De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Van de laatste 2 updates zag ik 17 uit 30 films, waarvan 2 vandaag naar aanleiding van MR’s topic;

Manie-Manie is een toffe omnibus gebleken, al vond ik Otomo’s fragment iets minder dan de eerste twee.

Ozu’s Tokyo Chorus vind ik helaas zijn slechtste film tot nu omdat de personages en hun gedragingen nogal wat irritatie opwekten. Dat gebeurt me eigenlijk nooit bij een Ozu. Ik vraag me af wat zijn bedoeling was. Gelukkig staat Good Morning ook in de updates dus dat compenseert het een en ander (en er zullen nog hele goede Ozu's volgen).

One Wonderful Sunday (2,5*) behoort wat mij betreft samen met Judo Saga II (2,5*) en The Most Beautiful (1,0*, gewoon een propagandafilm eigenlijk) tot Kurosawa’s minste werk.. Dus (en dat is de laatste keer dat ik erover zal emmeren) ben ik ’t er niet mee eens dat dit voorrang krijgt.

Belladonna vind ik zelf slechts een aardige curiositeit en Evangelion doet me ook niet zo veel maar alle andere films die ik gezien heb uit deze updates vind ik goed (3,5*) tot meesterlijk (4,5*): 2 meesterwerken van Shindo, 2 goede films van Fukasaku (plus 2 die ik nu erg graag wil zien), 1 van mijn favoriete Miike’s, ook een mooie Kurosawa, Mizoguchi…. Gevarieerd genoeg voor zo’n lijst. Inn of Evil lijkt me ook tof; zal ik eens achteraan gaan.

Even mijn hoogst scorende Zatoichi films checken:

Fight, Zatoichi, Fight (4,5*)

En op 4,0*…

Zatoichi's Cane Sword

Samaritan Zatoichi

Zatoichi and the Chess Expert

Zatoichi and the Fugitives

Zatoichi Challenged

New Tale of Zatôichi

Zatoichi (Kitano)

En ik twijfel momenteel waar mijn avatar nu vandaan komt. Sonny Chiba speelde Jubei Yagyu namelijk nog een keer in een Fukasaku film; Samurai Reincarnation (1981). Ik weet eerlijk gezegd niet meer uit welke film de avatar komt (of weet jij het wel zeker?). Beide films zijn trouwens erg goed, maar wel verschillend van toon (Samurai Reincarnation is nogal campy).

En ik zag vandaag ook nog éen van beavis' favorieten (meen ik): Himiko (Shinoda, 1974). Is me ook goed bevallen! (vooral compositie, props, kleuren)

Onibaba vind ik een stuk beter dan The Naked Island dus hij staat terecht hoger. Verder niets gezien uit dit lijstje.

Giovanni's Island was ik nog niet tegengekomen. Geen idee wat ik van Evangelion moet verwachten, maar staat al een tijdje op de radar. De Iwai, Imamura, Koreeda, Toyoda en K Kurosawa komen vast ook nog eens aan de beurt.

- #182: De eerste Iwai! Interessante keuze ook, vond het niet direct topper, maar het 'voetje-van-de-vloer'-concept is me altijd bijgebleven.

- #189: Canary in een toplijst is sowieso top. Bijzondere film, wel echt zo'n film die snel in de vergetelheid raakt.

- #194: Een voor mij wat mindere Koreeda, maar in jouw lijst zien we vast nog een paar echt fijne Koreeda's terug

- Zowaar een paar klassiekers die ik wel gezien heb: The Whole en Pigs and Battleships. Beiden keurig op 3.0*

O, en Giovanni's Island is echt een tip. Nooit van gehoord, maar klinkt zeker goed.

Ik zie het niet

En Himiko is ook bij mij een grote favoriet, mede door de butoh toevoeging. Zie dat Tatsumi Hijikata ook in Evil Spirits of Japan speelde, waarmee ik concludeer dat we helaas geen Kuroki in de lijst gaan tegenkomen.

