Genre/Thema Challenge

#29. Forbidden Planet (1956) - Sciencefiction - 98 minuten - FTV- 10-11-16

76+3= 79 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

249 stemmen - en met mij stem maakt 250 dus nog net - 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3841.300.jpg

Wow, wat een prachtige sfeervolle aankleding had deze film! Prachtige decors, futuristische landschappen, kostuums die leken of ze later model hebben gestaan voor Thunderbirds en de zeer korte jurkjes van Altaira (Ann Francis). Ook vond ik de film qua uitstraling wel wat weg hebben van Star Trek. En zag ik nu in het monster de hand van de DIsney studio's? Het verhaal, gebaseerd op Shakespeare’s ‘The Tempest’ mocht er ook best wezen. De tovenaar wordt vervangen door de buitenaardse techniek van de Krell. Echter blijft de klassieke vraag of de mensheid de kennis van een hogere macht mag hebben bestaan. Minpuntjes zijn er ook en wel in de vorm van het acteerwerk, wat nogal stijfjes was. En in mindere mate de keuze voor een helaas niet al te complex verhaal. Al moet ik bekennen dat ik dan liever deze film nog eens bekijk dan bv. Solyaris (1972) maar tja dat is persoonlijk. Verder is er een opvallend jonge Leslie Nielsen, die we later vaak zagen in komische films, hij speelt hier een min of meer serieuzere rol als Commander Adams. En dan is er natuurlijk nog de gave Robby the Robot.

#19 Oorlog - Cross of Iron (1977) - 132 min - 250+ stemmen - FTV - 9-11-2016 - 3 punten (52 totaal)
http://annyas.com/screenshots/images/1977/cross-of-iron-hd-movie-title.jpg
Cross of Iron verteld het verhaal van Steiner, een gedesillusioneerde peletonaanvoerder van de Wehrmacht. Als er een nieuwe officier aan het oostfront verschijnt, een trotse Pruisische edelman, krijgt Steiner het moeilijk...

De toon van de film wordt al meteen gezet als we tijdens de opening archiefbeelden zien van Duitse propaganda en verschrikkelijke gebeurtenissen uit de oorlog, dit alles begeleid door een Jongetjeskoor van de Hitlerjugend. Het contrast geeft al goed aan dat het een anti-oorlogsfilm gaat worden. De hoofdpersoon Steiner symboliseert dan ook de idioterie van de oorlog.

Cross of Iron mag dan serieus en genuanceerd van toon zijn, toch vond ik het wel jammer dat we weer Anglo-Nazi's voorgeschoteld krijgen. De Russen spreken wel Russisch en de Duitsers kunnen wel Duits zingen, wat de keuze van een Engelstalige cast alleen maar opvallender maakt. Toch speelde James Coburn een sterke rol als Steiner en de Oostenrijkse Maximilian Schell deed het ook goed als zijn rivaal.

Halverwege de film wanneer Steiner in de ziekenboeg licht, komt er een soort hallucinante sfeer over de film heen. Is Steiner gek? Dan wordt alles weer normaal en vergeten we het voorval als Steiner terug naar het front wordt gestuurd. Als we helemaal aan het einde een absurdistisch einde voorgeschoteld krijgen, waarin de Pruisische jager niet weet hoe hij een geweer moet laden worden we weer herinnerd aan de hallucinante sfeer en kun je het oordeel trekken dat de film vanaf de ziekenboeg een grote koortsdroom is geweest.

De film is mooi en vrij modern opgenomen. Het veelvuldige gebruik van slowmotion kwam indrukwekkend over, zeker tijdens de explosies als het puin in het rond vloog. Ook de onconventionele manier van editen vond ik wel wat hebben. Door het gebruik van slow-motion, het casten van James Coburn en de dramatische muziek van Ernest Gold, deed Cross of Iron me een beetje aan de stijl van Sergio Leone denken. Dit is denk ik ook de film die het meest lijkt op hoe Leone's Stalingrad film eruit had gezien.

Al met al vind ik Cross of Iron een goede oorlogsfilm. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar het feit dat we een keer een film over het oostfront hebben die niet over Stalingrad gaat kan ik wel waarderen.

Ok en die 249ste kwam van mij dus nu heb jij ervoor gezorgd dat niemand meer een extra punt krijgt voor < 250 stemmen bij deze film

Ook ik vond het nogal stijf allemaal zoals ik al zei in mijn review het meisje en de robot waren leuk en ik had liefst wat meer focus op hen gehad. Ja wel riskant die kortje jurkjes voor die tijd denk ik. Maar die ene lijn van de robot: "I was getting myself an oil job" dat was echt wel lachen

#20 Dark City (1998) - Sciencefiction - 111 minuten - 1001 stemmen - FTV – 8 november 2016 – 2 punten – Tussenstand: 48 punten

http://i.imgur.com/x4zanP7.jpg

Op de een of andere manier had ik nog nooit eerder van deze film gehoord, maar via het tip-topic toch ontdekt. Het is een heerlijke mengeling van genres en heeft een boeiend verhaal met een interessant mysterie dat gedurende de film ontrafelt wordt.

