Je eigen filmcreaties

He 'fappie', hier weer even een reactie op jouw bericht

Elke film in deze reeks pak ik op een andere manier aan: de eerste die ik maakte genaamd Frankula, is één dikke knipoog naar zowel de klassieke horrorfilms van de jaren '30 en '40 als de B-films van de jaren '50. Het vervolg (De Nacht van het Masker) focust meer op de horror en de wat creatievere camerahoeken. Dubbelrol (speelt af vóór Frankula en Masker) heb ik wat subtieler gemaakt zonder al teveel poespas. Een beetje de Hitchcock onder de Carfax-episodes (Carfax is de naam van het fictieve eiland waar alle films op afspelen). Het vervolg op Dubbelrol, genaamd Het Mysterieuze Masker (vult het gat tussen Dubbelrol en Frankula), is een komische stille film met veel knullige fouten en maffe muziek. Zo zitten er scenes in waarin mijn broer wederom de zwart geklede gangster speelt, maar die afkomstig zijn van andere episodes omdat m'n broer niet beschikbaar was voor deze film. Om de rest van de opnames op te vullen gebruikte ik een andere acteur die duidelijk een andere lichaamsbouw heeft. Dit is weer een verwijzing naar de cultklassieker Plan 9 From Outer Space waarin de scenes van de overleden acteur Bela Lugosi werden aangevuld door een andere acteur die totaal niet op hem leek

Het monteerprogramma wat ik gebruik, Magix Video Deluxe 17, heeft o.a. een optie om wat dingen aan te passen bij de equalizer maar vaak zet ik 'm standaard op 'spraak benadrukken' als het een scene is waarin veel achtergrondgeluid voorkomt.

Jammergenoeg werkte het niet optimaal in die auto-scene.

Ik heb de video gevolgd en eerlijk gezegd heb ik er niet eens bij stil gestaan toen ik de opnames maakte. Het geheel komt inderdaad natuurlijker over maar misschien is het ook wel leuk om gewoon lekker controversieel te blijven Al zijn deze videos natuurlijk wel zeer nuttig en ik ga er zeker meer van bekijken.

Bedankt in elk geval Heb je zelf ook films staan op bijvoorbeeld Youtube? Ik ben ook wel benieuwd wat jouw stijl en visie is.

Groeten Megaman

Wellicht helpt het enkelen die 'gevoelsmatig' hun shots draaien en niet altijd stilstaan bij de 'regels'. Ik schrijf regels bewust tussen aanhalingstekens want regels zijn geen wetten.

Wat is een 'dramatische as'? Dit is voor elke regisseur/cameraman iets om goed te snappen. De 'as' is meestal tussen de personages die óf naar elkaar kijken (de lijn tussen twee neuzen), óf op een andere manier met elkaar betrokken zijn (de één kan kijken naar de ander zonder dat die dat ziet - terugkijkt). Ook tussen een personage en een voorwerp kan zich een as bevinden. Jan die naar een foto op het prikbord kijkt. Dan is er een 'as' tussen Jan en de foto.

'Regel' is dat je met je camera in een 'shot-tegenshot' situatie aan dezelfde kant van die denkbeeldige as blijft. Monteer je die shots aan elkaar dan kijkt men elkaar aan. Ga je per ongeluk "over de as", dan lijkt het in montage alsof men elkaar niet aankijkt. Een ezelsbruggetje voor de regisseur is dat personage A in het kader aan dezelfde kant moet staan in het tegenshot. Dus draai je een "over the shoulder" op A die links in beeld staat, dan staat A in het tegenshot ook links in beeld.

Soms kan opzettelijk 'over de as gaan' dramatisch werken. Het kan extra verwarring geven die in een scène gewenst is. Ook kan het zijn dat de setting binnen de scène zo duidelijk in voorgaande shots geplaatst is dat de verwarring minder voelbaar is.

