Genre/Thema Challenge

Ik ga dat wellicht ook doen met die Gow The Killer docu, aangezien het toch de eerste film is die kannibalisme behandelt heeft die toch historische waarde. Blij trouwens dat ik je hebt weten aanzetten tot het kijken van Lewis films.

baspls wat joolstein zegt klopt, Blood Feast had me ook niet meteen aangemoedigd om de rest van zijn oeuvre te bekijken. Het heeft daarom een half jaar of zo geduurd voor ik nog eens een film van hem wou bekijken. Blood Feast is nogal zwaarmoedig en rommelig. Zijn latere werk is luchtiger zonder dat het over de top word (zoals bij de modernere splatter). Ik ben niet zo voor horror die teveel op comedy of actie is gericht, maar dat wist je al wel. Lewis heeft denk ik een goede middenweg tussen comedy en gore.

The Iceman (2012)|Misdaad | 103 minuten | 18 november '16 | FTV| >250 stemmen | 2 punten | 9 totaal

http://www.movpins.com/big/MV5BMjI4NDk5Mzc1OF5BMl5BanBnXkFtZTcwMjU2NzY5OA/chris-evans-and-michael-shannon-in-the-iceman-(2012).jpg

Een waargebeurd verhaal gebasseerd op de seriemoordenaar Richard Kuklinski. De film heeft helaas geen, op enkele referenties in gesprekken na, geen aandacht voor de jeugd van Kuklinski, ik denk dat dit het geheel sterken zou maken.

Michael Shannon zet de rol van Kuklinkski fantastisch neer en tilt de film hiermee naar een hoger niveau. Daarnaast zaten er een aantal andere, minder belangrijke, personages in. Ray Liotta speelde niet slecht als maffiabaas maar het was zeker niet zijn sterkste optreden.

De film kijkt lekker weg en heeft een sterk einde, een echte topper is het niet maar The Iceman is zeker bovengemiddeld.

#2 - Lek (2000) - Misdaad/Thriller - 105 min - +250 stemmen - FTV - 18/11/2016 - 2 punten (subtotaal 5 - totaal 65)

Wat ik gisteren ook al bij Ca$h (2010) schreef:

Een verhaal waar wel wat mee aan te vangen is, maar helaas: er wordt zo'n ongeloofwaardige en onzinnige boel van gemaakt, dat er wat mij betreft helemaal geen kijkplezier aan te pas komt.

Het niet bepaald indrukwekkende acteerwerk doet daar nog een schepje bovenop.

De gebeurtenissen zijn zo overdreven, de personages worden zo zwart-wit gepresenteerd, dat de spanning - die er wel degelijk is - daardoor helemaal aan kracht inboet. Het personage dat door Victor Löw wordt neergezet - z'n uiterlijk, z'n wagen, z'n taalgebruik,...- is zowat het toonbeeld van een karikatuur.

Lek lijdt zo een syndroom waar een heleboel thrillers en misdaadfilms mee opgescheept zitten.

Een minder goeie aflevering van pakweg Midsomer Murders of Taggart scoort op het vlak van realisme nog een heel stuk beter.

The infiltrator - 127 min - ftv - 3 punten.

Goeie film over een undercoveragent die diep infiltreert in de drugsmaffia in de jaren '80. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal (wellicht hierdoor kent het verloop weinig verrassingen). Wel onderhoudend van begin tot eind en het ziet er ook allemaal goed uit. Verder nog een prima cast. Zeker vergelijkbaar met Donnie Brasco, maar net iets oppervlakkiger dan die film.

Totaal: 22 punten.

6. Irréversible (2002) - MIsdaad (IMDb) - 97 min (1p) - FTV (1p) - >250 st. (0p) - 17 nov. - 2 punt (tot: 17 punt)https://videowordmadefleshdotcom.files.wordpress.com/2011/09/irreversible.jpgMisdaad is niet mijn favoriete genre, maar deze challenge grijp ik aan om toch films met een bepaalde naam weg te strepen. Helaas was Irréversible voor mij een enorme misser. Na een eerste poging maanden geleden, waarbij ik tijdens de eerste minuten al afhaakte vanwege de volstrekt niet boeiende dialogen waarmee het begint, heb ik ditmaal wel doorgezet. In de film komen lukte aanvankelijk niet vanwege de beroerde dialogen en het beroerde camerawerk. Daarna werd het camerawerk wat normaal al werden de dialogen niet veel beter. De setting is verschrikkelijk ongeloofwaardig en de regie lijkt alleen maar te willen choqueren met heftige beelden en grof taalgebruik, maar daar raak ik niet van onder de indruk, al moet ik toegeven dat het behoorlijk weerzinwekkend is. In die zin past het in hetzelfde rijtje als Srpski Film (2010) (0,5*), choqueren om het choqueren.