Hoewel het veel elementen uit andere films lijkt te bevatten, voelt het toch aan als een origineel filmpje met een eigen stijl.

De omgevingen zien er erg cool uit en het is al helemaal tof om ze te zien veranderen.

Het is verder niet allemaal even hoogstaand. Effectjes zien er soms wat verouderd uit, acteerwerk is soms wat knullig en de personages vind ik uiteindelijk niet heel boeiend.

Ik heb er echter goed van genoten.

Whiskey tango foxtrot - 112 min - ftv - 2 punten.

Redelijke film over een Amerikaanse journaliste die naar Afghanistan vertrekt om daar verslag te doen. Een vermakelijke eerste helft, waarbij het leuk is om te zien hoe de vrouw zich moet aanpassen in een nieuwe situatie. De tweede helft wordt de toon wat serieuzer en wist het me wat minder te boeien. Ondanks de fijne cast net geen 3.0 sterren.

Totaal: 61 punten.

#30. The Manster (1962) - 72 minuten - 7 stemmen - FTV - 10 november 2016 - 3 punten (Totaal: 90 punten)

Zoals EW101 al zei is het wel een origineel en leuk bedacht concept dat denk ik nog niet eerder was gedaan in 1959 (hoewel hier 1962 staat aangegeven). Het motief of wat de gekke wetenschapper nu juist wilde bereiken door met zijn brouwsel mensen te laten muteren was mij niet erg duidelijk, dan ken ik toch wel betere voorbeelden. Trekpleister van deze film is dus het monster zelf dat wel goed is gemaakt en vooral zijn transformatie levert enkele leuke beelden op alsook de manier waarop monster en mens zich van elkaar afscheiden naar het einde toe. Ook wel leuk bedacht is de titel kruising tussen man en monster = Manster. Verhaal is simpel en karakterontwikkeling nogal oppervlakkig. Wel goed gedaan is dat de film zijn tijd neemt met hoe de protagonist geleidelijk aan in een monster verandert. Het begint zo een beetje als Jekyll en Hyde thema en verandert gestaag in monsterthema. De film verveelt niet, maar kan uiteindelijk niet tippen aan de betere monsterfilms, daarvoor mist hij toch wat sfeer. De scènes die angst en spanning moeten bezorgen zijn ofwel snel voorbij ofwel erg donker (al kan dat ook aan de slechte beeldkwaliteit hebben gelegen bij de donkere scènes).

# 2 - Planet of the Apes (1968) - Sciencefiction - 112 minuten - 870 stemmen - FTV - 10 november 2016 - 2 punten - Totaal 4 punten

https://static1.squarespace.com/static/575377262eeb81f8db2c991c/t/575577df9f726692f06bf15e/1465219044541/?format=500w

Na de twee prequels van de afgelopen jaren, werd het de hoogste tijd om de eerste film uit deze serie eens te bekijken. Heeft zijn sterke momenten. Dat het nu de apen zijn, die de mensen domineren in plaats van andersom, is origineel bedacht. De aankomst op de onbekende planeet is goede SF. De twist op het eind, inmiddels overbekend, blijft sterk.

Helaas is de film verouderd. Vooral de apenpakjes zijn niet meer van deze tijd. Het verhaal is verder knullig en saai uitgewerkt. Een beetje amateuristisch zelfs. Met het interessante gegeven had veel meer gedaan kunnen worden. Al met al, een 7.

Zie ik dat goed Rodajc die meedoet aan een spel dat geen KO is? Ik had zijn vorige registratie zelfs niet opgemerkt, shame on me! Welkom en glad to have you here

#31. The Tingler (1959) - 82 minuten - 27 stemmen - FTV - 11 november 2016 - 3 punten (Totaal: 93 punten)

House on Haunted Hill, Homicidal, Mr. Sardonicus en nu deze The Tingler. De films van William Castle met zijn soms ludieke intro's en/of onderbrekingen van de film liggen mij precies wel. Eigenlijk is de enigste film die ik maar flauwtjes vond 13 Ghosts al had ook die wel zijn goed momenten en verder was ook "Let's Kill Uncle" een leuk kijkstuk. Als je natuurlijk een klasbak als Vincent Price in je film hebt dan gaat het niveau meteen flink naar boven. Alweer een erg leuk concept waarbij de angst in ieder mens wordt vormgegeven door een wezen dat veel weg heeft van een grote duizendpoot dat in de de ruggengraat leeft en kan worden verlamd door een schreeuw. Uiteraard zit je als kijker te wachten op het moment dat zo een beestje vrijkomt . Na een aantal mislukte pogingen die op schitterende wijze in beeld worden gebracht lukt het uiteindelijk en hoe. De scène waarin de doofstomme Martha last krijgt van hallucinaties is een van de spannendste die ik in zulke oude films heb gezien. Het leuke is dat er ook nog een twist aan is verbonden naar het einde toe. Het wezen mag dan wat houterig en als een marionet bewegen, in elk geval goed gemaakt en dreigend zijn de scènes waarin hij in actie komt wel degelijk.. Voor de fans van William Castle en Vincent Price een must.

