MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

Amerikaanse import inderdaad

Daar heb ik er inderdaad ook maar 17 van gezien, niet dat ze dan meteen zo obscuur zijn, maar er zitten veel niet alledaagse dingen tussen.

Uit mijn Top 100 mis ik 30 titels, een aantal daarvan moet heel close geweest zijn, omdat ik zeer weet dat er op gestemd is door meerdere stemmers. En In einem Jahr kit 13 Monden haalde zelfs het TAG-TEAM lijstje. Ik denk dat ik o peen stuk of 15 de enige stemmer ben geweest.

1000-0901: 56/100 gezien - 13/100 ingezonden

0900-0801: 59/100 gezien - 18/100 ingezonden

0800-0701: 66/100 gezien - 18/100 ingezonden

0700-0601: 65/100 gezien - 22/100 ingezonden

0600-0501: 75/100 gezien - 22/100 ingezonden

0500-0401: 68/100 gezien - 23/100 ingezonden

0400-0301: 77/100 gezien - 28/100 ingezonden

0300-0201: 77/100 gezien - 36/100 ingezonden

0200-0101: 88/100 gezien - 44/100 ingezonden

0100-0001: 97/100 gezien - 48/100 ingezonden

728/1000 gezien - 272/412 ingezonden

Ontbrekende films uit mijn top-100:

052. Amer (2009)

057. Vostochnaya Elegiya (1996)

058. Iklimler (2006) 

060. Santa Sangre (1989) 

063. Avetik (1992)

064. Kimyô na Sâkasu (2005)

067. Dealer (2004)

075. Voci nel Tempo (1996) 

076. Few of Us (1996)

086. Skorbnoye Beschuvstviye (1987) 

089. Tokyo Tribe (2014)

092. 4 (2005)  

Ik kwam iets te laat achter de deadline voor inzendingen, maar heb met veel belangstelling de resultaten gevolgd. Complimenten aan Beavis! De lijst ziet er al veel gebalanceerder uit dan de vorige, en heeft volgens mij best potentie om de honderd inzendingen te halen over een paar jaar... Over twee jaar ben ik er graag weer bij

Ik hou niet van (zinloos) geweld, c.q. horror en dan kom je al gauw buiten het "reguliere" aanbod terecht.

Heb spijtig genoeg het meeste moeten missen.

Tja, tijdens graafwerken hangden plots de internetkabels aan de "bobcat".

Had wel verwacht dat "A Space Odyssey" de #1 zou zijn, alhoewel ik op iets anders gehoopt had

Eens alles op mijn gemak uitpluizen tijdens het weekeind.

Nogmaals super bedankt beavis!!!

hingen

Kan natuurlijk òòk zijn:

Tja, tijdens graafwerken hangden plots de internetkabels aan de "bobcat".

Dat er tijdens graafwerken aan of rondom een hangden (een soort van treurnaaldboom) plots de internetkabels aan de "bobcat" (die ze heeft opgegeten of zo...)

http://sacredwalks.yolasite.com/resources/pinetknop%20012.jpg

http://www.scilogs.com/tenacious-telomere/files/shutterstock_33038101.jpg

Dit topic is een beetje gekalmeerd, maar ik ben nog niet klaar. Hier alvast 100 tot 50:

Deel 10 van: The One Ring Vindt De Top 100 Een Grote Aanfluiting, Maar Zal Alles Toch Voorzien Van Scherp Commentaar Om Het Nog Enige Respectabiliteit Te Geven.

100. The Third Man

Mocht je The Third Man nog niet gezien hebben dan kan ik je gerust stellen: de still van Beavis geeft de sfeer goed weer. Mijn avatar ook overigens. Dus houd je van film-noir mede door het spel met zwartwit en met schaduwen dan zit je alvast gebakken. Ook op andere vlakken is dit gewoon noir op hoog niveau, vooral door het cynische verhaal. Er zit echter ook een komische toon in, met dank aan hoofdfiguur Holly Martins die constant wat belachelijk gemaakt wordt en ook dankzij de wat onorthodoxe maar pakkende muziek van Anton Karas.

99. Festen

Deze greep er bij mij net naast in deze editie. De still is misschien wel de lelijkste die ik hier ben tegengekomen, maar het vat wel de esthetiek van de film weer. Zoals waarschijnlijk bekend probeert Festen zo veel mogelijk te lijken op een huisvideo, zonder dat het een mockumentary wordt. Deze aanpak had een gimmick kunnen zijn, maar bij deze inhoud van een familiefeestje waarin nare geheimen onthuld worden past het perfect. Gelukkig is de film ook weer niet zo naturalistisch dat er tussen alle narigheid geen ruimte is voor zwarte humor.

98. Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Hij is pas 11 jaar oud, maar intussen durf ik deze wel al een oude favoriet van mij te noemen, omdat ik deze leerde kennen toen ik me net wat meer met film begon bezig te houden. Het was één van de eerste “vreemde” films die ik zag en het klikte meteen. Het helpt hierbij echt dat ondanks het vreemde concept en afwijkende structuur en zeer herkenbare emoties centraal staan. Herinneringen hebben we allemaal en sommigen zijn we liever kwijt, maar Eternal Sunshine maakt een aardig punt voor het behouden van enkele mindere herinneringen. Michel Gondry is me hierna altijd tegengevallen, door een overdaad aan schattigheid, geknutsel en zwakke scripts, maar hier vinden zijn visuele kunstjes een goede plek, met dank aan het script van Charlie Kaufman.

97. The Thin Red Line

De natuur leeft altijd, maar weinig regisseurs zijn er echt mee bezig om dit ook als zodanig te tonen. Gewoonlijk zijn bomen slechts bomen en dieren pas interessant als ze menselijke eigenschappen krijgen of een bedreiging vormen. In The Thin Red Line voelt alle natuur om de soldaten als een collectie levende wezens, die doorgaan met leven ondanks het vele geweld dat de mensen hier treft. Het is slechts één voorbeeld van de unieke, poëtische visie die Malicks oorlogsfilm typeert en laat zien dat na honderden films over de Tweede Wereldoorlog er nog genoeg unieke invalshoeken zijn. Malick zoekt er hier meerdere op, op geheel Malickiaanse wijze.

96. Das Boot

Als Malick in The Thin Red Line voor poëzie kiest dan is Das Boot van Wolfgang Petersen een wat meer realistische reflectie op het conflict. Echter, de locatie van slechts één onderzeeër is dan wel weer origineel. Wat me hier vooral is bijgebleven is het geluid. Aangezien we niet te zien krijgen wat er buiten de duikboot gebeurt, kunnen we alleen horen als er iets mis dreigt te gaan. Alleen al daarom blijft dit één van mijn favoriete luisterervaringen uit de filmgeschiedenis.

95. Manhattan

Twee jaar geleden toen we dit project deden was ik nog nooit in Manhattan geweest. Intussen heb ik er drie maanden mogen verblijven. Heeft dit invloed gehad op mijn waardering voor deze Woody Allen, die ik terug in Nederland weer herzag? Niet echt, want ik had deze ode aan de Big Apple al hoog staan in mijn waardering. Er zijn grappigere films van Allen, evenals films waarin de relaties me net iets meer pakken of interesseren, maar vooral als een verhaal over verlies is het zeer effectief. De openingssymfonie op Cole Porter en het knappe slot zijn bijzonder mooi.

94. The Lord of the Ring: The Fellowship of the Ring

Ik heb altijd wel iets met film gehad. Het begon voornamelijk met animatiefilms als klein kind en nam geheel nieuwe vormen aan toen ik op mijn zestiende Pulp Fiction zag. De overbrugging tussen die twee periodes wordt gesymboliseerd door avontuur en fantasy, met The Lord of the Rings als belangrijkste uitschieter. Met deze begon het natuurlijk en het was een overweldigende ervaring toen in de bioscoop. Het is gemakkelijk om neerbuigend te doen over deze vanwege het simpele plot en ook omdat het een echte blockbuster is, maar vooral dit eerste deel heeft meer te bieden. Het zit vol kleine details die scènes veel levendiger maken. De latere twee delen richten zich bijna nog volledig op het grote gebaar. Dat werkt, maar Fellowship of the Ring is specialer en nog altijd beter herbekijkbaar omdat er zo veel kleine momentjes inzitten en omdat de afwisseling hier het grootst is. Ian McKellen is briljant.