Post 9 van 20 (#166-#180)

(toelichtingen volgen later, gisteren geen tijdigheid ze te schrijven)

http://www.moviemeter.nl/film/62065

http://www.moviemeter.nl/film/40538

http://www.moviemeter.nl/film/9566

http://www.moviemeter.nl/film/27219

http://www.moviemeter.nl/film/88744

http://www.moviemeter.nl/film/6541

http://www.moviemeter.nl/film/12475

http://www.moviemeter.nl/film/23000

http://www.moviemeter.nl/film/18252

http://www.moviemeter.nl/film/28987

http://www.moviemeter.nl/film/15516

http://www.moviemeter.nl/film/6486

http://www.moviemeter.nl/film/7217

http://www.moviemeter.nl/film/40531

http://www.moviemeter.nl/film/99511

Tokyo.sora, Kohi Jiko én Hana to Arisu in een post! Wauw

Dit kan je niet meer toppen hoor volgens mij.

Verder moet ik Garden of Words misschien eens herzien, vond dat echt een kitsch-festijn van jewelste. Terwijl ik zijn eerste twee films toch erg goed vond.

Leuke still van Pom Poko ook

Erg fijne films, maar wel véél te vroeg natuurlijk

Apart dat je Hana & Alice boven .sora plaatst, die had ik toch wel omgekeerd verwacht. Verder een paar fijne animes en Gonin natuurlijk. Dat was een 100% meevaller.

12 stuks gezien dit keer

waaronder de Naruse films. Repast is misschien nog steeds mijn favoriet van wat ik van hem heb gezien, al zag ik veel recenter Sound of the Mountain die de top-positie op langere termijn misschien nog wel over kan nemen. In die twee films zie je iig duidelijk hoe Naruse andere dingen doet met het 'genre' dan zijn grote 'concurrent' Ozu en waarom hij naast al die andere toppers die in de jaren 50 films in Japan maakte, echt wel tot die groep gerekend moet worden

Patlabor is Oshii op zijn best. super actie én super inhoud

De hype rond Hana and Alice heb ik nooit zo begrepen, maar ik ben dan ook zeker geen Iwai fan, dus ik heb de klik met zijn werk blijkbaar nog niet gevonden

Uit ronde negen zag ik er gewoon zeven! Flowing, Café Lumière, Branded to Kill, Pom Poko, Hana and Alice, Tokyo.Skies en Repast. Van alles en nog wat. Black Rain en The Garden of Words wil ik nog graag een keertje zien.

Mooi topic dit hoor. Ik heb het al een paar keer doorgelezen, maar verder nog niet veel tijd gehad om iets te posten. Ik heb redelijk wat Japanse films gezien, maar het is altijd leuk om zoiets uit te breiden aan de hand van interessante tips. Aangezien er een aantal users op moviemeter erg gespecialiseerd zijn in Japan, is dit zeker een mooi vertrekpunt.

Van de laatste sectie heb ik er vier gezien.

#174 is een regisseur, die mij niet zo heel erg ligt. Zijn twee films, die ik van hem zag vielen tot nu toe tegen.

#172 leuke animatiefilm van een prima regisseur in het genre.

#171 aardige film uit een genre, waarvan ik nog wel meer wil zien.

#170 prachtige korte animatiefilm. Zeer goed.

Hier (door het recentere karakter) ook wat meer van gezien: acht stuks. Vier daarvan zijn te vinden in mijn ingestuurde toplijst. Hana and Alice had daar misschien ook bijgepast, maar die stond me niet genoeg meer bij. Patlabor moet ik nog steeds zien, maar de andere twee animaties vond ik niet zoveel, The Garden of Words erg tegenvallend zelfs. Goed om ook Takashi Ishii terug te zien, dit jaar nog een paar van zijn films gezien. Deze bekendste Gonin alleen nog niet. Erg veel Fukasaku tot nu toe trouwens.

