De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Ow, die bedoelde ik natuurlijk! Het omatje op de foto boven is het dansvrouwtje, niet?

Edit: kijk dan

http://www.onderhond.com/style/site/after-life-1.jpg

Die ja! Dat was ook mijn favoriet.

Die op mijn still was volgens mij een heel verlegen vrouw, volgens mij werd het uiteindelijk iets met dansen, ja.

Prachtmens! Het omaatje van de still van MR was inderdaad het dansvrouwtje, met de rode jurk geloof ik.

Even gezocht, toch niet zo heel moeilijk. Vreemd dat ik niet direct deze oma heb gekozen. Met de blaadjes en eikeltjes is wat onscherper, maar daarnaast nog een leuke gevonden.

https://c1.staticflickr.com/1/475/19326000715_7a72858e14_z.jpg

https://c1.staticflickr.com/1/401/19329951131_bac5255aa5_z.jpg

11/15. De rondes lijken nu weer steeds sterker te worden. MR overtreft zichzelf (technisch gezien iedere ronde natuurlijk). Absolute favoriet Carnival in the Night (begrijpelijk ondergewaardeerd) en zeer grote favoriet This Transient Life (begrijpelijk overgewaardeerd dan?) steken er bovenuit met 4.5*. En ook zeker de betere 4* met Woman in the Dunes, High and Low, Castle in the Sky, Love & Pop, The Sun's Burial en Haze. Ik wilde zeggen op Haze na ook allemaal in mijn top-456 te vinden (en ik dacht eerst al dat Haze er misschien toch in zou staan), maar ik zie tot mijn verbazing dat Laputa de cut om onbegrijpelijke redenen ook niet heeft gehaald! De zoveelste miskleun die ik achteraf in mijn toplijst ben tegengekomen.

Met Koreeda heb ik toch iets minder (blijkbaar), want After Life scoort 3.5* en Still Walking slechts 3*. Van beide films had ik toentertijd meer verwacht. De andere verstekeling is hier Izo. Die zag ik vrij recent nog (hoewel toch alweer bijna twee en een half jaar geleden zie ik nu, maar voor een Miike is dat recent te noemen, aangezien ik het meeste van hem in mijn beginperiode wat betreft Japan heb gekeken), maar vond ik te wisselvallig.

Dus nog te zien een Ôshima die ik al dacht te hebben gezien, een Kurosawa die zeker aan de beurt komt, een Gosha die waarschijnlijk wel eens een keer aan de beurt komt en een anime die waarschijnlijk nooit aan de beurt komt

Post Rangorde 19 van 20 (#16-#30)

http://www.moviemeter.nl/film/22511

http://www.moviemeter.nl/film/30769

http://www.moviemeter.nl/film/12256

http://www.moviemeter.nl/film/56327

http://www.moviemeter.nl/film/40722

http://www.moviemeter.nl/film/16040

http://www.moviemeter.nl/film/18644

http://www.moviemeter.nl/film/10979

http://www.moviemeter.nl/film/5487

http://www.moviemeter.nl/film/25919

http://www.moviemeter.nl/film/5358

http://www.moviemeter.nl/film/6883

http://www.moviemeter.nl/film/684

http://www.moviemeter.nl/film/36043

http://www.moviemeter.nl/film/5746

Enkele toelichtingen

#16. Nobody Knows

Daar is ze weer: YOU. Bewust gezocht naar een still waar zij ook opstond. Samen met de jongste Gouden Palm winnaar ooit denk ik nog steeds: Yūya Yagira. Ik heb hem nooit meer bewust teruggezien (hij zat in Crows Explode, die ik niet zag, en deed één van de stemmen in Genius Party). Ik zag in zijn korte bio dat hij inmiddels zelf vader is van een kind van 5 jaar, terwijl nu zelf ook nog maar pas 25 is. Maar goed YOU dus. Ik heb een hoop kritiek op haar gehoord, vanwege haar acties in de film (het is een rol, mensen), maar ook mensen die haar niet konden uitstaan vanwege haar stem. Ik vind dat altijd wel charmant dat hese, net als bijvoorbeeld Jennifer Tilly. Verder kan ik over Koreeda steeds hetzelfde schrijven: de humane benadering, het pure en zuivere in de karakterisering, de rust, zonder oordeel. Ik word er stil van: de schoonheid van film. Want het blijft boven alles ook nog steeds film wat hij maakt. Trouwens: Air Doll is een film van hem die de eindlijst niet haalde, Air Doll strandde op #301.

#17. Eli, Eli, Lema Sabachthani?

Een film die ik op Dejima zag en waarvan ik heb verzuimd de DVD te kopen, en nu ben ik te laat Een film die in mijn hoofd altijd is gegroeid, zowel het begin in de post-apocalypse, de jam-sessie als de noise en het verhaal dat alles verbindt. Een film waarvan ik soms wel eens denk dat het de beste Japanse film is die ik ooit zag, maar dan zou ik ‘m echt eens moeten herzien. Lijkt weinig op Aoyama’s andere films, hoewel Eureka in zeker zin hier wel wat van heeft.

#19. All Around Us.

Een film die maar door weinigen is gezien. Een verrassing op Camera Japan deze zeer intense studie van een huwelijk. Ik maakte de vergelijking met Bergman al. Maar daar heeft het verder ook niet heel veel mee van doen. Weer even een quote uit eigen werk: “Ongelofelijk hoe Hashiguchi erin slaagt 140 minuten te boeien. In gedoseerde hoofdstukken die telkens een (schijnbaar) willekeurige maand in opvolgende jaren toont wordt de wisselende relatie tussen de echtelieden Kanao en Shoko getoond.. Door die schijnbare achteloze scenes die Hashiguchi toont zien we wat belangrijker elementen zijn die de relatie versterken al zijn er veel wanhopige situaties (over het beste moment om een banaan te eten bijvoorbeeld), met name na het verlies van hun dochtertje (dat trouwens heel terloops aan bod komt). Op ongeveer anderhalf uur zit een scène die zo heftig en tegelijk zo puur dat vanaf dan Hashiguchi bewijst dit drama stevig in de hand te hebben (daarvoor denk je nog wel eens waar gaat dit naartoe). Shoko krijgt in de betreffende scene een zenuwinzinking, maar zij en Kanao (of beter gezegd de acteurs) hebben een zeer dankbaar script om tot volle bloei te komen in de afwikkeling van die scène.”