93. The Thing

Deze science-fiction horrorfilm blijft zo goed omdat het niet eens zozeer op de angst voor aliens inspeelt (al is dat ook zeker het geval), maar om de angst voor medemensen. Het werkt pure paranoia uit als een dankbare bron voor angst. Voeg daar een even akelige geïsoleerde locatie aan toe en je hebt gewoon een hele reeks aan elementen die John Carpenter heeft gebruikt om dit een tijdloze griezelfilm te maken.

92. Inception

De eerste uit deze laatste reeks van 100 waar ik mezelf geen bijzonder grote liefhebber zou noemen, maar hij is nog steeds meer dan goed. De manier waarop Nolan verschillende realiteitslagen weet te gebruiken in actiescènes is origineel en pakkend. Tevens zijn enkele droombeelden erg aansprekend. Wat het echter voor mij weerhoudt als een werkelijk briljante film is de drang van Nolan om alles uit te leggen, inclusief dromen, die juist van nature niet echt verklaarbaar zijn. Nolans dromen hebben niets van dromen weg. Zelfs verhaaltechnisch zijn het gewoon rationele gedachtes die voortkomen uit de fantasie. Een gemiste kans, maar wel een die je kon zien aankomen bij een regisseur die alles tot in de treure wil blijven uitleggen.

91. American History X

Dit is dan de eerste film die we hier tegenkomen die ik slecht vind. Aanvankelijk beviel hij me wel, maar bij herziening bleek het toch wel slappe hap te zijn, ongeacht hoe goed Edward Norton is en hoe strak het oogt. Het is uiteindelijk een gemakkelijke film over een lastig probleem die vooral lijkt te willen scoren door stoer over te komen. Alsof we een stoere film over neo-nazi’s nodig hebben.

90. La Vie d’Adèle

Nog een goede stillkeuze. In deze film wordt er wel vaker gulzig gegeten, evenals in La Graine et le Mulet van dezelfde regisseur, dus het moet een dingetje zijn van Kechiche. Ik heb wat gemixte gevoelens over deze, die als film over een ontluikende liefde en als coming-of-age-verhaal vrij sterk is, maar ook vervalt in clichés over lesbiennes, zeker die vanuit mannenogen voortkomen.

89. Fucking Amål

Lukas Moodysson. Als ik zijn laatste, We Are Best, niet zo goed vond zou ik me werkelijk afvragen waarom zijn werk zo gewaardeerd wordt. Hoewel die nieuwste veel meer klikte bij mij dan zijn andere films denk ik dat de aantrekkingskracht gelijk is als die van Fucking Amål: een luchtig drama met aansprekende personages en een geloofwaardige toon. Zelf vond ik deze ook wel charmant en goed uitgevoerd, maar gewoon niet echt bijzonder. Een niemendal met verder weinig origineels om zich echt te onderscheiden of, wat mij betreft, de plaats als 89ste beste film te kunnen verantwoorden.

88. Mary and Max

Stop-motion-animatie zien we niet te veel terug in deze lijst, maar in ieder geval heeft deze kunnen uitgroeien tot een echte forumfavoriet. En dat doet me goed, want dit is een oprecht ontroerend verhaal over vriendschap tussen twee personen die elkaar nooit persoonlijk ontmoeten. De film is speels en heeft zelfs ruimt voor cartooneske humor, maar blijft toch voor menselijk en herkenbaar. Het heeft gewoon een eigen kijk op de wereld, net als de twee hoofdfiguren.

87. Cidade de Deus

Ik schreef het al bij mijn korte stukje over Los Olvidados en ook bij het topic van de film zelf, maar het bestaan van Los Olviados hindert mijn waardering voor Cidade de Deus gewoon wat. Na het zien van dat indringende meesterwerk zei deze hopeloze, maar toch op de eerste plaats coole gangsterbenadering van kinderenlevens in de ghetto mij niet zo veel. Misschien is het geen eerlijke beoordeling, maar met oog op ernstig kinderlijden had ik weinig met het hippe toontje van Cidade de Deus, hoe vlot het ook verteld wordt en hoe goed het ook geschoten is.

86. The Lord of the Rings: The Return of the King

In 2003 zat ik zo in de wereld van The Lord of the Rings dat ik niet anders kon dan compleet overdondert uit de bioscoop te komen. Dat werkt nu wat anders. Als deel 1 het meest gedetailleerde deel uit de reeks is dan is deel 3 degene die het meest gaat voor grote gebaren. Bijna alles probeert episch te zijn. Dat maakt de herzieningswaarde van deze ietwat meer beperkt voor mij dan voor de andere twee delen, maar al is het maar omdat ik weet hoeveel deze ooit voor mij betekende, ik heb hier nog steeds veel affectie voor. beavis gaat overigens compleet de onorthodoxe kant op hier en kiest een still uit een scène die alleen in de extended edition dvd zit.

85. The Apartment

Niet de meest originele film van Billy Wilder en ook niet zijn meest cynische, maar toch mijn favoriet. Dat deze minder cynisch is dan, zeg, Sunset Blvd., Ace in the Hole of Double Indemnity is ook niet zo bijzonder, gezien de aard van die film. The Apartment heeft nog steeds bijt en dat is iets wat veel romantische komedies missen. Het werkt perfect als een komisch liefdesverhaal, maar heeft duidelijk nog meer aan z’n hoofd.

84. Punch-Drunk Love

Dit is een minder cynische romantische komedie dan The Apartment, maar wel een meer unieke. Sommigen zeggen dat Adam Sandler hier bewijst te kunnen acteren. Echter speelt hij zijn gebruikelijke, kinderlijke man precies zoals we gewend zijn. Het komt anders over omdat Anderson het in een totaal andere context plaatst, één waarin de andere personages wel volwassen zijn. Daarnaast is er de maffe vormgeving, die het vreemde wereldbeeld van het personage visualiseert. Anderson lijkt de wereldvreemde, wellicht autistische kant van Sandler’s personage herkent te hebben en maakte er een artistieke romkom omheen. Het levert een van de beste films uit het genre op wat mij betreft.

83. Léon

Deze maakte indertijd weinig indruk op me en is niet zo blijven hangen. Ik heb zelfs nooit behoefte gehad om Léon te herzien. De relatie tussen de huurmoordenaar en het meisje is wel redelijk uniek, maar kwam op me te gekunsteld over en de actiescènes vond ik gewoon niet echt speciaal. Boven alles herinner ik me al dan niet terecht dat deze een vervelende soundtrack had. Die herziening komt vast nog wel eens, maar voorlopig heeft dat geen prioriteit.

82. La Notte

Ik heb ooit eens opgevangen dat deze zou gaan over de verveling van de rijken en daardoor daalde mijn interesse hierin tot het absolute nulpunt. Dat zal vast onterecht zijn en ik zal er toch eens aan geloven. Sowieso omdat deze kennelijk kwalitatief nauw verbonden is met het beste van Monty Python. Immers, de trailer van The Holy Grail beweerd dat er briljante films waren die de filmgeschiedenis verandert hebben (Seven Samurai en Ivan the Terrible worden genoemd) en daarna komen er films die niet helemaal zo fantastisch zijn, zoals Herbie Rides Again, La Notte en Monty Python and the Holy Grail. In de aftiteling van Life of Brian staat daarnaast als aanbeveling dat als je Life of Brian goed vindt La Notte ook eens moet proberen. Veelbelovend.

81. Heat

Heat kwam een jaar na Léon en bevat ook Natalie Portman, maar herinner ik me juist als een uitschieter daar waar Léon faalt: met fantastische actiescènes en een nogal veel betere soundtrack. Daarbij is het gewoon een schitterend geschoten misdaadepos, met geweldige karakteruitdiepingen. Soms te lang, maar niettemin verdient het zijn status als genreklassieker.

80. Nostalghia

Mijn keuze om de complete top 100 van commentaar te voorzien pakt hier eventjes niet gelukkig uit, want niet alleen heb ik Nostalghia niet gezien, ik weet er ook weinig vanaf buiten dat het een film van Tarkovsky is. Euh, het heeft een nostalgische toon?

