Jouw minst favoriete genre

Ook vaak fout: sportkomedies

Films van Kurasawa, Kubrick, John Ford en zo? Of wat bedoel je nou precies?

Romantische films zijn niet echt mijn ding. Of waargebeurde verhalen in de trent van kankerpatienten, euthanasiediscussies of meer in die trent. Vitayafilms zeg maar... Voor de komedies ben ik meer voor de Britse humor, de verfijnde humor of de parodieën, maar absoluut niet voor de omterdomst (dumb & dumber, American Pie, police academy...)

En een film hoeft voor mij niet experimenteel te zijn. De hyperkinetische Moulin rouge en de slaapverwekkende Eyes wide shut mogen dan toppers zijn, voor mij is dit absoluut niet bestemd.

Ik vind ook niets aan Aziatische films (enkel de Japanse horror) en zeker niet die Japanse tekenfilms.

Verder probeer ik van andere genre wel wat mee te pikken. Ik moet wel toegeven dat er nog genres zijn die voor mij nog wat onbekend terrein zijn.

Romantiek

Over het algemeen hou ik niet van science-fiction, romantiek, komedie en porno. Er zijn in die genres natuurlijk ook uitzonderlijke films die ik wel graag kijk.

- Actie

Maar met actie films bedoel ik dan die actiefilms zoals 'First Blood' Ik vind die genre niet leuk

- Romantiek

Dus die romantiek waarbij ze willen dat je hoopt dat het jou ook overkomt. Echt het liefst zo klef mogelijk

Van die genres hou ik dus totaal niet...

Arthouse films, waarbij men zogenaamd intelectueel wil overkomen door te zeggen dat men het prachtig vindt

ik vergelijk het altijd met lezers die pronken met de NRC Handelsblad onder hun arm, om zich als intelectueel voor te doen

Huh, maar elke Arthouse film is toch intelligent?

Hoe onderscheidt je die arthouse films van arthouse films die werkelijk prachtig zijn ?

Ik bedoel meer "mensen die normaal gezien wat problemen hebben met animatiefilms". Kon is ook iemand die klassiekere themas neemt om in animatie om te zetten. Geen hyperactief gedoe of cyborgs met een identiteitscrisis, maar een simpel verhaaltje over de liefde en loopbaan van een actrice.

Anderzijds zit de film letterlijk propvol referenties naar de klassieke Japanse cinema, dus daar zal het ook wel wat mee te maken hebben.

Ik snap dat je aangeeft dat animatie geen genre is maar een middel. Maar als het jou puur te doen is om het weergeven van menselijke emoties zie ik een simpel verhaaltje over liefde en de loopbaan van een actrice liever geacteerd worden door een mens dan door een stripfiguur.

Stripfiguren in een getekende werkelijkheid blijven al gauw steken in karikaturen van menselijke emoties weergegeven in een stylistische leegte...om jouw kritiek op 'Fargo' maar eens te parafraseren.

Het NRC ís intelligent en de NRC films zíjn intelligent!

Dat is het dus zeker niet, da's ook mijn grootste kritiek op animatie.

Anderzijds is de vertelmethode die Millenium Actress gebruikt nagenoeg onnabootsbaar in live action, weet een film als Jin-Roh wel degelijk emotie te tonen op een respectabele manier, zonder te vervallen in clichés, en heb je een film als Hotaru no Haka zelf ooit 4.5* gegeven.

En volgens mij heb je m'n kritiek op Fargo ook niet helemaal begrepen

Vechtfilms, kung fu, martial arts en al dat soort dingen meer. Walgelijk. Dat hele genre mogen ze wat mij betreft door de plee spoelen.

Verder ben ik ook niet zo kapot van actie- en westernfilms.

Wat vind je zo erg (walgelijk zelfs?) aan martial arts films?

Ik vind martial arts persoonlijk wel leuk om zien, mits de effects professioneel ogen en het verhaaltje erachter niet te kinderachtig is.

meest favoriet: drama, horror, experimenteel, historisch

minst favoriet: comedy

meest favoriet: drama, horror, experimenteel, historisch

minst favoriet: comedy

Ik houd helemaal niet van animatie. Vroeger nog wel hoor, van die kleine filmpjes van Tom en Jerry, of Speedy Gonzalez, of Brigadier Dog, of Tweety and Sylvester ofzo, en ook nog wel van wat langer spul als Wicky de Viking, de Smurfen of De dieren van het Groene Woud, maar avondvullende animatiefilms, dat doet me helemaal niets. Voor mij geen Nemo, Shrek, Tarzan, Lion King of Pocahontas.