#20. Minazuki

De mix van yakuza, melodrama en pink die in de films van Mochizuki steeds terugkeren zijn blijkbaar echt mijn ding. Op het IFFR was hij in 1998 Filmmaker in Focus en het jaar erop was hij terug met zijn nieuwe film. Ik zie nog voor me hoe Tony Rayns bij de wereldpremière van Minazuki in Pathé 7 (die rotzaal met dat gangetje in het midden) binnenkomt met Mochizuki samen en in de eerste zin iets prevelt in de trant van ... very honoured … all his great films were shown last year … i expected there would be more of you… en dat het allemaal vrij kort bleef. Inderdaad in de zaal zaten anderhalve man en een paardenkop - en Rayns zat er een beetje mee in zijn maag. Ik heb ervan genoten, het melodrama vliegt volledig uit de bocht op het einde met een grote zon die ondergaat in zee en een hoop boetedoening. Als je daarmee wegkomt ben je een hele grote. goongumpa schreef al dat het een filmmaker is die volledig vertrouwd op zijn gevoel - zoiets. Geen idee waar hij zijn brood tegenwoordig mee verdient, maar het is in elk geval niet meer met films zoals deze. Helaas.

#21. Shara

Over Kawases finest hour kunnen we kort zijn. Het einde is één van de meest energieke ooit en geeft de film precies ook de energie die het nodig heeft. De hele film brandt er een klein vlammetje na het verdwijnen van een van de kinderen (zie ook #33).Het volgen van de jongens in het begin, het volgen van het gezin erna. Het is klein, sober, bijna te bescheiden, over dit grote drama. Maar onder de oppervlakte bloeit en groeit nog iets. En het is iets met een grote kracht en vitaliteit.

#22. Zigeunerweisen

De kwaliteit van de DVD’s uit de Taisho-trilogie box van Kimstim houdt niet over, maar ik ben toch blij dat ik m destijds heb gekocht. Ik zag onlangs op amazon een astronomisch bedrag staan bij de losse DVD van Zigeunerweisen. Over de film: dromerig en sfeervol. Een heel Europees (Zweeds-Russisch) aandoend Kammerspiel. Wat mij precies zo aansprak in de film weet ik niet zo goed, maar de culminatie van het gedragen, literaire sfeertje (er speelde trouwens een misdaad plot door de hele film heen) in dat donkere huis met woeste, wilde scènes aan zee (daar is-ie weer) met een gevecht dat ineens weer heel traditioneel Japans was hield mij behoorlijk in zijn greep. De hele trilogie is de moeite trouwens. Anders dan Suzuki’s werk uit de jaren 60 (in de tussenliggende Jaren 70 maakte hij nauwelijks films, ik geloof slechts 1).

#23. All About Lily Chou-Chou

Op 10 mei 2007 schreef ik bij deze film: “Top 10 plekje voor de ‘Beste Japanse film in de 21e eeuw’ zover ik dat zinnig kan beoordelen (zag er iets meer dan 60).” Inmiddels zag ik er 290 en ik kan zeggen dat het nog steeds klopt. In de Japanse films van de 21e Eeuw komt deze in deze lijst van nu op #8. Het wordt inmiddels moeilijk om nog een beetje frisse stukjes te verzinnen bij films die ik goed vind en waarom dat is. Het heeft toch vaak eenzelfde reden: dromerig, klein, humaan. Dus weer even wat uit mijn stukje van toen: “Prachtig gebruik van simpele alledaagse locaties, perfecte belans tussen sfeer, actie, verhaal en ontwikkeling met dito ondersteuning door het camera-, muziek en kleurgebruik. De begin- en eindscene zijn verbluffend mooi en eenvoudig, maar er zijn meer onvergetelijke momenten. En: lens flares!!

#24.Kids Return & #26. Dolls & #28. Hana-Bi / Fireworks

Drie keer Kitano kort op elkaar in dit deel van de lijst. En bij het samenstellen ervan kwam ik er toch weer op uit dat Kids Return mijn favoriete Kitano film is. Komt denk ik ook door het onderwerp, de herkenbaarheid van de zoektocht van jongens op die leeftijd – meer dan dat is er eigenlijk niet om mijn zwak voor de film te karakteriseren. Opvallend was dat het niet meeviel een beetje still te vinden voor deze fietsscène.

Bij Dolls is het verhaal weer anders. Ik zag de film op het IFFR en na het tegenvallende Brother weet ik eigenlijk niet waarom ik deze op de lijst had gezet (weet ik wel natuurlijk: Ik wilde Kitano compleet houden), maar de film was gewoon de juiste op het juiste moment. Intens van genoten en ontroerd geraakt. Een blaaspijpje met zo'n balletje is bijvoorbeeld iets dat ik voor altijd zal associëren met deze film. Met name door de muziek van Joe Hisasihi. Een naam die hier nog helemaal niet is gevallen, maar na Takemitsu en Sakamoto zeker niet onvermeld mag blijven.

Van Hana-Bi staan me met name de fantastische montage bij die voor ene heel natuurlijke organische flow zorgen. De rustpunten van de schilderijen van Kitano met daartussen het misdaadverhaal dat wordt teruggebracht tot menselijke proportie. Zeer goede filmmaker, die ik toch wat minder ben gaan vinden, maar deze drie films staan voor mij nog als een huis.

#27. The Life of O-Haru

In dit blokje en in de hogere regionen slaat de balans door naar de wat recentere films, maar sommige oudere zijn ook echt niet kaopt te krijgen. Deze Mizoguchi bijvoorbeeld. Stijlvol. Als ik mag putten uit andere meningen bij de film valt mijn oog op de woorden ‘lange takes’. Dat is ook een onderwerp dat we nogniet gehad hebben bij de toelichtingen: ‘lange takes’, ik heb er een zwak voor al zou ik de Japanse cinema in het algemeen niet als de meesters of uitvinders van de lange take beschouwen.

