter is alleen de thematiek van de kinderen die in hun fantasie de wrange realiteit ontvluchten wat in beide films overeenkomt. Fantasieën bedacht door kinderen in films zijn zelfs bijna een waar subgenre denk aan: Paperhouse (1988) of Coraline (2009) of Heavenly Creatures (1994) en Labyrinth (1986) De realiteit wordt hier uiteraard vertegenwoordigt door een monster in de vorm van een grote boom die wel trekjes had van Groot uit de Guardians of the Galaxy en door de stem van Liam Neeson ook wel deed denken aan Treebeard uit Lord of the Rings. Via een Charles Dickens-manier bezoekt hij de jongen, wat soms best heftig en eng was. Het kan zijn dat mensen als eerste instantie op het verkeerde been worden gezet en de film afdoen als een kinderfilm. Maar de film is alles behalve kinderlijk, het is zeer volwassen uitwerking over een spirituele gids, die hand die je leidt door een crisis, maar dan wel bedacht door een jongetje. Helaas kan de film maar op één manier eindigen en juist die laatste 30 minuten druipt de drama ervan af. Een stoere combinatie van fantasie en een Kleenex-waardige film.

http://images.contentful.com/7h71s48744nc/27Xit5T9dOCYGg2O46MI8o/8db5a8f440a9a7c45d589a2281b0f507/hidalgo-review-image.jpg

Filmtitel, jaartal: Hidalgo (2004)

Speelduur: 136 min.

Genre: Actie, Avontuur, Western

Eigen score/beoordeling: 3*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 1e (140e)

Datum van kijken: 22-1 avond

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 3 (347)

Recensie:

Avonturenfilm over een Amerikaanse cowboy (Viggo Mortensen), die op uitnodiging deelneemt aan een paardenrace over lange afstand in de Arabische woestijn. Bij die bescheiden premisse blijft het niet: zo haalt regisseur Joe Johnston er een geschiedenisles bij (de slag bij Little Bighorn), en passeren talloze zijplotjes de revue (inclusief de haast verplichte romances). Het is jammer dat in de karakterschetsen stereotypering troef is. Oost en West staan zonder uitzondering met elkaar in contrast. Dat blijkt zowel uit het script als uit het costume design.

Gelukkig valt er visueel enorm veel te genieten. Dit is zo’n film die ik graag op het grote doek had gezien; de cinematografie is prachtig en het camerawerk is van hoog niveau. Dieren nemen een belangrijke rol in Hidalgo (en dan heb ik het niet alleen over paarden), en de manier waarop ze in beeld zijn gebracht zorgt voor de nodige extra waardering.

Nog steeds gaat Hidalgo gebukt onder de vlakke personages en het tamelijk conventionele scenario. Maar een redelijk ruime voldoende zit er door de mooie beelden wel in.

3*

http://archeravenue.net/wp-content/uploads/2016/10/thehandmaiden.jpg

Filmtitel, jaartal: Ah-ga-ssi (2016) (niet de tennisser!) ook wel the Handmaiden
Speelduur: 141 min.
Genre: Drama, Romantiek, Thriller
Eigen score/beoordeling: 4*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 2e (141e)
Datum van kijken: 23-1
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 6 (350)
Recensie:

Een imposant landhuis, in een combinatie van Britse en Japanse architectuur. Schuifdeuren en sleutelgaten, gemaakt voor wat geheim is of alleen in geheimenis bekeken mag worden. Erotische verhalen die verteld worden, maar de details een product laten van ieders verbeelding. Personages die bijblijven: twee vrouwen in hun zoektocht naar vrijheid en identiteit. Hun levens vervlochten door liefde en seksualiteit, maar ook door bedrog en intrige. Een perverse vulpenlikker. Een oplichter die zich de taal van de aristocratie eigen heeft gemaakt. Dan de technische vormgeving. De camera als personage, het huis zelf, zo lijkt het, soms ook. Ademend, zuchtend. Een voice-over die gedachten overdraagt op cruciale momenten. En een adembenemende cinematografie. Muziek die beroert als het moet en subtiel de achtergrond vult als het kan.