79. The Matrix

The Matrix is in ieder geval geen nostalgische film. Sterker nog, in plaats van terug te verlangen naar ons oude, comfortabele leventje suggereert het dat we in de toekomst beter allemaal in een desolaat landschap kunnen gaan leven om te vechten tegen het systeem. Een prikkelend concept en een goed filosofisch vraagstuk staan dan ook aan de basis van deze sciencefictionfilm. Echter, ondanks dat ik de actie erg goed vind en ook wel een zwak heb voor de rollen van Laurence Fishburn en Hugo Weaving zit er één problematisch element in The Matrix: niet alleen de wereld buiten de computer ziet er levenloos uit, maar ook personage als Neo en Trinity zijn stijve harken zonder noemenswaardige identiteit. Ze lijken meer op computers dan de schurken. Ook het idee dat er een uitverkorene bestaat staat nogal haaks op de poging om te ontsnappen uit een voorgeprogrammeerd leven. Daardoor werkt The Matrix voor mij niet helemaal.

78. Double Indemnity

De ultieme femme fatale noir, hoewel niet helemaal mijn favoriet. Dat doet er verder niet toe, want dit is begrijpelijk een ijkpunt van het genre. Nog meer dan The Maltese Falcon worden hier elementen geïntroduceerd die later nog talloze malen langskwamen. De cynische toon, het gevaarlijke spel dat centraal staat, de gevatte oneliners, het expressionistische gebruik van licht, de onsympathieke, maar charismatische personages, het plot vol twists en natuurlijk die ene vrouw met een plan. Toegegeven, veel van deze elementen zaten al in The Maltese Falcon. Echter, waar die film redelijk luchtig blijft, straalt er van Double Indemnity meer gevaar af. Dit is ongetwijfeld de noir die velen hierna hebben proberen te kopiëren, maar weinigen hebben kunnen evenaren.

77. Bin-Jip

Kim Ki-Duk in voor mij tolereerbare modus. De zwijgzaamheid van de personages is me nog altijd wat te geforceerd om echt te overtuigen, maar het is over het algemeen wel een goed gemaakte romantische film, met een geslaagde spirituele rand.

76. 8½

Waarschuwing: 8½ is heel erg Fellini. Nooit werd er zo gefellinied als hier er hier gefellinied wordt, dus alleen bekijken als je daar tegen kunt. Ik kan dat gelukkig en het is voor mij makkelijk te zien waarom deze zijn meest geliefde film is geworden. Het is overduidelijk enorm persoonlijk en Fellini draagt hier in feite zijn liefde uit voor alle mensen om hem heen, ook al zijn ze onuitstaanbaar. Tegelijkertijd heeft deze een inhoud waar veel creatieve mensen wel iets in herkennen vermoed ik: wat te doen als de creativiteit even stilligt? Latere filmmakers zagen hier dat ze uit een creatieve block ook een film konden maken (zie ook o.a. Adaptation en Barton Fink).

75. The Seventh Seal

Niet de hoogst gewaardeerde Bergman, want er staan er nog twee boven. Maar wel de film die denk ik de meesten met hem op de eerste plaats zullen associëren. De regisseur heeft een te gevarieerd oeuvre om te kunnen spreken van een film die alles vangt wat hem bijzonder maakt (al denk ik dat Fanny and Alexander het meest dicht in de buurt), maar het is op zijn minst gemakkelijk te zien waarom The Seventh Seal zijn naam maakte. Bergman gaat echt in op filosofische vraagstukken, zonder dat hij dit laat vervallen in een droge film over waarom wij leven en sterven. Goede performances, aansprekende beelden en zelfs een vleugje humor hier en daar zorgen ervoor dat dit een zeer levendige film over de dood is.

74. Boogie Nights

Films waar de porno-industrie in voor komt portretteren deze eigenlijk altijd in een slecht licht, maar Boogie Nights lijkt vol sympathie te zitten voor de mensen die er werken. De nadelen van het beroep komen duidelijk aan bod, maar uiteindelijk blijft het een warm, levendig en zelfs swingend portret van deze doorgaans gemarginaliseerde groep. Anderson brengt deze ode met zoveel stijl dat de film lijkt te zingen en te dansen, zelfs door de meest duistere scènes heen.

73. Le Samouraï

Wellicht de meest archetypische film ooit gemaakt over een crimineel met een code. Melville brengt een verhaal over zo’n persoon terug naar de essentie en vervangt detail in persoonlijkheid voor filmische stijl. Dit is niet een aanpak die voor mij altijd werkt, maar doet dat des te meer in Le Samouraï. De film ademt coolheid uit, zonder dat het tekort doet aan het gevoel van fatalisme dat hier aan te grondslag ligt.

72. Paris, Texas

Inmiddels is het toch alweer lang geleden dat ik deze zag, maar het is mooi om te zien hoe de beste films bepaalde beelden of momenten in je hoofd kunnen branden, zelfs al zijn de details van het verhaal weggevaagd. Het komt niet alleen door deze still dat het beeld van Harry Dean Stanton die verloren wandelt door de woestijn blijft hangen. Eveneens herinner ik me sterk het gesprek tussen Stanton en Natasha Kinski. Ik weet nauwelijks nog wat er gezegd wordt, maar wel hoe bijzonder Wenders dit in beeld brengt. De film heeft een terughoudend, zwijgzaam begin en een praterige tweede helft. Wenders laat die combinatie werken.

71. Dolls

Ik heb al eerder opgemerkt hoe belangrijk het is voor films in de hogere regionen van deze lijst om een unieke en opvallende filmstijl te hebben en dat wordt eigenlijk nergens beter gedemonstreerd dan in Dolls. Verhaaltechnisch is het een simpele vertelling van drie romantische vertellingen die bijna cliché aandoen (maar dat net niet zijn), maar gewoon veel kracht winnen door de omgevingen, het camerawerk, de muziek en de ritmische montage. De acteerprestaties zijn simpel gehouden en slechts heel af en toe expressief; de meeste emoties komen door het gebruik van filmtechniek naar boven.

70. My Neighbour Totoro

En ik maar denken dat er alleen maar volwassenen mee deden met dit spel, met uitzondering van een tiener hier of daar. Kennelijk hebben er echter ook 22 kleine kinderen gestemd, want waarom anders staat deze kinderachtige bedoening in vredesnaam in deze lijst? Oh wacht, ik men één van die 22 mensen en heb deze zelfs op 261 staan. Ik moet me schamen, maar als ik die still zie begin ik te grijnzen als klein jochie. Laat ik er verder geen woorden aan vuil maken: als je de afbeelding die Beavis koos voelt dan voel je deze film. Zo niet, dan ben je niet te redden.

69. Before Sunrise

Hier begon één van de meest dankbare liefdesaffaires uit de filmgeschiedenis, waar Richard Linklater, Julie Delpy en Ethan Hawke nog op z’n minst 18 jaar op het hebben kunnen voortborduren. Wie had gedacht dat een clichématig romantisch gegeven van een knappe Amerikaanse jongen die een knappe Franse meid in de trein in Wenen ontmoet en met haar een mooie dag beleefd zou leiden tot één van de beste en meest diepgravende filmreeksen over relaties en het leven? Het is niet zo verrassend, want als je naar de dialogen in dit eerste deel luistert merk je dat het tweetal voor bang is om in veel valkuilen van het leven te stappen. Hun onzekerheid is minstens zo herkenbaar als de wens van velen om ook op vakantie toevallig iemand tegen te komen met wie je meteen een diepe band hebt.

68. 5 Centimenters per Second

Nog een soort affaire die net zo goed vluchtig kan zijn als in de harten van de protagonisten kan voortleven, lang nadat het tweetal uit elkaar is gegroeid. Verder mist dit wel op ieder vlak de diepgang van Before Sunrise. Ik herinner me er niet al te veel van, maar regisseur Makoto Shinkai vind ik nogal sentimentele, zeg maar zelfs huilerige films maken. Zelfs zijn enorm mooie lichtspel en animatie slaan soms door naar overdadigheid (deze still is een voorbeeld van de betere kant gelukkig). Misschien moet ik deze herzien, maar mijn herinneringen en mijn kennis van het latere werk van Shinkai zeggen dat dit waarschijnlijk niet echt mijn ding is.