#29. Night on the Galactic Railroad

Een van de mooiste animaties die ik ken over een reis van een jongen, vriendschap. Een zwaar thema, gemaakt met eenvoudige animaties: “De net zo christelijke als meer universeel spirituele insteek komt in het tweede deel na het meer aardse eerste deel (buiten de trein) meer naar voren. Het eerste deel waarin een jongetje dat samenwoont met zijn moeder (die we alleen horen en niet zien) en treurt om de afwezigheid van zijn vader (en hiermee gepest wordt) vormt eigenlijk de kern. Hij beseft dat het leven een reis is waar je afscheid moet nemen van dierbaren en moet leren leven met onzekerheden.” Sugii dook enkele jaren geleden ineens op op Camera Japan met een soort van vervolg en maakte in de tussentijd ook nog wel films, waar ik extra benieuwd naar ben nu: Tofu Boy…

#30. Pulse

Voor een kort Kurosawa-retrospectief dat bij de uitbreng van Bright Future door Nederland toerde schreef ik een aantal teksten voor de publiciteitsfolder - een alinea over de inhoud en een alinea 'duiding'. Ze staan ook al hier op de site bij de betreffende films. Naar aanleiding van een interview met Kurosawa (niet zelf gehouden, maar bijeen verzameld) had ik het hele retro opgehangen aan zijn constatering "na een ramp wordt het leven nooit meer als voorheen" . Hij zei dat ooit bij een Q&A in Rotterdam. Hij wilde dat moment vastleggen: vooraf en achteraf. Bij Pulse schreef ik met dat in het achterhoofd toen het volgende: "En toch is er hoop. De geest die [daarna] ons leven binnendringt is niet meer te stoppen. Ieders wereld vervalt terloops, maar onontkoombaar, in een woestenij van eenzaamheid, gesymboliseerd door het schip op de eindeloze oceaan. Kurosawa's meest consistente en meest complete film tot dan toe is als een wolf in schaapskleren. Wat zich voordoet als een thriller over de gevolgen van alledaagse technologie op ons leven verandert gaandeweg in een film over de autonome bedreiging van deze technologie op ons (gevoels)leven.

#16 Staat bij mij wel op 4*, maar het is één van de films waarvan ik vermoed dat er na herziening misschien wel een halfje afgaat. Vrees ook dat we Air Doll niet meer gaan zien, al had ik dat eerlijk gezegd ook niet meer verwacht

#17 Dit is wel een leuke natuurlijk. Ook dringend aan herziening toe, maar het is inderdaad wel een film die blijft hangen. Fijn dat hij hoger staat dan Eureka, een film waarvan ik de hype nooit echt begrepen heb. En om meteen al een bruggetje te maken, datzelfde kan gezegd over #21. Een Kawase met een paar aardige momentjes, maar ook heel wat saaiige. En ook #30 staat in dat lijstje. K. Kurosawa heeft zeker boeiende dingen gemaakt, maar het zijn meestal niet z'n horrorwerkjes die bij mij komen bovendrijven. EN ook #23 staat in dat lijstje. Ik ben best Iwai fan, maar deze film heeft het voor mij ook nooit gedaan. Herinner me vooral de muziek als storend in deze, wat toch een beetje gek is aangezien Iwai in z'n andere films ook niet bepaald subtiel is met muziekkeuze.

#24-#26-#28: Ik ben er zo eentje die zowel de oude als de nieuwe Kitano kan waarderen. Komt misschien omdat ik op een iets puurdere manier van z'n humor/stijl hou? Of het dan verpakt zit in een wat serieuzere Yakuza film, een coming of age drama of en knotgekke absurde comedy maakt me niet zoveel uit. In ieder geval is Hisaishi op z'n best, maar het doet we wel denken aan het volgende: Kenji Kawai eigenlijk wel een keer vernoemd in je stukjes?

#29 meerdere keren geprobeerd met deze film maar het lukt me echt niet om er van te genieten. Kijk ondertussen ook een beetje op tegen de herzienig van Spring & Chaos (gelukkig wel een andere regisseur).

11 stuks gezien

opvallend ook, de anime weer niet (twee stuks dan, NGE heb ik wel gezien)

en weer twee onvoldoendes (all about lily chou-chou en kid's return... wat betreft iwai en kitano gaan onze smaken toch wel erg een andere kant op)

Van Rokuro zou ik graag testen of onze smaken overeen komen, nog niets van gezien, heb wel het Amerikaanse boxje met films van hem in de kast staan, dus daar kan aan gewerkt worden. Maar verder toch een erg onderbelichte naam dan, ook in het fansub-circuit...

Over Shara zijn we het iig helemaal eens! ontzettend fijne film dat. Met een 'opliftend' Kawase einde, maar toch veel uitbundiger dan in andere films die ik van haar zag.

Het Mochizuki-boxje van Arts & Magic bevat nu net niet de twee hoogtepunten van zijn oeuvre. Onibi is zeker sterk en aan te raden, de andere zijn redelijk en hebben wel typische Mochizuki-elementen (zou Another Lonely Hitman eens moeten herzien), maar niet de impact van Minazuki of Gedo.

Verder denk ik ook dat bij de hedendaagse cinema (bepaalde anime, Iwai, etc) de smaak inderdaad meer uit elkaar loopt dan bij new wave & 70ies. En bij anderen zie ik het weer andersom.

Het is misschien nog leuk af te sluiten met jullie (vaste volgers) 10 japanse tips aan mij (hoeft niet met foto, wel met toelichting) van de titels die niet in de lijst stonden - of liever nog de Japanse films die ik niet ken. Ik kan jullie 5.0* en 4.5* doorspitten, maar mijn voorliefde en crushes nu kennende kan het ook iets anders onbekends zijn, zoals Tofu Boy die ik vandaag noemde en mij gisteren door de stem van Koenr pas onder ogen kwam.

Zes stuks gezien uit dit rijtje.Drie Kitano's waarvan Hani-Bi en Dolls er bovenuit springen. Verder een goede Mizoguchi en twee wat mindere films; Nobody Knows en Neon Genesis Evangelion. Die laatste zag ik vrij recent en kon ik het geweldige niet in ontdekken.