Minpunten zijn er zeker. In Parks dubbele vertelling -plottwists inbegrepen- kwam het tweede deel van zijn drieluik wat minder uit de verf. Sterker is het eerste deel; uitleg is er alleen in de gedachten van de kijker, verrassingen liggen nog in het verschiet. Ook in de slotfase wint een solide afwerking het van een alternatieve plotafwikkeling. Ik had gehoopt op meer- het bleef bij hopen.

Maar het mag duidelijk zijn dat ik meer Aziatische cinema moet gaan kijken.

Ruim 4*

P.s. drama zou toch weer de glorieuze rentree van baspls zijn? tip ik je meteen bovenstaande film.

Drama is een genre dat ik veel kijk en mijn watchlist bestaat voor een zeer groot gedeelte uit drama films, ik heb dus voor deze challenge een mooie lijst kunnen samenstellen. Alles op de lijst is beschikbaar op Netflix.

De lijst is een samenstelling van films uit de top 1000, films van bekende regisseurs en een aantal films / miniseries van buiten de VS waar ik veel van verwacht. Weinig opvulling zoals bij andere genres vaak in mijn lijst staat dus ik hoop en verwacht wat mooie scores te mogen uitdelen.

Om te beginnen drie films van Martin Scorsese. De oudere films Mean Streets (1973) en The King of Comedy (1983) die beiden in de top 1000 staan en het recentere Gangs of New York (2002) .

Andere films uit de top 1000 zijn:

In the Heat of the Night (1967)

Chinatown (1974) , Roman Polanski is een regisseur waar ik ontzettend nieuwsgierig naar ben.

12 Years a Slave (2013) , bewust altijd links laten liggen maar het wordt nu toch eens tijd.

21 Grams (2003) , Alejandro González Iñárritu is hier zo populair dat ik er toch eens meer van moet zien.

Andere Amerikaanse films zijn American Gangster (2007) van Ridley Scott, The Hurricane (1999) van Norman Jewison en The Big Short (2015) waar ik erg veel zin in heb.

De overige niet Amerikaanse films zijn:

Rustom (2016) uit India, Eva No Duerme (2015) uit Argetinië, La Conquête (2011) uit Frankrijk en Gandhi (1982) uit het Verenigd Koninkrijk.

De lijst wordt afgesloten met de een Britse en een Noorse mini-serie. Respectievelijk House of Cards (1990) en Kampen om Tungtvannet (2015) .

Ik heb er zin aan

Oorlogsfilms uit de VS trekken mij niet zo en zeker de oudere niet dus deze zal ik niet snel opzetten, dan blijft alleen Joyeux Noel nog over die lijkt mij zeker de moeite waard. Ga je die deze challenge kijken? Ben benieuwd naar je recensie

Denk niet dat ik er nu al aan toe kom, maar dan moet je de film voor later maar in je updates zetten

Voor een eigenzinnig (film) beeld van WO I zou ik je Paths of Glory tóch alsnog aanraden hoor... verre van pro-oorlog, als dat je dilemma mocht zijn. Daarnaast maar 85 minuten, dus even met je ogen knipperen en hij is voorbij. Recensie van mij is daar al wel te lezen, biedt misschien wat inleidende houvast.

Mean Streets (1973) |Drama |112 minuten | 23 Januari '17 | FTV|>250| 2 punten |6 totaal

http://images3.static-bluray.com/reviews/11996_5.jpg

De oudste film die ik tot nu toe zag van Scorsese en het is duidelijk dat hij door de jaren heen beter is geworden. Het enigzins vergelijkbare Casino is stukken sterker dan Mean Streets. Scorsese laat hier al zien dat hij fantastisch sfeervolle scenes kan produceren zoals de scenes in de bar, qua beelden en muziek is Mean streets absoluut een fantastische film. Het verschil zit hem in het plot en de personages, hier kan ik in Mean streets weinig mee. Ik leefde niet mee met de personages en het verhaal was verre van interessant en spannend. De fijne sfeer van New York en het flinke geweld zorgen voor een nipte drieënhalve ster.

