De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Post Rangorde 5 van 20 (#226-#240)

http://www.moviemeter.nl/film/65776

http://www.moviemeter.nl/film/6664

http://www.moviemeter.nl/film/46831

http://www.moviemeter.nl/film/36936

http://www.moviemeter.nl/film/5688

http://www.moviemeter.nl/film/44008

http://www.moviemeter.nl/film/49905

http://www.moviemeter.nl/film/13853

http://www.moviemeter.nl/film/27133

http://www.moviemeter.nl/film/58375

http://www.moviemeter.nl/film/10434

http://www.moviemeter.nl/film/34472

http://www.moviemeter.nl/film/29591

http://www.moviemeter.nl/film/3471

http://www.moviemeter.nl/film/50427

Enkele toelichtingen bij #226-#240

#227. The Man Who Stole the Sun
Hasegawa maakte maar twee films. De eerste keer dat hij me opviel was in dé Kinema Junpo Eeuwlijst, die lang verborgen bleef, maar toen toch eens opdook (iCM bestond nog niet): allebei zijn films stonden erin! Beide films van Hasegawa haalden ook mijn lijst, zij het niet zo hoog als in de KJ-lijst. Je zou kunnen spreken van een kleine teleurstelling, maar dat is te sterk uitgedrukt. De films zijn vooral wat onevenwichtig, maar dan niet zo ‘mooi onevenwichtig’ als het werk van Rokurō Mochizuki: politiek, persoonlijk, sociaal-bewogen, kleurrijk, hysterisch. Ja, eigenlijk wat je zoekt. Ik zou daarom graag eens een mooie volbloed uitgave van de film zien. Op de still zien we Bunta Sugawara (rechts). Ook een monument van een acteur. We zullen deze granieten kop later nog wel een paar keer zien in dit topic.

#228. Girl Boss Guerilla
Naast Yasuharu Hasebe (die de lijst niet haalde) is Norifumi Suzuki ook een van de vaste waarden in de kleurrijke meisjesfilms die vanaf eind Jaren 60 het Japanse filmlandschap hebben verrijkt. Deze Girl Boss Guerilla is een formule-werkje. Voor mij eentje die boven het maaiveld is uitgekomen, maar aan de gemengde reacties bij de film zelf te zien geldt dat niet voor iedereen – dus ook hier pikt iedereen zijn eigen favorieten. Even mijn eigen bericht quoten: “Snel, fleurig, sexy en grof” en vooral ook: “vechtende vrouwen in het water (...), biker-chicks, tattoos op tieten, een bandzaag, een mooi tragisch lied aan zee en een heerlijk einde”. Japanse films die eindigen aan zee, daar zijn er ook een boel van en die vallen eigenlijk nooit tegen.

#229. Sazen Tange and the Pot Worth a Million Ryo
Schreef ik al eens iets over lampionnetjes? Dacht het wel, nou hier is er weer eentje. Prachtige film van de vroeg gestorven Yamanaka.

#230. Naked Youth
Ōshima komen we hier pas voor het eerst tegen en ik beloof jullie: het is niet voor het laatst. Ik schreef al ergens dat de Jaren 60 net voor de Jaren 00 van de 21e Eeuw hofleverancier zijn in mijn lijst: met 71 titels. De Jaren 60 lijkt overbevolkt met films van jonge twintigers die dromen, die op zoek zijn, die boos zijn, gedesillusioneerd, die al eens te ver gingen etc. Ōshima is voor mij één van de belangrijkste regisseurs voor die generatie. Ook in deze still valt naast de compositie op, dat Japanners oog hebben om dingen vast te leggen in landschappen die je ook iets doen én niet geheel onbelangrijk: je ziet ook vrijwel al die elementen terug in de acteurs: de dromen en de verloren dromen, etc. Gelaagdheid, weinig één dimensionaliteit vaak. En ja, dat geldt ook bijvoorbeeld in de ogenschijnlijk vrouwonvriendelijke films van Wakamatsu of in de jaren 70 Kumashiro. Allemaal dingen waarom ik van Japanse films hou.