Een ander belangrijk ding over de 'dramatische as' is dat hoe meer je met je camera 'op de as' gaat staan (personages kijken daarmee meer en meer naar de lens), hoe dramatischer dat overkomt. Gek genoeg wordt vaak bij heftige confrontaties ook gekozen op haaks op de as te staan, waardoor de personages letterlijk met de neuzen tegenover elkaar staan (en profile).

Haast identieke shots die op elkaar snijden is vaak lelijk en verwarrend. Hoewel zulke 'jump-cuts' ook hun waarde kunnen hebben voelen ze, als het onbedoeld is, als misplaatst. Een 'regel' is hier om minimaal 30 graden verschil te hebben in camera-hoek. Maar ook hier staat 'regel' tussen aanhalingstekens.

O ok dat is wel vet .

Dat programma ken ik verder niet, maar wel relaxt dan.

De as-regel is wel iets om rekening mee te houden zoals hierboven al gezegd wordt. Ik heb het zelf ook wle eens bewust geprobeerd, maar meestal krijg je daar dan toch nog vragen over. Het blijft dus lastig.

Ik heb redelijk vaak wat gepost hier, maar dit zijn de laatste twee die ik heb gemaakt. Deze zijn trouwens ook net iets te lang.

Bij Premisse zul je ook zien dat we redelijk vaak over de as zijn gegaan. Achteraf beetje spijt van mja.

Ik heb net even Synopsis bekeken en het viel me gelijk op dat je veel creatiever te werk gaat met je camera. De film is kort, sfeervol en subtieler dan de meeste films die ik zelf heb gemaakt. Muziek was goed gekozen en volgens mij had je ook wat tracks gebruikt van The Shining. Naar die film werd ook verwezen in de typmachine-scene...hou ik wel van Zo is het personage Dwight (gespeeld door mijn broer) vernoemd naar acteur Dwight Frye, waarvan een zelfportret is te zien in de scene waar Dwight aan 't telefoneren is (Dubbelrol). Any way, je tweede film kijk ik binnekort wel even. Synopsis vind ik sowieso een erg geslaagde film die qua beelden stukken artestieker en strakker is dan mijn werken. Keep up the good work

Premisse inmiddels ook gezien Qua locaties was ik wel onder de indruk (met name dat verlaten gebouw met al die grafiti op de muren) en de kleuren mogen er ook zeker wezen. En ondanks dat deze en Synopsis het zelfde thema hebben (verhaal over een scriptschrijver/filmmaker), zijn beide films makkelijk uit elkaar te houden. Muziek was ook subtieler dan in mijn meeste films: Rustig en sfeervol. Het enige minpuntje wat ik kan noemen is het acteerwerk. Maar ook in mijn films kom je geen oscar-waardig materiaal tegen natuurlijk. Al met al een zeer geslaagde film die qua boodschap subtiel is uitgewerkt en weinig tot geen cliché momenten kent.

PS: Kan ik Esther van der Wal een keer van je lenen voor een film Mooie vrouw

Bedankt! Ik had het al gezien, maar had even geen tijd om te reageren . Kijk alleen uit dat je je eigen films niet tekort doet.

Ik heb namelijk even snel naar Het Mysterieuze Masker gekeken, maar dit ziet er erg goed uit hoor. Typische nabootsing van een stomme film. Behoorlijk sfeervol ook. Ik ga hem even nog helemaal kijken als ik daar tijd voor heb. Dan hoor je nog van me.

Acteerwerk is inderdaad niet heel sterk. Is ook gewoon met vrienden en klasgenoten gemaakt. Die hoofdrolspeler in Premisse ben ik zelf trouwens . Van acteren heb ik niet zoveel kaas gegeten. Haha.. ik kan het haar vragen hoor .

Een short die ik met drie vrienden van mijn opleiding heb gemaakt. Veel schoonheidsfoutjes, maar over het algemeen ben ik er wel tevreden over. Hopelijk nemen mensen de moeite hem te kijken! Ik scroll zelf ook altijd door dit topic en kijk uiteindelijk niets omdat ik te weinig tijd heb.

