Genre/Thema Challenge

5. Meet Me in St. Louis (1944) - Muziek - 113 m. (1p) - FTV (1p) - 124 st. (1p) - 4/1/17 - 3p (tot: 15 punt)https://fanwithamovieyammer.files.wordpress.com/2014/01/meet-me-in-st-louis-5.jpg

Fijne film met een eenvoudig plot die geheel gedragen wordt door de personages. Het volgt een gezellig gezin uit St. Louis begin vorige eeuw. Hun dagelijkse bezigheden gaan niet veel verder dan pianospelen, zingen, de oudere meisjes die verliefd zijn op de buurjongen en genieten van hun stadje. Met zo'n eenvoudig plot heb je dus goed ontwikkelde personages nodig, doordachte dialogen en leuke subplotjes, en dat zit hier wel goed. Het verhaal heeft de nodige humor, mede te danken aan de wat lugubere trekjes van Tootie die bijvoorbeeld haar poppen begraaft. De film heeft ook veel aandacht voor hoe Halloween begin vorige eeuw werd gevierd, wat de film extra leuk maakt. Een mooie film. 3,5*

6. Bonnie and Clyde (1967) - Actie (IMDb) - 111 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 5/1/17 - 2p (tot: 17 punt)http://cdn3.thr.com/sites/default/files/2015/08/bonnie_clyde_1967_still_h_15.jpgAardige film over Bonnie & Clyde, al had ik een betere verwacht, misschien wel vanwege het imago van die twee personen en ook omdat het overladen werd met nominaties en prijzen. De film maakte het voor mij niet echt waar. Het voelde aan als een film die op veilig speelt en daarmee nergens weet te verrassen. Het misdaadleven van de twee wordt geromantiseerd zonder dat we veel meer over ze te weten komen, motieven komen niet of nauwelijks aan de orde, en hun liefde voor elkaar lijkt ook meer op een zakelijke relatie. In die zin meldt IMDb het terecht als een actiefilm, er wordt weinig uitgediept. Daarmee voelt het wat afstandig aan, dan heb ik liever een film met veel meer emotie, zoals Deprisa, Deprisa (1981), welke ook over twee verliefde jonge criminelen gaat (een film die overigens niet door professionele acteurs wordt gespeeld maar door jongeren die dicht bij dat milieu zaten). Ik mis diepgang en emotie. 3*

7. Once (2007) - Muziek - 85 m. (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 5/1/17 - 2 punt (totaal: 19 punt)http://edgecast.buscafs.com/www.tomatazos.com/public/uploads/images/107030_735x390.jpgRedelijke en kleine muziekfilm. Het fijne eraan is dat je de sfeer proeft van het leven van amateur-musikanten (zoals ze zich in deze film voordoen). In Once draait het vooral om de liedjes, het plot leidt ze in en dient verder als bindmiddel. Vooral aan het begin is dat aardig, maar daarna verdwijnt het dus naar de achtergrond. Dat de twee hoofdrolspelers een echt muziekkoppel zijn (geweest) maakt hun acteerwerk wel heel naturel, op het moment dat ze als musikanten spelen acteren ze ook niet en krijgt dit meer trekjes van een muziekdocumentaire. Leuk om het een keer gezien te hebben, maar niet heel bijzonder. 3*

Genghis Khan (1965) - FTV - Actie (Netflix) - 128 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 06/01/2017 (totaal 6 films, 20 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10179.300.jpg

Oei oei oei. De opkomst van Genghis Khan, van obscure stamleider tot veroveraar van een gigantisch rijk is een verhaal dat mij altijd heeft geintrigeerd, en wat zeker goed materiaal voor een historisch epos zou kunnen zijn. Maar deze Genghis Khan is een ontzettende draak van een film geworden. Het begint al met de absurde casting, bijvoorbeeld van Omar Sharif als Genghis Khan of die Chinese ambassadeur, of de vele overduidelijke blanken die een rol als Mongool, Chinees of andere orientaal hebben gekregen. Dat het verhaal niet bepaald de levensloop van Genghis Khan volgt of een enigszins historisch accuraat beeld van hem geeft, dat is nog tot daar aan toe, maar hoe het wel uitgewerkt wordt slaat echt als een tang op een varken: Genghis Khan als feminist, als een Mongoolse vrijheidsstrijder a la Spartacus, het moet niet gekker worden. En dan ook nog een potje slecht en overdreven acteren, moi he. Zo af en toe zijn er dan wel fraaie natuurbeelden of scenes in bijvoorbeeld een historisch Beijing. En een beetje actie komt af en toe nog voorbij, en dat soort gevechten en actiescenes zien er aardig uit, dat dan wel weer. Maar dat maakt het verschrikkelijke acteerwerk, script en de achterlijke dialogen bij lange na niet goed. Hoe dan ook, ik voel me actief dommer nadat ik deze film heb gekeken. Nogal een afrader, dit. 1.0*

Sing Street (2016) - MovieMeter.nl - 106 min - ftv - 2 punten.