#231. Heat-haze Theater / Kagerō-za
De Taisho-trilogie is mijn favoriete werk van Suzuki, in deze film (de middelste uit de reeks) komt die boze acteur van Onderhond uit die Sabu link ook weer terug zag ik op imdb (in die hele trilogie trouwens), hoe heette hij ook al weer ?? Akaji Maro !! (moest het ook nog even nazoeken).

#232. Karaoke Terror
Jeugddelinquenten (zie #230) uit de 21e Eeuw. Shinohara maakte een echte Ōshima-film met ook nog vleugje verwarrende psychedelica. Zeer benieuwd naar ander werk van hem.

#233. Zatōichi
Zoals op de still te zien pakte Kitano het iets bloediger aan, maar de humor bleef. Het was de eerste Zatōichi film die ik zag (hoewel hij natuurlijk niet tot de officiële reeks van 26 hoort), en ik kan met terugwerkende kracht wel zeggen dat Kitano wat mij betreft de goede toon heeft aangeslagen. Qua mimiek is Katsu Shintaro absoluut onovertroffen, maar als er een ander Japans acteur is met een typische gezichtsmimiek die hij ten volle benut is het Kitano wel - hoewel de oorzaak ervan natuurlijk een minder prettige is. Dit is ook pas de eerste (en niet de laatste) keer dat we Kitano tegenkomen, trouwens.

#235. Naked Rashomon
Wel een verrassende notering denk ik, ook een verrassend fijne film. Al zal ik ‘m niemand aanraden. ‘t Zit in een niche waar ik al vaker fijne films zag, Tatsumi is zo’n persoonlijke favoriet, maar Jissōji is ook wel zo iemand. Subversief, erotisch (om het verkoopbaar te maken), maar ook met waardigheid en stijl. Ook dat zijn weer elementen die ik in Japanse films vaak terugzie. Mooi evenwicht.

#236. Ghidorah – The Three-headed Monster
In veel films is Godzilla de goeierik, iets dat niet veel mensen weten. Het gevaar is namelijk veel groter en imposanter dan onze rubberen radio-actieve vriend zelf: King Ghidorah! Dit ruimtemonster is denk ik wel het tofste monster dat ooit uit de kaijū-breinen van de Toho-studio’s is voortgekomen. Groot, sterk, grotesk en alles vernietigend. Voor de goede orde: dit is een Godzilla film, want Godzilla komt net op tijd om orde op zaken te stellen. King Ghidorah kwam nog vaak terug in andere Godzilla film, ook in de reboots eind jaren 90 en ook daar is het een toffe en imposante verschijning.

#239. Ichi the Killer
Ik ging hier wel met enige frisse tegenzin in. Miike werd te groot op het IFFR, hij liep er ook rond en Rotterdam presenteerde hem als wereldster (en het publiek – behalve een handjevol - keek er wat meewarig naar), er draaiden toen vier films van hem. Ichi schopte het zelfs tot een bescheiden release en in een volgepakt zaaltje in Den Haag op zaterdag avond heb ik me toch laten verrassen. Vooral door Ichi zelf die een wat stuntelige, held-bij-ongelukkig-toeval bleek te zijn en er een aangenaam spel met verwachtingen en vooroordelen werd gespeeld – perfect uitgevoerd door de hoofdrolspeler. Daarom ook zeker geen still waar alleen Tadanobu Asano als Karihara opstaat, maar een heuse met Ichi zelf in actie. Maar wie zou zo de naam van deze acteur nu eigenlijk zo uit het hoofd weten?? – dat is misschien weer wat tragisch, je ziet hem met regelmaat, maar toch ook wel weer wat vergeten geraakt… ?Nao Ōmori .

#240. Mr. Thank You
Over Hiroshi Shimizu is inmiddels toch al een en ander gezegd. Ook voor mij is Mr. Thank You zijn beste film.