Heftig introotje zeg, je zit er zo maar meteen in, in die gast z'n mindset.

Hij doet het voor mij overigens prima qua uitstraling, bad ass.

Van mij zou de voice over best in Nederlands of Vlaams mogen (goede teksten!), maar wellicht was er een totaalplaatje in het Engels nodig Wel is dan m.i. ietsiepietsie meer aandacht nodig qua uitspraak.

Vooral het geluid, die irritante piep na het eerste schot en wit licht na 't tweede schot, vind ik erg goed. Muziek ook gepast. Tegen de finale van dat nr 'it's just the way it is, let it flow' was het best kippenvel voor mij. (Blur )

Veel smashin' en wat shootin' en smashed faces, tapes......, ''it's also just for fun'. Lol! :S

(hij is wel errug gulzig met chicken eten) (edit: zielig voor zijn zusje)

Op het laatst wordt uit het verhaal gezoomd naar het feit dat hij zijn cases filmt (hij vind het 't blijkbaar waard om te bewaren: no escape) + de kijker wordt erin betrokken (hoeft niet perse voor mij )

"What a bunch of f*ckin' riffs" las ik als zinnetje ergens op internet, van toepassing, nietwaar?

Interessant Stephan, ook al ben ik slechts voornamelijk filmKijker

Ik zag net je video en ik vond het sowieso al knap dat je een verhaal weet te vertellen met alleen al beelden en muziek. Net als 'fappie' kies jij voor een subtiele aanpak zonder overdreven veel personages. Vooral met dat laatste heeft de derde episode in mijn saga genaamd Frankula (staat nog niet op Youtube) mee te kampen. Het hoofdpersonage heeft wel wat weg van een psychopaat als Buffalo Bill (Silence of the Lambs). Alleen het verrassende aan jouw film is dat we door de ogen van de killer zelf kijken en niet een personage volgen die een misdaad probeert op te lossen. Je zou hier zelfs nog een langere film van kunnen maken waarin mensen gekidnapt worden en bijkomen in een donkere kamer met een dikke geluidsinstallatie. De camera kijkt door de ogen van het vastgebonden slachtoffer en na een preek van de killer en een heftig gitaargejengel vermoord hij hem. De basis blijft het zelfde alleen verzin je er een hoofdpersonage bij die als het ware de killer op het spoor is. Uiteraard wordt de film dan wat meer standaard maar dankzij jouw psychopaat krijg je automatisch een wat originelere film. Silence of the Lambs is een mooi voorbeeld maar een film die ik misschien nog beter vind (dankzij de beelden en de sfeer), is The Cell. Maar goed, ik vind je film sowieso erg geslaagd en heb 'm een duimpje omhoog gegeven op Youtube Wanneer komt de sequel? Die gitaar-gast moet een klassieke filmschurk worden vind ik. Wat dacht je van een titel als 'Riffs 2: The Return of Guitar Wolf'?

weer een klein poëtisch niemandalletje

Haha, dat zou wel mooi zijn zo'n enorme geluidsinstallatie. Helaas hadden we amper budget anders had ik het wel gedaan! En de sequel, laten we daar even over nadenken want hoewel onze killer het goed doet was het een ramp om de shots goed te krijgen. De jongen kan helaas totaal niet acteren en we moesten manieren verzinnen om alles er goed op te krijgen. Bedankt voor de leuke reactie, ook aan Dreiecke!

Klein en poëtisch, maar ook erg sfeervol. Zeer mooie beelden vlot achter elkaar gezet, ik vond het wel mooi. Alleen de muziek viel een beetje in herhaling naar mijn idee (maar iedereen zijn eigen smaak).

Inderdaad erg sterk gefilmd. Muziek is ook prachtig, en poëtisch zonder woorden.

dank jullie wel

ik vind dat hier ook erg mooie dingen voorbijkomen. er is nu een generatie die helemaal op eigen houtje films kan leren maken en dat geeft mij enorme hoop voor de kwaliteit van de cinema over zo'n 10 a 20 jaar.