Een kleine greep uit de 'dialogen':

You there. Do you know The Tapeworm?
- Forget The Tapeworm. Fist me.

Shut up. Take me to him.
- Fist me.

Keep quiet! I`m not a fag. Take me to him!
- Two hands up your ass! Fist me, that`s much better.

En dit is maar een samenvatting van dat "gesprek"... en de homofobe dialogen zal ik jullie maar besparen. Naast het gebrek aan geloofwaardigheid is de film ook enorm langdradig, wanneer je eenmaal (een uur later, dat véél langer aanvoelde) bij het einde denkt te zijn aangekomen blijkt dat er nog een nutteloze halve uur achteraankomt, die wederom minstens tweemaal zo lang lijkt te duren. En dat alles om bij "het moraal" van de film te komen, de tijd kun je niet terugdraaien. Ooit van een open deur gehoord? En gezien dit einde ben ik blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien, want je wordt getrakteerd op flikkerende beelden (nou ja, beelden...) waar menigeen spontaan epilepsie van krijgt. Nee, niet mijn ding. Het vlakke en gebrekkige aan het script en aan de dialogen lijkt men te willen verhullen door de film in omgekeerde volgorde te brengen, de kijker steeds op gewelddadige scenes te trakteren, met wazig camerawerk en door het toevoegen van een zeer oppervlakkige "moraal". Dat men dit in Cannes durfde te nomineren... 1*

West Side Story (1961) - FTV - 152 minuten - >250 stemmen - 3 punten - 18/11/2016 (totaal 8 films, 26 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1444.300.jpg

Soms is het er weer eens tijd voor: buiten de gebaande paden gaan, en een klassieker kijken waar ik eigenlijk enorm tegenop kijk. Ik heb dus ontzettend de schurft aan musicals. The Sound of Music bijvoorbeeld was een verschrikking, zelden zoiets irritants gezien, en dan duurt die meuk ook nog een paar uur. Nu is het tijd geworden voor West Side Story: op IMDB ook vallend onder Crime (!), dus geschikt voor de challenge. Het moet maar, al vreesde ik met grote vrezen.

Het begon al verschrikkelijk. Twee groepen boybandjochies die met hun vingers knippen en gezamenlijk pirouetjes draaien en andere balletdansjes doen. Poe poe, intimiderend hoor. Ik trok het eerste half uur niet zo goed, kan ik je vertellen. Maar er is één ding wat ik misschien nog wel slechter trek dan zingen in films - en dat is dansen in films. Het kostte me al met al dus wat moeite om in de stemming te komen. Maar na een goed half uur begon ik een beetje in de juiste mindset te geraken, en toen vielen sommige stukken redelijk mee, gezien de al meerdere keren genoemde hekel aan musicals. Vergeleken met het verschrikkelijke The Sound of Music is dit een meesterwerk. Het verhaal is natuurlijk ook een klassieker, en daar was weinig mis mee - al ben ik toch van binnen een botte hork die de romantische liedjes op een gegeven moment wel zat was. Het acteerwerk was redelijk wat betreft de hoofdpersonen, wat betreft de bendes was het weinig soeps.

Toch bleef het overdreven geensceneerde van West Side Story me enorm tegenstaan. Sommigen van de liedjes zijn best de moeite waard (America bijvoorbeeld), de kazige liefdesliedjes waren al minder, op een gegeven moment werd ik al chagrijnig van elke keer dat er wéér zo nodig gezongen moest worden, en met name de dansscenes bleven een grote irritatie. Als ze nou eens al die dansellende eruit hadden geknipt was de film niet alleen een stuk tolereerbaarder geworden, maar was het ook qua lengte een beetje normaal geworden. Voor z'n genre niet zo verschrikkelijk als het had kunnen zijn, maar alsnog, absoluut niet mijn soort film. 2.0*

#9 1 (2013) - Documentaire - 111 minuten - 54 stemmen - FTV – 18 november 2016 – 3 punten – Tussenstand: 23 punten

http://i.imgur.com/HNQX7PS.jpg

Ik volgde F1 vroeger een klein beetje, de laatste jaren wat aandachtiger en sinds Max Verstappen toch wel elke race. Ik heb me echter nooit echt in de historie verdiept dus was wel benieuwd om daar wat van te zien. In dat opzicht zit deze documentaire goed gevuld met oude beelden. Vervolgens focust het zich vooral op de gevaren en vele doden die in de sport zijn gevallen, veelal doordat veiligheid niet van groot belang leek te zijn en er weinig goede organisatie was. Op dat vlak dus ook indrukwekkend en ontluisterend om te zien. Verder gaat het op enkele momentjes in de historie wat verder in, maar niet heel diep. Een beetje jammer, want Ik had bijvoorbeeld ook graag wat meer over de technische kant gezien.