De still van Eri Eri Rema Sabakutani is wel mooi en maakt me wel nieuwsgierig naar die film.

10/15. Geen uitschieter(s) naar boven zoals gisteren, maar wel een aantal mooie 4* films weer. Zigeunerweisen en Eli, Eli, Lema Sabachthani? zijn daarvan denk ik mijn favorieten. De volgende twee uit Suzuki's Taishō trilogie heb ik helaas nog niet gezien. Van Zigeunerweisen overigens een mooie blu-ray rip gezien. De rest probeer ik ook nog eens in HD te snatchen. Mindere films (3*) vond ik Pulse en Shara, maar dat zijn ook films de het bij herziening beter kunnen doen. Geen standaard filmpjes in ieder geval.

Nobody Knows heb ik gek genoeg nog steeds niet gezien. Ik heb wel meer van dat soort rare gaten van films die al heel lang op mijn kijklijst staan en die me ook zouden moeten liggen en waar ik ook nog eens zin in heb, maar toch telkens worden uitgesteld. Deze Imamura is er nog zo'n eentje (dacht zelfs een keer de blu-ray/dvd van besteld, maar die kon toen niet meer worden geleverd). Zie wel dat beide films behoorlijk aan de lange kant zijn, dus dat zou ook wel een verklaring kunnen zijn.

Acht films uit dit rijtje gezien. Kids Return vind ik één van Kitano's minste, de andere twee geweldig. Eli, Eli, Lema Sabachthani? wil ik graag eens zien, maar op één of andere manier vergeet ik dat steeds weer. Binnenkort eens, net als Minazuki, want ik moet toch eens een keer wat van Mochizuki Rokuro zien!

Wellicht een leuk idee, al wordt dat laatste wel moeilijk, denk ik?

Hier geen probleem hoor

Nobody Knows was een erg heftige film. Bijzonder, maar erg zwaar op de maag. Mag ook wel eens.

Van het Kitano trio heb ik onlangs Dolls weer eens herzien. Wat blijft dat een prachtige poëtische film vol symboliek en surrealisme. Met ook nog eens prachtige beelden en een sterke montage. Mijn top 10 vind ik zeker niet zaligmakend, er zitten aan de staart een aantal films waar ik niet helemaal zeker over ben, maar Dolls staat er voorlopig nog wel rotsvast in.

Hana-bi en Kids Return heb ik allebei maar één keer gezien, maar een herziening van meer Kitano's waaronder deze twee zit eraan te komen. Met name Hana-bi herinner ik me wel als een mooie film.

Beyond the Clouds - The Promised Place is denk ik mijn favoriete Shinkai. Ik blijf ergens een beetje moeite met hem hebben. De beeldenpracht is overweldigend, maar de verhalen zijn toch vaak aan de zwakke kant, en een vreselijk J-popliedje aan het einde lijkt elke keer onvermijdelijk te zijn. Ofschoon Beyond the Clouds misschien visueel wat minder mooi is dan de opvolgers, storen de genoemde zaken hier het minst, vandaar mijn voorkeur voor deze film uit het oeuvre van Shinkai.

Tja, Evangelion. Een anime-klassieker natuurlijk, maar ik heb er niet veel mee, maar ook niet veel tegen. Deze film heb ik zo te zien 3* uitgedeeld. De nieuwe films heb ik nog niet gezien, ik wacht nog tot het vierde en laatste deel beschikbaar komt, en dan ga ik ze allemaal achter elkaar kijken.

10/15 vandaag.

Hoogste scoorders zijn Eri Eri en Lily Chou-Chou. Op de hielen gevolgd door Shara en The Place Promised in Our Early Days. Van die laatste herinner ik me erg weinig, terwijl ik hem nog niet zo lang geleden zag. Heerlijk wegdromen bij een eigenlijk heel fascinerend verhaal.

Deze Rokuro zag ik ook trouwens, maar vond daar vrij weinig aan. Wel interessant om Rokuro's (de user) verhaaltje hier te lezen.

Verder vond ik Pulse een ronduit slechte film, terwijl een andere Kurosawa (Bright Future) net buiten mijn top 10 zweeft - ge-wel-dig dus. Maar misschien zien we die nog terug, Rokuro?

All About Lily Chou Chou is zo'n film waarvan de indruk sterker is gebleken dan ik vooraf gedacht had. Ik vond het wat moeilijk om in te komen, maar toch wel erg goed na het kijken. Echter, ik heb er nog vaak aan terug gedacht. Moet het echter herzien om te kijken of een verhoging van de score gerechtvaardigd is.

Ronde achttien. Zag ik After Life, Carnival in the Night, Haze, Woman in the Dunes, Castle in the Sky, Still Walking en Ran. After Life was toendertijd mijn eerste van Koreeda dus die moet ik eens gaan herkijken. Hoe en waar te beginnen met het universum van Evangelion, MR? Eerst de serie? Of hoeft dat niet?

Ronde negentien zag ik Pulse, Hana-Bi, Dolls, The Place Promised in Our Early Days, All about Lily Chou-Chou, Shara, Eli, Eli, Lema Sabachthani? en Nobody Knows. Night On the Galactic Railroad en Kids Return wil ik graag eens zien. Vooral die eerste.

Ik heb nooit een seconde van de serie gezien, dat is me ook altijd verweten dat ik maar wat uit mijn nek zat te kletsen. Ik ben begonnen met Neon Genesis Evangelion Death & Rebirth - maar die heb je nog niet in mijn Top 300 gezien.....

Wat vond je van de dingen die je zag??

P.S. Dit is exact het 500e bericht in dit topic. Heel fijn voor alle deelname en support vast.

Ik ga morgen denk ik toch alle 15 titels in 1x plaatsen, omdat ik zelf niet zo veel tijd tussendoor heb en jullie vast ook andere planningen. Ik moet nog voor 7 films een stukje schrijven. Kijken of dat vanavond nog lukt.

edit: inmiddels gelukt, bij alle 15 dit keer en ook nog langer dan ooit

En nog even pushen, omdat niemand van jullie 'm zag en nu ook nog niet wordt genoemd. Echt heel erg de moeite, voor Cassavetes en Bergman liefhebbers, maar ook die van Japanse films houden, zoals die Koreeda:

http://www.moviemeter.nl/film/56327

Ik wilde All Around Us nog noemen omdat me opviel dat de still zo mooi was en de poster me helemaal niet aansprak.