Wauw. 1:23-1:27 is mijn favoriete shot. Hoe is dit gemaakt? Met voorbedachte rade of kreeg het pas vorm bij de montage?

Haha, Mark: eindelijk kunnen zien met góed geluid, want dat was wel jammer bij de première.

Die scene vanaf 4.50 blijft zo goed in elkaar zitten: netjes hoe jullie vier verschillende tijdlijnen door elkaar heen hebben weten te monteren.

O ja, ik ben het: Yannick van de studie.

O hee! Wat cool! Wist niet dat jij ook een account had! Die montage zijn wij eerlijk gezegd ook het meest tevreden mee. Ik wordt nog steeds gelukkig van het shot waarbij Bob out of focus in beeld komt, terwijl hij dat meisje achtervolgt. Tot snel ergens.

Ja, die is heel fijn ja. Ik zie je waarschijnlijk wel weer bij een PBV bijeenkomst of zoiets.

Leuk dit topic!

Ik had een jaar geleden een korte film gemaakt waarin ik probeerde zo weinig mogelijk verhaal te stoppen. Oorspronkelijk zaten er nog drie scenes dialoog in, maar één sneuvelde tijdens het filmen (de Duitse jongen zou oorspronkelijk een gesprek aan gaan) en twee scenes haalden het op de montagetafel niet (waar de hoofdpersoon een vriend tegenkomt en waar hij bij die vriend thuis op bezoek komt). Daarom leek het me noodzaak om in ieder geval een beetje info aan het begin te geven.

Dat het veel erger kon bedacht ik een half jaar later. Het idee was om een serie van op losstaande scenes aan elkaar te plakken, die pas met een bepaald openingsshot een betekenis zou kunnen krijgen. Waar de film eigenlijk over gaat zeg ik niet. De ideeën van het publiek tijdens de vertoning waren in ieder geval heel interessant ("die jongen heeft zijn vader verloren in de oorlog en pleegt aan het eind van de film zelfmoord" was de mooiste).

De eerste vind ik mooi gefilmd met in elk shot mooie rode accenten, dat valt op, de jongen met zijn jas bv, maar ook dingen in de achtergronden. Het personage (hoofdpersoon) heeft een prima uitstraling, best wel filmgeniek. De Duitser en het eind snap ik (nog) niet, maar dat hindert mij niet

De scene in het café heeft een cool achtergrondgeluid.

Overal worden de aanwezige geluiden gebruikt en geen muziek toegevoegd, daardoor vind ik zelf soms de overgangen (montage) iets te abrupt en dan met name qua geluid (aandachtspuntje? )

Het tweede filmpje komt op mij nog beter over qua achtergrondbeelden, afwisseling van kleuren en locaties en diepere contrasten.. Ook het tempo (rustig) en de overgangen vind ik prettig. Piano erbij is ook fijn en weer een prima (hoofd)personage.

Het verhaal is best intrigerend. Rood dagboek, moeder leest het aan het eind, moeder en jongen aan tafel, beelden van jongen in bruine trui op bruine bank die een schietfilm kijkt, beelden van gras, bomen en lucht.

Intrigerend, nogmaals.

(leuk al die filmpjes, als ik 'ns tijd heb ze te kijken tenminste )

Inderdaad, poëtisch Goed bij de (voor mij) mooie muziek en sfeervol.

(mijn favoriete shots zijn op 0.28, 0.35 en 0.57, vooral dat bos vind ik sprookjesachtig mooi)

Dank voor de reactie. Ik had de Duitse acteur (een medestudent die ook poëzie schrijft) gevraagd om een gedicht te schrijven over zijn ervaringen in Utrecht: het resultaat leest hij voor. Aan het narratief voegt het weinig toe, maar ik wilde voornamelijk een sfeerbeeld rondom de stad maken, met het dunne plot als geraamte. Het einde kan geïnterpreteerd worden zoals je wil: ik zie de kijker altijd als de laatste factor in het construeren van het narratief, niet de filmmaker.

