Genre/Thema Challenge

Big Hero 6 (2014) - Actie (IMDb) - FTV - 102 minuten - 250+ stemmen - 2 punten - 07/01/2016 (totaal 10 films, 34 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/93000/93476.300.jpg

Redelijke animatiefilm uit de stal van Disney, zich afspelend in de (nabije) toekomst. Om maar op een paar positieve noten te beginnen, Big Hero 6 zag er geweldig geanimeerd uit. Al had de film toch vaak mindere momenten, het waren tenminste wel fraai uitziende mindere momenten. De microrobots van Hiro waren ook gaaf en gaven regelmatig aanleiding tot spectaculair uitziende beelden, al moet ik zeggen dat ik Hiro zelf een irritant ventje vond. Hoe dan ook, zeker het eerste uur is Big Hero 6 een redelijke kijkbeurt - qua humor en verhaal niet heel bijzonder, maar het kijkt lekker weg. En Baymax is wel een tof karakter, die eigenlijk het verschil maakt voor deze film. Maar de laatste drie kwartier zijn dan wel weer een beetje jammer, waarin BH6 wel erg overduidelijk in gaat haken op de superheldenfilmhype en transformeert in een soort van geanimeerde kinder-Avengers. Om Baymax rond ik het naar boven af, 3.5*.

Lat Sau San Taam (1992) - Actie - FTV - 128 minuten - 250+ stemmen - 3 punten - 07/01/2016 (totaal 11 films, 37 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/900.300.jpg

Na de eerste scene weet je al wat voor film dit gaat worden: een harde actiefilm waarin de lijken je om de oren vliegen. Lat Sau San Taam (oftewel Hard Boiled) doet dat wel op bijzonder goede en fraaie wijze, en met name de choreografie van de actiescenes is geweldig gedaan. Hard Boiled gaat over de Dirty Harry-achtige politieman Tequila (Chow Yun Fat), die samen met de door Tony Leung gespeelde undercoveragent Alan strijdt tegen bloeddorstige triades - beiden spelen sterk, en tussen al het lompe geweld is er nog genoeg karakterisatie om de personages niet geheel van bordkarton te laten lijken. Ook de bad guys als Mad Dog en Johnny Wong zijn voldoende uitgediept voor een film als dit. Dit is een actiefilm zoals een actiefilm hoort te zijn: uitstekend gefilmde shootouts, lomp geweld, en een prima pacing waarbij af en toe heel even op de rem wordt getrapt om daarna weer vol gas te geven. En vrachtwagenladingen aan lijken natuurlijk. Ik heb gelezen dat er in Hard Boiled 307 mensen on-screen doodgaan, en dat klinkt wel als een plausibel aantal. Dit is een John Woo van beduidend hoger kaliber dan de slechts redelijke films die ik van hem heb gezien uit zijn Amerikaanse periode. 4.0*

#10. Kozure Ôkami: Meifumadô (1973) - Actie / Drama - 89 minuten - FTV- 08-01-17

26+3= 29 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

40 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/18000/18138.300.jpg

Een jaar later pakte regisseur Kenji Misumi de draad weer op met het vijfde deel. In dit vijfde deel krijg Ogami Ittō te maken met vijf zelfmoord-krijgers (Ittō is natuurlijk geen match voor ze, vandaar zelfmoord!) die alle een gedeelte van de opdracht en beloning aan hem geven. Daarnaast is er nog de mooie dame Hamachiyo die hem ook inhuurt. Door al die intriges moet er dus heel wat afgemoord worden voor de Ronin. De eerste is een Monnik die een soort boeddha-Jedi-Samoerai gedachtetruc bij hem doet. Hierna komt naar mijn mening het mooiste stukje uit de film, als de kleine Daigoro in een verlaten steeg de dievegge Oyô tegenkomt. En als goede zoon van zijn vader zijn mond houdt ondanks alles wat hij moet ondergaan. Het is een van de spaarzame momenten dat er minder actie is en er iets dieper op het karakter van Daigoro in gegaan wordt. Gelukkig is dat bloed en gechoreografeerde gevechten er wel,al kampt deze film vooral met de afwezigheid van een paar ingrediënten zoals de kinderwagen, hij is er wel maar wordt minder gebruikt, en het ergste van allemaal Waar zijn de boobs?

#11. Kozure Ôkami: Jigoku e Ikuzo! Daigoro (1974) - Actie / Avontuur - 83 minuten - FTV- 08-01-17

29+3= 32 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

36 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/18000/18128.300.jpg

Zesde en tevens laatste film in Lone Wolf and Cub reeks. Al is er nog wel een film uit 1980 maar die schijnt alleen maar een soort bloemlezing te geven van de bloederige hoogtepunten uit deel 1 & 2. Natuurlijk staat die wel op het lijstje om te gaan kijken! Enfin het is inmiddels 1974 en was het tijd voor deel 6. Wel weer een andere regisseur, en ditmaal kreeg Yoshiyuki Kuroda de eer. De man heeft alleen twee Yokai Monsters films op zijn naam en dan deze Baby Cart. Nu is dit gelukkig wel een zeer goede film. Naar de schermutselingen met Yagyū Retsudo in voorgaande delen werd het wel eens tijd voor een treffen met de man. Maar voordat het zover is word er eerst nog Kaori de jongste dochter van de Yagyū met haar jongleer-stijl op Ogami Ittō afgestuurd. En een buitenechtelijke zoon die bij de Tsuchigumo-clan is aangesloten. Een clan die in de bergen woont en een soort occulte ninja's met demonische spinnenkracht bezitten. En dan is de film bijna aan zijn eind, maar niet voordat we de traditionele climax hebben gehad! En wat voor één? Een stel prachtige gevechten en scenes met sleeën die niet misstaan hadden bij James Bond. Geen idee waarom er uiteindelijk dus niet nog meer films zijn uitgekomen want ook dit deel is niet afsluitend. Wel is dit het einde van een prachtige reeks!