Ik zal nu op jullie reageren met wat toelichtingen op de keuzes van vandaag en wat eigen bespiegelingen

#180. The World of Kanako

Een van de vier titels uit 2014, waarvan we gisteren Giovanni's Island hadden. Wat mij betreft een ouderwetse, typisch Japanse Rotterdam film. Zie mijn opmerkingen daar, wat té gewelddadig, wat te wijdlopig aan het einde, maar wat een gave film verder. Ik vraag me wel eens af mochten mensen uit de jaren 30 en 40 de films van nu zien, of ze dan na twintig minuten kunnen worden afgevoerd (los van dat het in kleur is), omdat ze totaal over de kling zijn gejaagd met het tempo en drukte van de huidige cinema. Ik zie al bij mijn dochter dat zij al veel meer en sneller beeld gewend is dan ik (ook al kijkt ze nog net zo lief naar Het zandkasteel ). The World of Kanako wordt voor haar misschien wel de standaard - qua tempo. Ik zeg overigens niet dat ik het een verbetering vind, maar als zoiets goed gedaan is hoor je mij niet klagen. Verder zal ik beavis niet te veel dwars zitten om hier veel goeds over te vertellen, maar dit was qua weer en OV-omstandigheden een traumatische dag voor de IFFR-gangers, met veel gemiste voorstellingen. Ik had het geluk deze nog net te kunnen meepikken, de titel ervoor moest ik laten lopen.

#178. Gonin

Gonin, het valt me op dat de plaatjes in deze ‘worp’ soms wat problematisch zijn. Ik wilde bij Gonin per se het plaatje van Kitano met het parapluutje, maar beter dan dit kon ik het niet vinden. Gonin is voor mij ook voor altijd verbonden aan het IFFR van 1996, dat eerste festival. ’s Ochtends in alle vroegte in een zeer rustig LUXOR genoten van Gonin. Dat onthou ik voor altijd. Je zult toch wel zien dat voor mij persoonlijk ik films uit deze periode misschien wat ‘ overschat’ of op zijn minst oververtegenwoordig zijn, omdat ze kenmerkend zijn voor die periode IFFR 1996-2000, de beginjaren, de haast ongelimiteerde ontdekkingstocht – en zo.

#177. PatLabor

Lang geleden dat ik deze zag, zie ook ‘gezien op VHS’. Vanuit Wageningen gingen een vriend ik regelmatig naar Utrecht om daar bij de twee beste videotheken (vergelijkbaar met Cultvideotheek in Amsterdam) Godzilla en Videohome Korte Jans een stapel van 10 VHS banden te huren. Dat waren dan geen weekfilms maar allemaal back catalogue, zoals Liquid Sky, heroic bloodshed, anime, dat soort werk. Ik zag PatLabor dan ook voor Ghost in the Shell. Mooie tijden, toen begon het veelkijken van soms 3 of 4 films op een dag.

#176. Black Rose Mansion

McSavah, veel Fukasaku inderdaad. Enerzijds dus nog steeds het IFFR-effect waar in 2000 het grote retro was, naast het Japan programma Under the Cherry Blossoms. Dus Fukasaku heeft daar wel een speciaal plekje veroverd. Anderzijds zitten we nog steeds in het rechterrijtje (m.a.w. de onderste helft van de lijst) en na deze is Fukasaku wel een beetje opgedroogd. Over de kwaliteiten van Black Rose Mansion kunnen we kort zijn. Het is een heel andere film dan de meeste anderen. Een broeierig cross-over werkje dat bijna meer van Fassbinder weg heeft dan van Fukasaku.

#174. tokyo.sora

Ishikawa’s twee films vond ik mooi, maar niet super. Het is zeker wel een regisseur die hier een bepaalde reputatie geniet, maar ik zie het niet direct. Wel een mooie film hoor, deze tokyo.sora, beter dan Su-Ki-Da. Nog wel benieuwd naar zijn derde film die ik van het weekend heb besteld. Ik weet niet of ik het er precies kan opplakken wat het nu is dat ik deze minder vind dat veel andere kleine Japanse cinema, Hiroki, Iwai of zo. De kwetsbaarheid van de karakterd vind ik misschien iets minder natuurlijk, wat gemaakter. Dan blijft een zorgvuldige buitenkant over, die ik minder makkelijk binnenkom dan de chaotische wereld die ik wat meer herken uit mijn omgeving van bijvoorbeeld Vibrator of zo.

#172. Pompoko

Ik vond deze film in al zijn eenvoud en pretentieloosheid erg aangenaam. Een perfecte verpakking voor een kinderlijke geest en wasbeerhonden zijn in deze film een stuk leuker dan als ze als side kick in een Disney ooit zouden zijn geweest. Die scène van het plaatje werkt gewoon. Onnadrukkelijk humoristisch.