67. Spirited Away

Was 5 Centimeter Per Second de vorige keer nog de hoogst genoteerde animatiefilm, ben ik nu blij dat Spirited Away hem voorbijgestreefd heeft (en er volgt er nog één!). Er zit wel een leuk contrast in de stillkeuze van beide films, aangezien beiden een trein bevatten. De afbeelding van Spirited Away is een stuk kalmer, maar heeft ook meer verwondering er in zitten. Miyazaki op z’n best weet altijd ontzag te creëren met een zekere terughoudendheid. Dat blijft uniek in een sprookjessetting. Een ander gaaf element aan Spirited Away is dat de film steeds kalmer wordt richting de climax in plaats van extravaganter. Aanvankelijk zag ik dit als een verhaal met slechts willekeurige gebeurtenissen zoals Alice in Wonderland (het boek dan, niet de Tim Burton film), maar bij herzieningen bleek het een strak script te hebben met een echte opbouw en zelfs oorzaak en gevolg. Dat Miyazaki een eigen benadering heeft voor “oorzaak en gevolg” is echter een van zijn talenten.

66. Enter the Void

Deze kocht ik op dvd vlak na de vorige top 1000 editie om hem eindelijk eens te zien… Wat ik nog steeds niet gedaan heb. De neonbeelden van de stad bij nacht spreken met enorm aan. Alleen Gaspar Noé die drie uur lang een pessimistisch wereldbeeld tentoonstelt is iets waar ik niet snel voor in de stemming ben. Misschien wel nooit, maar op een dag verman ik mezelf en zet ik me over die drempel heen. Wacht maar af.

65. Inland Empire

De meest moeilijke en taaie film van David Lynch en dat zegt toch wel wat. Het verbaast me wat dat deze desondanks zo enorm geliefd is gebleken. Bij mij klikte hij indertijd niet zo en op een paar momenten na staat Inland Empire me nauwelijks bij, maar een herziening komt er vast nog wel eens.

64. It’s a Wonderful Life

Stel dat je de films uit deze lijst achter elkaar bekijkt in deze omgekeerde volgorde, dan lijkt het me wellicht een opluchting om na de laatste twee zware, duistere en moeilijke films iets met de titel It’s a Wonderful Life tegen te komen. Laat je echter niet compleet voor de gek houden, deze Capra is mede zo goed doordat er een donkere onderlaag in zit. Het gaat eigenlijk vooral over teleurstelling in wat het leven je gebracht heeft en de film brengt dit element zo verrassend effectief over dat je je op bepaalde momenten afvraagt waarom dit bekend staat als een feelgood film voor de kerstdagen. Gelukkig krijg je antwoord op die vraag. James Stewart zet hier één van mijn drie favoriete acteerprestaties ooit neer. De andere twee komen nog.

63. Reconstruction

Anderen merkte het al op, maar dit is echt een MovieMeterfenomeen. Dat is leuk natuurlijk en het is nog leuker dat dit ook echt een bijzondere film is. Misschien vind ik hem persoonlijk iets te vluchtig voor zo’n enorm hoge positie, maar het is ook wel weer een erg mooi gefilmd, romantisch drama met een fatalistische insteek.

62. The Silence of the Lambs

Een horrorfilm die net zo sterk drijft op karakterontwikkeling als op de gruwelijkheden, wat overigens niet betekend dat er niet genoeg te griezelen valt. Echt een fan wil ik mezelf niet noemen, maar Anthony Hopkins en Jodie Foster zijn zeer goed en hun vreemde vriendschap is wel iets wat blijft hangen.

61. Elephant

De film uit de top 100 die ik het meest recent geleden nog gezien heb. Het is lang niet de enige film over schoolmoorden (mijn voorkeur gaat uit naar We Need to Talk About Kevin, die de lijst niet haalde), maar wel denk ik de enige die nog meer tijd besteed aan de alledaagse bezigheden op school dan aan de gruweldaden. Het werkte niet 100% voor mij, vooral omdat het me nooit duidelijk werd wat Gus Van Sant nu precies wilde bereiken met deze aanpak. Echter, het is ook zeker geen film die me koud liet.

60. Citizen Kane

De voormalige beste film aller tijden staat hier bij niemand in de top 10, voor eens en altijd bewijs dat deze top 1000 samengesteld is door onwetende cultuurbarbaren. Waaronder ikzelf natuurlijk. Niettemin, dit is een sterke film, die nog altijd veel te bieden heeft. De structuur blijft uniek, met dat openingsnieuwsbericht (die wat saai blijft helaas, het grootste minpunt hier) dat globaal het leven Kane verteld, om vervolgens alle gaten kriskras door elkaar ingevuld te krijgen, gekleurd door het perspectief van wie het verhaal verteld. In dat opzicht is het misschien een meer complexe voorloper op Rashômon. Daarbij zit het zo vol inventieve shots dat er ook visueel meer dan genoeg te beleven valt. Als laatste is het acteerwerk ook fantastisch, met name van Orson Welles zelf en van Joseph Cotten.

59. Birdman: or (The Unexpected Virtue of Ignorance)

“A thing is a thing, not what is said of that thing”… Probeer je me tot zwijgen te brengen, Beavis? Dat is hier niet nodig, want ik ben één van die mensen die deze zo hoog de lijst in heeft gestemd. Natuurlijk speelt de gesimuleerd-lange take daarbij een grote rol en hoe die door tijd en ruimte springt is fantastisch. Er is echter meer aan de hand hier, want dit is vooral een goede satire op ego’s en artistieke ambitie, met fantastisch acteerwerk en genoeg scherpe humor om deze de moeite waard te maken zonder alle technische prestaties. Die drums had ik echter niet willen missen.

58. A Woman Under the Influence

Heel plotseling houdt MovieMeter massaal van John Cassavetes en het grootste bewijs daarvan is de hoge stijging van A Woman Under the Influence. In eerdere films bewees Cassavetes al goed realisme te weten te combineren met extreem ongemakkelijk drama en dit is geen uitzondering. Gena Rowlands stort geestelijk in en krijgen dat in volle glorie te zien. Prettig is dat niet, maar het is de eerlijkheid van deze benadering en het uitbleven van een oordeel voor het personage van Rowlands of van Falks dat deze film waarschijnlijk zo populair maakt.

57. Raging Bull

Na A Woman Under the Influence is dit een andere film dat laat blijken dat niet ieder geliefd drama sentimenteel hoeft te zijn of op z’n minst een doekje voor het bloeden hoeft te bevatten. Dit is een boksfilm die meer draait om het huiselijk geweld en de interne strijd van binnen in Jake LaMotta dan om de gevechten in de ring. De film is realistisch, maar tijdens de boksmatches wordt het expressionistisch. Het zijn dit soort keuzes die Raging Bull extra sterk maken en die deze laten uitstijgen boven vele andere geliefde vechtsportfilms die deze lijst niet eens halen (Rocky, Warrior en The Fighter onder andere).

56. Sunset Blvd.

Het moge duidelijk zijn, MovieMeter waardeert Billy Wilder het meest als hij cynisch is. Ik ook wel overigens. Dit blijft één van de meest meedogenloze satires die ooit over Hollywood is gemaakt. Een satire die zelfs nauwelijks nog grappig is, maar gewoon wanhopig. Naast de strakke uitwerking van deze film op ieder vlak is het denk ik die donkere toon die zich nergens inhoudt dat deze tot zo’n tijdloos werk heeft gemaakt.

55. Schindler’s List

Boze tongen, onder andere die van Stanley Kubrick, beweren wel eens dat Schindler’s List een slechte film is over de Holocaust omdat het zich focust op overlevenden en op een redder. Het is een sentimenteel verhaal wellicht, maar ik denk dat we dit soort films ook wel nodig hebben. De nietsontziende verhalen over de Jodenvervolging moeten we zeker blijven vertellen, ook in film, maar het is ook belangrijk om af en toe te zien dat zelfs in de meest duistere momenten uit onze geschiedenis er gevallen van hoop waren. Daarnaast mag Schindler’s List dan wat sentimenteel zijn, het is ook een intelligente film die eveneens niet probeert te verhullen dat de Holocaust werkelijk iets afschuwelijks was.