# 2 - Shooter (2007) - Actie - 124 minuten - FTV - 8 januari 2017 - 3502 stemmen - 3 punten - totaal: 5 punten

http://s2.dmcdn.net/fDfVU/526x297-VgJ.jpg

Bij het kijken naar een actiefilm moet je het verstand op nul zetten. Als je teveel gaat nadenken over de onlogische plotwendingen, de bordkartonnen karakters, de vele bloederige moorden en de onverslaanbare hoofdrolspeler, zul je weinig plezier beleven aan dit genre. Over het algemeen heb ik daar weinig moeite mee, maar bij deze film wel. Dat komt voornamelijk, omdat ik de humoristische ondertoon mis. Deze film neemt zichzelf veel te serieus. De ongeloofwaardigheid neemt werkelijk debiele vormen aan. Toch is het niet alleen kommer en kwel. Mark Wahlberg is een geschikte hoofdpersoon voor het genre. De regisseur Antoine Fuqua weet hoe hij een goede actiescène in elkaar moet zetten. Ik heb me zeker niet verveeld. Daarom een klein zesje.

Vermakelijk is sowieso het allerlaatste woord wat ik zou gebruiken om Eden Lake te omschrijven...

Dit werk van Wan, zo buiten de horrors om, trok mijn aandacht nog niet zo. Laat ik voorlopig dus nog even voor wat het is.

Geen fan van 'the Conjuring' dus, neem ik aan? Zonde

http://www.theuncool.com/wp-content/uploads/2011/03/once.jpg

Filmtitel, jaartal: Once (2007)

Speelduur: 85 min.

Genre: Drama, Muziek, Romantiek

Eigen score/beoordeling: 3,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 3e (125e )

Datum van kijken: 5-1

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 8 (312)

Recensie:

Een échte muziekfilm. Veel singer-songwritermateriaal, dat voor de verandering eens het drama inluidt (in plaats van andersom). John Carney's debuut is qua opzet kinderlijk simplistisch, maar weet wel te raken. Dit is een film over twee mensen die leven van, voor en door muziek. En dat voel je.

Glen Hansard en Marketa Irglova zijn van zichzelf geen acteurs. In Once moeten zij het dan ook vooral hebben van hun uitstraling, muzikaliteit en van de natuurlijke wijze waarop hun relatie geleidelijk vorm krijgt. Ontroerend om te zien hoe één liedje zoveel teweeg kan brengen (Irglova achter de piano in een bijruimte van de studio). Fijn om nu eens on screen de vertolking van een van mijn meer favoriete popliedjes (Falling Slowly) te zien. Vooral Hansard blinkt uit met zijn rauwe stem, die ik al vaker hoorde op zijn popplaten die ik zo nu en dan opzet.

De speelduur had langer gemogen, en de cinematografie was wel erg kaal, maar inhoudelijk schuilt er veel kracht in de eenvoud van Once. Een enkele gezichtsuitdrukking, een kleine tekstuele verwijzing naar een groots menselijk thema. Het heeft weinig om het lijf, maar draagt veel betekenis met zich mee.

Sing Street (2016) was leuker, diverser en kleurrijker, maar veel dichter uit het hart gegrepen dan Once zal ik ze in dit genre waarschijnlijk niet zo snel tegengekomen.

Niet al te hoogstaand, maar wel pakkend en prettig om gezien te hebben.

3.5*

Puur toeval trouwens arno74, zo te zien had jij eenzelfde kijkplanning

http://d2kv389z282s26.cloudfront.net/wp-content/blogs.dir/1/files/2016/05/Assassins-Creed-film-panorama.png

Filmtitel, jaartal: Assassin's Creed (2016)

Speelduur: 115 min.

Genre: Actie, avontuur, sf

Eigen score/beoordeling: 1,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 4e (126e )

Datum van kijken: 6-1

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 10 (314)

Recensie:

Mijn twijfels groeiden en groeiden, de afgelopen weken. Toen ik hoorde dat deze film er kwam, was ik een stuk enthousiaster. Dat was niet zozeer omdat ik een liefhebber van de games ben. Ik heb ze nooit gespeeld, en ben überhaupt geen fanatieke gamer. Maar van de mystieke, laatmiddeleeuwse achtergrond en de veelheid aan historische referenties werd ik toch wel warm. Zo’n storyworld trekt me dan toch nog iets meer dan die van bijvoorbeeld Warcraft.

Toen de trailer uitkwam, moest ik mijn enthousiasme toch al wat temperen. De indruk van een doorsnee, overgeproduceerd actie-vehikel drong zich op en verliet mijn gedachten tot afgelopen vrijdag niet meer. En nu ik Assassin’s Creed gezien heb, kan ik eigenlijk alleen maar inhaken op dat negatieve beeld.

Regisseur Justin Kurzel heeft het zich niet gemakkelijk gemaakt. De storyworld van de Assassijnen en de Tempeliers leent zich uitstekend voor een game, of voor een boekenserie desnoods. Maar voor een op zichzelf staande film….In een sneltreinvaart moeten we ons zien in te leven in de wereld van Callum Lynch (Michael Fassbender), die de spil wordt in een eeuwenoude strijd tussen twee gezworen broederschappen. De Assassijnen en, het kon ook bijna niet anders, de Tempeliers. De heilige graal waarom het hele plot draait: een mystieke ‘apple of Eden’, die de macht zou hebben om te beschikken over de vrije wil van mensen en zo impliciet af te rekenen met het begrip ‘geweld’. Om het allemaal nog lastiger te maken wordt die strijd niet gestuurd vanuit het verleden, maar vanuit het heden. Callum Lynch is de speelbal van een soort laboratorium-Illuminati (onder leiding van een vileine Marion Cotillard), die Lynch wil gebruiken om de appel te pakken te krijgen. Hun hulpmiddel: een enorme machine, de Animus, die Lynch in staat stelt de geest van zijn vijftiende-eeuwse voorvader over te nemen. In het Spanje van 1492 mag ‘assassin’ Lynch het opnemen tegen de Tempeliers, komt de inquisitie voorbij, en zien we in het heden hoe Cotillard en opper-overste Jeremy Irons (haar vader dus) een snood plan smeden. Volgt u het nog?