#232 Shinohara is een wild variabele regisseur. Weinig lijn in z'n werk, soms is het geweldig, af en toe ook gewoon erg slecht. Denk ook niet dat hij nog veel in de lijn van Karaoke Terror gemaakt heeft, maar er valt nog wel wat aardigs te ontdekken in z'n oeuvre.

#234 Deze zou ik nog wel eens willen terugzien. Geen flauw idee of ik het nu nog steeds leuk vond, maar staat me bij als zeer aparte film.

#237 Eindelijk de eerste Sono! Hoop niet de laatste, toch dé Japanse regisseur die de laatste 10 jaar het meeste furore gemaakt heeft. Schrok laatst een beetje dat hij nog "maar" 20 films gemaakt heeft, het lijken er wel 40.

#239 Nao Omori zeker? Die zie je toch nog vaak hoor. Vaak wel in iets kleinere rollen en ook niet echt de films die veel internationale uitstraling hebben, maar een onbekende is het allerminst. Ook bekender van Vibrator dan van Ichi denk ik.

En om nog even terug te komen op Katsuhito Ishii: Funky Forest vind ik veruit z'n minste film. Als je iets wil dat enigszins in de richting van Taste of Tea gaat kan je altijd Yama no Anata een keertje proberen. Klassieker (ook een remake van een oud Japansje) dan Ishii's andere werk (dat toch vaak erg maf en druk is) maar wel erg droog en leuk.

Kagerō-za staat hier al heel lang op de lijst... heeft bij mij ook zeker kans om een favoriete Suzuki te zijn.

Ik zag 11 titels van de editie van vandaag... de ratio blijft voorlopig in stand

Only Son zag ik nog vrij recent en ik was verbaast over hoe compleet de beeldtaal van Ozu hier is. Zowel van zijn vroege als zijn latere werk heb ik genoeg gezien, en zag daar toch wel wat verschillen. Het is een regisseur die echt hard gewerkt heeft aan een eigen signatuur (in zijn geval veel schaafwerk, weglaten, wat het zo bijzonder maakt). Deze film die ik in eerste instantie tot zijn oudere werk zou rekenen, bleek echter in de beeldvoering naadloos aan te sluiten bij het latere werk. Ook inhoudelijk vond ik em sterk en werd daarom gelijk een grote Ozu favoriet!

Suzaki Paradise is wat mij betreft de grote onbekende aanrader hier. Heel fijn filmpje dat ook al weer relatief vroeg heel modern in stijl is, van een regisseur die vééél meer credits verdient dan hij tot nu toe gekregen heeft.

fijn stukje schrijf je daar ook bij Naked Youth MR!

Slechts vier stuks gezien, niet gek ook alleen maar de post-90s dingen. Vooral heel goed om H Story terug te zien (voor mij persoonlijk een all-time favoriet!).

Krijg ook wel weer eens zin in een goede Ozu. Maar misschien kan ik dan beter nog even op tips wachten hoger in je lijst

Dat is precies wat ik zei/wilde zeggen. Je ziet hem vaker (ik tel 17 films bij mijzelf), maar het is bij mij meer altijd zo van: "Die ken ik, oh ja Nao Omori, oh ja dat was Ichi", dan dat je denkt: "Hé, Ichi!".

Tja, dat heb je als je van het scherm gespeeld wordt door Asano

Dat vond ik dus meevallen, zie mijn stukje, want ik vond zowel het karakter als de uitvoering door Omori beide van absolute meerwaarde voor de film.

Maar de nadruk ligt overal zo op Karihara/Asano (poster, publiciteitsfoto's, DVD-uitgave, referenties), dat Omori een beetje 'slachtoffer' is en in de vergetelheid raakt. En dat is jammer, maar goed ik heb er zelf ook last van dat hij niet altijd blijft hangen.