Complimenten voor dit topic en de prachtige lijst. Heb nog veel te weinig Japanse cinema gezien, maar heb me voorgenomen daar deze zomer verandering in te brengen, dus deze lijst komt mooi op tijd. Kijk regelmatig even mee naar je updates. Ben benieuwd naar de beste 15.

Post Rangorde 20 van 20 (#1 - #15)

(als je op het woord rangorde zoekt via het venster krijg je alle 20 posts met plaatjes van de gehele Top 300 op een rij)

http://www.moviemeter.nl/film/6862

http://www.moviemeter.nl/film/32260

http://www.moviemeter.nl/film/56716

http://www.moviemeter.nl/film/24734

http://www.moviemeter.nl/film/16825

http://www.moviemeter.nl/film/55772

http://www.moviemeter.nl/film/13677

http://www.moviemeter.nl/film/4278

http://www.moviemeter.nl/film/10868

http://www.moviemeter.nl/film/12257

http://www.moviemeter.nl/film/12091

http://www.moviemeter.nl/film/13676

http://www.moviemeter.nl/film/56147

http://www.moviemeter.nl/film/17206

http://www.moviemeter.nl/film/12670

#01. Distance

Is dit mijn favoriete Japanse film? Ik denk het uiteindelijk toch wel. Alle 300 titels die we voorbij hebben zien komen hebben iets, veel of heel veel. Ik vind ze gaaf, magisch, leuk, ontroerend en/of fascinerend etc. Het valt me nu in de hele lijst op dat hoewel ik best wel gevoelig ben voor vorm en uiterlijk ik toch vooral hou van humane, (kleine) menselijke thema’s. Dat is niet per se het scenario en/of narratief, het thema. Het past ook bij wie ik ben en hoe ik in het leven sta. Bij Japanse films kom je die thema’s bovengemiddelde vaak tegen. Zelfs in psychologische horrorfilms (denk aan Kurosawa), in exploitation of pinku (Kumashiro) in chanbara of wat dan ook. Vaak is er eenvoud, schoonheid in kleine dingen, in omgeving, in het verleden. En dan is er dus Distance. Een film die me de eerste keer al bij de keel greep. Een aantal familieleden bezoeken ene plek waar hun dierbaren, leden van een sekte, het jaar ervoor zelfmoord pleegden. We zien de momenten samen, zowel van de familieleden onderling voor het drama als tussen de nabestaanden op de locatie in het bos bij een meer. Koreeda wikkelt alles zorgvuldig af zoals we van hem gewend zijn geworden. Maar dan is er dat einde. Het zorgt voor verwarring, maar meer nog voor verankering. Het laat zien waar het leven van deze mensen vastgrijpt in de maatschappij waar jullie en ik ook ons ergens in bewegen. Daar op het station, in de bus, op straat. Gewoon tussen ons in. FAN-TAS-TISCH. Ja, dit is mijn nummer één!

#02. Eros+Massacre

Een film die een tijdje op mijn #1 positie heeft gestaan hier op MovieMeter, omdat ik hem mooi vind, omdat ik hem thematisch interessant vind, omdat de film koppelingen legt tussen heden verleden, man en vrouw, macht en liefde etc. De ondervraging waarmee de film begint, de abstractie van een douchescene en het klassieke Japanse beeld van parasolletje op straat. Steeds is er een verrassende invalshoek, die steeds terugvalt op de thema’s die Yoshida aan het begin heeft aangesneden. En aan het einde komt alles netjes bij elkaar. Niet dat dat per se moet, maar als mathematische uitgangspunten en formalisme je uitgangspunten zijn, moet je natuurlijk wel. De film zit er sowieso onberispelijk uit. Een van de, of misschien wel dé mooiste ooit.

#03. Gedo / The Outer Way

Het zou pas een elitair topic geweest zijn mocht ik de film met maar één stem, 5.0* van mijzelf, op nummer 1 hebben gezet Maar hij ‘strandt’ op nummer 3. Ook omdat ik nadat ik de film zag in 1998 er nooit meer iets van heb kunnen zien. Het is al fijn dat beavis een screenshot voor mij wist te regelen. Toen die er was wist ik dat het topic kon presenteren op de manier waarop ik dat nu gedaan heb. Maar goed, de film zelf. Nooit schreef ik er iets bij, ondanks dat het voornemen er wel eens was. Ik kan ook niet heel veel origineels vertellen over Mochizuki dan ik al deed. In deze film valt het nog meer op zijn plek, de menselijke yakuza-tegen-wil-en-dank. Hij ontvlucht zijn verleden en vestigt zich op het platteland, maar ontkomt er niet aan in te grijpen als de vrouw op wie hij verliefd geworden is wordt gechanteerd. Hij voelt dat hij orde op zaken moeten stellen – ook omdat hij er wordt ingeluisd. Het is vooral die setting op het platteland die me toen trof. Er is een scène waarin hoofdpersoon Himuro door een lotusveld loopt, die is me altijd bij gebleven. Ook hier herinner ik me nog dat Tony Rayns de film in (ditmaal) Pathé 6 inleidde en zei: “The best Japanese film I’ve seen in several years”. En dat wilde toch wat zeggen. De film was ondertiteld met behulp van een lichtkrant. Het ging wonder boven wonder goed. Ik heb gekluisterd aan mijn stoel gezeten en kwam lyrisch naar buiten. Ik besluit nog met een paar quotes uit het stukje dat Rayns schreef voor de IFFR-catalogus: “Deze [=Himuro) ontslagen 'pale rider' neemt de trein naar nergens, in dit geval een klein plaatsje aan zee, waar hem al snel duidelijk wordt hoe het ervoor staat: een mengeling van corrupte politiek, valse religie, internetporno, ongeorganiseerde misdaad en wietteelt in het achtertuintje. […] Hij 'wiedt het onkruid bij de yakuza' en helpt Kuwata om de lokale smeerlap met politieke ambities te pakken te krijgen die het centrum is van het plaatselijke morele vacuüm. Maar Humiro is geen wrekende engel die het plaatsje komt wegen, en te licht bevindt; hij heeft teveel corruptie gezien en geademd, en is even kwetsbaar als iedereen voor een aanval. The Outer Way is rijp voor een delirium aan interpretaties en wordt verteld in wondermooie beelden, met een prachtige 'wereldmuziek' score..”. Dat dus. Duizend maal dank aan Tony Rayns hiervoor.