54. Se7en

Schitterende still weer, Beavis. Se7en is vooral een heel goed gemaakte thriller. Niets meer, maar zeker ook niets minder. Als tiener vond ik de duistere ideologie achter de film diep, nu toch vooral gewoon een thrillerelement. Niettemin is de keuze om de moorden op te hangen aan de zeven zonde een slimme keuze en zit de film vol met spannende scènes en veel sfeer. Ik begrijp dan ook prima waarom dit zo’n geliefde keuze blijft. Het enige minpunt is dat hij voor mij wat minder herkijkbaar bleek. De eerste keer dat ik hem zag had hij een diepe impact, maar daarna bewonderde ik het meer van een afstandje. De plaats die hij in mijn lijst heeft komt dan ook op de eerste plaats door mijn introductie tot deze film.

53. There Will Be Blood

Anderson gaat episch. Weg is de warme toon van Boogie Nights, Magnolia en Punch-Drunk Love en in plaats daarvan krijgen we een meer serieuze, kille film. Het blijkt voor mij weinig uit te maken, want dit blijft voor mij één van de allerbeste vertellingen over een man met een megalomane persoonlijkheid die voelt dat hij in strijd is met alles en iedereen. Daniel Day-Lewis speelt misschien grotesk, maar dat is precies wat hier nodig is. Zijn Daniel Plainview moet alles verzwelgen, dus ook zeker de medeacteurs.

52. No Country for Old Men

Grappig dat deze meteen na There Will Be Blood komt, want deze twee link ik altijd aan elkaar. Dit komt omdat ze beiden rond dezelfde tijd in de bioscoop draaiden, beiden een soortgelijke locatie hebben (sterker nog, ze filmde daadwerkelijk op een bepaald moment tegelijkertijd op ongeveer dezelfde plek) en ze elkaars concurrenten waren bij de Oscars. Ik ben het er mee eens dat No Country for Old Men net wat hoger belandt. Dit blijft voor mij ook na enkele jaren en meerdere kijkbeurten een bijzonder spannende thriller, met zwartgallige humor. Intussen heb ik meer films gezien gebaseerd op het werk van Cormac McCarthy en ook enkele van zijn boeken gelezen, maar dit is de enige die zijn toon weet te vangen, als wel als zijn mix tussen genreverhalen en filosofie perfect naar film weet te vertalen.

51. 12 Angry Men

12 mannen in een kamertje die wat zitten te discussiëren. Het blijft gek dat dit één van de meest bekeken en geliefde films van de jaren ’50 blijft. Desondanks is het natuurlijk wel een heel sterke film. De afloop valt makkelijk te raden, maar het geheel is zo goed geschreven en geacteerd dat het niet deert. Daarbij krijgt het allemaal werkelijk een claustrofobische en verhitte sfeer, die het zelfs spannend maakt.

Sorry voor het extreem lage tempo van dit zo tijdens de finale. Het is een vreemde en stampvolle week voor me geweest, dus ik had hier weinig tijd voor. Morgen komt echter gegarandeerd de finale, tenzij ik in een ernstig ongeluk omkom (en dan wellicht nog steeds).

Ik lees je bijdrages graag, maar heb geen enkele notie van wat je hier mee nou mee bedoelt. AHX een 'stoere' film?

Daarom zijn de sequels zo essentieel. Het eerste deel heeft uiteraard een geweldig concept en een design dat elementen uit superhelden-comics, kungfu-films, ghost in the shell en meer vermengt tot een superieur geheel, maar het blijft in essentie daar nog een good guys vs bad guys film en een keuze tussen harde realiteit en sussende fictie. De complexere sequels gaan hieraan voorbij en gaan voor iets met meer bezieling, een synthese van die tegenstellingen.

Welke religieuze beschrijving daar het beste bij past (het is in essentie ook gewoon weer de "hero's journey" mono-mythe) maakt niet zo heel veel uit. Maar de uitverkorene is hier ook duidelijk gewoon een uitzondering, iemand die bevestigd dat het concept van 'voorprogrammeren' niet toereikend is om de wereld, en The Matrix, te beschrijven. Waardoor het dus bij uitstek wél werkt. Maar je kan die eerste film wat dat betreft dus niet los zien van de sequels!

Weet ook niet of er een beter pleidooi te verzinnen is voor (de rol / het nut van) fantasy en fictie. Er zijn andere uitstekende blockbusters, meestal in serie vorm, waaronder Aliens, Star Wars en LOTR, maar Matrix blijft bij mij toch altijd net dat beetje meer hebben (zoals vaker met films in het cyberpunk genre)... zou ze graag tot de art-house rekenen!

Nostalgie naar Tarkovsky's geboorteland (hij zit hier in Italie) en nostalgie naar een andere state-of-mind bij de mensheid. Daar lijkt de film over te gaan.

Het woord past bij de Russische ziel, zoals "saudade" bij de Portugese past. Dus zoals Ramon K zegt, moet je het zeker breder trekken dan de eerste associatie die het woord bij je oproept en gaat het uiteindelijk over mensen en hun plek in de wereld.

Ik heb het hele feestgedruis gemist door mijn vakantie, maar ik moet zeggen dat ik tevreden ben met het resultaat in het algemeen, en de vertegenwoordiging van mijn keuzefilms in de uiteindelijke lijst.

Mooi werk beavis, en bedankt aan allen die hieraan hun bijdrage hebben geleverd.

Misschien is scoren een te sterke term van me, maar ik wat betreft "stoer" heb ik te veel fans van American History X ontmoet die vooral die ene curb-kick-scène cool vind. Ik kan die bijna niet aanzien, maar de stijl waarin het gefilmd is heeft iets glorieus en groots.

Bedankt voor je toelichting. Ik moet eerlijk toegeven niet alles te kunnen plaatsen wat je zegt, maar dat komt denk ik omdat ik de vervolgen niet meer gezien heb sinds 2003. Die klikten op dat moment totaal niet bij mij en in mijn herinnering was de filosofische verdieping daar wat al te gekunsteld, al kan ik daar niet op ingaan zonder herziening. Een herziening waar ik momenteel niet echt aan trek.

Ik zit overigens op mijn redelijke prille leeftijd toch al aan 716 van de 1000 checks, zeker niet slecht. Merkte ook bij het overlopen van de lijst dat ik een aantal films nog niet had aangevinkt op ICM (Vivre Sa Vie en Fucking Amal

De hoogst gerankte films die ik nog moet zien zijn

68. Byôsoku 5 Senchimêtoru

71. Dolls

124. Il Conformista

129. Le Mépris

133. Innocence

De tweede helft van deel 10:

50. Alien
Sciencefictionhorrorfilms waren er al lang, maar Alien bracht ze naar een nieuwe hoogte. Dit doordat het monster echt iets anders was. Natuurlijk was het een roofdier, maar ook een werkelijk onvoorspelbaar beest met talloze nare eigenschappen. De setting was al claustrofobisch, maar doordat je nooit wist wat de alien zou doen of überhaupt zou kunnen doen, leek het allemaal nog benauwder. De designs van Geiger zijn terecht legendarisch.

49. Donnie Darko
Hier had ik helemaal niets mee en ik het ook nooit de behoefte gevoelt Donnie Darko een herkansing te geven. Een film die lekker vreemd doet kan echt heel fijn zijn, maar hier voelde het allemaal nep en levenloos aan. Dat laatste is niet zo vreemd in een film waarin de hoofdpersoon van te voren al kan zien waar mensen zich naartoe bewegen. Er is iets dufs aan deze wereld en aan Donnie zelf. Iets wat zelfs geen man in eng konijnenpak iets aan kan veranderen. Jake Gyllenhaal is intussen uitgegroeid tot een uitstekend acteur, maar na zijn saaie rol hier heb ik een tijdje moeite met hem gehad. Met gemak één van mijn minst favoriete films van de top 100.