Ik denk dat iedere filmliefhebber wel iets met het drama genre kan. IN zowat iedere film zit drama. Zonder drama is het ook maar een saaie bedoening. Naast horror vind ik drama het best te combineren met tal van andere genres. Maar zoals vaak is het vaak een kwestie van het verhaal of thema moet me aanspreken. Bij deze challenges ben ik evenwel al vaker op onbekende terreinen gegaan. Ik heb ook meer regisseur gerichte keuzes gemaakt zoals zoveel mogelijk niet-horrorfilms van HG Lewis bekijken en ik denk dat ik op het einde van de rit het merendeel van zijn oeuvre zal hebben gezien.

Hoewel het misschien niet meteen geestverruimend is om alles van een regisseur te zien waarvan misschien slechts 1/4 echt de moeite is en de rest om snel te vergeten, vind ik het toch interessant om een totaalbeeld te krijgen waar zijn kwaliteiten en wat hem absoluut niet ligt. Hoewel dat voor mij 100% zijn horrormateriaal is, blijft het leuk om te ontdekken wat hij daarbuiten nog heeft gemaakt en af en toe toch nog eens eentje te vinden die meer dan behoorlijk is (Moonshine Mountain voor mij).

Ondanks mijn grote liefde voor Pan's Labyrinth heb ik echter veel minder de neiging om alles van Del Toro te willen zien. Ik denk dat het probleem vooral is dat ik vaak de vergelijking maak met deze film en hierdoor te hoge verwachtingen heb. Ook zeggen mensen vaak het lijkt een beetje erop, maar alspuntje bij paaltje komt is het helemaal iets anders en ben ik dus alweer ontgoocheld.

Ik zou ontgoocheld worden als ik een exact dezelfde film zou zien. Maar als je op A Monster Calls doet moet je inderdaad geen Pan's Labyrinth verwachten (en dat is het ook niet), dan kom je misschien gewoon een mooie film tegen .

Wat blijven jullie mooie films opnoemen zeg! Of het zijn films die ik heb gezien, of het zijn films die op mijn lijstje staan, zoals Paths of Glory en Joyeux Noel (die wou ik eigenlijk met de muziekchallenge zien).

En Birdman ("arthouse"), en Biutiful (zwaar drama), en Babel en Amores Perros... geniet ervan!

Waarvan gezien: The Tree of Life (2011) (filosofisch arthouse), a Monster Calls, La Famille Belier (warme film), Festen (dogma), Jagten, Oldeuboi (als je die bedoelt, misdaadfilm), Requiem for a Dream (drugstrip), As It Is in Heaven, Cinema Paradiso en Incendies. Die laatste twee vergen meer concentratie en cafeïne door het wat mijmerende tempo . Allemaal degelijke films, ben benieuwd wat je van ze vindt. Alleen Requiem for a Dream lag mij niet, da's zo'n film waarbij ik paracetamol moet slikken .

En op mijn kijklijst: - The Handmaiden (2016), The Color Purple (1985), Lion, Moonlight, Fish Tank...

Omdat ik nogal dramafan ben heb ik al een berg gezien (inclusief mijn 200 tips ), komende weken ga ik deels voor klassiekers en deels voor de onbekendere films, zoals Manoel dans l'Île des Merveilles (1984), A Nagy Füzet (2013), Sakasama no Patema (2013), Kimi no Na Wa. (2016), Þrestir (2015). Een kleine greep, en dan dus ook klassiekers als The Night of the Hunter (1955), The Deer Hunter (1978), Paths of Glory (1957), Before Sunrise (1995) ... Heb bijna 500 dramafilms op mijn kijklijst

Inmiddels al 3 gezien en 3x 4* uitgedeeld... (registratie volgt wel een keer):

A Little Princess (1986)

The Perks of Being a Wallflower (2012)

Kauwboy (2012)

Alledrie top

The King of Comedy (1983) |Drama |109 minuten | 24 Januari '17 | FTV|>250| 2 punten |8 totaal

https://flavorwire.files.wordpress.com/2016/06/the-king-of-comedy4.png?w=1920

Dit is de vijfde samenwerking die ik zie tussen Scorsese en De Niro. Taxi Driver en Casino heb ik vier sterren gegeven en Mean Street en Goodfellas drieënhalve ster. De verwachtingen voor deze film waren dus niet gering, al scoort de samenwerking tussen Scorsese en DiCaprio gemiddeld (nog) beter bij mij.