Uitstekende film over een jongen die naar een nieuwe school wordt gestuurd en daar een band begint. John Carney weet opnieuw perfect de magie te vangen van het componeren van je eigen liedjes (vooral tijdens het eerste gedeelte). Er wordt een fijn en nostalgisch tijdsbeeld neergezet (midden jaren '80 in Dublin). Het verhaal eromheen is vrij simpel, maar bevat meer dan genoeg mooie momenten. De cast en de soundtrack maken het geheel af.

Totaal: 20 punten.

The Do-Over (2016) - Actie - 108 minuten – FTV – 6 januari 2017– 2 punten – Tussenstand: 3 punten – Totaal: 109 punten

http://img.cinemablend.com/cb/a/9/4/5/b/6/a945b614708b7cbcaf0a84076f1f117c92ab6d93d4f20053c2229939e8aca8ae.jpg

Review: Een prima verhaal wat eigenlijk steeds sterker wordt, maar toch is het geen heel geslaagde film. Met name erg langdradig en de grootste ergernis is de overdrevenheid die deze film met zich meebrengt.

De film begint erg traag. Waar veel mensen absoluut geen fan zijn van Sandler, heb ik heel veel van zijn films gezien en kan ik erg van hem genieten. Hij zet hier grotendeels zijn rol neer zoals we van hem gewend zijn, niets op aan te merken dus. Spade en Patton doen het ook prima. De (zeer) kleine bijrol van Walsh was vreselijk. Zijn eerste scene vond ik ongelooflijk slecht. Gelukkig heeft hij een zeer geringe bijdrage en kon ik dat vrij snel loslaten. De tweede helft van de film vond ik trouwens een heel stuk sterker. Prima twists die de film boeiend wisten te houden (maken). Meerdere keren nagedacht de film uit te zetten, achteraf wel enigszins blij dat ik dat niet heb gedaan.

De humor is ver te zoeken. Alleen in de laatste scene kunnen lachen, voor de rest stelde het zeer weinig voor. Het verhaal is weliswaar allemaal over-de-top, maar wel eindelijk eens wat vernieuwends. Met een betere uitwerking en betere humor had dit best wel eens wat kunnen worden. Helaas is dit beide ver te zoeken, daarbij dat ik veel scenes veel te overdreven vond, (mogelijk wordt dit voor sommigen als humor te zien, die humor heb ik niet)kom ik niet uit op een voldoende. 2* en die zijn slechts te danken aan de tweede helft van de film en de potentie die daar naar buiten komt.

Dames en heren, de eerste tussenstand:

1. Woland, Night's Watch en scorsese: 20 punten.

2. arno74: 19 punten.

3. alexspyforever: 18 punten.

4. joolstein: 14 punten.

5. Boenga: 12 punten.

6. tbouwh: 6 punten.

7. U96: 5 punten.

8. John Barry en Miszmi: 3 punten.

9. baspls en Rodajc: 2 punten.

A Night at the Opera (1935) - Muziek - FTV - 91 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 06/01/2016 (totaal 7 films, 23 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1165.300.jpg

Ik vond Duck Soup erg leuk. A Night at the Opera is mijn tweede Marx Brothers film, en hoewel ik deze ook wel kon waarderen vond ik 'm toch een slagje minder. Het verhaal is ook hier niet echt van belang, maar dient als gegeven om grappen aan op te hangen - en toch heeft de film regelmatig weinig interessante muzikale intermezzo's die helaas de film behoorlijk vertragen en opbreken. De grappen daarbuiten en de escalatie die de rellende Marx-broertjes in hun omgeving veroorzaken werken lang niet altijd maar vaak wel, en met name Groucho brengt zo'n spervuur aan one-liners en woordgrappen dat er ook na een mislukte grap binnen seconden wel weer een betere binnenkomt. De slapstick van Harpo is ook niet overal even sterk - het is geen Buster Keaton-niveau - maar is over het algemeen vermakelijk genoeg, en de minst zichtbare broer Chico is gewoon oke. Een prima herkennismaking met de Marx Brothers, en in de categorie vooroorlogse humor blijven ze voor mij een solide nummer twee (na Buster Keaton). 3.5*