#170. The Garden of Words

Zeker minder dan enkele van Shinkais voorgangers, maar de aftiteling staat me nog steeds bij, zie ook mijn stukje bij de film zelf. Inderdaad erg sentimenteel, maar de dingen die Shinkai met licht en kleur (vooral in luchten) kan heb ik toch nog nooit ergens anders gezien.

#169. Café Lumière

Een film waarvan ik een tijdje heb overwogen om hem niet op te nemen in een Japanse lijst, maa er natuurlijk gewoon inhoort. Ik heb de film onlangs hoog op een herzien lijstje (ik ga daar echt, echt , echt eens werk van maken) gezet en dat kan op twee maniern uitpakken.

#166. Angel Guts: Red Classroom

Dat het pinku genre niet in één pennenstreek hoeft te worden weggezet maakt deze film wel duidelijk. In de synopsis op MovieMeter komen de woorden erotisch, porno en verkrachting in de eerste zin al voor en toegegeven zowel de titels van de films uit deze serie als de hoezen doen ook niet hun best om het genre in een serieus daglicht te plaatsen ,maar zeker deze film verdient beter. Sone als regisseur denk ik ook wel. Aangenaam om te zien dat deze film de Kinema Junpo eeuwlijst haalde.

Over de Naruse-films moet ik enige verdieping schuldig blijven en vertrouw ik op mijn aantekeningen aldaar en gevoel dat bij het lezen van de synopsis in combinatie met de stills terugkeert. Ik weet alleen wel zeker wat ik zijn beste film vind, en die komt nog verderop in de lijst.

#169 nog bitter weing gezien van Hsiao-Hsien Hou, misschien is dit een goede starter ?

#171 van Branded to Kill had ik meer verwacht, beetje over the top.....

#174 erg fijne verrassing ! Twee opvolgers nog beter, vooral Petaru Dansu vond ik een pareltje.

#180 na Kamikaze Girls en Confessions (die me beide niet konden bekoren) was dit misschien wel de grootste verrassing voor mij. Film als een woeste orkaan die maar door raast. Heerlijke soundtrack ook, Under the Sky - Yasushi Sasamoto - YouTube scene hierbij kan ik niet dadelijk vinden, maar was één van de hoogtepunten uit de film...

World of Kanako komt meteen bovenaan het lijstje. Angel Guts films, Pom Poko en Gonin (1 en 2) lagen al klaar. Branded to Kill lijkt ook wel in mijn straatje te passen, moet sowieso eens aan Suzuki beginnen.

#172 pretentieloos is een aparte omschrijving, staat mij namelijk bij als Takahata's grote eco epos.

jeroentjuhhhhh: Kanako ga je zeker leuk vinden

Misschien niet helemaal het goede woord, maar in vergelijking met Miyazaki's eco-epos vond ik Pompoko behoorlijk ingetogen, of op zijn minst met een meer lokale inkleuring (dat festival bijvoorbeeld) dan het Miyazaki's meer universele wereldse film. Dat wilde uitdrukken.

Kanako is inderdaad geweldig. Alleen enkele cartooneske (mangaesque) toevoegingen werkte voor mij niet helemaal goed. Op zichzelf staand wel vermakelijk, maar maken het geheel toch wat minder krachtig. En dempagumi is natuurlijk het hoogtepunt van de soundtrack

Ik moest hem door het weer en het OV toen overigens wél missen en zag toen samen met Mochizuki Rokuro als vervanger Black Stone (2015). Dus Mochizuki Rokuro zag hem op een andere dag met extreme weersomstandigheden?

Ik was in de war, ik had m pas op de laatste zaterdag, beavis heeft m gemist op een ander tijdstip door die sneeuw. Black Stone had ik al in het programma. Anyway, niet zo belangrijk, maar de herinnering loopt dus nu al scheef. Maar het IFFR 2015 blijven we ons herinneren door OV-chaos en sneeuw.