Ik moet zeggen, als het scenario niet zo ontzettend warrig was geweest, had het verhaal misschien nog best potentie gehad. Het probleem met Assassin’s Creed is echter dat de film een lege huls is van beperkt functionele actie, ogenschijnlijke willekeur en oppervlakkige dialogen. De enige credits die vergeven kunnen worden hebben betrekking op de uiterlijke aankleding; het production design, de kostuums, de redelijke choreografie van de gevechten. Maar daarbuiten voelt deze film in alle opzichten aan als een verplicht nummertje voor de hoofdcast. Een gevalletje makkelijk cashen, met acteurs die overwegend verdwaald ogen en volledig op de automatische piloot acteren. Ach, wat wil je ook, met zo’n script.

Toegegeven, als niet-gamer is het voor mij gemakkelijker hier veel kritiek op te uiten. Het zou best kunnen dat de film vol zat met subliminale intertekstualiteit en referenties, die ik als leek in de storyworld niet oppik. Wat ik echter wel weet, is dat ik, mocht ik een fervent gamer, zijn geweest, geen genoegen had genomen met de overdaad aan platte actie en oppervlakkigheid. Als je een narratief als dat van Assassin’s Creed zo behandelt, loopt het gegarandeerd verkeerd af.

Een gemiste kans dus, en één van de eerste debacles van 2017.

1.5*

Op m'n site

https://hbkbrokemyhart.files.wordpress.com/2015/03/john-wick-the-continental.jpg

Filmtitel, jaartal: John Wick (2014)

Speelduur: 101 min.

Genre: Actie, Thriller, Misdaad

Eigen score/beoordeling: 2,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 5e (127e )

Datum van kijken: 7-1

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 12 (316)

Recensie:

Het prototype revenge-film. Maar voor geruime tijd wel erg vermakelijk. De opbouw in het eerste halfuur is aardig, waarna het verhaal toewerkt naar een cinematografisch hoogtepuntje in de nachtclub. Daarna takelt het helaas wat af. De herhaling wordt troef en in het laatste halfuur geloofde ik het eigenlijk wel. De noodzaak voor deel twee zie ik niet, maar ik zal ‘em denk ik wel meepakken. Al is het alleen maar omdat het op z’n tijd wel aardig is Keanu Reeves voor moderne Rambo te zien spelen.

2.5*

Nashville (1975) - Muziek - FTV - 159 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 08/01/2017 (totaal 12 films, 41 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2960.300.jpg

Nashville begon nog zo sterk. Het eerste half uur a een uur heb ik genoten van een fascinerende inkijk in een wereld waar ik niet zo bekend mee ben - Nashville, Tennessee in de jaren '70, centrum van de country. De film is een soort van mozaiek waarin het wel en wee van ontzettend veel personages wordt gevolgd over een aantal dagen, die allemaal op een bepaalde manier met elkaar verweven zijn. En om nog iets meer inkijk in het gedachtegoed van Tennessee van toen erbij te halen, wordt de film gesitueerd rond een politieke primary, waar de populist Hal Philip Walker een voorverkiezing probeert te winnen. Het geeft een leuk tijdsbeeld, en er is een breed scala aan personages dat gevolgd wordt. Maar het blijkt ook een wereld waar ik weinig affiniteit mee heb, veel personages die me weinig interesseren, zelfs al zie je hun persoonlijke sores, en met hun ambities en beweegredenen kon ik me zelden identificeren. Om maar niet te beginnen over de muziek, waar ik spontaan jeuk van krijg. Nu is het altijd nog wel goed om een inkijk te krijgen in een andere leefwereld, misschien wel juist als je ze niet begrijpt, maar hier was mijn interesse in het wel en wee van de personages grotendeels wel weggeebt na een uur, laat staan dat het me drie uur kon boeien. Ook na die tijd kwamen er nog regelmatig fraaie scenes voorbij (het desastreuze optreden van de serveerster/zangeres die uiteindelijk een stripact oplevert, Barbara Jean achter de schermen, de eindscene), maar het duurde wat mij betreft veel te lang om de aandacht er volledig bij te kunnen houden. Ik rond het naar boven af, maar het had nog veel hoger kunnen eindigen: 3.5*.

Ja, vermakelijk was niet het juiste woord om Eden Lake te beschrijven. Ik wilde zeggen dat Eden Lake nog belachelijker en onrealistischer overkwam, hetgeen mijn kijkervaring niet ten goede kwam. Men zegt wel dat het juist de bedoeling was om de kijker te schokken en ongemakkelijk te voelen. En bij de meeste mensen lukte dat wel. Ik stoorde me teveel aan al die toevalligheden en de naar mijn gevoel onrealistische handelingen van de karakters. Dus voor mij kwam het niet zo erg realistisch over.

Neen, geen fan van The Conjuring, waarom zou ik ook. Het is voor mij zo generiek als en formule horror als maar kan zijn, luid, in your face en voorspelbaar. Ik vind het zonde ja, maar niet omdat ik weiger zijn talent te herkennen of hem een slechte regisseur zou vinden. Wan heeft duidelijk talent maar die liggen naar mijn gevoel niet in de horror. Maar als je The Conjuring een meesterwerk zou vinden, misschien toch ook een kans geven aan de oudere Haunted House films.

Sorry als ik misschien beetje snob overkom maar voor mij staat Wan zijn oeuvre voor mainstream, gelikt en geeft de grote massa zoals ze het vragen. Veilig, nooit buiten de comfortzone, gebrek aan durf. Nu goed het an ook eenvoudigweg zijn stijl zijn die me totaal niet ligt. Als horrorfan voeltvoor mij het succes van Wan nogal dubbel. Natuurlijk is het fijn om de interesse voor de niet-genre fans aan te wakkeren. Maar er zijn sommigen die dan hun neus ophalen voor de horror die niet datzelfde pad volgt. Ik zou ook liever meer praten over de minder bekende stuff maar uiteindelijk moet ik vaker gaan uitleggen waarom ik de mainstream maar niets vind. Niet dat ik expres tegen de richting in wil roeien, het zou voor mij ook gemakkelijker zijn om mee te doen in de lofzang, maar zo zit ik niet in elkaar. Jij mag natuurlijk denken dat ik een cultuurbarbaar ben om The Conjuring niet goed te vinden en dat ik de schoonheid of briljante er niet van kan zien. Ik ga daar heus niet van wakker liggen hoor.