https://www.moviemeter.nl/images/cover/91000/91413.jpg

Mad Max: Fury Road (2015) – actie – 120min – FTV – 2041stem – 7jan2017 – 3pt – play-more

film van George Miller, van begin tot einde één groot special-effecten spektakel, diepgang moet je niet verwachten wel 120min razendsnelle actie, de rol van Mad Max word deze keer gespeeld door Tom Hardy, slecht is zijn rol niet maar om aan de karaktertrekken die Mel Gibson ooit in de andere Mad Max films ten toon bracht moet Tom Hardy toch nog beter zijn best doen, Charlize Theron speelt haar rol daarentegen vrij sterk, de make-up van de verschillende karakters is heel knap, vooral het opperhoofd van de criminele bende is een figuur die zo uit een strip-comic is gekropen schitterende figuur, voor de rest een prima popcorn-film waarbij je je verstand op 0 zet en kijken maar

3,5*

4films:8punten

#06. Kozure Ôkami: Shinikazeni Mukau Ubaguruma (1972) - Actie / Drama - 89 minuten - FTV- 06-01-17

14+3= 17 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

43 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/16000/16886.300.jpg

Wederom vervolgen we samen met onze helden Ogami Ittō en zijn zoon Daigoro onze weg van de HEL (met deel 3). Ditmaal worden ze gevraagd om een corrupte gouverneur te vermoorden. Visa versa vraagt de gouverneur ook om iemand te vermoorden. De film kent nog steeds dezelfde kwaliteiten van de eerste films maar het verhaal had wat zwakkere momenten. Ook de climax die zoals (tot nu toe) bij alle films traditioneel aan het bijna einde zit was dit keer net wat teveel over de top. Gelukkig werd dat dan wel weer goed gemaakt met het allerlaatste gevecht (een waardig tegenstander) en de seppuku. Met nu drie films gekeken moet ik zeggen dat ik het al een zeer knappe prestatie vind dat de kwaliteit van de verhaallijn nog steeds zo sterk is.

#07. Kozure Ôkami: Oya no Kokoro Ko no Kokoro (1972) - Actie / Avontuur - 81 minuten - FTV- 07-01-17

17+3= 20 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

43 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/18000/18127.300.jpg

In dit vierde deel heeft regisseur Kenji Misumi tijdelijk plaats gemaakt voor regisseur Buichi Saitô. Zoals het spreekwoord zeg: "Verandering van spijs doet eten." en inderdaad, wat een pracht van een beginscene, een vrouwenborst met daarop de tatoeage van Kintarō (volksheld uit de Japanse folklore). Later blijkt deze wulpse dame Oyuki ,een besshikime, een soort van vrouwelijke bodyguard. Ogami Ittō moet deze lieftallig dame helaas vermoorden. Ook hieraan kan je merken dat er het allemaal iets anders gefilmd is, want waar andere moordenaars, ook de vrouwelijke, oppervlakkig slachtvee waren, kreeg Oyuki veel meer een achtergrond. Ze komt namelijk van de Gomune, een verbond tussen de verschillende kunstenaars en (straat)artiesten. Daarnaast zijn het bloed en de rondvliegende ledematen weer terug. Echter de mooiste scenes komen dit keer van zoonlief Daigoro, als deze wat af dwaalt en zijn vader kwijtraakt. Na wat omzwervingen loopt hij de Yagyu Gunbei tegen het lijf. Andere regisseur maar een zeer sterk vierde deel!

#08. Stage Fright (2014) - Horror / Muziek - 89 minuten - FTV- 07-01-17

20+3= 23 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

41 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/97000/97590.300.jpg

Zwaar tegenvallende Horror-musical. Bij de introductie was ik nog hoopvol maar zodra dan ook daadwerkelijk de film begint was het gauw over. Nu ben ik wel bekent met het zingend een verhaal vertellen zoals dat veelvuldig gebeurd in Disney's. In ditzelfde jaar kwam zelfs Into the Woods (2014) uit. Door de jaren lange ervaring slagen die films schijnbaar wel? Dit is vooral slap geneuzel! Nu is het verhaal zelf ook zeer standaard. Het gaat over Roger McCall (gespeeld door Meat Loaf) een producer die nu een zomerkamp runt. En keukenhulpjes Camilla en Buddy Swanson die hun beroemde musical-moeder hebben verloren door een moordenaar die haar vermoord heeft tijdens “The Haunting of the Opera.” Drie keer raden hoe dat allemaal afloop? De musical is natuurlijk wel vertaald naar een Japanse Kabuki zodat er door de maskers nog iets van spanning moet ontstaan. Als de moordenaar in beeld is te zien horen we Hardrock maar de moorden zelf zijn op een paar na erg tam of niet eens in beeld. Helaas is het te slap voor horror en is de musical te irritant. "Sleepaway Camp: The Musical," was voor mij geen geslaagde ervaring.