De eerste tussenstand:

1. John Milton 37 punten

2. joolstein 29 punten

3. Woland26 punten

4. dualcia 25 punten

5. Gh8st 23 punten

6. alexspyforever en scorsese 22 punten

7. Arno74 17 punten

8. Gang_Star 14 punten

9. U96 en Night's Watch 9 punten

10. Boenga 5 punten

11. baspls 3 punten

12. Rodajc 2 punten

Een aanpassing moeten doen bij joolstein, aangezien hij bij Goongnyeo 2 punten had geteld voor speelduur, terwijl deze maar 112 min duurt.

John Milton heeft een vliegende start gemaakt. Benieuwd of hij dit tempo vol gaat houden.

Dan moet jij me maar een keer een aanbeveling doen, buiten Blood Feast ken ik eigenlijk nog niets van Lewis.

De ervaring leert van niet ?

Een inkomertje deze challenge... Niet dat ik Misdaad en Documentaire minder goed vind (sterker nog ik heb een lange lijst Misdaad-films die ik wil afwerken), maar ik heb het komende 3 weken toevallig erg druk.

#8. The Violent Years (1956) - 65 minuten - 7 stemmen - FTV - 19 november 2016 - 3 punten (Totaal: 25 punten)

http://sydneyredigan.com/wp-content/uploads/2012/03/violentyears.jpeg

Ik denk dat het probleem bij deze film enerzijds budgettair is en aan de andere kant is het acteren niet al te best. Er wordt toch weinig emotie getoond bij een serieus thema als dit dat toen nog vrij jong was, maar nu nog steeds actueel: jeugddelinquentie. Het bijzondere is dat het hier om tienermeisjes gaat. Je krijgt nu al niet vaak films met criminele jeugdbendes die enkel uit meisjes bestaan te zien. Ik kan er alvast geen enkele bedenken, nu goed ik ben ook niet echt thuis in gangsterfilms en misdaadfilms in het algemeen. Ik neem aan dat dit in de jaren 50 nogal ophefmakend moet zijn geweest. Jammer van die religieuze moraaltjes van de rechter, daar heb ik dus echt wel een gloeiende hekel aan maar voor de rest moest ik hem wel gelijk geven. Voor het gewaagde thema dat met de beperkte middelen nog vrij goed is uitgevoerd, toch nog een goede score.

#15. War Dogs (2016) – misdaad - FTV - 114 minuten - 316 stemmen – 2 punten - 18 november 2016 (totaal: 15 films, 39 punten)

1 punt speelduur, 1 punt ftv

https://i.ytimg.com/vi/Rwh9c_E3dJk/maxresdefault.jpg

"They called guys like us war dogs. Bottom feeders who make money off of war without ever stepping foot on the battlefield. It was supposed to be derogatory, but... we kind of liked it."

War Dogs heb ik destijds in de bios bewust laten gaan, het leek me weinig soeps. Nadien werd me verteld dat het toch een 'leuke film' is, dus ik gooide hem er gisteren in een opwelling in. En inderdaad, eerlijk is eerlijk, ik heb me niet verveeld. Toch blijft het een beetje een mindere versie van The Wolf of Wall Street, maar dan zijn de knullen wapenhandelaren in plaats van aandelensjacheraars. Zelfs Jonah Hill is er. De film moet het hebben van het from rags to riches gehalte, en de bizarre situaties die het oplevert wanneer twee twintigers een kans zien in het leveren van wapens aan het Amerikaanse leger door te bieden op defensiecontracten. Vervolgens moeten die wapens uit een ander land worden gehaald, meestal Oost-Europa.

Teller en Hill doen het prima, al werkte het subplotje met de naaiactie van Efraim op het einde van de film voor mij niet helemaal. Ana de Armas (Knock Knock) is ook hier weer heel erg sexy, al heeft ze niets meer te doen dan 'de vrouw van spelen'. War Dogs is dan ook geen film die de Bechdel test zal passeren, het draait hier echt om de guns en de mannen. Het bijrolletje voor Todd Phillips oudgediende Bradley Cooper was aardig, maar het bekende gezicht voegde voor mij weinig toe.