Uiteindelijk heb ik vooral geleerd dat de beoordeling en ervaring van een film heel erg subjectief is.

alexspyforever neuh, ik zit niet zo in elkaar dat ik moeilijk ga doen als mensen iets afkeuren wat ik zelf goed vind smaken verschillen immers. Slechter kan ik tegen non-argumenten, aantoonbaar slechte argumenten (en ja, die zijn er wel, if it's on to me ) of mensen die iets afkraken na het voortijdig te hebben afgezet. Hier niet ter sprake, want je verklaart je nader en volgens mij heb je dat ook al wel eerder gedaan bij (ik meen) Saw. Die ik toen ook niet zo denderend vond

Mijn waardering voor the Conjuring zal wellicht wel ergens iets van doen hebben met het feit dat ik geen genre-geek ben (het is al uitgebreid aan de orde gekomen). Bij drama en actie bijv. val ik al zoveel sneller over het 'kleuren binnen de lijntjes'. Toch kan dat het niet helemaal wezen, the Conjuring vond ik écht goed. Sfeer, camera, spanningsopbouw, karakterontwikkeling, zelfs het verhaal. Ik heb m'n recensie er nog eens bij gepakt (klik hier), en die bevestigt dat nog eens (voor mezelf).

Overigens herken ik je puntjes over het 'dingen moeten uitleggen' wel, er zijn tegenwoordig ook zat recente releases die het bij mij moeten ontgelden, en dat moet ik dan ook aan enthousiaste leeftijdsgenoten uit gaan leggen (zoals bij Assassin's Creed nu, zie hierboven).

Terwijl ze van het meer obscure, vaak betere werk nog nooit gehoord hebben.

Ik vind het een goede recensie. Het is duidelijk dat de film jou wel goed heeft gewerkt en dat is goed. Ik ben het eens dat de jump scares niet zo blatant zijn als andere (Insidious die is over the top op dat vlak) al blijf ik erbij dat de beste paranormale horror zijn die het niet zo van jump scares moeten hebben maar vooral van de sfeer die wordt gecreëerd. The Innocents, The Haunting, The Legend of Hell House, Burnt Offerings hebben er geloof ik niet 1 maar vind ik heel sterk. The Others is ook meer atmosferisch en de weinig schrikmomenten zijn ook weer niet in your face. Bjj The Conjuring begon het veelbelovend al had ik helaas al meteen geraden dat de hond al snel het loodje zou leggen met die clapping game. Niet veel later begon de typische Wan show weer, met geluiden, plotse verschijningen die hij en zoveel andere ook al doen. Ook dat het een allegaartje was van vanalles (ene moment paranormaal, het volgende moment bezetenheid, de pop Annabelle die belangrijk lijkt maar dan toch weer niet en dan exorcisme door de Warrens die er eigenlijk niets van kennen). Dat kwam zo een beetje over van ofwel weet ie niet wat voor thema het is of wil hij voor ieder wat wils in stoppen en terwijl overal leentjebuur spelen. De portie sentimentaliteit op het einde was voor mij echt wel de doodsteek. Al was het grootste facepalm moment voor mij toch wel met de haren gesleurd worden door de kamer door een onzichtbare geest, knip staartje af. Geest weet niet meer wat doen.

Alweer het blijft allemaal subjectief. Jij zegt eng en goede spanningsopbouw, ik zeg cliché en voorspelbaar. Jij zegt goed verhaal en karakters, ik zeg mij boeide geen voor geen meter. Ik vond de Warrens arrogant (en in het echt waren het eigenlijk oplichters) en over de familie kwam ik ook niet veel te weten om veel met hun mee te leven. Misschien een leuke poging om het verhaal te vertellen vanuit het standpunt van de spokenjagers, maar persoonlijk had ik het toch liever vanuit het standpunt van de familie gehad. Die vond ik dan toch sympathieker. Het zal wel aan mij liggen, maar Wan slaagt er eigenlijk voor mij niet in om een band te scheppen tussen kijker en karakters. Het blijft te afstandelijk. En dat geldt niet enkel voor The Conjuring. Uiteindelijk kan ik elke film van Wan weer samenvatten als: goed op het visuele vlak en actie, maar de rest van de formule is weer hetzelfde gewoon een andere verpakking. Dat ik hem totaal niet kan smaken maakt van hem zeker geen slechte horrorregisseur, maar ik kan me soms wel druk maken dat mensen zeggen dat hij de beste is of dat hij iets vernieuwends bracht of een nieuwe standaard heeft gezet waar men niet meer mag van afwijken. Ik huiver al bij de gedachte van dat laatste. Als dat de nieuwe norm zou worden, krijg ik nog meer zin om terug te grijpen naar films van voor dit decennium.
Nu goed denk dat we elkaar wel begrijpen nu, altijd leuk om hierover te discussiëren ook al liggen onze standpunten mijlenver uiteen

#5 - Kirot (2009) - Drama/Actie - 102 min - 81 stemmen - FTV - 08/01/2017 - 3 punten (subtotaal 15 - totaal 129)

Sporen van Nikita (1990) en Point of No Return (1993) maar het was vooral Lilja 4-ever (2002) die ik in gedachten had - een film die in m'n top 10 staat.

Tenzij in geval van concert of vergadering of een andere 'uitstap' is mijn avondeten geen boterhammen of frieten rond 18u, maar een pot soja-yoghurt met muesli en iets van vers fruit erin zo rond 22u; en dan zit ik een half uurtje naar een film te kijken.
Het avondeten werd in dit geval echter een minuut of tien uitgesteld: de openingsscène is bijzonder pakkend, greep me bij de keel, m'n honger en goesting waren eventjes ver te zoeken. De wetenschap dat dit in grote delen van de wereld nog steeds real life-toestanden zijn...

Wat volgt is een sterke en meeslepende thriller, maar vooral een drama, over een meisje dat van de prostitutie wordt overgeplaatst naar een 'job' als moordenares; en hoe ze daar probeert uit te raken.