#09. Poultrygeist: Night of the Chicken Dead (2006) - Horror / Komedie op IDMB: Comedy, Horror, Musical - 103 minuten - FTV- 07-01-17

23+3= 26 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

102 stemmen: 1 punt

http://guts.blogspot.es/img/Poultrygeist.jpg

Is er een tussenweg voor Troma-films? Volgens mij is het niet mogelijk je vind het verschrikkelijk of je smult ervan. Ik behoor tot klaarblijkelijke die laatste groep. En met deze film gaan volgens mij alle remmen van Lloyd Kaufman los. Zelden zoveel briljante incorrecte grappen gezien en gehoord. Iedereen moet het ontgelden. Nu gebeurd dat op een zeer vernuftige wijze want nergens wordt het echt plat. Wat dan wel weer het geval is bij de poep en Gore. Over de grappen lijkt zeer goed te zijn nagedacht, wat ook voor het verhaal van toepassing is. De gehele film krijgt de kijker (Amerika) een bril voorgehouden.

Het begint met een hilarisch intro waarnaar Wendy (wat een schatje is Kate Graham) en Arbie elkaar weer zien een jaar later bij de protesten van C.L.A.M. (Collegiate Lesbians Against Megaconglomerates) Zij protesteren tegen een fast-food-restaurant gebouwd op een native-Amerikaanse begraafplaats. Wat uiteindelijke dus resulteert met dat iedereen in Indianen-kippen- zombies veranderd.Hoe bedenk je het!! Het is gewoonweg: Over-de -Top, op een pijnlijke manier grappig, Pulp met een hoofdletter, gewelddadig en uitermate vies. Maar tjonge wat is het lekker!

8. Busanhaeng (2016) - Actiehorror - 118 m. (1p) - FTV (1p) - 185 st. (0p) - 6/1/17 - 2 punt (totaal: 21 punt)http://thehypedgeek.com/wp-content/uploads/2016/09/TrainToBusanFeatured2a.jpgAanvankelijk was het even wennen, maar dit vond ik toch wel een prettige zombiefilm. En dat terwijl zombies niet echt mijn ding zijn. Wat vooral wennen was is het 'menselijke' uiterlijk van deze zombies, ook hoe snel ze in zombies veranderen en het feit dat ze flinke sprints kunnen trekken was even wennen. Er wordt vooral make-up gebruikt om ze als zombies te tonen (met een beetje CGI, wat ook toeneemt naarmate de film vordert) maar het duurde dus wel even voor ik echt zombies zag en geen acteurs.

Hoewel de film bijna twee uur duurt wordt er weinig tijd verspild, na een korte intro stapt de hoofdpersoon en zijn dochter nietsvermoedend in de trein en begint het zombiegebeuren. De diverse gebeurtenissen, die hoofdzakelijk zich in en rond de trein afspelen, zijn mooi verdeeld over de duur van de film. Om wat rust in te bouwen wordt de actie af en toe afgewisseld met wat eenvoudige drama. De film is ook minder voorspelbaar dan de Hollywoodproducties, en hoewel niet heel bijzonder is het toch wel fijn dat er rond de hoofdpersonages wat aan karakterontwikkeling wordt gedaan. Een memorabele topper valt niet te verwachten maar bovengemiddeld vermaak biedt het zeker en binnen het subgenre heeft het wel zijn plaatsje verdiend. Een aanrader voor de liefhebbers van treinen en zombies. 3,5*

#7. She-Devils on Wheels (1968) - FTV - 13 stemmen - 83 minuten - 7 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 21 punten)

Toch een beetje gemiste kans van HG Lewis. De film bevat zeker een aantal scènes die me deden terugdenken aan 2000 Maniacs met als hoogtepunt een decapitatiescène. Hoewel ik geen fan ben van actiefilms moet ik zeggen dat in deze film meer actie zeker interessanter had gemaakt. Eigenlijk dacht ik dat het zou gaan eindigen met een eindgevecht tussen beide bendes, maar dat kwam er dus niet. Ze worden domweg opgepakt door de politie. Misschien was daar niet meer genoeg budget. De motoren zijn heftig, de dames erop zijn op Karen en Honey Pot na niet om aan te zien. Ik snap dan ook niet echt dat er mannen waren die het geweldig vonden om door die feministische manhatende vrouwen te worden gebruikt. De naam van hun gang "Man-Eaters'" was op die manier wel toepasselijk al denk ik dat het titulaire She-Devils of "Hell-Cats" zoals ze zichzelf beschrijven in de openingssong toch sterker gevonden. Nu kwam het teveel over als zich gedragen als halve mannen hoewel ze er met hun orgieën (weliswaar zonder bloot te gaan) duidelijk niet zonder het andere geslacht konden.