Misschien was het ook wel een bewuste keuze van Miike, zeker om dat op posters altijd Asano te zien is, maar dan heeft Omori dat niet handig aangepakt. Neemt niet weg dat Asano de belangrijkste acteur is en Miike dus met die verwachtingen speelt.

Hmmm, was zelf niet zo weg van Omori in Ichi, maar ik vind de film zelf ook niet zo héél goed. Zou bij mij de lijst zeker niet gehaald hebben. Maar moeilijk te achterhalen of Miike dat nu zo bedoeld heeft en Omori daar het slachtoffer van geworden is, of dat hij het bewust zo gedaan heeft omdat hij Omori(s personage) niet zo goed vond werken.

Het is ook (zeker) niet de laatste Miike die we gaan tegenkomen. Wel de laatste Miike met Asano

Allicht, of ik moet een film over het hoofd gezien hebben. En Last Life in the Universe mag hier niet meedoen!

Maar Asano komt nog wel terug hoor! Maar er bestaat volgens mij geen enkele andere Miike met Asano, toch?

Nee geloof het ook niet, behalve dus nog Last Life in the Universe.

Maar dat is toch geen Miike? Maar goed we dwalen een beetje af.

Nee, daarom, maar Miike heeft daar een kleine acteerrolletje, dus wel Miike met Asano

Volgens mij is hij ook hofleverancier van mijn ingeleverde toplijst (niet alleen van de Japanners, maar zelfs overall) en dat met geen enkele 4.5* of 5.0*.

Ik zou zeggen dat alle Ozu films tips zijn of ik ze 5.0* of 3.5* geef. Dat is altijd de moeite. beavis geeft aan dat hij deze recent zag en erg goed vond, het is de eerste talkie en in die zin de voorloper van zijn latere werk wat hij ook al opmerkt. Dus vandaag deze, morge een ander Ramon heeft de Japanse cinema ook weer geprioriteerd zo te zien. Leuk, want daar ging het om.

ik zou zelfs verder gaan en het gewoon onder zijn latere periode scharen, maar juist de vier Ozu films die voor en de vier films die ná Only Son kwamen heb ik nog niet gezien... dus voor mij is de grens heel scherp nu

Als je zegt dat het zijn eerste talkie is... kan er ook sprake zijn van andere apparatuur, en daarom een stilistische verschuiving die door de techniek geforceerd wordt...?

Sowieso wel. Ik zal kijken of ik tijd heb om de Ozu biografie van Donald Richie even uit de kast te pakken en te lezen over dit specifieke geval.

Inmiddels loop ik alweer flink achter. Van de 75 films zag ik er 25, dus er is nog wel wat te ontdekken voor me!

#240 Wellicht ben ik hier op MM Shimizu's grootste fan. Dit komt toch voornamelijk doordat zijn films (en ook de vroege Ozu's) een enorme eye-opener waren wat betreft regimes en de bevolking dat daaronder leeft. Op één of andere manier dacht ik bij Japan voor WO II aan een soort totalitaire staat met humorloze drones als bevolking.

#238 Deze Ozu vond ik erg goed en voornamelijk vanwege het uitmuntende acteerwerk.

#233 Vermakelijk, maar Shintarô Katsu heeft toch mijn voorkeur!

#230 Prima film. Ooit waren de Oshima's voor een prikkie te verkijgen bij Play en toen heb ik die slag gemist tot mijn spijt (nu). Op één of andere manier haal ik zijn films uit de jaren zestig altijd door de war met die van Imamura. Shonen vind ik Oshima's beste, maar die is natuurlijk helemaal nergens te verkrijgen!

#229 Staat op mijn lijst. Lijkt me de moeite waard. Humanity and Paper Balloons vond ik ook erg goed.