#04. Tokyo Twilight

Mijn favoriete Ozu: somberder, realistischer. Zoals te zien is, wordt er gerookt – door een vrouw, geen klein detail wat mij betreft. De toon is anders, er moest nog iets uit bij Ozu blijkbaar. Erna schakelde hij over naar kleurenfilm, hij maakt zorgvuldig vormgegeven, kleurrijke, lossere films. Ik heb altijd gedacht hij nu iets kwijt was. Van zijn bitterheid van Japan, de gevolgen van de oorlog, van zijn eigen leven waarin het hem niet lukte zelf een relatie op te bouwen. Het is daarmee voor mij de meest rauwe en pure Ozu – alsof hij de facade van het leven van andere Japanners die hij observeert, zijn buren, zijn familie loslaat en meer van zichzelf erin legt. Aangrijpend, ontroerend, echt.

#05. Barren Illusion

Één van de beste films die ik ooit zag en ik zag ‘m toch al driemaal – dat is bij mij toch vrij uitzonderlijk. De film, waarin al Kurosawa's favoriete thema's zijn samengebald, illustreert de situatie van de samenleving in de wereld. Kurosawa verpakt zijn boodschap ditmaal niet in een nachtmerrieachtige thriller, maar in een ongrijpbaar verhaal vol vervreemding en symboliek. In de film zijn oorzakelijke verbanden geheel afwezig. Alles wordt overgelaten aan gevoel en emotie niet aan reden of verstand. Omdat de film vol zintuiglijke kenmerken zit is hij niet afstandelijk of onbegrijpelijk, maar wellicht juist de meest doorvoelde toekomstcinema sinds Andrej Tarkovskiy. Hij daagt uit om te voelen hoe de huidige maatschappij functioneert, hoe wij daarin zelf functioneren en waar de werkelijke kracht van liefde en vooral verlangen ligt.

#06. The Noisy Requiem

Een bijzondere film, heel bijzonder. Een moderne variant van Wakamatsu of misschien een film die een logisch vervolg op de cinema van Wakamatsu is, de situtie 30 jaar later, emt de zelfde personages 30 jaar later. De linke idealen zijn er niet meer, de frustraties en obsessies zijn er niet minder om. In zekere zin schokkend, of noem het een openbaring. Een leven aan de zelfkant of ondergronds, een schijnbaar parallel universum bij ons allen om de hoek. Het is er gewoon – als je even niet kijkt…

#07. Profound Desire of the Gods

In een volgepakt Filmmuseum, ik kwam samen met een vriendin binnen en wij hadden de twee laatste plekken, niet naast elkaar, deze overrompelende en kleurrijke film gezien tijdens het Imamura-retro (1998 of ‘99 schat ik). Niet iets dat op het eerste gezicht lijkt op een andere Imamura (misschien Eijanaika), omdat er niet tegen een bestaand systeem wordt geageerd, er wordt een systeem opgezet van scratch. Dus in die zin kan hij toch zijn thema’s kwijt. Verder is de setting er eentje die nergens op lijkt. Gewoon een lyrische, vrije film, tikkie gestoord ook trouwens.

#08. Tokyo Story

Ik zag Tokyo Story in 1995, ter gelegenheid van “100 Jaar Cinema”. Het was mijn eerste Ozu, maar ik wist hoe groot die naam en die titel waren. Ik heb me daar toen ook echt door laten leiden. Ik zag Tokyo Story sindsdien nooit meer. Al 20 jaar heb ik geen idee meer of hij echt zo mooi en ontroerend is als dat ik nu denk dat hij is. Ik zag er nog fragmenten van in filmdocu’s, in lezingen en andere portretten. Én ik zag sindsdien alle andere 32 films van Ozu die nog bestaan (20 zijn er verloren gegaan). Een compleet oeuvre. Het is zo consistent en constant dat ik denk dat deze pek voor Tokyo Story te rechtvaardigen is. Ik las in de al vaker gememoreerde biografie van Donald Richie nog iets grappigs over een continuïteitsfout die nooit iemand was opgevallen, omdat iedereen zo werd meegesleept door het verhaal. Ergens aan het einde zitten Chishu Ryu en Chieko Higashiyama samen op een kade – je ziet ze op de rug. In de verschillende shots zitten ze afwisselend links of rechts, ik heb het zelf nog niet gecheckt, maar ook Donald Richie was het nooit opgevallen, totdat hij erop gewezen wordt. Er stond ook bij dat Ozu niet zo om continuïteit gaf.

#09. Vengeance is Mine

Zie nummer #12 voor Imamura’s onderbuik. Wat Vengeance is Mine vooral nog net dat beetje beter maakte is de slotscène. Ik zeg niet dat ik alles begrijp, maar er is een draai aan te geven die mij wel plezierde. Kijk zelf maar.

#10. Neon Genesis Evangelion – Death & Rebirth

Nou vooruit nog een keer dan. Als ik ooit maar een positieve ervaring met het Evangelion-gebeuren zou hebben gehad (deze film, de eerste die ik zag), maar alle vervolgen zouden maar zo-zo geweest zijn dan had ik dit vast ook later wel afgewaardeerd. Maar het gebeurde niet. Ik zie een bewegend kunstwerk, een collage van beeld, kleur, geluid, muziek (Pachelbel in dit geval) , post-apocalyptisch verhaal etc en een tempo dat ik nergens anders zag. Ik heb me erbij neergelegd dat het aan mij lig, maar dan nog, dat is toch alleen maar mooi?? Een anime met een lensflare McSavah!!

#11. Angel’s Egg

Ik zag de film op het IFFR, in een kleine, wat meer intieme zaal en het was misschien 1/3 vol . Dan komt in de stilte en duisternis dit bijna woordeloze verhaal echt wel over. Gewoon prachtig. Punt.