Ik bedenk net hoe toepasselijk is dat deze dag in een challenge valt met oorlog als een van de genres

#30. The Sand Pebbles (1966) - Drama / Oorlog- 182 minuten - FTV- 10-11-16

79+5= 84 punten

180 tot 239 minuten: 3 punt

FTV- 1 punt

88 stemmen - 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2598.300.jpg

Film over de perikelen op de USS San Pablo met als bijnaam "Sand Pebble." Hierdoor kreeg de bemanning uiteraard de naam "Sand Pebbles." En het gaat dan ook voornamelijk om die bemanning maar op de achtergrond zien we de spanningen van China tussen de Nationalisten, Communisten, Warlords en de buitenlandse mogendheden. In dit geval dus Amerika. Over het algemeen was de film over het hele geheel erg tam. Een bokswedstrijd en een knokploegje en naar het einde toe wat acties scene's met geweren en kanonnen maar verder ook niet. Dat de film ondanks zijn lange speelduur toch goed bekijk-baar is komt vooral door het goede acteerwerk van Steve McQueen en Richard Attenborough.

The omega man - 98 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Redelijke film over een man die zo'n beetje als enige een biologische oorlog heeft overleefd. Een post-apocalyptische film met een toch wel eigenaardig sfeertje, waardoor het wel gemakkelijk wegkijkt (ook omdat er aardig wat actie is). Verre van spannend, vooral omdat de de slechteriken nogal knullig overkomen (maar ook dat heeft wel z'n charme).

Totaal: 64 punten.

dat heb je goed opgemerkt,

Ik ben ze ook secuur allemaal langsgegaan

#07. Looper (2012) Science-fiction - 119 minuten - 10 november 2016 – FTV - 2 punten

Totaal: 15 punten

Nah, niet helemaal wat ik had verwacht. Het eerste deel (wat me juist interessant leek) ging allemaal een beetje te snel en was voor mij allemaal een beetje te wazig. Het tweede deel als hij aankomt op die boerderij gaat wat rustiger en is daardoor wat beter te volgen. Het einde vond ik wel heel tof. Aardig, maar had er dus veel meer van verwacht met dit concept.

*2.5

18. Intruders (1992) - Scifi - 163 min (2p) - FTV (1p) - 40 st. (1p) - 10 nov. - 4 pnt (totaal: 48 pnt)http://iv1.lisimg.com/image/6796008/640full-intruders-screenshot.jpgDriedelige miniserie geïnspireerd door de alien abduction en UFO-verhalen uit de jaren '60. De film volgt hoofdzakelijk twee vrouwen die zo'n ervaring hebben meegemaakt, en hun directe omgeving. Wie docu's of iets anders over dit thema heeft gezien mist niets door dit over te slaan, het is een verfilming van het bekende verhaal. De duur is aan de lange kant, maar het laat zich wel bekijken. Een magere 3*.

#31. Il Gattopardo (1963) - Drama / Oorlog- 187 minuten - FTV- 11-11-16

84+5= 89 punten

180 tot 239 minuten: 3 punt

FTV- 1 punt

238 stemmen - 1 punt

https://c5.staticflickr.com/4/3495/3879410500_1f9cf5b15b.jpg

oef, wat een verschrikking. 187 minuten lang het wel en wee moeten aankijken van de Italiaanse aristocratie was geen pretje. Aan het begin toen de opstand in beeld werd gebracht had ik nog hoop dat het een mooi kostuumdrama werd met op de achtergrond wat gevechten. Helaas niets van dit. Wat we wel zien is veel zeer oninteressant gedoe over oude aristocratie en de nieuwe bourgeoisie. Burt Lancaster speelt een oude aristocraat met als motto vroeger was alles beter. Het was vooral geneuzel over mensen die totaal niet interessant zijn, waren of het ook ooit worden. Geen intrige op zowel het politiek of persoonlijke vlak, dus geen spanning daaruit. Geen hete stomende liefdes verhoudingen, het ontbrak aan alles. Totaal niets maar wel Terence Hill en ... Claudia Cardinale. Nee, helaas met deze film kon ik helemaal niets.

A Boy and His Dog (1975) - FTV - 91 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 12/11/2016 (totaal 9 films, 24 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8297.300.jpg

Cult. A Boy and His Dog is een behoorlijk vage postapocalyptische film over de gebeurtenissen en rondzwervingen van een jongeman en zijn telepathische hond. Het is al een raar koppel, waar de hond als een soort van Brian Griffin een cynische intelligentie heeft, terwijl de Boy uit de titel veel basalere interesses heeft - eten en seks. Bij zijn zoektocht naar mogelijke verkrachtingsslachtoffers door een apocalyptische wasteland komt hij uiteindelijk terecht in een soort van afgesloten utopia, waar ze echter na tijden ondergronds ook fysiek (o.a. seksueel) als geestelijk behoorlijk van het padje af zijn. Het is allemaal wat minder zwaar dan de gemiddelde postapocalyptische film met een goede dosis zwarte humor, en zeker in de dialogen tussen de jongen en de hond komt er behoorlijk wat (flauwige) grappen voorbij. De film komt wel gedateerd over en echt heel veel interessants gebeurt er niet, maar mede door de rare dingen die gebeuren blijft het vermakelijk genoeg voor hoe lang de film duurt. 3.0*