The Taking of Pelham 1 2 3 (2009) |Actie |106 minuten | 7 Januari '17 | FTV |>250| 2 punten | 22 totaal

https://aneeshchaganty.files.wordpress.com/2011/09/taking-of-pelham-123-4.png

Tony Scott is een regisseur waar ik graag nog een aantal films van zou zien, van deze film had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord. Maar goed we zaten met een aantal vrienden en met de nodige pilsjes bij elkaar, dat is niet het moment om erg kieskeurig te zijn wat betreft de filmkeuze.

Ik had er weinig van verwacht maar de film is mij absoluut meegevallen. Het verhaal is verschrikkelijk cliché maar de uitwerking maakt dit goed. De keuze om de kidnapping in de metro te laten plaatsvinden heeft goed uitgepakt, het creëerde een spannende sfeer.

Het sterkste punt is echter de chemie tussen Denzel Washington en John Travolta, beiden zetten hier een prima rol neer. Geen topfilm maar bovengemiddeld in zijn soort, drieënhalve ster.

9. Uchû Senkan Yamato (2010) - Actie - 131 m. (2p) - FTV (1p) - 73 st. (1p) - 6/1/17 - 4 punt (totaal: 25 punt)http://www.scifi-movies.com/images/contenu/data/0003367/photo-space-battleship-yamato-2010-19.jpg

Een film die als actiescifi wat mij betreft net (of beter gezegd net niet) door de beugel kan. Grootste euvel is dat het verhaal véél te dun is voor deze lange duur. Hierdoor is er veel herhaling waardoor elke battle zo ongeveer dezelfde afloop kent. Op den duur ging dat bij mij vervelen en verloor ik de interesse. Voor mij bevat het ook teveel cliché soap en te weinig scifi. Je kunt merken dat dit behoorlijk low budget is, de computerspelachtige CGI die hier wordt gebruikt was in 2010 al behoorlijk verouderd. Ook het ontwerp van het ruimteschip, wat neerkomt op een vliegende marineboot (still), is niet bepaald creatief te noemen. Acteerwerk is acceptabel maar soms ook behoorlijk slecht, zeker naarmate de film vordert zie je dat de hoofdrolspeler zijn werk steeds minder serieus neemt (zo zie je hem tijdens hele serieuze scenes zijn lach onderdrukken) en de regie neemt niet de moeite om die scenes over te doen. Tot slot stoor ik me vaak aan een luidruchtige soundtrack, in deze film is het juist veel te eentonig en subtiel, tijdens de dialogen zijn er ook zo goed als geen achtergrondgeluiden te horen, ook het geluid kon dus beter. Kortom, voor een productie uit 2010 ziet het behoorlijk verouderd en goedkoop uit en heeft het een hoog TV-film- / B-filmgehalte.

Ik zie dat deze film eerder is vergeleken met Star Trek, nou dat slaat als een tang op een varken. Dit heeft helemaal niets met Star Trek te maken. Waar het eerder in de verte wat op lijkt is Battleship Galactica welke ook eerder is genoemd, maar qua niveau staat Yamato heel wat treetjes lager. 1,5*

Conquest of the Planet of the Apes (1972) -FTV- 180 stemmen - 88 minuten - 5 januari 2017 - 3 punten - subtotaal 6 punten - totaal alle challenges bij elkaar 14 punten.


Conquest of the Planet of the Apes vind ik een redelijk goede film. Het is toch vooral een rauwe en donkere film geworden. We zien hoe de apen hardhandig door de mens wordt onderdrukt. Vervolgens zien we dat de apen hardhandig in opstand komen. Op zich is het verhaal van de film best wel interessant en zet het aan tot nadenken.

Jammer genoeg oogt het geheel wat knullig en blijft toch het idee hangen dat met een wat hoger budget de film beter was geweest. Desondanks vond ik de actie scenes aan het eind van de film wel redelijk goed.

Het acteerwerk is redelijk goed. Vooral Roddy McDowall valt in positieve zin op. De muziek van Tom Scott is redelijk, maar niet memorabel.

Al met al een redelijk goede film.