48. Reservoir Dogs
Tarantino zelf in de picture op de still. Leuk. Reservoir Dogs schijnt veel inspiratie gehaald te hebben uit The Killing van Stanley Kubrick en eerlijk gezegd waardeer ik ze ongeveer hetzelfde (ze stonden de vorige editie ook allebei onderaan mijn top 500 en vielen er nu vanaf) en ook om dezelfde redenen. Beide zijn goed vertelde films over een overval met een originele structuur en net genoeg emotie om het meer te maken dan nog een gangsterfilmpje. Toch blijf ik ze beiden wat op afstand waarderen, ondanks enkele sterke elementen. Tegelijkertijd verbaasd het me ook niets dat beide films belangrijk waren om hun regisseurs op de kaart te zetten. Reservoir Dogs introduceert veel elementen die Tarantino wat mij betreft later nog beter zou inzetten.

47. Lost Highway
Dit is duidelijk niet de meest toegankelijke film van David Lynch, maar wie gaat naar een Lynch kijken als hij iets toegankelijks wil zien? Hier zitten weer een aantal sterke surrealistische scènes in die flink onder de huid kruipen. Tegelijkertijd voelt het als een vingeroefening voor Mulholland Dr. Lost Highway is goed op zijn eigen manier, maar wel iets minder vermakelijk en emotioneel dan die opvolger wat mij betreft.

46. Pan’s Labyrinth
Deze staat me vooral bij als één van mijn meest teleurstellende bioscoopbezoeken. Ik verwachtte de wereld van Pan’s Labyrinth. Ik bedoel, kijk eens naar dat beest op de still. Die zat ook al flink in het promotiemateriaal en daar krijg je toch zin van in een meesterlijk vormgegeven fantasyfilm? Dat soort momenten kregen we wel, maar bedolven onder een zeer clichématige verhaallijn over een strijd tussen fascisten en vrijheidsstrijders. Die hele verhaallijn deed me niets, terwijl de fantasymomenten vaak kort door de bocht waren en het karakter van het meisje ook te veel lieten schommelen om die tot z’n recht te laten komen.

45. Chinatown
Een neo-noir die minstens zo populair is geworden als de films door wie hij zich liet inspireren. Dat komt omdat Chinatown niet al te hard probeert zijn voorbeelden te volgen (met uitzondering van een knipoog hier en daar), maar gewoon zijn eigen verhaal verteld. Een verhaal dat zich misschien in de jaren ’30 afspeelt, maar evengoed typisch is voor de Amerikaanse cinema van de jaren ’70. Jake Gittes lijkt aanvankelijk een stoere detective, maar is er niet één die echt grip lijkt te krijgen op de situatie. De belangrijkste eigenschappen van de film-noir blijft dan ook bewaard: cynisme en fatalisme.

44. Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring
Dit blijft natuurlijk een handige film voor mensen die moeite hebben de volgorde van de seizoenen te onthouden. Op de tweede plaats is het ook interessant voor mensen die houden van verhalen met een soort boeddhistische inslag en die niet vies zijn van een stevig potje spiritualiteit. Dit was één van de eerste Aziatische films die ik zag en volgens mij ook één van de eerste waarin meer gezwegen werd dan gesproken. Wonderbaarlijk genoeg beviel het goed. Sindsdien ben ik niet echt een onverdeeld fan gebleken van Kim Ki-Duk, om het maar zachtjes uit te drukken, maar deze werkt. Het heeft een nederigheid en een karakteruitwerking die precies passen bij dit bijna mythische verhaal.

43. Annie Hall
Gelukkig staat er tenminste nog één film uit mijn top 10 in de top 1000. Oké, in feite staan er 6 uit mijn top 10 in, maar ik doe graag of ik onbegrepen ben. Dit is dus mijn favoriete film allertijden, ver verheven boven iedere kritiek die onwetende heidenen erover uit proberen te storten. Ik kan hier onmogelijk in het kort uitleggen waarom ik Annie Hall zo goed vind. Het komt erop neer dat het voor mij een perfecte mix is van humor en drama. In feite zijn die twee zo door elkaar heen verweven dat ze op de beste momenten niet meer van elkaar te onderscheiden vallen. Films waarin het serieuze en het komische samenvallen vind ik sowieso al snel heel fijn, dus dit past precies in mijn straatje. Daarbij ligt de humor van Allen me enorm, vind ik zijn spel met filmische middelen hier heel sterk en is de terugblik op het leven van de hoofdpersoon hier raak getypeerd. Er is meer, maar dat moet je zelf maar ontdekken. Leuke still, natuurlijk.

42. Psycho
Één van mijn favoriete bioscoopherinnering was deze zien in het Filmmuseum met een volle zaal filmstudenten, waarvan het grootste deel niet bepaald open stond voor oude films. Toch, na een tijd kon je de spanning in de zaal voelen. Het publiek ging er helemaal in op. Horror schijnt snel te verouderen en voorheen vond ik Psycho ook niet eens zo spannend als de zaal op die dag, maar het was mooi om te zien dat deze Hitchcock het nog steeds heeft, ondanks vele na-apers die Psycho probeerde na te doen.

41. North by Northwest
Het is altijd moeilijk een favoriete Hitchcock te kiezen, maar ik kom toch elke keer weer uit bij deze. North by Northwest is gewoon de ultieme spionnenfilm voor mij, met z’n aansprekende locaties, gevoel voor humor, fijne acteerprestaties en natuurlijk spannende scènes waarmee Hitchcock zich mag uitleven. Extra leuk is het zichtbare plezier waarmee Hitchcock het zijn hoofdfiguur moeilijk maakt. Het is zeker in de eerste helft zo’n film waarin een poging om een probleem op te lossen alleen maar naar meer problemen leidt.

40. Pi
De hoogst genoteerde film die ik nog moet zien, net als in de vorige editie. Misschien is het omdat ik Arofosky niet bijzonder goed vind. Misschien heb ik gewoon niets met wiskunde. Echter, deze heeft me nooit opvallend aangetrokken. Ik zal me er eens aan wagen, zodra hij voor handen komt.

39. Vertigo
Een hele mooie still. Wat een schitterend kleurgebruik bevat Vertigo toch. Dit is natuurlijk officieel de beste film ooit, die ene die Citizen Kane van zijn troon wist te stoten. En dat terwijl Vertigo het niet bepaald makkelijker had dan Kane. Vertigo heeft namelijk een wat vergezocht plot die wat al te veel steunt op toeval. Het maakt weinig uit, want er zit een dromerige, onwerkelijke sfeer in die het allemaal wat meer acceptabel maakt. Boven alles is het thriller over obsessieve liefde, op een manier dat het haast hallucinant is. San Fransisco zal ik hierdoor waarschijnlijk altijd als een desoriënterende, ietwat spookachtige stad blijven zien.

38. Blue Velvet
Eraserhead was natuurlijk de eerste surrealistische, lange film van David Lynch, maar Blue Velvet zette het meest de toon voor wat erna volgde, met name Twin Peaks, maar ook zeker Lost Highway, Mulholland Dr. en Inland Empire. Wel is Blue Velvet gewoner dan die films, met een verhaal dat nog prima te volgen valt. Echter, de ongemakkelijke sfeer is onmiskenbaar. De gebeurtenissen zijn al naar genoeg, maar het gevoel blijft hangen dat er nog meer ernstige gaande zijn dan we zien. In Dreams leek ook nooit meer een onschuldig, romantisch liedje.

37. Fanny and Alexander
Een lange film van een regisseur die het over het algemeen goed kort weet te houden. Kennelijk moest Bergman iets kwijt. Alles wat hij nog in zich had, zo lijkt het, want hierna kwam niet bepaald veel meer. Het is ook mijn favoriet. Het is een warm familiedrama, maar evengoed een meer duister, persoonlijk portret van een moeilijke kindertijd. De toevoeging van lichte fantasy-elementen is extra speciaal.

36. The Return
Valt voor mij echt in de categorie: goede film, maar ook geen persoonlijke favoriet en ik herinner me er niet al te veel van. Het was vooral mooi geschoten, zo ver ik weet. De relatie tussen vader en zonen staat me alleen nog in de grootste lijnen bij.

35. The Godfather Part II
Dit is wel een hele mooie still. Die ramen op de achtergrond geven goed de geest van Michael Corleone in deze tweede Godfather weer. Ik kon me niet eens herinneren dat dit soort elementen in de film zaten. Persoonlijk heb ik minder met de flashbacks naar de jongere jaren van Vito, die wat cliché zijn en ook niet mooi in het geheel gewoven worden. Tijdens de scènes met Michael vind ik deze echter bijna net zo sterk als het eerste deel.