#20 Oorlog - Andrey Rublyov (1966) - 185 min - 250+ stemmen - FTV - 11-11-2016 - 4 punten (56 totaal)

http://www.bfi.org.uk/sites/bfi.org.uk/files/fb-images/andrei-rublev-1966-006-mongol-torch-00n-0hs-1000x750.jpg

De film verteld het verhaal van iconograaf Andrei Rublev ten tijde van de Tartaarse invallen in de 15e eeuw. De film houd zich bezig met de relatie tussen de mens en god, de mens en de natuur en de kunstenaar en het volk.

Andrey Rublyov is weer bijzonder mooi opgenomen. Opmerkelijk is dat de film totaal niet geënsceneerd overkomt. De pas geschilderde Kathedraal, de rook en de modder, maar ook de gigantische veldslagen en grote shots van steden. Het ziet er allemaal zeer middeleeuws uit en je wordt er nauwelijks aan herinnert dat het een film is waarnaar je aan het kijken bent. Overigens was het soms een beetje te realistisch misschien, want er zaten een aantal stunts met paarden in de film die er behoorlijk riskant uit zagen.

Het mag dan Tarkovsky’s meest spectaculaire film zijn, nog steeds behoud hij zijn uitzonderlijk oog voor detail en probeert hij de aandacht op de natuur te richten, o.a. in de vorm van druppelend water. De hele film is in mooi zwart-wit geschoten, wat de film ook een donkere middeleeuwse uitstraling geeft, maar dan krijgen we helemaal aan het einde prachtige kleurenbeelden van Rublev’s iconografie te zien.

Ik kom er nu achter dat ik de aller kortste 185 minuten-versie van de film heb gezien. Het was dan wel een mooie restauratie, ik vind het toch wel erg jammer. Ik vond de overgangen namelijk te groot en voor Tarkovsky's doen waren er niet bijzonder veel long shots. Toch vond Tarkovsky de kortste versie wel de beste. Hij was dan wel gedwongen om de film in te korten, maar heeft dit wel zelf mogen doen. De film is toentertijd niet uitgebracht in de Sovjet-Unie, begrijpelijk sinds de Atheïstische Unie de religieuze toon van de film niet kon waarderen en de film zich bezig houd met het ontstaan van het Tsarenrijk.

Andrey Rublyov is een erg indrukwekkende en bijzondere film. Niet alleen hebben we een perfect realistisch portret van de harde donkere Middeleeuwen in het Orthodoxe Rusland, maar daarnaast is het ook inhoudelijk een bijzondere film. Andrei filmt Andrei, de Sovjetrussische filmmaker verkend weer zijn gebruikelijke religieuze en filosofische thema’s en de film zit boordevol symboliek. Dit alles onder begeleiding van klokken, een Orthodox koor en het geluid van druppelend water.

#21 SF - Ôritsu Uchûgun Oneamisu no Tsubasa (1987) - 121 min - 68 stemmen - FTV - 11-11-2016 - 4 punten (60 totaal)
http://4.bp.blogspot.com/-RafNnvzSlgI/VZFAZtlOpaI/AAAAAAAAD3w/VR1TOl2CZJQ/s1600/-Phantom-The-Wings-of-Honneamise-Bluray-E4E07B7D-001-140540.png
Wings of Honneamise verteld het verhaal van Shiro. Hij droomt ervan om naar de ruimte te reizen. Veel mensen denken dat het onmogelijk is of geldverspilling en zelfs zijn kameraden bij de Koninklijke Ruimtemacht verklaren hem voor gek. Maar dan ontmoet hij een meisje dat hem hoop geeft zijn doel te bereiken.

De Engelstalige dub was bijzonder degelijk. Op Bryan Cranston (Breaking Bad) na alleen niet echt bekende namen, maar mischien is dat juist wel goed.

De film heeft erg aparte ontwerpen voor het toekomstbeeld. Het deed me vaak denken aan de muurschilderingen van Inca's en Azteken (zo leken de lampen en flitsers op een soort zonnetooi). Daarnaast onderscheid het toekomstbeeld zich ook door het feit dat de technologie niet zo vanzelfsprekend is als in meeste Sciencefiction. Hier hebben we namelijk een futuristische wereld waar nog nooit ruimtevaart heeft plaatsgevonden.