Nauwelijks actie (de reden van de lage score op zowel MM als IMDB, zou ik denken: veel kijkers verwachten allicht de aangekondigde actiefilm), en wanneer die er de laatste tien minuten toch komt, is dat meteen ook het zwakste punt van de film. Galja schiet een portie maffiosi neer, wordt zelf neergeschoten, maar geen politie, geen hulpdiensten, niemand die iets doet, zelfs niet de politie of hulpdiensten verwittigen...

Beetje jammer, maar hoe dan ook: een sterk en aangrijpend drama !

alexspyforever, zo is dat, ik mag de twistappel graag opwerpen, als het maar respectvol blijft

Je zult mij niet direct in superlatieven horen spreken over Wan, of het moet zijn bij een specifieke film. De twee Conjurings staan al snel tegenover Saw en toch ook wel Insidious, die ik al aanmerkelijk minder vond.

Ik ben het wel met je eens dat sfeer soms veel meer kan doen. Niet voor niets deed the Others het ook goed hier.

Die Warrens interesseren me mateloos, dat scheelt. Je zegt heel rechtlijnig dat het oplichters waren, ik weet dat nog zo net niet. Dit lijkt me puur een kwestie van geloven of niet geloven, zonder dat zeker is dat hier altijd oplichting en manipulatie in het spel was. Ik vind zowel Wilson als Farmiga erg sterk, in beide films. Dus dat werkt eraan mee dat ik het juist wel prettig vond vanuit hun perspectief mee te kijken.

Tot slot, het is inderdaad zo dat de clichés the Conjuring aan het einde wat de das omdoen. Het eerste uur vond ik ook superieur wat dat betreft, en in de eindfase was de spanning ook wat weg voor mij. Zie dat ik dat in m'n recensie niet vermeld heb.

Het gekke is dat ik jullie beide gelijk moet geven! Alex argumenten kloppen allemaal waarom Wan nooit in mijn lijstje van goede regisseurs zal komen. Echter zijn films vond ik toch ook goed en sluit dat meer aan bij tbouwh. Kanttekening hierin is dan wel dat ik het vanuit het standpunt bekijk dat dit een pure popcorn horror was. Geen echte Horror dus. En dat het op het grote doek het er waarschijnlijk fantastisch eruit moet hebben gezien. Ikzelf heb datzelfde gevoel als Alex ook bij bijvoorbeeld J.J. Abrams. Veel mensen zijn erg lovend over hem maar ik heb helemaal niets met hem en ik zie zoveel dingen in zijn film niet kloppen of zo erg simplistische overgebracht worden.

Is het probleem van films van dit decennium niet dat er veel commerciëler wordt gedacht? En zijn de megabudgetten daar dan niet misschien de oorzaak van? Een tegenvaller qua bios bezoek mag/kan bijna niet? Het lijk soms ook dat ervoor dit decennium veel meer films werden gemaakt? De productie lag naar mijn gevoel veel hoger. Daarnaast mocht er misschien ook veel meer? Nu moet het volgens mij allemaal best veilig gebeuren? (bioscoopfilms zeker)

alexspyforever Wat zijn volgens jou goede Horror-regisseurs van dit decennium?

tbouwh Ik ben ook benieuwd naar wat jij goede Horror-regisseurs van dit decennium vind om eens te zien waar de verschillen bij jullie liggen?

alexspyforever, joolstein. Ik denk niet dat er per se veel commerciëler gedacht wordt. Commerciële releases dateren al van (met name) de '70s, toen het hele bioscoopseizoen ineens opgebouwd werd om de high concept-films (Jaws, SW). En daarvoor had je natuurlijk de big-budgets (grote Bijbelspektakels als the Ten Commandments en Ben-Hur bijvoorbeeld) die maandenlang draaiden en telkens van de ene naar de andere stad werden overgeheveld.

Wat natuurlijk wel in de lift is, betreft de internetmarketing en de reclamebusiness. Daar gaat zo veel geld in om dat het bij de releases in toenemende mate draait om de marketing, trailervertoning etc. in aanloop naar een film. Zelfs specifieke filmgerelateerde reclames blijven je niet bespaard. Kijk maar naar hoe dat bij Batman vs. Superman ging...

Wat dat voor de Horrors betekent? Hoe enger, hoe beter, denk ik. Hoe 'goed' de scares zijn is minder belangrijk dan of ze je laten schrikken of niet, en of de films eng is. Wat dat betreft denk ik dat sfeerhorrors wel op hun retour zijn, omdat het grote publiek daar misschien minder op zit te wachten nu. Anderzijds draait the Conjuring wat mij betreft ook voor een heel groot deel op sfeer.

Oh, en wat de regisseurs betreft, dan zou ik even door m'n stemmen moeten struinen. Zo enorm veel horrors heb ik helemaal niet gezien uit dit decennium. Ben ook nog echt een beginneling in dat genre en het heeft ook nog niet mijn voorkeur t.o.v. veel andere genres. Ik heb denk ik meer met klassiekers als the Shining en the Exorcist. It Follows vond ik erg goed, in ieder geval. Van David Robert Mitchell. Ik weet niet wat je daarvan vond, Alex?

http://www.joblo.com/newsimages1/crank-3-statham.jpg

Filmtitel, jaartal: Crank (2006)

Speelduur: 94 min., DC

Genre: Actie, Misdaad

Eigen score/beoordeling: 1,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 6e (128e )

Datum van kijken: 8-1

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 14 (318)

Recensie:

Na drie kwartier was ik er wel een beetje klaar mee.

Crank is nog best goed te vergelijken met Hardcore Henry (2015), al had die film natuurlijk specifiek het eerste persoon-perspectief als handelsmerk. Beide films bedienen zich echter van een scenario waarbinnen de hoofdpersoon anderhalf uur lang schietend door het beeld gaat. Daarnaast is er in beide gevallen sprake van een miniem wraakplotje en een overdosis aan masculien vertoon. Leuk voor even, maar op den duur begint het vervelend te worden. Veel van hetzelfde, en in het camerawerk, de muziek en de montage vaak té hyperactief. Om over het scenario niet te spreken, want van een echt verhaal is nauwelijks sprake. Is ook nooit de intentie natuurlijk, maar punten zijn er op dat vlak dus niet te scoren.