Tot nu toe zag ik er 11. Met als hoogtepunt natuurlijk Female Prisoner My favorite! Titels zoals Blind Beast, Burst City, Lone Wolf, Red Peony, Girl Boss en Zatoichi liggen al jáááren klaar. Moet er toch echt eens van komen..

dit klinkt, zeker in het geval van Japan, belachelijk, maar helaas werkt media/beeldvorming helaas wel zo (en een gebrek aan inleving/ een actieve/open instelling aan de andere kant uiteraard). ik kan mij momenteel bijvoorbeeld maar moeilijk inleven hoe men in Noord-Korea leeft. (zal niet makkelijk zijn met hongersnood momenteel... geloof ik). Maar het valt in de realiteit altijd toch wel mee. In Afghanistan woont ook niet iedereen in grotten, en in (dat 'land') Afrika zwaait ook niet iedereen met kapmessen. Goed om je daar van bewust te zijn!

Qua beeldvorming van Japan vind ik de propaganda periode van de tweede wereldoorlog juist veelal matige cinema opleveren. Vooral wat ik van Mizoguchi uit de jaren 40 zag is best wel slecht te noemen... (op The 47 Ronin na dan )

Blind Beast en Red Peony liggen ook bij mij klaar op (eens ) te bekijken. Female Prisoner vond ik leuk om eens te zien en Lone Wolf vond ik toch erg leuk. Lone Wolf is ook wel wat voor jou, denk ik. Goyôkiba (1972) nog meer wellicht?

Ik vraag me ook wel eens af of mensen in Noord-Korea nog wel eens grappen maken of lachen. Ik hoop het maar van wel.

De jaren veertig (40-45) Japanse films (Ozu's en Shimizu's in mijn geval) vind ik inderdaad minder dan die van de jaren daarvoor. Wellicht meer overheidsbemoeienis?

Zou goed bij jeroentjuhhhh kunnen passen inderdaad. Je kunt al aan mijn stemmen bij die films zien dat Goyokiba in de Top 300 niet zal voorkomen. Maar Lone Wolf is door het wat bloederiger karakter zeker wel in zijn straatje. Goyokiba is dan juist weer wat sadistischer - vond dat zelf weinig waard.

Hanzo gaat op de lijst, lijk me een goede tip!

Hanzo vond ik persoonlijk een stuk leuker dan Lone Wolf and Cub. Minder gewelddadig, wel veel fouter, en daardoor bijzonder vermakelijk. Female Prisoner vond ik vooral het eerste deel de moeite waard.

https://c1.staticflickr.com/1/340/18799209711_3741d15e04_z.jpg

deze schoorstenen zie je overigens in meer Ozu films, en er is ook een film van Gosho die helemaal gewijd is aan de verschillende wijken die er rondom liggen: Entotsu no Mieru Basho (1953)

of verbeeld ik het me en zijn het steeds andere schoorstenen die gewoon veel op elkaar lijken...?

Er zijn sowieso veel schoorstenen die daar op lijken, ik zie er hier ook vier als ik op zolder uit het raam kijk (als erfgoed blijven staan in een inbreidingswijk). Het klopt dat er veel pillow shots van Ozu met van die schoorstenen zijn, heb jij uitgezocht dat dat steeds dezelfde zijn? Ik denk wel dat Ozu veel op zelfde locaties werkte. Ik zou al de biografie van Ozu van Richie uit de kast halen, misschien staat het daar in? Ik hou je op de hoogte.

maar precies vier (al na gelang de camera-angle zie je ze soms niet allemaal) is toch zeldzaam, of dus juist niet?... en het is wel allemaal Tokyo dacht ik ...In Tokyo-ga die ik recent zag, werd gesuggereerd dat Ozu graag te voet op 'location scouting' ging...

Hier staan er ook vier, maar dan in een vierkant, niet op rijtje.

Ik ga kijken of Richie er iets over schrijft. In de biografie worden story - actors - photography en zo apart behandeld dus er is vast ook iets over locaties.

Maar ik heb het idee dat Ozu een gewoontedier was, dus heel ver van zijn moeders huis, waar hij nog woonde toen hij stierf op zijn 60e verjaardag, zal hij nooit geweest zijn