De animatie was wisselend in kwaliteit, dan is het bijzonder gedetailleerd en indrukwekkend realistisch en dan weer een beetje TV-animatie achtig met net wat te weinig frames-per-second. Dat is dan ook wel een beetje een kenmerk van Japanse animatie in het algemeen, heel veel detail maar net wat minder beeldjes per seconde. Als liefhebber van traditionele cel animatie vond ik de film een lust voor het oog, prachtige animatie en schitterende achtergronden. Zoveel mooier dan die digitale animatie die we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen. Ik vind het ook altijd mooi dat je in Japanse animatie vaak van die shots en composities tegenkomt die je normaal in live-action zou verwachten, dat heb je hier ook.

Wings of Honneamise is geen standaard verhaaltje over ambities. De film houd zich ook bezig met politieke intriges en heeft een groot christelijk thema. Er zijn in Japan missionarissen geweest en een aanzienlijk deel is ooit tot de Rooms-Katholieke kerk bekeerd geweest. Japan mag dan een van de meest seculiere landen ter wereld zijn, vandaag de dag zijn er nog steeds christelijke kerken (een minderheid van 1% van de bevolking is christelijk). Dat het een volwassen animatiefilm is zie je ook terug in de verkrachtingsscène en wanneer een huurmoordenaar met een mes wordt doodgestoken. Deze twee momenten staan wel een beetje in een vreemd contrast met de - vaak humoristische - toon van de rest van de film.

Net als Akira en Miyazaki's Nausicaä of the Valley of the Wind en Castle in the Sky is Wings of Honneamise weer een heerlijke Japanse Sciencefiction-animatiefilm.

#32. Fantastic Voyage (1966) - Sciencefiction / Avontuur- 100 minuten - FTV- 12-11-16

89+3= 92 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

189 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/932.300.jpg

Zeer aangename en leuke pulp-film over een soort Nano-techniek. In dit geval worden er mensen en zelfs een hele onderzeeër verkleint om een professor te redden. Deze heeft een bloedstolsel in zijn hersenen en die kan alleen eruit met die techniek. De film deed me wat denken aan het veel latere Honey, I Shrunk the Kids. (1989) met ook dezelfde charme. De film moet het vooral hebben van de aankleding. Heerlijke '60 jaren pastelkleurtje en de microscopische onderdelen van het menselijk lichaam die worden weergegeven met al dan niet verlichtte plastic buisjes, watten, doek enz. Verhaal technisch stelt het natuurlijk niet veel voor maar is wel voldoende om een redelijke spanning op te bouwen. Verder is er een redelijke cast met Donald Pleasence en Raquel Welch als de bekendste.

19. Krigen (2015) - Oorlog - 115 min (1p) - FTV (1p) - 93 st. (1p) - 11 november - 3 punten (totaal: 51 punten)https://viewingfilm.files.wordpress.com/2016/02/krigen-nordisk-film-krigerendk4.jpg

Na het ongeloofwaardige Eye in the Sky (2015) was Krigen (met een hele andere stijl) een aangename verrassing, het is een oorlogsdrama waar het dramadeel nipt overheerst. Ook hier komen morele dilemma's aan bod, die echter op een meer geloofwaardige wijze worden opgelost. Het verhaal gaat over een commandant die om zichzelf en zijn team te redden genoodzaakt is om onzorgvuldig een beslissing te nemen waardoor per ongeluk burgers omkomen. Het is een stuk realistischere film die laat zien dat bij dit soort beslissingen op het operationele vlak echt geen politicus met tranen in de ogen om de hoek komt kijken. Sterker nog, veelal worden dit soort zaken direct in de doofpot gestopt, in plaats van dat men zo'n commandant zoals in deze film voor de rechter wordt gebracht. Degelijke film in de Deense stijl. 3,5*

#32. Cube (1997) - 90 minuten - 2046 stemmen - FTV - 12 november 2016 - 2 punten (Totaal: 95 punten)

Cube is zeker geen verkeerde film. Visueel is het allemaal wel leuk. Ook het concept van een doolhof met vallen en dat blijkbaar ook nog kan bewegen en waar je moet gaan puzzelen om een uitweg te vinden biedt potentieel voor een spannende avontuurlijke film. Helaas is er meer focus op het claustrofobische en het geruzie onderling, gefilosofeer, psychologisch gezwam. Ik had het gevoel dat de vallen slechts bijzaak werden want als die de gevangenen niet zouden doden, dan zouden ze elkaar onderling wel van kant maken en zo geschiedde het. Het is zo een film waarbij ik achterblijf met een gevoel van, wat was nu het punt? Wat hebben we nou geleerd? Niets, enkel iemand die van een leuk bouwwerkje een zogezegd intelligent drama wilde maken met diepere betekenis. Uiteindelijk blijkt het een lege doos te zijn.