Statham kan ik in de no-brainers op actievlak doorgaans goed hebben. The Mechanic (2011) vond ik bijvoorbeeld goed te pruimen, in de Expendables-films speelt hij een fijne rol en the Italian Job kon zijn gladde uitstraling ook wel gebruiken. In Crank bleef van die uitstraling eigenlijk weinig over. Flink over de top acterend snuift en manoeuvreert Statham zich richting zijn einddoel, onderwijl met veel uiterlijk vertoon de macho uithangend. Het mag passen bij de stijl van de film en het personage dat 'ie speelt, mij irriteerde het vooral.

Een adrenaline-ride die zo voorbij is, maar niet beklijven zal.

1.5*

Kiss of Death (1995) - MovieMeter.nl - 101 min - rw - 1 punt.

Redelijke film over een man die op het rechte pad probeert te blijven, maar uiteindelijk toch weer de fout ingaat. Een onderhoudende misdaadfilm met een aardig verhaaltje, dat niet overal even geloofwaardig wordt gebracht. Stiekem een cast met flink wat bekende namen, waarbij Nicolas Cage toch wel positief eruit springt met een lekker dik aangezette badguy.

Totaal: 23 punten.

#12. Il Cinico, l'Infame, il Violento (1977) - Misdaad / Actie - 100 minuten - FTV- 08-01-17

32+3= 35 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

11 stemmen: 1 punt

http://www.cb01.pw/imgk/Il_cinico_linfameil_violento.jpg

Goed voorbeeld van een Italiaanse misdaad/actie B-film. Coole snorren, Cool-kijkende mannen die regelmatig vrouwen een paar tikken verkopen. Vuistgevechten en pistolen. En nergens ook maar ergens een blauwe plek. Een mager verhaaltje over de politiecommissaris Tanzi (Maurizio Merli) die met pensioen is maar toch nog te maken krijg met een twee rivaliserende criminelen. De ene is Frank DiMaggio gespeeld door John Saxon de ander 'Chinaman' gespeeld door Tomas Milian. Twee bekende uit de Italiaanse film. Leukste karakter was die van de professor (Gianfilippo Carcano) die het ene trucje naar ander gadget (waar Ethan Hunt jaloers op had geweest) uit zijn tas toverde. Niet heel bijzonder maar wel degelijk gemaakte `70 jaren pulp.

Beverly Hills Cop (1984) |Actie |105 minuten | 8 Januari '17 | FTV |>250| 2 punten | 32 totaal

http://www.themoviethemesong.com/wp-content/uploads/2014/07/Beverly-Hills-Cop-1.png

Na het kijken van dit eerste deel kom ik er pas achter dat ik deel twee en drie al gezien heb, veel indruk hebben deze dus niet gemaakt. Maar ik heb ze wel respectievelijk drie en drieënhalve ster gegeven dus het waren zeker vermakelijke films.

Vermakelijk was dit deel zeker ook en ik denk dat ik deze film niet ga vergeten. De tegenstelling van een 'cop' uit Detroit tegen de burgerlijkheid uit beverly hills wordt heerlijk uitvergroot. En dat ik Eddie Murphy bij voorbaat al grappig vind maakt het dan al compleet. En wat een fantastische soundtrack!

joolstein het probleem bij mij is dat ik heden niet meer echt kijk wie de horrorfilm regisseert omdat ieder van hen wel wat goeie heeft en andere waar ik niets aan vind. Ik volg nieuwe releases ook een stuk minder omdat ik me toch nog steeds aan het verdiepen ben in de oudere stuff. Voor de recente kan ik later nog proberen als de hype wat is bezonken. Wel weet ik dat ik bepaalde regisseurs beter mijd omdat het toch keer op keer een teleurstelling wordt, James Wan is er daar duidelijk een van en ook John Carpenter heeft me nog bij geen enkele film weten te grijpen. Uit het verleden die naam ken je al: HG Lewis. Zijn niet-horror is tot nu toe behoorlijk slecht, maar ik blijf volharden haha. Maar zijn horror, hoe simplistisch ook ik vind het geweldig (op A Taste of Blood na dan). Als ik dan toch een naam moet noemen van de huidige generatie, dan althans op het vlak van potentieel is Del Toro. Helaas zou ik liever hebben dat hij meer dark fantasy zou maken zoals Pan's Labyrinth en Don't be Afraid of the Dark. baspls zei onlangs nog dat Del Toro zijn talent teveel heeft vergooid aan superheldenfilms. Nu goed ik spreek dan ook als fantasyliefhebber en er zijn al zo weinig films die een sterke combinatie van horror en fantasy maken naar mijn mening.
Nu ben ik het ook met je eens dat The Conjuring technisch een goede film was, zeker bij de meerderheid deed het wat het moest doen. En dat het popcornvermaak is, ben heel zeker mee eens. Want eerlijk gezegd het is zeker geen film die echt de hersenen stimuleert. Uiteraard hoeft dat niet, want ja simpel is vaak meer entertainend dan breinbrekers. Voor nadenkfilmpjes moet ik ook sowieso in de juiste mood zijn. Maar bij knelt het schoentje vooral dat ik het paranormale en bezetenheid niet wil associëren met popcornvermaak omdat het mij integreert en dus niet wil zien als niet nadenken gewoon slikken. Wan mag het dan visueel nog zo aantrekkelijk maken, ik zie het vooral als het in het belachelijke trekken van het thema. Niks mis met popcornvermaak. Braindead, Burial Ground zijn enkele voorbeelden van films die ik omwille van simpliciteit en stupiditeit dan weer wel kan waarderen. Die films nemen zich ook niet erg serieus. Maar het blijft een kwestie van smaak, want er zijn een hoop horror comedies die ik verschrikkelijk vind.
edit: Stuart Gordon is nog een regisseur met concepten die ik goed kan waarderen. Dolls, Re-Animator en The Pit and the Pendulum zijn voor mij echte winners. Maar hij maakte net zo goed films waar ik geen hol aan vond (From Beyond, Dagon)