34. Lost in Translation
De regisseuse van Lost in Translation speelde een mini-rolletje in de film die hiervoor kwam en is natuurlijk de dochter van de regisseur van The Godfather Part II. Daar houdt de link tussen de twee films al snel op, want dit is alles behalve een maffia-epos. Het is meer een intieme romance, die sterk steunt op sfeer en veel minder op dialogen of groot uitgemeten emoties. Het doet wat denken aan Wong Kar-Wai, maar dan met, mag ik zeggen, een meer vrouwelijke touch. Sofia Coppola maakt er een erg lieve film van, die moeilijk te weerstaan is als je een romantisch hart hebt.

33. Solyaris
Mijn kennismaking met Tarkovsky en misschien zelfs met Russische cinema. Het klikte indertijd nauwelijks en, daar gaan we weer, hij moet nodig herzien worden. Tot dan denk ik dat ik me hier beter van commentaar kan onthouden.

32. Casablanca
Ik herzie niet al te vaak films (een probleem waar ik in deze reeks meerdere malen mee geconfronteerd wordt), maar er is een handvol dat toch met enige regelmaat langskomt. The Big Lebowski bijvoorbeeld, of Monty Python and the Holy Grail, maar ook Casablanca. Die is gewoon zo ontzettend vermakelijk. Het is alles wat iedere Hollywoodfilm lijkt te willen zijn, maar slechts zelden is: een mooie mix van verschillende genres die voor iedere kijker wat biedt. Dat betekend romantiek, een spannend verhaal, voldoende humor, aansprekende personages gespeeld door charismatische acteurs en zelfs een boodschap, hier over oorlog. Tegelijkertijd voelt het niet aan alles een formulefilm. Die dialogen zijn met name eindeloos te citeren. De enorme daling die deze in de lijst maakt is onbegrijpelijk!

31. Fargo
The Big Lebowski is inmiddels denk ik de meest iconische Coenfilm geworden, maar totdat die echt een cultaanhang had verworven was denk ik Fargo degene waar ze het meest hun reputatie aan te danken hadden. Mocht dat nog steeds zou zijn geweest dan zou dat niet iets zijn waarom ze zich zouden moeten schamen, want dit is een unieke misdaadfilm. Uniek omdat de misdaad geplaatst wordt in een omgeving met een geheel eigen karakter. De personages zijn al wat kleiner en normaler dan we gewend zijn, maar vooral de keuze om van politieagent Marge Gunderson een moederlijk type te maken is geniaal.

30. Grave of the Fireflies
De hoogst geplaatste animatiefilm van deze editie. Niet mijn persoonlijke keuze, hij viel ditmaal echt net buiten mijn top 500. Echter, Grave of the Fireflies blijft vrij uniek, met de focus op een min of meer waargebeurd verhaal en een focus op een tienerjongen die laten we zeggen niet de meest sympathieke of gelukkige keuzes maakt. Het is een verhaal dat gemakkelijk ontroerd. Soms ligt het tempo me net wat te laag, maar vooral de vaak verstilde animaties van Takahata mogen er zeker zijn.

29. Seven Samurai
Seven Samurai zal bij veel beginnende filmkijkers met weinig kennis van internationale cinema waarschijnlijk synoniem staan met de Japanse filmindustrie. Zoals deze lijst aangetoond heeft is er natuurlijk veel en veel meer te beleven in dat land, maar deze samoeraifilm blijft desondanks enorm goed scoren. Dat vind ik persoonlijk verre van vreemd, want dit is gewoon een enorm sterke avonturenfilm. De actiescènes in de regen staan als een huis en de verdediging van het dorp is goed uitgewerkt. Daarnaast krijgt het verhaal ook diepgang mee door de verhoudingen tussen de samoerais en de boeren, die allesbehalve vanzelfsprekend zijn. De film duurt meer dan drie uur, maar verveelde mij geen minuut.

28. Black Swan
Ik ga eerlijk zijn, van alle films uit de vorige top 100 had ik me het meest erop verheugd deze eruit te zien vallen. Niet omdat ik het de slechtste van de 100 vond, maar omdat ik hem wel overschat vind en dacht dat het ook echt een kanshebber was voor een fikse daling. Ik bedoel, de hype rond deze moet nu toch wel eens zijn gaan liggen niet? Het is echt een film die zwakker en zwakker lijkt hoe meer ik er aan terugdenk. Toegegeven, de fysieke benadering van een mentale breuk is knap gedaan, maar Black Swan blijft me toch het meest hangen als een veel mindere Perfect Blue. Daarnaast speelt Natalie Portman naar mijn smaak te veel op één noot. Maar goed, dat heb ik altijd al een enorm oppervlakkige actrice gevonden, waarvoor ik de waardering niet begrijp.

27. The Shining
De ultieme horrorhuisfilm! En dat terwijl veel clichés van het genre met gemak omzeilt worden. Vooral dat de locatie erg licht oogt is een vondst. Hier geen enge dingen die zich in het donker verschuilen, maar dingen die gewoon helder te zien zijn. Maar waar komen ze vandaan? Kubrick legt niets uit, we moeten het doen met een reeks beelden die steeds onheilspellender worden en die open staan voor interpretatie. Het is het type horror dat voor mij vaak goed werkt: het ongrijpbare end maken. Dat en mentale aftakeling. Beiden zitten in The Shining, dus dit is duidelijk een favoriet uit het genre voor mij.

26. American Beauty
De belangrijkste betekenis die American Beauty voor mij heeft is dat het de film is waardoor ik MovieMeter ontdekte. Ik Googelde de titel en kwam hier terecht. Waarvoor dank. Met de film zelf heb ik nooit veel gehad. De humor mag ik wel en Kevin Spacey is er goed hier, maar de toon vind ik wat te zelfvoldaan. Iets te veel onder de indruk van zichzelf of zo. Oordelend bijna, aan mensen met een kantoorbaan, een huwelijk of die niet veel met plastic zakjes hebben. Misschien herinner ik het me verkeerd, maar het sprak me niet bijzonder aan.

25. Drive
Nog eentje die me niet bijzonder aanspreekt. Drive heeft stijl, maar voor mij net niet stijl genoeg om de nogal oninteressante inhoud te verhullen. Op een bepaalde manier vond ik het allemaal niet echt spannend, stoer of vermakelijk. De andere films die ik van Refn zag vond ik allemaal uitdagender, interessanter en meer onderhoudend. Zelfs Ryan Gosling vond ik vrij saai. Het kan verkeren.

24. Irréversible
Deze still staat op z’n kop… Maar dat hoort natuurlijk zo. Zie ook de titel. Dit is weer één van die enorm knap gemaakte films waar ik weinig mee kan. Net als bij de meeste films van Von Trier ben ik onder de indruk van hoe het gemaakt is en applaudisseer ik voor de durf erachter, maar heb ik te weinig met de inhoud om echt onder de indruk te zijn. Je zit hier door een hel van een film te gaan, maar uiteindelijk is het punt dat Noé wil maken (en die wordt ook nog letterlijk uitgesproken aan het begin) mij te mager om dit de pijn waard te maken. Daarbij mag Noé ook wel minder extreme middelen gebruiken om me me slecht te laten voelen. Ik bedoel, verkrachting en geweld zijn al erg genoeg: geluiden gebruiken waar je misselijk van wordt is gewoon een beetje cheaten. Dat maakt mierzoete violen tijdens sentimentele scènes in melodrama’s nog subtiel. Camera’s die rondtollen en over de kop gaan zijn ook zoiets. Knap uitgevoerd misschien, maar van mij hoeven dat soort dingen niet zo nodig.