3*


#16. Die Büchse der Pandora (1929) – crime (IMDb) - FTV - 133 minuten - 88 stemmen – 4 punten - 19 november 2016 (totaal: 16 films, 43 punten)

2 punten speelduur, 1 punt ftv, 1 punt <250 stemmen

http://i65.tinypic.com/qxozn7.jpg

"She was the Lulu on whom men did far worse than burn their fingers, and indeed the photos of her show that there was something timeless and modern about her beauty, so that one might easily take her for a creature of the present. Shining eyes, a fine forehead, and sharp contours." - Michael Althen (Sirens & Sinners. A Visual History of Weimar Film 1918-1933)

Soms doen we dingen in een niet geheel logische volgorde. Zo heb ik de fascinerende autobiografie van Louise Brooks, 'Lulu in Hollywood', jaren terug al gelezen. Ik had nog geen enkele van haar films gezien. Het is niet gebruikelijk dat ik biografieën ga lezen van acteurs waar ik niets van weet, maar Brooks is een bijzonder enigmatische vrouw. Een intelligente vrouw ook, die eigenlijk het liefst met een boek op schoot zat. Wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in films van die tijd, of hoe een tot sekssymbool gebombardeerde, zelfstandige vrouw zich in de omstandigheden van toen staande moest proberen te houden. En Hollywood de rug toekeerde om in Duitsland twee films met G.W. Pabst te maken.

De misdaadchallenge was een uitstekende reden om een van die twee, Der Büchse der Pandora, eindelijk eens te gaan kijken. En het toeval hielp: ik werd deze zaterdagmorgen door hevig geboor van de buren, om 08.00 uur gewekt. En die silents zijn natuurlijk altijd fijn om verder rustig mee wakker te worden. Dat ik geen dialoog kon missen door nu en dan terugkerende boorgeluiden was bonus. Althans, rustig..? Pandora is zo sereen nog niet. Brooks knalt van het scherm als Lulu, die tegelijkertijd onschuldigheid en seks uitstraalt, en alle mannen om haar heen de verdoemenis in helpt. En zichzelf daarmee ook. De censuur had het er maar moeilijk mee. 'The film has it all: murder, prostitution, gambling, blackmail, and lesbianism', zo valt te lezen in Peter Kobels boek Silent Movies. 'A masterpiece of silent cinema that flung a gauntlet at the censors'. Dus. JM is wakker!

Het plot is anno 2016 misschien wat moeilijk voorstelbaar, maar dan nog is duidelijk waarom Lulu zo'n klassiek karakter is geworden.

4*

Ik volg F1 als sinds ik 10-11 jaar was (vanaf 1989 vrij intensief). Al is dat sinds de dood van mijn held Ayrton Senna veel minder geworden, blijf ik mijn interesse behouden voor de sport (de enige sport die me nog daadwerkelijk interesseert). Gek dat ik dus nog nooit van deze docu had gehoord. Bij deze dus bedankt voor de onbewuste tip

Of er films zijn waar er meer aandacht wordt besteed aan de technische kant, moet ik in het duister tasten. Ik ken natuurlijk nog wel andere F1 films maar die zijn vooral biografisch zoals die over Senna en Enzo Ferrari. Grand Prix is ook nog wel te doen als je je niet teveel stoort aan het flauwe plot. De racebeelden zijn wel erg goed, het zijn echt de wagens uit de jaren 1960 en het is zeker de moeite om de wagens eens echt aan het werk te zien op de befaamde Monza banking!

Rush (2013) heb ik dan niet gezien. Dat zal er ook nog wel eens van komen al vrees ik dat het Hollywood gehalte me een beetje gaat tegenzitten. Nu goed je mag me altijd pm sturen als je nog wat meer erover wil weten of vertellen, ik zit namelijk ook op een F1 forum waar een discussie over het topic nog meer tot haar recht komt

baspls

Ik zou zeggen kijk eerst Blood Feast en bekijk daarna mijn recensies bij de andere Lewis films. Mijn ranking van zijn horrorfilms zou het volgende zijn:

The Wizard of Gore (1970)

Blood Feast 2: All U Can Eat (2002)

Two Thousand Maniacs! (1964)

The Gruesome Twosome (1967)

The Gore Gore Girls (1972)

Color Me Blood Red (1965)

Something Weird (1967)

Blood Feast (1963)

A Taste of Blood (1967)

The Uh-oh Show (2009)

Mijn nrs 1 en 2, en 3 en 4 durven nogal eens van plaats wisselen. De laatste 2 vind ik buitengewoon slecht.