Die abrupte montage is expres gedaan, maar "te" abrupt is nooit goed. Ik zal er nog eens naar kijken. Nogmaals bedankt voor de reactie

Ik heb afgelopen week een korte film gemaakt samen met een andere filmmaker. Deze film schetst een portret van Kees Winter.

Laat horen wat jullie er van vinden:

YouTube - [KORTE FILM] Noem mij maar Ben

Erg mooie beelden, contrastrijk. Hoe krijg je de natuur zo grauw en grijs?

(bijna industrieel, of ligt dat aan mij?) Die zilvertinten in water bv vond ik ook mooi.

Heerlijke cellomuziek, gepast hard en zacht als het moet.

Het deed mij een beetje aan stomme film denken vanwege de grijzige tinten en de muziek, maar dan met een voice-over i.p.v. tekstbeelden.

De beelden + muziek deden het voor mij, want wat Kees alias Ben precies aan het doen is met zijn leven is mij een raadsel

Leuk om van de andere kant te horen dat dat zelfs een uitgangspunt kan zijn. Ik stel het zelf wel op prijs als er nog een stukje aan de eigen fantasie wordt overgelaten.

En ik vind 't niet erg als ik een (puzzel)stukje niet snap, dat kan bij een volgend keer kijken misschien opeens uitgelegd worden, ook leuk! Zo'n onbegrepen stukje kan zelfs later veroorzaken dat je de hele film in een ander licht gaat zien, een soort aha-erlebnis, nog leuker

Heerlijk droge teksten. De zware cellomuziek en de beladen beelden erbij maken het lekker ironisch. Wekt de suggestie dat heel Nederland het zich hoort af te vragen: wie is die man?

Nou vooruit, toch maar het uit 1985 daterende meesterwerk "Het Wezen' online gezet.

Wat naast een flink gebrek aan acteertalent, gevoel voor drama en het disrespect voor het belang van filmtechnische kwaliteiten opvalt, is dat James Cameron zijn blauwe wezens en hun moeizame verstandhouding met de mensheid overduidelijk van mij gejat heeft.

Het Wezen on Vimeo

Ik heb trouwens zelf en cameo als journalist, ergens halverwege de film. En helaas is bij het overzetten naar dvd enkel 1 van de 2 geluidssporen overgezet, dus daardoor valt er af en toe nog wel een onnodige stilte of mist het omgevingsgeluid. Maar ach, het was natuurlijk wel wat anders in de tijd van super 8. Plakband en een los cassette deck waren de meest geavanceerde instrumenten in die tijd.

Reinbo, wat cool! Spannend hoor, leuk verhaal (muziek ook home made?)

Je hebt gelijk met acteren (maar die blauwe doet 't goed, inclusief de geluiden die hij produceert:)), de auto's en 't achtervolgen vond ik wél mooi (reklamebord van Playgirl onderweg, lol) Voor die tijd inderdaad een hele prestatie. En eh, dat wezen woont nog gewoon in Nederland?

Dank, dat wezen woont hier nog wel ergens, maar ik heb 'm al jaren niet gezien. Muziek is van diverse Carpenter films. Met name Halloween en Christine en dan nog iets versneld, klinkt daarom niet al te best. Enige manier om het toen er onder te zetten was door de gemonteerde film aan te zetten en op het juiste moment de pauzeknop van het cassettedeckspeler los te laten. Je kon dit niet te vaak doen, want de film, die met tape aan elkaar zat wilde anders nog wel eens breken.

Wat dat betreft is dat tegenwoordige wel 100 keer makkelijker. Ook kleurcorrecties waren niet mogelijk en van elke take had ik maar één print. Dus technisch is het allemaal erg low budget, maar qua productie inderdaad best een flink project. Ook nog bijna mijn moeders auto in de prak gereden....