tbouwh in principe heb je wel gelijk dat hoe enger hoe beter is, want horror betekent letterlijk to horrify. Het probleem is natuurlijk weer de subjectiviteit van angst en wat is eng. Ik vind spinnen bijvoorbeeld eng en jij durft ze misschien wel met je blote handen pakken. Aan de andere kant betekent dat niet dat alles wat mij in het echt bang maakt mij op het witte doek ook zal beangstigen. joolstein zal het kunnen beamen dat doorwinterde horrorkijkers nog zelden zullen schrikken en vaak naar andere dingen gaan zoeken die hun aanspreken.Ik ben misschien me ook nogal bewust dat het maar een film is, dus de kans dat ik echt zoiets heb van oh neen wat eng of vreselijk vrij klein is. Hetgeen dan niet wil zeggen dat ik geen inlevingsvermogen heb, zeker als het een karakter is waar ik mee toch verbonden mee voelde. Ofelia uit Pan's Labyrinth is niet zomaar mijn avatar. Ondanks haar gebreken vind ik haar een heldin die uiteindelijk heel dappere keuzes maakt en ook haar gevoel voor rechtvaardigheid kan ik mij helemaal in vinden. Wellicht ook de reden dat een einde zoals dat van Eden Lake mij enorm kwaad maakte. Donkere eindes hebben zeker hun kracht (Oculus bijvoorbeeld) maar dit Eden Lake echt blatant in mijn gezicht spuwen.
Dus ik selecteer films vooral op de thema's en verhalen die me aanspreken. Dark fantasy zal ik graag wat meer uitzoeken, ook oude sci-fi horror (waar ook weer vaak het fantasy aspect in zit) en silent horror ben ik echt gaan waarderen de laatste jaren. Vampieren en weerwolven zal ik dan weer minder snel opzetten uitzonderingen zoals Company of Wolves, Fright Night en Let the Right one in.
It Follows heb ik niet gezien en de kans lijkt me klein dat ik dat snel zal doen. Het hele concept van een ding dat seksueel overdraagbaar is en mensen doodt mag dan wel origineel zijn mij interesseert het niet. Als een regisseur me dan echt aanspreekt dan heb ik wel de neiging om films te gaan kijken van hem/haar te gaan zien ook al vallen ze buiten mijn interessegebied. Ik heb zowat het hele oeuvre van Fulci, Mario Bava en HG Lewis verwerkt. Met Argento had ik hetzelfde idee, maar daar voelde ik al snel dat zijn stijl me totaal niet lag. Fulci heeft uiteindelijk wel een aantal goede giallo's gemaakt eind jaren 60, begin jaren 70 en zombiefilms die ik goed vind. Maar over het algemeen ben ik niet ondersteboven van zijn werk. Bava hetzelfde liedje, al zijn sterke films komen uit de jaren 60, eens jaren 70 vond ik nog maar weinig aan zijn films.
Ik denk wel dat films commerciëler worden. Zoals joolstein al eerder aangaf, hij ziet die films van Wan vooral als popcornvermaak. Het feit dat die films een groot mainstream publiek aantrekt, vaak zelfs worden gelabeld als thriller om een groter publiek te vergaren. Ze volgen een veilige formule die toch wel binnen de comfortzone blijft van de meerderheid maar dan toch weer eng genoeg zijn om te huiveren voor de occasionele horrorkijker. En last but not least een twist op het einde, of onbeantwoorde vragen die meteen een to be continued garanderen. Ik zeg niet dat het voor elke film zo is maar veel vaker en zeker bij films met een paranormaal thema lijken ze al te worden geproduceerd met een sequel in gedachten. Ik hoopte zo dat ze dat niet bij Sinister zouden doen, helaas... Ik ga wel de sequel negeren. Bij Oculus en Haunter heb ik alvast heel goede hoop dat ze die niet gaan verneuken door een sequel. Haunter is gelukkig obscuur dus die kans is haast onbestaande.

The Three Musketeers (2011) - MovieMeter.nl - 110 min - ftv - 2 punten.

Redelijke film over een jongeman die zich aansluit bij de drie musketiers. Het welbekende verhaal, met hier en daar wel wat wijzigingen. De personages weten niet echt te boeien, en de film had wat korter mogen zijn. Wel mooi aangekleed, met mooie kostuums en sets. Ook de actie-scenes zijn hier en daar wel de moeite waard, waardoor het nog wel gemakkelijk wegkijkt. Een nipte 3.0 sterren.

Totaal: 25 punten.

Metallica: Some Kind of Monster (2004) - Muziek - FTV - 141 minuten - >250 stemmen - 3 punten - 08/01/2016 (totaal 13 films, 44 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/22000/22382.300.jpg

Het is een beetje serendipiteit. Metallica besluit (na al zo'n tien jaar grotendeels troep te hebben uitgebracht) een filmcrew opnames te laten maken bij het schrijven en opnemen van wat uiteindelijk St. Anger wordt. Maar de opnames komen op de achtergrond als de bom binnen Metallica barst, Hetfield in rehab gaat, en de band uitgebreid in therapie gaat bij een psycholoog. Het is een interessante inkijk binnen de dynamiek in Metallica, maar ook treurig op een bepaalde manier. James Hetfield is een dominante, manipulatieve kerel die geen kritiek kan accepteren, Lars Ulrich is een vergelijkbare control freak, en bij deze opnamen divergeerden hun ideeen zoveel dat therapie nodig is. Het is vaak sneu om te zien hoe moeilijk de communicatie gaat, hoe James in een rehab-stramien zit en vervolgens de rest verbiedt om buiten werktijden naar het album te luisteren, hoe communicatie tussen James en Lars op een gegeven moment alleen via Kirk Hammett gaat.