#12. Intentions of Murder

Zeg de titel maar eens een keer hardop en nog eens. Intentions of Murder. Veel kracht en dreiging gaat daar al van uit.Ik begrip dat de letterlijke vertaling Red Murderous Intent is. Een behoefte om te (ver)moorden is er blijkbaar. Het is veelzeggend voor het oeuvre van Imamura. De onderbuik als motor voor het handelen loopt als een rode draad door zijn oeuvre. De onderbuik van een persoon of de onderbuik van de maatschappij. Het geeft meteen een spanningsveld, het is vaak zelfs nog sterker: de beweegredenen om buiten de wet te treden worden niet verklaard en gemotiveerd (de bekende ‘slechte jeugd’ voor de psychologen-van-de-koude-grond, maar , maar Imamura gaat nog een stap verder. Ze zijn haast logisch en een andere oplossing. Dat kan ene moord zijn, maar ook zedeloos gedrag, uitbuiting. Samen met Vengeance Is Mine is Intentions of Murder het beste voorbeeld van Imamura op zijn best in deze thematiek. Ze zijn in die zin in deze lijst inwisselbaar. Vanwege de slotscène heb ik altijd een zwak gehad voor Vengeance is Mine die we zometeen nog tegen gaan komen.

#13. Joen / The Affair

Qua verhaal wortelt deze Yoshida nog redelijk in de cinema-aanpak van de Jaren 60 (logisch, het is tenslotte een film uit de jaren 60), maar ik zie wel overeenkomsten met Shinoda, Kurahara, zoals #259. Thirst for Love, of Kinoshita, zoals #92. Immortal Love, het verkrampte, de opoffering en het verzet. Dat bleven thema’s in Yoshida’s werk , maar het formalisme en mathematische was hier nog maar voorzichtig aanwezig. Ook wel de sterkste rol van Yoshida’s vrouw Okada – voor mij.

#14. Vibrator / #15. Bright Future

Niet een logische combinatie, maar over Hiroki en Kurosawa heb ik al eerder geschreven waarom hun films mij zo aanspreken. Hier zou ik trouwens nog wel een gezamenlijk thema aan vast kunnen knopen: bevrijding, want dat speelt door beide films heen. Hiroki houdt het persoonlijk, Kurosawa zoekt het in het maatschappelijke. Mara goed, waarom ik deze twee samenneem is omdat ik ze beide in dezelfde zaal van het voormalige Lantaren/Venster in Rotterdam zag , Zaal 1 om precies te zijn – dat was de zaal bij binnenkomst direct links. Niet ideaal, omdat de zaal vrij vlak was en je goed moest zitten om niet tegen iemand aan te kijken – dus ik zat er vaak redelijk vooraan. Het grappige is wel dat ik in deze zaal vaak echt hele goede films heb gezien en ook bijzondere (en dus niet van die tenenkrommende) Q&A’s met helden: Claire Denis, Tsai Ming-liang en ook met Kurosawa. Die laatste was bij o.a. bij Bright Future. Heeft veel verteld over de dingen die hij om zich heen ziet gebeuren en hoe hij ze in de film verwerkt. Ik zag de film later nog eens en eigenlijk had hij toen meer impact omdat hij het verhaal dat hij erover vertelde nu meer op zijn plek viel. Hij heeft bijvoorbeeld een gekke jump-cut achtige techniek gebruikt in sommige scènes, waarin hij juist verschillende takes heeft gebruikt om opzettelijk was continuïteitsfouten in de film te brengen, omdat dat ongemerkt het verstorende effect zou vergroten. Pas bij herzien valt je wel of niet op of het ongemerkt een onrustig gevoel geeft, want daar was het Kurosawa om te doen. Je moest iets ervaren dat het niet klopte, maar het moest niet direct opvallen was het was.

insert een heleboel feest smileys (die we niet meer hebben geloof ik)

en nogmaals dank voor een leuk topic!!

Van de laatste batch zag ik er 13, al heb ik NGE: death and rebirth nooit gezien omdat ik wél gewoon de hele serie gekeken heb... dus ik zou er ook wel 14 mogen tellen denk ik

Heel irritant dat wat je als beste ziet van jouw naam-regisseur zo moeilijk te vinden is. Zoals je het verteld lijkt het ook wel een beetje op een moderne variant van het ninkyo genre, die van de ridderlijke yakuza die rondzwerven, vrienden maken en die vervolgens helpen tegen corrupte omstandigheden.... als dat een achterliggend idee was van de regisseur, lijkt het me extra interessant nog.

Ik heb zelf momenteel Vibrator en Noisy Requiem op de volle vijf sterren staan... maar heb ook het vermoeden dat ik bij herziening meer zou moeten kunnen met Eros + Massacre, Bright Future, Barren Illusions, Angel's Egg en, vooruit, Distance ook nog. Stuk voor stuk films waarvan ik opzich wel kan begrijpen dat je ze hoog plaatst!

Tokyo Story is dé algemene klassieker wat betreft Ozu. Een verhaal dat herkenbaar is voor iedereen, met een lach en een traan, en inspiratie van Make Way for Tomorrow (1937) . Voor mij persoonlijk is dat een beetje té algemeen. Het mist iets uitzonderlijks of voelt aan als makkelijk scoren... weet het niet precies, maar heb juist bij die Ozu weinig bijzondere gevoelens eigenlijk. Valt voor mij daarom een beetje uit de toon tussen de andere 14 hier.

Heb gisteren na aanleiding van je vraag al stukjes zitten schrijven voor tien aanraders... zal ze weer even pakken, voor de volgende post

1) Atarashî Kamisama (1999)

https://c1.staticflickr.com/1/562/19350790015_f9135d64b9.jpg

Met Engelse subs op DVD te vinden (de enige in deze lijst denk ik). Volgens mij spreekt de term documentaire jou niet aan en omdat dit een low-budget werkje is, zal het ook om technische reden geen aanrader zijn. Maar er zijn wel twee andere punten in de plus. Namelijk de lange documentaire traditie in Japanse cinema waarin veel ego-documenten te vinden zijn die voorbij gaan aan simpele ‘agendapunten’ of pratende hoofden. En het zéér Japanse karakter van de romance van de twee hoofdpersonen hier. De actief linkse regisseur en het actief rechtse ‘punk’ meisje waar hij mee in gesprek is. Er komen twee mensen met opvallende overeenkomsten en al even grote tegenstellingen samen (bij hun volgende film, die na 9-11 nog een stuk duisterder is op het politieke vlak, zijn ze ook echt een stelletje) zoals ik dat niet eerder in een film zag. Dat dit dan vrij direct vanuit het leven in een film wordt gestopt, fictieve verwerking achterwege lijkt te blijven, hoeft niet direct een probleem te zijn, toch?