Paper Moon (1973) - FTV - 102 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 18/11/2016 (totaal 9 films, 29 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3166.300.jpg

Erg charmante komedie, met een vleugje misdaad - maar genoeg van een vleugje voor een crime-label op IMDb. Moze is een zwendelaar die overleeft in het Amerika van de jaren '30 door verse weduwen op te lichten, en zo in de marge z'n bestaan bij elkaar te sprokkelen. Tot hij op de begrafenis van een ex-vriendin/vrouw van lichte zeden komt, om haar de laatste eer te bewijzen. En daar wordt hij opgezadeld met haar negenjarige dochtertje Addie, die echter net zo hebzuchtig en misschien nog wel manipulatiever blijkt dan Moze. De film gaat voornamelijk over de gezamenlijke zwendelpraktijken van dit vreemde duo, op een road trip door Kansas en Missouri. Tatum O'Neal doet het erg leuk als Addie, al is die Oscar misschien een beetje teveel van het goede - en een bijrol was het ook zeker niet. Leuke dynamiek ook met haar vader Ryan O'Neal, die Moze prima neerzet als rommelaar in de marge. Je kan het een stuk slechter treffen dan Paper Moon: 4.0*.

#2 Misdaad - American History X (1998) - 119 min - 250+ stemmen - FTV - 17-11-2016 - 2 punten (5 totaal)
http://staticmass.net/wp-content/uploads/2012/12/dvd_his.jpg
"Don't fuck with me 'cause I'm the most dangerous man in this prison. You know why? 'Cause I control the underwear."

American History X verteld het verhaal van Neo-nazi Derek. Over hoe hij zijn gezin meesleurt in de ellende. Als hij drie mannen heeft neergeschoten, moet hij de gevangenis in. Eenmaal uit de gevangenis is Derek een totaal ander persoon...

American History X is een ijzersterk drama dat op een goede manier laat zien hoe achterlijk racisme en rassenhaat zijn. Ook los van het racisme vind ik Neo-nazi's bijzonder vreemde lui, met name die uit de VS. Het is toch raar om de mensen waar je opa of overgrootvader tegen heeft gevochten te verafgoden? De mensen waar je eigen land met man en macht tegen heeft gevochten... Alleen zwarten-haat is bij die Neo-nazi's en KKK lui trouwens niet het geval. Ook blanken zoals Joden en Katholieken (zoals mijzelf) zijn bij hun ook het leven niet zeker.

Aanvankelijk vond ik het ongeloofwaardig dat iemand ineens een goed mens wordt door in de bak te hebben gezeten, maar nu ik er over na denk is het toch wel goed gebracht. Door de prettige omgang met die neger in de wasserij en de (zacht gezegd) bijzonder onprettige omgang met zijn mede Nazi's, is het niet onwaarschijnlijk dat hij terugkomt op zijn racistische opvattingen.

Edward Norton speelt een sterke hoofdrol, waarin hij zowel meedogenloos als zorgzaam weet over te komen. Stacy Keach (Prison Break) was verder wel aardig als de Führer van de Neo-nazi’s.

De film is degelijk opgenomen, met hier en daar een paar bijzonder mooie shots. De tegenstelling tussen zwart-wit en kleur was ook wel sterk gedaan, dat maakte de flash-backs iets overzichtelijker. Ook goede muziek van Anne Dudley, de orkestrale muziek zou je eigenlijk niet zo snel verwachten bij een dergelijke film maar past verrassend goed.

Het einde maakt de film nog een stuk dubbelzinniger, al heb ik wel mijn vraagtekens waarom een jongetje op klaarlichte dag op school iemand neerschiet. Toch geeft het de film een toepasselijke dramatische twist, door Dereks verleden komt zijn broertje alsnog om het leven.

Al met al is American History X een bijzondere film die terecht gewaardeerd wordt, ijzersterk drama, goed acteerwerk en een degelijke afwerking.

Waar zo'n challenge wel niet goed voor is

http://oi68.tinypic.com/29m822d.jpg

Wat 'ICM-awards' gewonnen door de film Goodfellas (1990)

#9. Way Out Topless (1967) - 66 minuten - 1 stem - FTV - 19 november 2016 - 3 punten (Totaal: 28 punten)

Een documentaire over zoals de titel al aangeeft topless dansen. Het documentaire gedeelte zit vooral in de eerste 10 minuten waarbij er op nogal ludieke wijze wordt aangetoond hoe de vrouw haar lichaam in vorm probeert te houden om vooral voor het mannelijke geslacht aantrekkelijk te blijven. Na een bezoek bij de dokter waarbij afmetingen van de vrouwelijke vormen worden genomen volgt een bezoek aan de fitness met gewichtentraining, zelfverdedigingscursus (inclusief ludieke catfight) en massage aan bod komen. De volgende 50 minuten zijn een opeenvolging van strip-tease nummers. Na een stuk of 3-4 topless nummers (waarbij de tepels van de danseressen dan nog vaak zijn afgedekt met de zogenaamde nipple tassels) heb je het wel gezien. De dames zijn wel mooi, maar 50 minuten lang de ene stripscène na de andere begint wel te vervelen. De film is bovendien in zwart-wit waardoor het eerder iets uit de jaren 50 lijkt dan 1967 en het zou me niet verbazen dat het een compilatie is van oud materiaal. Ondertussen had kleur en gedurfder materiaal in filmland al een introductie gemaakt. Volgens mij was dit in 1967 zelfs niet meer erg populair.