Ook spoken uit het verleden komen langs. Jason Newsted was altijd het slachtoffer van het dominante gedrag van James en Lars, was nooit echt deel van de band, en is uiteindelijk dolblij dat hij niet meer met die dysfunctionele malloten samenspeelt. En James geeft hem daar tenslotte ook gelijk in. En Dave Mustaine, het is bijna zielig om te zien hoe hij nog steeds zijn hele leven definieert door een prisma van Metallica, al is hij al twintig jaar geleden uit de band gegooid. En het heden: de nieuwe bassist Robert Trujillo die binnenkomt, en die je ook enigszins verbaasd naar het gedoe over stemgewichten en het gegooi met geld ziet kijken. Maar hoewel er dus best wel wat interessants te zien en te bespreken is, is de documentaire ondanks dat wel wat langdradig en saai. Veel therapiegesprekken, veel studio-geneuzel van een matig album, een vrij normale Kirk Hammett en twee mensen wiens gebreken door twintig jaar succes nooit echt verbeterd zijn, en een band die eigenlijk in '92 uit elkaar had moeten gaan. Al is het laatste album zo slecht nog niet. 3.0*

https://www.moviemeter.nl/images/cover/510000/510697.jpg

The Siege of Jadotville (2016) – actie – 108min – FTV – 134stem – 9jan2017 – 2pt – Netflix

film van Richie Smyth, knappe film over een Iers peleton van 150 vn-soldaten die in 1961 een strategisch punt in katanga moeten vasthouden tegen een overmacht van 3000 congolese soldaten, film is gebaseerd op waargebeurde feiten, zit goed in elkaar de opbouw is goed waarbij de politieke beslissingen rechtstreeks effect hebben op de soldaten op het strategisch punt, de film mist toch nog wat spankracht om van een sterke film te spreken echt origineel is de film niet maar toch een aangenaam kijkstuk, acteerwerk is vrij goed, actiescenes zijn prima, 3,0*

6films:12punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/78000/78361.jpg

Machine Gun Preacher (2011) – actie – 123min – FTV – 616stem – 9jan2017 – 3pt – netflix

film van Marc Forster, sterke film die gaat over Sam Childers die na een gevangenisstraf voor drugsdealen zich bekeerd tot God, hij richt een weeshuis op in Uganda voor kinderen die door rebellen in zuid-Soedan zijn ontvoerd om te recruteren als kindsoldaat, met een militie probeerd hij zoveel mogelijk kinderen uit de handen van de rebellen te bevrijden, film is knap opgebouwd en oogt heel jaren 90', op sommige momenten weet te film je echt te grijpen wat het dramagehalte sterk doet stijgen grote actiescenes zijn er niet maar wel genoeg en onderhouden om van een prima film te spreken, acteerwerk is goed de rol van Sam (Gerard Butler) is sterk, degelijke film 3,5*

7films:15punten

3:10 to Yuma (2007) |Actie |122 minuten | 8 Januari '17 | FTV |>250| 3 punten | 35 totaal

http://www.vhcorner.com/wp-content/uploads/russelcrowe25.jpg

Mijn voornemen van na de western challenge om meer van dit genre te zien is niet bepaald waar gemaakt, ik ga dit deze challenge proberen een beetje te compenseren, in 3:10 to Yuma heb ik meteen een goede film gevonden om mee te beginnen.

Ik was bang dat het met Russell Crowe en Christian Bale matige film met grote namen zou zijn maar niks is minder waar, Ze spelen beide echt fantastisch. Net als Logan Lerman en Dallas Roberts die beiden en sterke bijrol neerzetten. Ze dragen de film gemakkelijk de twee uur door.

De actiescenes zijn een stuk groter en diverser dan in de oudere klassiekers, iets dat absoluut welkom is. De spanning blijft in de film de gehele reis naar de trein. Voor de rustige routes heeft Ben Wade gelukkig genoeg trucs in huis

De eerste film van James Mangold die ik zag , eens kijken of daar nog meer moois te vinden is

Hype! (1996) - Muziek (IMDb) - FTV - 87 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 08/01/2016 (totaal 14 films, 47 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9142.jpg

Leuk stukje jaren '90 nostalgie. Hype! gaat over de grunge-hype, waar een lokale muziekscene met toevallig een paar hele goede bands opeens ontzettend populair wordt. De muziekgeschiedenis is niet heel boeiend gebracht, ik hoorde weinig nieuws over de vroege grungescene - al zijn er wel wat coole live-beelden van bijvoorbeeld Smells Like Teen Spirit, Touch Me I'm Sick, Night Goat, Searching With My Good Eye Closed en Not For You. En ook een hoop onbekendere en vaak mindere bands zijn live te zien. Het wordt al wat leuker als de hype uitgediept wordt, wanneer heel commercieel Amerika en elke band die hoopt door te breken naar Seattle komt om vervolgens houthakkersshirts voor 300 $ te gaan (ver)kopen, en albums van bands voor dik geld uit te brengen als die net twee maanden bij elkaar zijn. Leuk is misschien niet helemaal de juiste omschrijving, maar sommigen weten er in ieder geval nog de humor van in te zien met het door Megan Jasper gefakete grunge-lexicon in de New York Times als goed voorbeeld. Redelijke docu voor als je bent opgegroeid met deze muziek. 3.0*

https://www.moviemeter.nl/images/cover/103000/103435.jpg

Heist (2015) – actie – 93min – FTV – 202stem – 9jan2017 – 2pt – play-more

film van Scott Mann, best een sterke film, aanvankelijk dacht ik naar een doodgewone actiefilm te kijken, niet slecht maar ook niet om te zeggen dat we een topfilm aan het zien zijn, het verhaal verteld over een vader die geld nodig heeft voor de medische behandeling van zijn doodzieke dochtertje, hij besluit samen met enkele andere een casino te beroven, dit loopt niet volledig volgens plan en noodgedwongen kapen ze een lijnbus, acteerwerk is naar mijn mening heel goed, de juiste persoon in de juiste rol, naarmate de film loopt denk je het einde te weten maar dan neemt de film een bocht van 180° en heb je wel een verrassend einde wat de film voor mij toch wel enkele punten meer opleverd, 4* voor mij

8films:17punten

Night's Watch goed zo, ik moet me nog steeds soms verdedigen tegen een stel vrienden dat dit (Yuma) een draak van een film vond voor mij staat nu het origineel uit '57 nog op de lijst.