3,5*

Woodstock (1970) - Muziek - FTV - 228 minuten - 250+ stemmen - 4 punten - 07/01/2017 (totaal 8 films, 27 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/16000/16767.300.jpg

Ontzettend gave registratie van een toch wel vrij unieke gebeurtenis: het Woodstock-festival. De drie uur drie kwartier die de Director's Cut duurde is wat aan de lange kant, dat wel, maar alsnog is het een boeiende zit. Fantastische muziek, die me doet wensen dat ik daar ook op dat veld zat, maar deze film is veel meer dan een concertregistratie. De sfeer van het festival komt uitstekend naar voren, met zeer veel footage van de dagelijkse gang van zaken, en vele korte gesprekken met allerlei festivalgangers, organisatoren en muzikanten. Ze zijn niet allemaal even coherent, en er zitten ook een paar complete mafklappers tussen (die gasten die de regering ervan beschuldigden dat zij het laten regenen, of die kerel die midden op 't veld in z'n blote tokus staat te dansen), maar de positieve vibes stralen ervan af. Ook de wat mindere aspecten komen naar voren. Sommige buurtbewoners vinden het allemaal prachtig, anderen zien het maar als een stelletje onverantwoordelijke uitvreters die er een teringbende van maken. En het is geen geheim dat Woodstock uit z'n voegen is gebarsten, en bij lange na niet de faciliteiten qua sanitair en eten had om zo'n mensenmassa te onderhouden. Het is alleen maar goed dat ook dit soort aspecten wel naar voren komen, maar uiteindelijk blijft het genieten om de indrukwekkende beelden van deze unieke samenkomst te zien. Prachtig gemaakt, fijne muziek, en er wordt een geweldig tijdsbeeld gegeven. Ik geef het gewoon de volle mep. 5.0*

The Bourne Ultimatum (2007) |Actie |115 minuten | 7 Januari '17 | FTV |>250| 2 punten | 24 totaal

https://illbomb.files.wordpress.com/2012/08/end-of-bourne.jpg

Ik vond het jammer dat deel twee minder actie bevatte dan deel één, iets wat Greengrass meer dan goed maakt met dit derde deel. De actie is vanaf het begin volop aanwezig en blijft tot de aftiteling, rustige scenes zijn eerder uitzondering dan regel. Matt Damon doet het weer geweldig als Jason en David Strathairn is goed gecast als 'tegenstander'.

Daarnaast is het fijn dat de film veel afwisseling heeft wat betreft personages, bekende locaties en de verschillende landen. Het maakt dat de film die zowat twee uur duurt voorbij vliegt, net als deel één vier sterren!

Nu is het tijd voor de film uit 2016, ik ben benieuwd of Damon na bijna 10 jaar nog even fanatiek en gedreven over kan komen.

#8. The Immoral Three (1975) - FTV - 74 minuten - 1 stem - 7 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 24 punten)

Blijkbaar hield Wishman zoveel van de films met Chesty Morgan dat ze besloot om een sequel te maken op de "beste" van de 2, met name Double Agent 73. Misschien dat Morgan niet beschikbaar was, want ze herneemt haar rol niet. Hierdoor moet een andere rondborstige dame (maar lang niet met de gigantische omvang van Morgan) deze rol invullen al wordt ze al in de openingsscène vermoord en is ze te zien in een aantal flashbackscènes. Te weinig om een extra actrice aan te werven moet Wishman hebben gedacht waardoor Cindy Boudreau zowel de rol van moeder Jane als dochter Jenny op zich neemt. Zo moeder zo dochter, al zal jenny wellicht nooit slagen in examen van geheimagente. Veel verhaal moet je niet verwachten, logische acties van de protagonisten evenmin. Elke reden voor de 3 zussen om uit de kleren te gaan wordt aangegrepen. Op papier klonk het beter dan zijn voorganger, maar de actie en kill scènes zijn bedroevend slecht. Dat deed Double Agent 73 veel beter. Enkel liefhebbers van naakt en slappe seksscènes zullen hier wat aan vinden. Dit was gewoon flauwe kul.

Money Talks (1997) - MovieMeter.nl - 97 min - ftv - 2 punten.

Matige film over een oplichter die de hulp inschakelt van een journalist als hij gezocht wordt door de politie. Een typische buddy-movie met een mager verhaaltje. Allemaal al eens eerder en vaak ook beter gezien. Het meest vermakelijke aan de film is nog Chris Tucker. Verder is dit een weinig opzienbarend debuut van Brett Ratner en een vingeroefening voor zijn volgende gelijksoortige film (Rush Hour).