John Milton ik vond de prestatie van Louise Brooks ook wel knap in die film en was ook de enige reden dat ik bleef kijken. De film was me te langdradig en nogal "uneventful".

baspls het probleem rassenhaat, vrouwenhaat, mannenhaat, homohaat etc stemt meestal voort omdat men zich door de groep die men haat benadeelt voelt (zij zijn rijk en ik niet, zij hebben iets wat ik niet heb en ook graag wil) of men is er om een of andere reden bang voor (angst om het onbekende, verkeerde vooroordelen, veralgemeningen) of men vind het verkeerd en bedreigend (vooral dan andersgeaarden krijgen hier vaak mee te maken).

Ik neem nu een concreet voorbeeld, een jeugdvriend van mij die behoorlijk vervreemd is van familie en de wereld, heeft een flinke vrouwenhaat ontwikkelt. Nu weet ik wel dat zijn ervaringen met het andere geslacht vooral negatief waren, maar zoals zo vaak gaat hij veralgemenen. Nu gaat hij dus vooral kappen op het feit dat bijvoorbeeld Hilary Clinton een vrouw is en minder op het feit dat ze misschien niet erg bekwaam zou zij geweest als president. Hij verafgoodt Trump en vergeet dan weer de dommigheid die de man uit zijn botten sloeg. Vreemdelingen buitengooien, het land weer aan de Amerikanen. Grappig eigenlijk want Amerika is historisch gezien van de Indianen. Waar mijn vriend vroeger nog de Indianen hoog in achting had, klinkt het nu "ze moeten zich maar aanpassen of ophoepelen". Het is iets dat vaak jarenlang sluimert. Helaas voor de haters leert de geschiedenis ook dat zulke haat enkel tot oorlog leidt en zij er evenmin beter van worden, integendeel...

Ben ik met je eens, en is (helaas) ergens ook wel logisch. Bijna alle Amerikanen zijn afstammelingen van immigranten. De Noorderse staten hebben vrijwel alle Indianen uitgemoord of verwesterd.

Maar mijn verbazing omtrent Neo-nazi's zit hem vooral in het Nazi-gedeelte. Die Amerikanen zijn allemaal zo nationalistisch (patriottisme, vreselijk trouwens) maar toch gaan ze 'de vijand' imiteren.

(Sommige van mijn vrienden vinden mij trouwens ook een vrouwenhater )

Kids for Cash (2013) - Documentaire / Misdaad - 102 minuten - FTV – 14 stemmen - 19 november 2016 - 3 punten – Tussenstand: 3 punten

http://wavemagazineonline.com/wp-content/uploads/2015/01/kidsforcash.jpg

Review: Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Het is fijn dat je het verhaal van alle kanten te horen krijgt, zowel de (gedupeerde) kinderen als de betreffende rechters komen aan het woord. Hierdoor heb je een aardig compleet verhaal, maar toch voelt het ergens niet zo heel sterk. In de documentaire komt wel naar voren hoeveel minderjarigen hebben afgezien van hun recht op bijstand, maar het percentage dat in gevangenschap eindigt is mij geheel onduidelijk. Ik vermoed dat dit geen 100% is geweest, dan waren er mijn inziens al wel eerder lampjes gaan branden. Verder valt er weinig over deze documentaire te vertellen, 2.5*.

alexspyforever Ah mooi, Senna een tijdje terug gezien, en Rush ook gekeken. Vond die zelf heel degelijk, maar kan ook wel beter tegen het hollywood gehalte. Zet in ieder geval goed in op de rivaliteit en verschillen tussen Lauda en Hunt.

Die andere zal ik ook eens op mijn lijstje zetten.

#10 Jack Reacher: Never Go Back (2016) - Misdaad - 118 minuten - 100 stemmen - FTV – 18 november 2016 – 2 punten – Tussenstand: 25 punten

http://i.imgur.com/jz5aoMg.jpg

Niet een film om veel woorden aan vuil te maken. Simpel popcorn actievermaak. Je hoeft niet veel diepgang en verrassingen te verwachten, maar het kijkt lekker weg. Met die instelling er ook in gegaan en zo aardig vermaakt zitten kijken.

De foto doet nochtans anders vermoeden...