Taegukgi Hwinalrimyeo (2004) - FTV - 140 minuten - >250 stemmen - 3 punten - 12/11/2016 (totaal 10 films, 27 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/16000/16804.300.jpg

Deze Taegukgi hwinalrimyeo, oftewel Tae Guk Gi: The Brotherhood of War, krijgt toch over het algemeen best goede recensies, maar mij kon het niet bekoren. Het is interessant om eens een film te zien over een wat minder vaak verfilmde oorlog, in dit geval de Koreaanse burgeroorlog. Edoch, de film is een continue afwisseling van twee aspecten waar ik allebei niet echt door gepakt werd: zoetsappig melodrama over (meestal) de relatie tussen twee broers, afgewisseld met brute oorlogsscenes. En ja, de oorlogsscenes zien er fantastisch uit, behalve dan de vliegtuigen (al vermoed ik dat het allemaal wat massaler en epischer is neergezet omdat dat nu eenmaal imposanter eruitziet). Maar het verhaal interesseerde me geen fluit. Of in ieder geval vrij weinig. Ik kon niks met het kazige gedoe over de broers. Ik was geen moment overtuigd van de persoonlijke drama's en zware gesprekken op het slagveld. De belachelijke hoeveelheden ontploffingen en brute kills op het oorlogsfront is leuk als je naar een actiefilm wil kijken, maar ik had toch liever een script en verhaal gehad wat meer intrigeerde, en minder leunde op melodrama.

Nogmaals, technisch en cinematografisch is dit uitstekend gedaan. En er zijn genoeg spannende gebeurtenissen in de film, , en ook de metamorfose van een van de broers in een psychopatische (en later deserterende) moordmachine maakte het interessanter, maar qua toon en focus op zowel melodrama als bruut geweld sloeg het voor mij de plank mis. 2.5*

#5 - Varian's War (2001) - Drama/oorlog - 115 min - 93 stemmen - FTV - 12/11/2016 - 3 punten (subtotaal 14 - totaal 60)

Met William Hurt erbij - eerste keer dat ik 'm ooit zag was in Children of a Lesser God (1986) - kan een film in mijn ogen toch al niet slecht zijn.

Ook hier geen kwaad woord over die man, zeker niet met een levendige en bruisende Julia Ormond erbij. En ook al is het een tv-film: het ziet er toch allemaal heel mooi uit: de straten met oldtimers, de kledij,...

Maar verder zijn er toch een aantal minpunten.

Er is Varian Fly: goedhartig, dapper, bijzonder intelligent en creatief, vlot meertalig, altijd en overal zeer beheerst, hondstrouw aan zijn echtgenote, ... Hij is te perfect, en dat ging me bij momenten irriteren.

Kwam daar af en toe nog eens het beeld bij van 'USA - the good, the savior, the hero' bij, en dan kreeg ik een zwaar Hollywood-gevoel in de onderbuik.

(NB: ik wil het belang van de VS in de afloop van WO2 niet onderschatten of teniet doen, maar de manier waarop de VS hier werd gepresenteerd stoorde me.)

En misschien moet dat op een of andere manier in de tijdsgeest geplaatst worden, maar er lijkt me iets heel erg mis te gaan wanneer artiesten gered worden, en andere mensen aan hun lot worden overgelaten. We zijn 2016: stel je voor dat op dit moment een gelijkaardige keuze zou gemaakt worden naar Syrische vluchtelingen toe...

Een dubbel gevoel: geen slechte film, maar er wringt toch aldoor wat aan.

Voor wie van films rond dit thema houdt: La Rafle (2010) vind ik een absolute aanrader.

La Grande Illusion (1937) - FTV - 114 minuten - <250 stemmen (nog net!) - 3 punten - 12/11/2016 (totaal 11 films, 30 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2886.300.jpg

Wederom een klassieker die me niet kon overtuigen. Het is gelukkig al een stuk minder vervelend dan mijn vorige aanvaring met Renoir, La Regle du Jeu, maar ook La Grande Illusion wist me zelden te boeien. De film speelt zich af in een Duits krijgsgevangenenkamp (of meerdere, eigenlijk), waar een groep Franse officiers gevangen zit. Zo af en toe worden er wat ontsnappingspogingen ondernemen, maar er wordt vooral heel veel met elkaar gekeuveld, waarbij sociale klasse een belangrijk thema is. Dit laatste blijkt ook uit de warme banden die de aristocratische Franse officier onderhoudt met de eveneens adellijke Duitse commandant gespeeld door Erich von Stroheim - zij blijken meer met elkaar gemeen te hebben dan zaken die hen scheiden. De sfeer is sowieso verbazend luchtig (zoals ook wel in Stalag 17 en The Great Escape), waar het krijgsgevangenenkamp meer lijkt op een gezellig logeerpartijtje (met verkleedpartijen en al) dan op een oorlogssituatie.