Totaal: 22 punten.

Sholay (1975) - Actie/Musical - FTV - 204 minuten - <250 stemmen - 5 punten - 07/01/2016 (totaal 9 films, 32 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/16000/16707.300.jpg

Bollywood. Mijn ervaringen zijn bijna uniform negatief (3 Idiots en Gangs of Wasseypur vielen nog wel mee), maar mijn ervaringen waren ook beperkt tot de recentere Bollywoods. En aangezien Sholay nu ook in de Top 250 staat, en op allerlei ICM-lijstjes, en het bekend staat als een gigantische klassieker in Bollywoodland ben ik 'm toch maar eens gaan kijken. En wat wil het lot? Het is misschien nog wel beroerder dan de moderne Bollywoodfilms. Zelfde slechte eigenschappen, maar dan goedkoper en amateuristisch gemaakt.

Het begint nog matig maar doenbaar met een shootout in de beginscene, maar zodra die twee hoofdpersonen eenmaal ontsnapt zijn is het drie uur voornamelijk doffe ellende. Ik haat die kloteliedjes van ze. Ik haat die infantiele humor. Ik haat die verschrikkelijk overdreven typetjes die overal opduiken. Ik haat die cliche-gevechten. Ik haat het dat al die films een simpel verhaaltje hebben maar wel minstens drie uur moeten duren. Gelukkig zijn er wel een paar positievere puntjes. Gabbar Singh is een prima bad guy. En af en toe zijn er actiescenes die er nog een beetje mee door kunnen, of situaties die nog wel enigszins grappig of interessant zijn, en de acteurs hebben tenminste een hoop lol, vandaar dat ik niet voor de laagste score ga. Maar god, ik heb me lopen verbijten hier op de bank. Het is dat deze films keer op keer weer opduiken in de Top 250, anders had deze ezel zich niet een keer of tien aan dezelfde steen gestoten. Maar dit was voorlopig wel de laatste keer. 1.0*

Je moet nog wel Pather Panchali kijken, Woland.

Het kan ook anders, zul je zien.

Sing (2016) - Muziek - 108 minuten – FTV – 7 januari 2017– 2 punten – Tussenstand: 5 punten – Totaal: 111 punten

http://cdn.collider.com/wp-content/uploads/2016/02/sing-pigs-image.jpg

Review: De film komt erg moeilijk op gang. Nu valt dit ook absoluut niet onder mijn favoriete genre: animatie en pratende dieren. Anderzijds: The Lion King is één van mijn favoriete films ooit en daar worden deze twee aspecten toch ook gecombineerd.

Het duurt erg lang voordat je eindelijk in deze film zit, eigenlijk pas vanaf het moment dat de audities er zijn en in mijn beleving duurde dat een eeuwigheid. Aangezien ik in de bios geen benul van tijd heb, heb ik eigenlijk geen flauw idee hoe lang dat werkelijk duurde. Ik vermoed ongeveer de helft van de film.

De humor is eigenlijk zeer ver te zoeken. Geen enkele keer dat de hele zaal begon te lachen en slechts een enkele keer dat je een enkeling hoorde lachen. De Nederlandse stemmen waren wonderlijk genoeg prima. De liedjes zijn (gelukkig) in het Engels gebleven, waardoor dat prima in elkaar zat. Enkele stemmen waren dan ook prachtig om te horen.

Het verhaal zelf verloopt prima en is zeer goed te volgen voor kinderen. Helaas vallen kinderen (of in ieder geval die van mij) ook over het saaie, langdradige begin. Ook mijn zoon gaf aan het begin erg saai te vinden, ik had mijn mening toen nog niet gegeven. Daarna vond hij het wel erg leuk en zou alsnog een “9” geven.

Ondanks dat ik zijn mening vaak (veel) belangrijker vind dan die van mij in dit soort films, ga ik daar ditmaal niet helemaal in mee. Een onvoldoende verdient de film niet en zal dan ook schappelijk zijn en 3.5* geven.

Jason Bourne (2016) |Actie |123 minuten | 7 Januari '17 | FTV |>250| 3 punten | 27 totaal

https://s14.postimg.org/7m2ft2tld/Jason_Bourne_2016_HC_1080p_HDRip_mkv_000175930.jpg

Bij deze nieuwste Bourne film had ik hetzelfde gevoel als bij deel twee, en dat is jammer want ik vind deel één en drie toch een stukje beter. Het verschil zit hem simpelweg in de actie, het werd hier en daar zelfs langdradig terwijl de kracht van de Bourne films juist is dat de film voorbij vliegt. De interne problemen bij de CIA en het verleden van Bourne waren te prominent aanwezig.