Beware of Mr. Baker (2012) - 92 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 19/11/2016 (totaal 10 films, 32 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/82000/82752.300.jpg

Fijne documentaire over Ginger Baker: legendarische drummer, contactgestoorde grofgebekte eikel, en avontuurlijke zwerver. In ieder geval een goed onderwerp voor een documentaire. Ginger Baker is vooral bekend als de drummer van Cream, waar hij na een rauwe jeugd en een obsessie voor jazz in terechtkwam. En eigenlijk intrigeert de docu vanaf daar al. Ginger is een moeilijke kerel, een grootverbruiker van drugs (zoals zovelen in die muziekscene) en een ongeleid projectiel - maar ook een legendarisch goede drummer. En al in de Cream-periode (en daarvoor, met Graham Bond en in de jazzscene) zien we al de rode draad verschijnen, waarin hij bijzonder moeizame en licht ontplofbare relaties onderhoudt met zijn collega's. Hij heeft overduidelijk niets met Jack Bruce, en hoewel er met Eric Clapton veel meer een klik was, is Ginger Baker alsnog zo intens en zo moeilijk dat Eric Clapton diep ongelukkig was toen Baker opeens in z'n volgende band op kwam dagen.

En zo begint een lange zwerftocht door vele bands, over vele continenten (hij komt onder andere in Nigeria, Italie, de Verenigde Staten en Zuid-Afrika terecht), via vele vrouwen (zowel groupies als vrouwen met wie hij getrouwd was) en kinderen, met vele muzikanten, en ondertussen bakken met geld uitgevend aan drugs en, verbazend genoeg, paarden en het verschepen daarvan - Ginger heeft een polo-obsessie. Niet het soort sport wat je verwacht bij hem, maar there you go. En de geschiedenis herhaalt zich: op een gegeven moment laat hij alles achter zich, inclusief meerdere malen vrouwen en kinderen, hij verbrandt al zijn bruggen en begint ergens anders opnieuw. En tussendoor komen er een hoop sterke verhalen voorbij, fantastische muziek (al ben ik geen jazz-fanaat) en muzikanten, en blijft deze goed gemaakte documentaire boeien. Al blijft Ginger een ontzettende hufter, hij is wel een interessante hufter.

7. Dheepan (2015) - MIsdaad (IMDb) - 109 min (1p) - FTV (1p) - 139 st. (0p) - 19 nov. - 2 punt (tot: 19 punten)https://kaist455.files.wordpress.com/2015/11/dheepan06.jpgHeftig, geen idee waarom ik deze Gouden Palm-winnaar zo lang heb laten liggen. De combinatie sociaal (emigratie)drama-misdaad is zo te zien niet bij iedereen in goede aarde gevallen, voor mij zijn films die genregrenzen met handen en voeten overschrijden juist de toppers, mede omdat ze van de platgewalste paden afstappen. De film gaat over een man (Dheepan), een vrouw en een kind (still) die de oorlogssituatie in Sri Lanka ontvluchten en in een drugsbuurt in Frankrijk terechtkomen.

Grotendeels (90%) is dit een geslaagd en indrukwekkend emigratiedrama over oorlogsvluchtelingen. Maar ook als vluchtelingendrama ontwijkt het de geijkte paden, het moeizaam integreren is maar bijzaak, deze film focust heel subtiel op de opgelopen oorlogstrauma's. De personages worden ook realistisch neergezet, geen topmodellen als acteurs en ook een geen voorbeeldige emigranten die je zielig kunt vinden. Nee, de regie kiest hier voor gewone mensen, met al hun gebreken. Het gezinnetje Dheepan wordt zo goed neergezet, gewone mensen van buiten, maar hun innerlijke trauma's komen heel langzaam naar boven. Voor wie niet vies is van rustige sociale drama's die anders zijn dan gebruikelijk is dit een dikke aanrader. Vanwege de spoilergevoeligheid kun je dan het beste niets lezen en gewoon aan de film beginnen. 4,5*