Nu heb ik het alleen over de getekende animatie, over bijv. poppenanimatie kan ik niets zeggen, want dat ken ik eigenlijk niet, maar ik vermoed dat ik er precies dezelfde aversie tegen heb.

Doe mij maar mensen, en het liefst échte mensen, dus ook geen computertoverkunsten.

Er is maar één genre waar ik niet van houd: animatiefilms a la Ice Age, Finding Nemo en Shrek. Ik probeer deze dan ook zoveel mogelijk te mijden , en tot zo ver lukt het me goed.

Niet echt onder een genre te scharen, vrees ik. Maar waaraan ik echt een enorme hekel heb, is: wreedheid, sadisme en geweld in koelen bloede... Iets wat ik absoluut in geen enkele film accepteer.

Heb je het dan op het soort films als "c'est arrivé près de chez vous" en "last house on the left"?

En waarom juist? Omdat je het overbodig en nutteloos vindt? Of omdat je het eng vindt?

Films die die gevoelens stimuleren bij kijkers (het B-actie circuit) wel. Films die duidelijk maken dat die gevoelens onderdeel uitmaken van de menselijke existentie (Irreversible en Haneke films) juist weer niet.

Films die die gevoelens stimuleren maken als geen ander duidelijk dat die gevoelens deel uitmaken van de menselijke existentie.

De twee films die je noemt, heb ik niet gezien.

Wreedheid, sadisme en kil geweld zijn dingen die ik beschouw als de minste, de laagste menselijke uitwassen die er bestaan. Ik weet dat die dingen bestaan, dat mensen elkaar zulke gruwelijkheden aandoen, maar ik wil daar op geen enkele manier getuige van zijn. Ik vind dat ik niet alles 'met eigen ogen' gezien hoef te hebben, om mezelf maar te overtuigen van die werkelijkheid. Voor mij horen deze walgelijkheden dan ook niet expliciet in een film of docu thuis.

Ik snap je afkeer van de werkelijkheid wel, maar moet daarom de werkelijkheid verdoezeld worden?

OK, jij kunt dergelijke films niet graag willen zien, maar moeten dergelijke films niet mogen worden gemaakt?

(Ik zeg niet dat je dat beweerd, het is een stelling)

Ik bedoel eigenlijk dat in de meeste films geweld slechts toebedeeld is aan de 'bad guy'. 'Irreversible' is zo sterk omdat het begint met geweld en agressie van het hoofdpersonage waardoor je perceptie van het hoofdpersonage neigt naar 'bad guy', maar naarmate de film de achtergronden blootlegt van het geweld, verandert het licht waarin het geweld gezien moet worden en dus ook de perceptie van 'bad guy' naar 'good guy'...om het maar zo simpel te zeggen.

Ha, helemaal eens met Dustyfan. Dat is mijn grootste bezwaar tegen maffiafilms a la The Godfather of Scarface, om van Tarantino maar te zwijgen: geweld om het geweld. Het zegt iets over de mensheid dat dit soort dingen niet alleen in werkelijkheid kunnen gebeuren, maar dat anderen dit verheffen tot amusement en kunst. Het is niet dat ik deze films niet kan aanzien, maar dat ik ze niet zou willen kunnen aanzien. In het genre maffia vind ik daarom Road to Perdition erg sterk: de liefde tussen vader en zoon draagt deze film, is de drijfveer van de gangster, niet geld, macht of gewetenloosheid.

Dat wil niet zeggen dat er geen geweld/sadisme/wreedheid in een film kan zitten. Soms is het een uitvergroting van het menselijk handelen waar de regisseur iets mee wil laten zien. Dan roept het gebeuren in de film juist de tegenovergestelde reactie op bij de kijker. Ik denk hierbij aan films als American History X of Dogville. Dat is ook de waarde van oorlogsfims als Schindlers List.

De werkelijkheid moet niet verdoezeld worden (@kijkert). Maar dat is geen vrijbrief om alle uitwassen van verdorvenheid als amusement ten tonele te voeren. Ik zie niet in waarom iemand als vorm van ontspanning zou moeten kijken naar een fictief persoon die 20 mensen in koelen bloede vermoord, alleen omdat dit ook in werkelijkheid zou kunnen gebeuren.

Er hoeft van mij niks verdoezeld te worden en iedereen is wat mij betreft vrij om te maken wat hij of zij wil. Zolang niemand maar van mij verlangt dat ik er naar ga kijken, want dat wil ik niet.

eRCee, helemaal eens Als ik vandaag wat minder lui was geweest, had ik het net zo kunnen opschrijven.