Maar er was gelukkig ook veel moois.De rellen in Athene was een heerlijke scene inclusief de 'ouderwets' goede ontsnapping zoals we kennen uit de eerdere delen. Ook de 'eind scene' tussen Damon en Vincent Cassel was erg sterk.

De film laat je wel met een glimlach achter, het is mooi om te zien dat Jason het gesprek van Heather had opgenomen.

Ik had er helaas meer van verwacht en minder goed dan de eerste drie delen.

Die moet inderdaad ooit nog, John Milton. Laten we hopen dat dat beter gaat bevallen.

Defiance (2008) |Actie |137 minuten | 8 Januari '17 | FTV |>250| 3 punten | 30 totaal

http://www.nogym.net/wp-content/uploads/2015/10/embrace-discomfort.jpg

Ik kwam er al snel achter dat ik deze film ten onrechte altijd genegeerd heb, het is de derde film die zie van Edward Zwick en ook de derde film van hem die ik beoordeel met vier of meer sterren. Misschien dat ik The Last Samurai (2003) ook nog meepak deze challenge.

Het onderwerp/plot van Defiance is natuurlijk ontzettend 'mooi', je kunt alles wat ze doen alleen maar toe juichen. De scenes in het bos zijn dan ook prachtig en erg sfeervol. Maar desondanks denk ik dat hier meer uit te halen was, het is soms wat te degelijk. Ditzelfde geldt voor de oorlogsscenes, zeker niet slecht maar er had meer ingezeten.

Zowel Daniel Craig als Liev Schreibe hebben mij positief kunnen verrassen, ze speelden sterk en kwamen overtuigend over.

Vier sterren.

https://www.moviemeter.nl/images/cover/104000/104155.jpg

No Escape (2015) – actie – 103min – FTV – 613stem – 7jan2017 – 2pt – Netflix

film van John Erick Dowdle, super spannende film, het vehaal verteld over een amerikaans gezin dat zich vestigt in Laos, wanneer er een staatsgreep door rebellen plaats vind zijn buitenlanders niet meer veilig van dan af is het vluchten op leven en dood, je zit van begin tot einde op het topje van je stoel, geen moment rust krijg je, acteerwerk is heel sterk, Owen Wilsen draagt de film zonder enig probleem, echt een aanrader dikke 4,5* voor mij

#9. Death Sentence (2007) - FTV - 105 minuten - >250 stemmen - 8 januari 2016 - 2 punten (Totaal: 26 punten)

Ik ga niet zeggen dat ik het bij momenten niet vermakelijk vond al ben ik nogal anti-Wan en zeker geen fan van actiefilms. Dat deze dan toch al lang op mijn kijklijst stond heeft vooral te maken omdat ik vaker hoorde dat dit een van de beste films van deze regisseur is. Dat actie hem goed ligt, is duidelijk te merken. Al vind ik er weinig aan ik moedig hem aan om actiefilms te blijven regisseren zodanig dat hij ver weg blijft van het horrorgenre. Ja, de originele Saw was verfrissend en ook Dead Silence vond ik goed te pruimen. De horror die daarna komt zijn eigenlijk halve actiefilms met in mijn ogen pulpverhalen en voorspelbare jump scares aangekondigd of begeleid door luide muziek. Het mainstream publiek lijkt het te pruimen en alle obligatoire sequels (want ja de films eindigen op een twist zodat je wel moet het vervolg zien om te weten hoe het afloopt en misschien wordt er wel iets meer in verteld dat ze heel bewust nalieten in de eerste film te vermelden). Visueel netjes dat wel, maar een drol die netjes is gefilm blijft nog steeds een drol.
Nu goed over deze film, zit natuurlijk boordevol clichés en onlogische dingen, teveel om op te noemen. Een kantoorventje die een haast onverslaanbare schiet- en vechtmachine wordt zonder enige training , kogels van keiharde criminelen die hem niet kunnen raken, raadgevingen in de wind slaan. Eigenlijk was de film al na iets meer dan een uur afgelopen, toen zag ik dat ik nog meer dan een half uur had te gaan. Op het einde had ik zoiets van nu wou ik dat die politievrouw zei tegen Kevin Bacon in Mijnheer Kaktus stijl: "Wat heb je nou geleerd?" . Dus proficiat Wan, je krijgt het toch steeds weer voor mekaar om een gedrocht verkocht te krijgen aan het grote publiek. Eén goede zaak, het was vermakelijker dan Eden Lake, maar dat lijkt me niet zo moeilijk.