#11. Bluebeard (1972) - Misdaad / Horror -125 minuten - FTV- 19-11-16

29+4= 33 punten

120 tot 179 minuten: 2 punten

FTV- 1 punt

13 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8475.300.jpg

De film is geen meesterwerk het is misschien zelfs verschrikkelijk maar wat is het een gave film! Laat ik met het negatieve beginnen. Scene's stoppen abrupt of de 'kleding' kan soms middenin een scene veranderd zijn en soms duidelijk uit een totaal andere tijd. Psycho-analytisch teksten om het wat meer diepgang te geven. Nee, daarin valt de film zeker niet mee maar verder is de film entertainend in al zijn eenvoud. Richard Burton speelt een Baron die als oorlogsheld op zijn landgoed woont. Er zijn verwijzingen naar Nazi- Duitsland maar de symbolen zijn vervangen. Was het Oosterijk of Hongarije? het is niet van echt belang. Hij trouwt met een Amerikaanse (Joey Heatherton) en hierna ontvouwt zich langzaam een luguber horrorplot. Door middel van flashbacks zien we een heel scala aan prachtige vrouwen voorbij komen. Stuk voor stuk krijgen we deze dames in hun Eva kostuum te zien. Waaronder ook Raquel Welch. Wat moet Richard Burton een gelukkig man zijn geweest. De vele kamers in het kasteel waren zeer mooi vormgeven. Het acteerwerk niet slecht. Kortom de film straalt één en al plezier uit. Met twee regisseurs aan het roer namelijk oude rot Edward Dmytryk en de onbekende Luciano Sacripanti, met de verschillende tijden en de leentjebuur van zoveel verschillende elementen had de film zo Hongaarse goulash kunnen heten. Wat een heerlijke campy film!

scorsese punten aangepast! Ik had inderdaad schijnbaar met knippen en plakken ergens iets fout gedaan.

Hooligans (2005) - Misdaad - 109 minuten - RW - 19 november 2016 - 1 punt – Tussenstand: 4 punten

http://i1.fastpic.ru/big/2009/1108/d8/76d3207200418739f59c05fb651c8bd8.jpg

Review: "You stand your ground and fight!"

Een film die al in mijn top 10 staat sinds ik hier lid ben. Tot vandaag jaren niet meer gekeken, maar vond deze challenge een uitgelezen mogelijkheid om hem toch weer eens te bekijken.

Met name de eerste helft van de film vind ik als voetbalsupporter geweldig. Ik ben weliswaar niet zo bekend met hooligans, maar wel met de wedstrijdbeleving. Deze wordt nagenoeg perfect in beeld gebracht. De tweede helft van de film is meer een ver-van-mijn-bed-show, ik weet dat het gebeurt, maar op welke wijze hou ik mij ver vanaf. Gearrangeerde gevechten gebeuren vaak, ze komen niet eens altijd in het nieuws. Het heeft mijn inziens dan ook weinig met het voetbal te maken. Hooligans hebben veelal sowieso zeer weinig met voetbal te maken, maar komen slechts als er wat te vechten valt. Hier kan ik echter nog een uur over praten, maar heeft weinig met de film op zich te maken. Al is het duidelijk dat ook de hooligans in deze film leven voor het vechten en niet voor de sport. Ook het feit dat hooligans vaak goede banen hebben, wordt hier mooi gebracht.

De film zit prima in elkaar, een duidelijk verloop en geen rare fratsen. Sommige dingen zijn lastig te beoordelen, ik heb de film immers een keer of zeven gezien nu. Dankzij deze film kwam ik er jaren geleden achter dat soccer Amerikaans is en niet Engels. Sindsdien hou ik het ook maar gewoon op football en kan ik mij zelfs ergeren aan het woord soccer.

Elijah Wood zet zijn karakter geweldig neer, maar eigenlijk is er niemand die daar echt aan onder doet. Prima gecast en eigenlijk niets op aan te merken. Het personage Matt, een Harvard student die terecht komt in de wereld van voetbal en vechten. Langzaamaan zie zijn personage veranderen. Niet te langzaam gelukkig, perfect in beeld gebracht.

Ik laat mijn 5* staan, is dan alles perfect? Vast en zeker niet, als ik alles goed zou bekijken en overzien, zullen er ook wel minpunten naar voren komen. Er zijn echter maar weinig films die ik meerdere keren kan bekijken en het nog steeds net zo goed vinden. Deel twee en drie heb ik altijd nog overgeslagen en denk dat ik dat ook blijf doen. De recensies zijn daar niet altijd even goed en deze film zal het hoe dan ook niet kunnen overtreffen.

Oeps, haha

https://www.moviemeter.nl/images/cover/104000/104259.jpg

Secret in Their Eyes (2015) – Misdaad – 111min – 202stemmen – FTV – 19nov2016 – 3punten

film van Billy Ray, Ray en Jess zijn een hecht FBI team, op een dag ontdekken ze een lijk van een jong meisje verkracht en vermoord. Dertien jaar later heeft Ray een nieuw spoor gevonden naar de mogelijke moordenaar,

film begint nogal chaotisch en saai, hangt aan elkaar door flaschbacks die soms verwarend zijn, maar met toch een verrassend einde, het ateerwerk is wel ok vooral de rol van Julia Roberts is heel sterk, voor de rest een film van 13 uit een dozijn,2,5*

(5films:12punten)