Maar het blijft allemaal nogal saai. De gesprekken zijn niet uitermate interessant, er gebeurt niet zoveel boeiends in de film, en hoewel het allemaal prima gefilmd is en goed geacteerd is, moest ik me door de film heen worstelen. De tweede helft ging gelukkig wat soepeler. Maar zeker vergeleken met All Quiet on the Western Front is dit als anti-oorlogsfilm een behoorlijke tegenvaller. 2.0*

http://www.upnworld.com/movie_rest/assets/uploads/movie/306a0-blnd1.jpg

Filmtitel, jaartal: Barry Lyndon (1975)
Speelduur: 186 min.
Genre: Drama, Oorlog
Eigen score/beoordeling: 5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 19e (53e)
Datum van kijken: 6 en 7-11
Aantal punten: 4 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 51 (133)
Recensie:

Barry Lyndon zorgde, geheel tegen de verwachtingen in, voor een fantastische kijkervaring. Nu al durf ik me aan te sluiten bij Martin Scorsese, die dit historische epos betiteld heeft als zijn favoriete Kubrick-film. Barry Lyndon vertelt in drie uur een verhaal over liefde, oorlog, vervreemding en haat, en doet dat in de setting van een laat vroegmoderne samenleving. Een setting waarin de grandeur van het hof nog hoogtij viert, maar tegelijk al de kenmerken van hoogmoed en hiërarchie vertoont die pakweg vijftien jaar later het volk in beweging zou brengen...

Ryan O'Neal zet een fantastische rol neer als Barry Lyndon, een Ierse jongen die zich door een combinatie van geluk en scherpzinnigheid omhoog weet te werken tot de hoogste aristocratische gezelschappen. Alhoewel het verhaal het rise and fall-stramien vrij nauwgezet volgt, blijven de belevenissen van Lyndon de volle drie uur boeiend. Ironisch genoeg slaagt O'Neal er zelfs binnen de voor hem desastreuze tweede akte in overwegend sympathiek over te komen. De ondersteunende cast voldoet ook ruimschoots: ieder character heeft inhoud, en draagt zijn/haar noodzakelijke steentje bij aan de plotontwikkeling.

Stanley Kubrick toont zich bij deze film in alle facetten meester. Het script is uitermate sterk; de dialogen zijn goed geschreven, en zelfs de in veel films misplaatste voice-over is hier van toegevoegde waarde. Het scenario is opgebouwd uit twee gelijke akten, die beiden alle ruimte geven aan een uitgebreide vertelling van Lyndon's lotgevallen. De lange speelduur maakt dat je volledig opgesloten raakt in Lyndon's wereld, en op den duur intens meeleeft (met als emotioneel hoogtepunt de sterfscène van Lyndon's zoon).

Ook geweldig gevonden is de keuze de film visueel te ensceneren naar achttiende-eeuwse kunst. In combinatie met het gebruik van natuurlijk licht zorgt die keuze voor visuele pracht. Tenminste, in mijn opinie; ik kan me ergens ook wel voorstellen dat er kijkers zijn die dit weer té gestileerd vinden. Zelf viel ik hier dus juist niet over, en was ik daarnaast ook nog eens erg onder de indruk van de prachtige kostuums en decors. Een terechte Oscar wat mij betreft, want het is de aankleding die maakt dat het achttiende-eeuwse Europa echt tot leven komt.

Dan is er nog de muziek. Het gebruik van een klassieke score pakt sterk uit. De herhaling moge dan troef zijn, de muziek is prachtig, wist me te raken en speelt bij een aantal scènes een sleutelrol. Ik ben werkelijk onder de indruk van dit meesterwerk, wier grootste kracht in het script, in de characters en in de historische setting besloten ligt.

5*, en na een korte overdenking voorlopig ook top-10 materiaal.

http://unrealitymag.com/wp-content/uploads/2011/10/12-monkeys.jpg

Filmtitel, jaartal: Twelve Monkeys (1995)
Speelduur: 129 min.
Genre: SF (en flarden van verscheidene andere genres)
Eigen score/beoordeling: 2*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 20e (54e)
Datum van kijken: 7-11
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 54 (136)
Recensie:

Gooi Back to the Future, One Flew over the Cuckoo's Nest en de Orwelliaanse verhalen in een blender (m.n. Animal Farm, en naar ik zag ook Gilliam's eerdere werk Brazil), en je krijgt Twelve Monkeys. Een film met een interessant narratief concept, maar een tamelijk onsamenhangende en teleurstellende uitwerking.

Het was met name de incoherentie van het scenario waarmee ik moeite had. Ik kreeg sterk het idee dat de film primair draaide op de ronde cirkel van begin en einde, waarbij alles wat daartussen zat het slachtoffer was van willekeur (met name in de editing). Daarnaast wil regisseur Gilliam vooral veel thematiek aansnijden. Een beetje dystopie, een stukje eschatologie, tijdreizen, en loslopende dieren (vooruit, het levert een paar van de mooiste beelden uit de film op) om het af te maken. Maar daarmee genereer je nog niet automatisch een geheel dat boeit en urgentie uitdraagt. Een greep losse ideeën in één film, dat was Twelve Monkeys voor mij vooral.

Ik heb het dan nog niet gehad over het acteerwerk. Dat vond ik tevens tamelijk matig. Willis' character had meer narratieve uitdieping verdient (en ook gewoon nodig), Madeleine Stowe miste charisma en geloofwaardigheid. De overacting van Pitt liep hier en daar de spuigaten uit, en ook een aantal bijfiguren leken vooral gecast op hun vaardigheden een sociopaat te kunnen imiteren. Een laatste minpunt, dat ik niet onvermeld wil laten, betreft het wat onhandige sound design. Het is een tijdje geleden dat ik een film zag waarin de effecten, de scorenummers en de featured tracks zoveel dissonantie uitstraalden in verhouding tot de scènes waarin ze gebruikt werden.