Klopt, beavis en ik moesten dezelfde voorstelling toen laten lopen. Ik was er toen niet zo rouwig om, want ik verwachtte op basis van eerdere Nakashima een tegenvaller en Black Stone had ik niet ingepland gekregen. Ik denk ook dat hij thuis beter heeft gewerkt dan dat hij in de bioscoop zou hebben gedaan.

Dan zijn we het wel eens

Post rangorde 10 van 20 (#151-#165).

We zijn op de helft. Best wel een lang lijst!

http://www.moviemeter.nl/film/58780

http://www.moviemeter.nl/film/19149

http://www.moviemeter.nl/film/12587

http://www.moviemeter.nl/film/43698

http://www.moviemeter.nl/film/1220

http://www.moviemeter.nl/film/58846

http://www.moviemeter.nl/film/63857

http://www.moviemeter.nl/film/11483

http://www.moviemeter.nl/film/39555

http://www.moviemeter.nl/film/15156

http://www.moviemeter.nl/film/47481

http://www.moviemeter.nl/film/92212

http://www.moviemeter.nl/film/30765

http://www.moviemeter.nl/film/34063

http://www.moviemeter.nl/film/23607

Enkele toelichtingen bij #151-#165

#151. Violence without a Cause

Weer een confronterend beeld bij een still van Wakamatsu. Zijn handelsmerk, maar staar je niet blind op het fysieke. Hoewel beweegredenen van de mannelijk protagonisten meestal niet uitgewerkt is mist de idiotie en lethargie van hun handelen meestal hun uitwerking niet en blijkt er een geleaagde sociale context te zijn. In die zin is Fassbinder denk wel een volger van Wakamatsu. Verstoorde verhoudingen tussen de seksen, tussen familie- en gezinsleden en tussen de diversie bevolkingsgroepen (buren, collega’s, etc). Een tamelijk opgezette situatieschetsen doen de rest.

#152. Sleeping Man

Een unieke film toch wel met een titel die de lading dekt. En met de still is het niet anders. Als de kijkers maar wakker blijven...

#154. The Warped Ones

Ik denk dat dit unaniem voor Kurahara kijkers wordt beschouwd als zijn beste film. Ik heb de films uit de box relatief snel achter elkaar gekeken en hoewel ze allemaal behoorlijk verschillende zijn, een komedie in kleur, een streng vormgegeven melodrama, een sociale ‘onderbuik’film en deze Warped Ones – die eigenlijk een mix van deze alles is. Snel en urgent derhalve.

#155. Princess Mononoke

Misschien wel de beste still die ik voor een Ghibli, om het even welke, zou kunnen kiezen. Bij de ‘Kodama’, de boswezentjes met de losse hoofdjes uit Mononoke, ging ik al voor de bijl – het blijft een hoogtepunt in vele Ghibli-films, de zwarte wezentjes in Totoro en Spirited Away (Susuwatari) etc. De film verder is in vergelijking met de ‘andere grote drie’ misschien iets te nadrukkelijk en boodschapperig. En tóch scoort de Miyazaki eco-film bij mij net iets beter dan de Takahata eco-film en dat heeft misschien gewoon te maken met de volgorde van kijken. Princess Mononoke was toen op het IFFR al een i]buzz[/i], al heb ik de film daar gemist (!!).

#157. Yakuza Justice: Erotic Code of Honour

Door jullie inmiddels vast wel herkend: dit móet wel een film van tatsumi Kumashiro zijn. Net als de Chūsei Sone film van gisteren, Angels Guts, is verder kijken aanbevolen en te prefereren boven een al te oppervlakkig oordeel vormen over wat de film op het eerste gezicht te beiden heeft in dit soort beelden. Maar er was weinig anders te vinden én niet onbelangrijk: ditmaal is het de beste scène van de film. Een gedoemde liefde van twee mensen heen en weer geslingerd tussen de yakuza en hun boeddhistische levensovertuiging (en elkaar).

#159. Love on Sunday

De kenner(s) moeten maar even bijspringen, maar ik hoop dat dit een afbeelding is uit Love on Sunday en niet uit het vervolg. Dat was moeilijk te beoordelen, omdat ik de film 10 jaar na dato niet heel scherp meer heb. Wat ik nog wel scherp heb is het aangenaam kalme alledaagse dat de films van Hiroki in de regel uitstralen. Hiroki is op het IFFR altijd een naam gebleven die veelal genegeerd bleef (al draaiden zij zijn magnum opus dan (misschien niet heel toevallig) dan weer wel).