Robert De Niro speelt zijn rol als Rubert Pupkin erg sterk, hij zet het personage zo overtuigend neer dat ik constant plaatsvervangende schaamte ervaarde als Pupkin zich weer liet leiden door zijn obsessie met Jerry Langford. Welke overigens sterk werd neergezet door Jerry Lewis.

Ik heb The King of Comedy als een deprimerende film over de vreemde hersenkronkels van een volledig geobsedeerd persoon ervaren, het is vreemd om te beseffen hoe ongelofelijk en onvoorwaardelijk fan sommige mensen kunnen zijn van hun idool. Ondanks de vele plaatsvervangende schaamte en de ongemakkelijke momenten ben ik blij met het einde waarin Pupkin zijn droom uitkomt. Het sluit de film fijn af. Misschien dat ik tijdens een herziening meer oog heb voor de komische kant van de film, ditmaal heb ik echter weinig kunnen lachen.

Obsession (1976) - MovieMeter.nl - 98 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Goeie film over een rijke zakenman wiens vrouw en dochtertje worden gegijzeld voor losgeld. Een verhaal dat goed in elkaar zit en waarbij de plotwending ook echt als een verrassing komt (zonder dat het onlogisch wordt). Wel wat traag en soms aan de langdradige kant. Het is zeker niet alleen vanwege de muziek van Bernard Herrmann dat je denkt naar een film van Alfred Hitchcock te zitten kijken.

Totaal: 9 punten.

Phil Spector (2013) - MovieMeter.nl - 92 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Matige film over de moord-rechtzaak tegen de wereldberoemde muziekproducent Phil Spector. Alhoewel redelijk interessant, concentreert de film zich iets te veel op de technische kanten van het proces. De excentrieke Phil Spector blijft hierdoor wat oppervlakkig (ondanks een verder prima rol van Al Pacino). Ook had de film best wat langer mogen duren. Hier had meer in gezeten, net geen 3.0 sterren.

Totaal: 12 punten.

Neen ik bedoel ook niet dat ik een kopie wil van Pan's of andere films die me aanstaan.
Ik had bijvoorbeeld hoge verwachtingen van Bridge of Terabithia. Misschien ook wel iets voor jou joolstein? Klonk echt als een film die helemaal in mijn straatje zou passen. Het klonk bijna als Narnia. Uiteindelijk had het toch weinig met fantasy te maken. Zeker geen slechte film, maar niet wat ik zocht en als het leukste karakter dan ook nog eens het loodje legt vond ik het al helemaal niet meer plezant.
'A Monster Calls' lijkt me ook een beetje Terabithia stijl als ik lees dat het voor dat jongetje vooral een vlucht is van de drama's in het echte leven. Voor Ofelia is dat uiteindelijk ook wel zo, maar de fantasiewereld is ook niet zo rooskleurig. Ik ben dan ook overtuigd dat de fantasiewereld er ook echt is ondanks dat enkel Ofelia deze kan zien. Maar dat is natuurlijk mijn interpretatie van het verhaal. Daarom vind ik Paperhouse ook zo een goede film. Dat jongetje dat Anna ontmoette in haar dromen was geen hersenspinsel, hij was echt. MirrorMask past ook wel in dat straatje al vond ik die een beetje te surrealistisch om echt een diepe indruk op me na te laten.
Ik ben ook niet zo direct fan van verhalen waarbij het gevaar (bijvoorbeeld monster) achteraf slechts in het hoofd blijkt te zitten, een metafoor is voor een onverwerkt trauma, verdriet. Sucker Punch die ik onlangs had genoeg metaforen, maar de gevaren waren er wel wel degelijk. Dat is ook de reden waarom ik films zoals The Babadook aan mij laat voorbijgaan.