Een slechte beurt dus voor Terry Gilliam, mij op dit moment nog een ietwat onbekende regisseur. De incoherentie tussen de plotdelen en de greep uit losstaande, beperkt aansluitende thema's dient uiteindelijk vooral hem verweten te worden. Dat steracteurs als Pitt en Willis dan niet hun beste rollen neerzetten, maakt het allemaal niet veel beter. Toch verdient het narratieve concept credits, en is Twelve Monkeys uiteindelijk ook een klein feest voor de liefhebbers van intertekstualiteit (met Hitchcock in het theater als hoogtepunt).

2*

#33. The Curious Dr. Humpp (1971) - 85 minuten - 7 stemmen - FTV - 12 november 2016 - 3 punten (Totaal: 98 punten)

Horror is het zeker niet, sci-fi dan weer wel al is de focus hier vooral op seks en naakte (vooral vrouwelijke) lichamen. Dat lijkt me ook de enige reden waarvoor iemand dit onding ook zou bekijken, want het concept slaat gewoon nergens op. Anderhalf uur is dan ook veel te lang voor een film met zulk saai verhaal en ditto karakters. De 'aanstoker' van de daden is een sprekend brein die Humpp instructies geeft. Het deed me bij momenten aan de Duitse film The Head denken uit 1959. Die film vind ik daarentegen heel atmosferisch en erotischer dan deze zonder dat er echt naakt is in te zien. Bovendien zijn de karakters en het verhaal stukken beter dan deze niemendal.
Die Nackte und der Satan (1959)

Behemoth (2011) - FTV - 90 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 12/11/2016 (totaal 12 films, 33 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/71000/71601.300.jpg

Mijn huisgenoot was dit prul aan het kijken op The Horror Channel, en ik ben er maar even bij gaan zitten. En ziedaar: hij staat ook nog gewoon geregistreerd als SF op MM - dus die bonuspuntjes incasseer ik gaarne. Kom maar bij papa, 3 puntjes!

Over de film zelf kan ik verder vrij kort zijn. Het is weer een typische Asylum/Syfy monster flick, met alle typische ingredienten: slechte acteurs, een of ander maf monster waar vaak een slap mythologisch achtergrondverhaaltje bijgetrokken wordt, wisselvallige tot matige special effects, en geen verhaal om van te spreken. Formulaisch tot op het bot. Maar op z'n tijd kan ik zo'n soort film wel waarderen, en in alle eerlijkheid heb ik ze wel eens slechter gezien. De opbouw is wat langzaam, maar de acteurs zijn minder beroerd dan in veel andere Asylum-producties. Goed is het daarentegen allerminst, zelfs leuk hersenloos wegkijkvoer kan ik het nauwelijks noemen. Omdat het toch beroerder kon: 1.0*.

#33. Seconds (1966) - Drama / Thriller en op IDMB Sci-Fi - 106 minuten - FTV- 12-11-16
92+3= 95 punten
45 tot 119 minuten: 1 punt
FTV- 1 punt
109 stemmen: 1 punt
https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6976.300.jpg
Zwart/wit film van regisseur John Frankenheimer (the Manchurian Candidate,Black Sunday,Ronin)
Aan het begin van de film was het echt genieten, prachtige sfeervolle beelden en een verhaal om van te smullen. Je volgt Arthur Hamilton en net zoals hem weet je totaal niet wat er aan de hand is. Vreemde telefoontjes een adres op een papiertje? En dan uiteindelijk kom je het te weten en dat is een heerlijke uitkomst: Een tweede kans, een soort bijzonder midlife crisis Helaas zakt de film daarna compleet in. Het wordt vrij saai, op wat flowerpowerachtige nudity na. Pas bij de ontknoping, het einde van de film pakt de film de draad weer op. Als speelfilm is het niet gelukt. Was er een aflevering van Tales from the Crypt of Twilight zone van gemaakt was het beter uitgepakt.

#34. Le Vieux Fusil (1975) -Drama / Oorlog- 103 minuten - FTV- 12-11-16

95+3= 98 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

151 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3967.300.jpg

Franse wraak/oorlogsfilm met Romy Schneider en Philippe Noiret die zoals ik net heb ontdekt één van de bekendste gezichten uit de Franse film was. De film weet te overtuigen, door vooral het goede acteerwerk en de toch wel expliciete geweldscenes. Ik vond alleen de vele terugblikken over de mooie tijd die hij had met zijn vrouw en kind op een bepaald moment wel een beetje tegen gaan staan. Romy kende ik alleen van naam uit de Sisi-trilogie. Maar moet zeggen in deze film zag ik een geheel andere actrice. Ze speelde erg goed en was daarbij ook nog een zeer mooie verschijning. Het verhaal lijkt erop dat dit ook echt gebeurd is maar zeker weten doe ik het niet?