2) Edogawa Rampo no Injû (1977)

https://c1.staticflickr.com/1/542/19354788141_6dd1990404_z.jpg

Zeer stijlvolle thriller op Rampo basis. Zal ongetwijfeld iets voor jou zijn. Maar de verkrijgbaarheid is lastiger. Denk aan een Basic Instinct (1992) meets Watcher in the Attic (1976). Meest plot-gerichte film in dit lijstje daarmee ook. Al is er met Tai Kato aan het roer ook visueel meer dan voldoende te genieten!

3) Girlfriend: Someone Please Stop the World (2004)

https://c1.staticflickr.com/1/296/18728274034_3945ae4a9c_z.jpg

Een Hiroki die je gemist lijkt te hebben op het tweede Dejima, waar ik deze zelfs de beste vond van alles wat ik zag! Zeer vergelijkbaar met Love on Sunday in stijl (en wellicht vergeetbaarheid ), wat toch Hiroki op zijn best is. Hij focust in dit soort werk op echte gevoelens en kleine drama’s in plaats van overdreven sentimenteel te worden, waardoor het een verademing is om naar te kijken. Geraakt worden zonder impact.

4) Himiko (1974)

https://c1.staticflickr.com/1/404/19354787231_4bd384656f_z.jpg

Al een paar keer genoemd gedurende deze Japanse countdown. Een Shinoda die op een wat theatrale manier omgaat met oude Japanse folklore, en daar ook weer iets heel moderns van maakt. Wellicht vergelijkbaar met wat Yoshida deed in Arashi ga Oka (Wuthering Heights, 1988). Weet niet of het je echt zal liggen, maar door ‘de visuals’ sowieso toch een aanrader.

5) Jûsan-nin Renzoku Bôkôma (1978)

https://c1.staticflickr.com/1/525/18730157683_a755894667_z.jpg

https://c1.staticflickr.com/1/292/19163195068_605e0ef988_z.jpg

https://c1.staticflickr.com/1/260/19350789985_735e729880_z.jpg

Een Wakamatsu met een weinig aantrekkelijke titel en uit een tussenperiode waarin zijn type filmmaken op een (nog) minder breed publiek kon rekenen (al helemaal Internationaal niet). Deze bouwt voort op een beroemde misdaadzaak die zeer inspirerend was in de intellectuele kringen van Oshima, Adachi en Wakamatsu en ideeën over ‘landscape theory’ informeerde. Oftewel, hoe bepaalde moderne infrastructuur mensen kan isoleren (even kort door de bocht). Zie ook in dit verband 6) Tokyo Senso Sengo Hiwa (1970) en 7) Ryakushô Renzoku Shasatsuma (1969)

8 ) Komikku Zasshi Nanka Iranai! (1986)

https://c1.staticflickr.com/1/440/19344700362_c906773948_z.jpg

Interessant debuut van een interessante regisseur. Ook weer een waargebeurd incident als basis, dat satirisch wordt uitgewerkt. Ook een leuke vroege bijrol van Kitano als yakuza hitman… misschien is dat een goed verkooppunt?

9) Mazâ Wôtâ (2010)

https://c1.staticflickr.com/1/469/19344700642_fe1a7de081_z.jpg

Het ‘Japanse’ aan deze film gaat je zeker liggen. Wellicht vind je em inhoudelijk niet boeiend genoeg, maar als je em in een double-bill met Wandâfuru Raifu (1998) zou kijken, dan gaat het misschien tóch nog net dat beetje meer leven. Ik werd er wel door geraakt tenminste. Terwijl het in weze gewoon pure onthaasting is, geen enkel drama, focus op genieten; van het maken van eten, van de kwaliteit van eten zelf, aroma’s, geluiden, en van elkaar uiteraard. Ook weer, voor mij belangrijk, zonder elke vorm van nadruk, voorspelbaarheid in plot of vals sentiment; heel Japans zoals ik het al noemde.

10) Natsu no Imoto (1972)

https://c1.staticflickr.com/1/299/19354788341_6c26de53f2_z.jpg

Een tweede Oshima. Eigenlijk hoef ik ze niet aan te raden, het is gewoon (wederom!) de verkrijgbaarheid die roet in het eten gooit. Maar deze vind ik ook wel echt een van zijn beste. Pluspunten zijn een bepaalde absurditeit en ook een focus op folkore van Okinawa… ben al sinds een tijdje helemaal fan van de ‘eiland-cultuur’ in Japan, maar je ziet het weinig terug in cinema. Wel recent nog bij Kawase in Still the Water. Ik denk dat die absurditeit misschien meer mijn ding is dan die van jou, al durf ik dat helemaal niet met zekerheid te zeggen, want soms val jij daar toch ook wel hard voor (bij een Fassbinder bijvoorbeeld)… dus benieuwd wat jij van deze film zou maken!

Dank voor de tips, dingen die ik niet snel had verwacht, geen Pig Chicken Suicide of Peep "TV" Show - die je ongetwijfeld ook allebei zou kunnen aanraden. Dus dank daarvoor. Ik kan ze op de wensenlijst zetten met de N/A (not available) aanduiding. Met uitzondering van die eerste, waar ik eens achteraan zou kunnen gaan. Er zijn namelijk wel degelijk dit soort ego-projectjes die bij mij in de smaak gevallen zijn.

Ik zie dat veel van jullie weer meer Japanse films hebben gekeken, ik zelf ook, dus dat is toch wel een leuke spin-off wat mij betreft. Wel een boel werk geweest, maar toch duideljk eer van mijn werk. Dus dank voor jullie input ook!