Oh ja en ik kijk zeer uit naar jouw recensie van A Little Princess (1986)

MirrorMask gaat dan ook bij mij op de lijst . Bij Terabithia (2007) is er weldegelijk fantasie, binnen de werkelijkheid, maar die fantasie speelt zich echt in de verbeelding af van de kinderen zonder dat dit middels CGI wordt getoond of zo, je moet echt met je verbeelding in hun fantasie meegaan. In die zin is de prachtige poster van Terabithia wel wat misleidend omdat je echt een fantasiewereld zou verwachten, terwijl die alleen uit hun spel en verhaal blijkt.

A Monster Calls (2016) is dan niets voor jou denk ik, je verwachtingen kloppen wel aardig, hopelijk draait dat ooit en waag je je er wel aan, maar dan moet je natuurlijk wel zin hebben. Het monster is in die film spreekwoordelijk maar wordt meerdere malen wél getoond in de nachtmerries van het jongetje, de film gaat ook gepaard met animatie i.p.v. alleen CGI, wat sommigen is tegengevallen zoals je bij die film kunt lezen. Ook zijn die animaties (=nachtmerries?) aanvankelijk lastig te plaatsen, het lijken wel verhalen met een wat nare moraal (de film is ook niet voor kinderen bedoeld). Dat krijgt later wel een plaatsje trouwens, ze hebben weldegelijk een doel, maar aanvankelijk kan dat de kijker wel afschrikken.

Wat The Babadook (2014) betreft, denk ik wel dat je verwachting verkeerd is. Of het monster echt is of niet boeit niet zo, in die spookfilm is ie echt. Wel gehyped hoor, bij mij scoorde die 2,5*, geen meesterwerk dus, maar als horrorliefhebber zou ik als ik jou was er wel een keertje aan beginnen. Valt ie tegen, jammer dan. Duurt maar 90 minuten.

Recensie A Little Princess (1986) volgt nog, het is een sprookje die me erg aanspreekt en een film die mij i.i.g. (net als de remake ervan die ik eerder zag) een beetje sprakeloos laat. Daar moet ik dus nog even de tijd voor maken. Had ik ook bijvoorbeeld met Il Ladro di Bambini (1992) (4*) en Turtles Can Fly (2004) (4*), films die me echt raken en sprakeloos hebben achterlaten waardoor mijn recensie uitblijft... Zo zijn er wel een aantal films die bij mij hoog scoren terwijl ik geen bericht heb achtergelaten, maar bij A Little Princess komt ie er dus wel anders geen punten!!!

#04. Amsal (2015) - Drama / Thriller - 140 minuten - FTV - 24-01-17

7+3=10 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

29 stemmen: Te jong voor punten

http://epaper.bjnews.com.cn/images/2015-07/09/C01/lisc5723_b.jpg

Assassination zoals de Engelse titel luid is vooral een historische actie-film en zeer goed bioscoop vermaak. Centraal staan de jaren '30 een prima en dankbare periode om een film in te laten afspelen. Japan had Korea geannexeerd en rond de jaren '30 kwamen de Koreanen meer en meer in opstand. Het verhaal is redelijk simpel: het ombrengen van commandant van het Japanse leger Kawaguchi en Koreaanse industrieel Kang In-guk. Hiervoor worden vrouwelijk scherpschutter Ahn Ok-yun (Gianna Jun Ji-hyun), militair Chu (Cho Jin-woong) en explosieve specialist Hwang (Choi Dok-mun) ingeschakeld. Echter door de meerdere subplot wordt de film complexer. Zo zijn er nog de huurmoordenaar, het excuus voor de romantische noot, Hawaii Pistol (Ha Jung-woo) en zijn side-kick met gigantische snor (Oh Dal-su). Een logische rotzak in de persoon van Yeom Seok-jin en dan is er nog het subplot over een tweeling. Hiermee is Gianna Jun Ji-hyun direct te spil van de film en ik moet zeggen naast een zeer mooie vrouw droeg ze ook de film en acteerde ze zeer goed. Prima actiescènes, een vleugje humor, vlot vertelt verhaal en leuke karakters maken het tot een heerlijke film.