#160. Blues Harp

Een onbekende Miike (alleen in Duitsland op DVD en misschien ook wel in Australië), maar een verrassend ingetogen tienerfilm, maar qua visuals is al te zien dat Miike ook niet uit een heel ander vaatje tapt.

#162. Japan’s Tragedy

De tragedy uit de titel is in dit geval de tsunami van maart 2011. Kobayashi verknoopt het persoonlijke verhaal van een boze, vergeetachtige vader (daar hebben we Tatsuya Nakadai weer!!) met dat van zijn van het leven vervreemde en teleurgestelde zoon. In een klein ‘Kammerspiel’ in streng zwart/wit. Een verrassende film van Kobayashi na een wat zwalkende paar jaar in zijn carrière.

#164. Twenty-four Eyes

Een van de hits in ‘Heimat’land Japan. Een innemende, zij het wat sentimentele, film over een onderwijzeres en een stel wijsneuzerige kinderen. Klassieker dan deze worden ze niet vaak.

Een wat mindere lijst voor mij vandaag. Mononoke-hime vind ik één van de minste Ghibli films, Oguri doet me ook niet zoveel en Suicide Circle is leuk, maar toch verre van Sono's beste. Die Yamada vond ik nogal stoffig en van die Miike moet ik eerlijk bekennen dat ik me er niks meer van voor de geest kan halen. Die van Wakamatsu is wel leuk, al is het ook niet z'n beste 60s werk.

Wél erg fijn Hiroki's film. Blijf het een vreemd idee vinden dat we op Dejima toen toch in dezelfde zaal hebben rondgehangen. Verder zou ik die film erg graag een keertje herzien, want ik zit met hetzelfde. Ik herinner me amper iets, behalve het heerlijk zomerse luilammige sfeertje.

Ook voor mij een wat mindere (maar zoals ik al zei: die van gister valt gewoon niet te toppen).

Nemuru Otoko is heerlijke sluimercinema. Our Mother zo'n film die nét niet echt bijzonder is, maar eigenlijk gewoon super fijn. Verder met Onderhond eens over Suicide Circle en Mononoke, absoluut niet het beste van beiden regisseurs.

O, en Love on Sunday! Klein pareltje van Hiroki.

Jij zat toen toch ook in de zaal, niet?

De ervaring heeft dan ook wel weer wat met de timing te maken. Suicide Circle was voor mij (en velen vermoed ik) de eerste Sono toen die op het IFFR vertoond werd, en daarna ook lange tijd de enige. Het was een beetje een mysterieuze naam die vooral als dichter (of dichter/activist) werd neergezet die 'ook eens een film wou maken'... en daarna verdween hij dus ook weer helemaal uit beeld. Ondertussen is het oeuvre van Sono meer bekend geworden en is hij zelf érg actief geworden. Maar het voelde op dat moment als een vrij unieke film.

Ook Mononoke was opeens een (Internationale) hype (omdat de film in eigen land Titanic versloeg als populairste film van het jaar) en voor mij (en wederom velen naar ik vermoed) de eerste kennismaking met Ghibli (een aantal tekenfilm-series waaraan Miyazaki meewerkte zijn ook wel op de Nederlandse buis geweest geloof ik, iig was het niet echt de eerste kennismaking met zijn stijl, maar wel de bewuste kennismaking met hem als regisseur). Persoonlijk vind ik Spirited Away en Totoro wel de twee beste, maar veel scenes uit Mononoke (zoals inderdaad de wezentjes) zijn onvergetelijk... en invloedrijker op het fantasy-genre geweest dan menig van zijn andere films. Zeker een plekje in de top waard dus!

Jazeker. Gek eigenlijk dat we nooit handjes hebben geschudt

Creepy gedachte dat was er toen iets gebeurd, MM zowat de helft van z'n Aziatische film fans zou verloren hebben

Thanks voor de context. Maakt de film niet direct beter verder, maar toch