23. Blade Runner
Deze draait momenteel nog in enkele bioscopen. Een paar weken geleden zag ik hem toen het stikheet was. Ik was dodelijk vermoeid van die hitte toen ik de zaal in ging en daardoor zat ik wat dromerig naar de film te kijken, zeg maar tussen slaap en wakker zijn in. Aan de ene kant jammer dat ik Blade Runner daardoor niet voor vol op het grote doek heb kunnen ervaren, maar gek genoeg was ik er niet echt teleurgesteld door. Deze film leent zich namelijk uitstekend voor een soort droomstaat. Er zit een hypnotiserende kant aan. De bezwerende muziek van Vangelis, de belichting en de lome montage dragen daar allemaal aan mee. Zelden voelde ik me zo alsof ik in een bijzondere droom zat terwijl ik wakker was. Een hele mooie ervaring. Blade Runner werkt op meerdere manieren.

22. Come and See
Come and See maakt bijna alle andere oorlogsfilms overbodig. Dat is misschien een wat overdreven stelling, want er zijn veel interessante visies op het onderwerp en heel veel goede films erover. Maar de absolute horror van oorlogsvoering heb ik nooit zo sterk verbeeld zien worden als hier. Het is gewoon ontzettend moeilijk om naar te kijken. Na een tijdje verzandt de film in een reeks van langdradig geweld dat maar niet lijkt op te houden. Dat zou een zwakte moeten zijn, ware het niet dat de film zo echt aanvoelt, alsof dit de echte oorlogservaring was. Extra knap is dat op enkele andere momenten er tijd is voor wat poëtische elementen. Niet dat die veel verschil maakt. Behoort absoluut tot de beste films die ik ken, maar ik kan me niet voorstellen dat ik hem nog eens aan zet.

21. Persona
Bergman doet het ontzettend veel beter dan in de vorige editie van deze top 1000 en zijn hoogst gewaardeerde film weet zelfs de top 25 te bereiken. Het is toch wel bijzonder om zoiets als dit hier tegen te komen, want dit is geen toegankelijke film. Vol vreemde symboliek en moeilijk te lezen personages. Maar het is ook gewoon een enorm boeiend portret van twee vrouwen, die elkaars tegenpolen zijn, maar evengoed belangrijke parallellen hebben. Dat Bergman er ook nog wat moeilijk verklaarbare, ietwat surrealistische fragmenten erin gooit zonder dat het echt pretentieus aanvoelt is een prestatie op zich. Het helpt wellicht dat dit bijzonder mooi gefilmd is.

20. In the Mood for Love
Ik moest aanvankelijk aan zijn stijl wennen, maar intussen ben ik best wel fan van Wong Kar-Wai. Waarom dan lukt het mij niet om In the Mood for Love echt een meesterwerk te vinden? Is de schaal hier misschien toch te beperkt, door de extreme focus op twee personen en grotendeels één appartement. Is het ter repetitief? Begrijp me niet verkeerd, de romantische stijl is nog steeds heel mooi en het gebruik van muziek fenomenaal. Alleen raken andere films van hem mij meer. Veel staan in de lijst, maar Happy Together is een groot gemis wat mij betreft (zeker als My Blueberry Nights er wel in staat; alleen op MovieMeter). Daar wist de bijna kansloze liefdesband mij net iets meer aan te grijpen, maar het valt moeilijk uit te leggen waarom.

19. One Flew Over the Cuckoo’s Nest
Leuk om Danny DeVito nog eens langs te zien komen hier. Hij heeft niet zo veel films in deze lijst, geloof ik. Alleen deze en L.A. Confidential? Anyway, hier is ie en Beavis heeft een still me hem gekozen. One Flew Over the Cuckoo’s Nest is heel erg jaren ’70, met natuurlijk Jack Nicholson als de man die vecht tegen het systeem, omdat hij zo in elkaar zit. Het is ook meteen één van de beste films in het genre. Het helpt dat de personages die in de inrichting zitten met Nicholson allemaal echt overkomen, hoe vreemd ze zich ook gedragen. Louise Fletcher is daarnaast een effectieve personificatie van het gezag, omdat ze totaal niet lijkt te weten wat een verschrikkelijk persoon ze is en hoe ze haar patiënten in de weg staat. Veel films over inrichtingen volgden, maar geen ervan was maar half zo effectief.

18. Amélie
De favoriete film van ieder “quirky” meisje, iedere hipster met vage ambities om naar een filmschool te gaan en iedere romanticus die geloofd dat een bijzondere meet-cute er voor hem of haar staat aan te komen. Dat klinkt wat flauw, maar 1. dit baseer ik op eigen ervaring met grote Améliefans en 2. ik vind de film zelf ook heel erg goed. Het is gewoon een erg leuke, eigenzinnige romantische komedie. Lekker kleurrijk en muzikaal, met een eigen gevoel voor humor. Een echte feel-good-movie met een eigen identiteit.

17. Fight Club
Als ik heel grappig wilde doen dan zou ik hier niets kunnen typen, geheel in lijn met de eerste regel van Fight Club. Helaas, deze stukjes zijn een serieuze zaak en ik heb geen tijd voor grapjes. Daarbij is het nonsens om nu nog te zwijgen over Fight Club, want met een aanwezigheid op 32 lijsten heeft duidelijk iedereen er al van gehoord. Logisch, want een vitale, explosieve film als deze is moeilijk geheim te houden. Veel coole cultfilms krijgen snel een hoop opvolgers die de film na proberen te doen, maar bij Fight Club lijkt dit nooit gebeurt te zijn. De vraag is dan ook hoe je hier op voort kunt borduren of dit na kunt doen zonder dat het te veel opvalt. Fight Club blijft zo totaal uniek en te specifiek zijn eigen beest dat hij waarschijnlijk nog lang alleen zal staan.

16. A Clockwork Orange
Ik ken mensen die alleen maar naar A Clockwork Orange kunnen kijken in de positie waarin Alex DeLarge zich bevindt op de door Beavis gekozen still. Mijn ogen hoef je echter niet kunstmatig open te houden, want ik kan ze niet van het scherm afhouden als A Clockwork Orange speelt. Deze is eigenlijk net uniek als Fight Club. Beethoven als anarchistische muziek, decors gebaseerd op toen-moderne popart, Malcolm McDowell die acteert alsof hij door de duivel bezeten is, speciaal voor het verhaal bedachte jongerentaal: er zit een hoop in. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de verkrachtingen, inbraken en het extreme geweld. Kubrick mixt dit allemaal met een duivels gevoel humor en voegt er een verleidelijke voice-over aan toe. Het blijft gewoon een bizarre mix, maar boven alles een briljante satire.

15. The Tree of Life
Één van de grootste love-it-or-hate-it films die ik ken. Ik heb altijd het gevoel dat de hate-it-groep veel groter is, maar dat de love-it-groep zo vocaal is in de liefde voor The Tree of Life dat het alsnog een moderne klassieker is geworden. Het is een top 10 film voor me, maar ik heb altijd moeite gehad met de aantrekkingskracht beschrijven. Iets in de manier waarop deze film met nauwelijks verhaal een gehele levenservaring weet te vatten grijpt me aan. Het is echt enorm lyrisch. Bloedmooie beelden, bloedmooie muziek en elliptische montage creëren een bijna religieuze filmervaring die je moet voelen om hem te begrijpen. Ik heb er best wat op aan te merken, in het bijzonder op het wat overdadige einde, maar de schoonheid van het grootste deel van The Tree of Life is zo immens dat het nauwelijks deert.

14. Requiem for a Dream
Voor de tweede maal op rij de hoogst genoteerde film waarop ik niet stem. Gefeliciteerd Darren Aronofsky, daarmee behaal je dus zowel de eer om de hoogste film die ik niet zag als die niet op mijn steun kon rekenen te hebben. Het zegt wel wat over wat ik van Aronofsky denk en hoe ver mijn mening over hem uiteenloopt met die van de rest van MovieMeter. Helaas wil dat niet zeggen dat ik hier flink mijn gal kan spuwen, want Requiem for a Dream vind ik zeker goed. Het is vooral technisch een echte prestatie. Dan bedoel ik zowel de montage als het camerawerk, maar de muziek van Clint Mansell is het echte geheime wapen. Inhoudelijk is het op zich ook prima, maar ligt het wat meer voor de hand. De neerwaartse spiraal die de drugs veroorzaakt is niet echt uniek of verrassend te noemen.

13. The Good, the Bad and the Ugly
Grappig, in het grootste deel van de lijst zou ik een daling van 11 punten nauwelijks noemenswaardig noemen, maar als je van 2 naar 13 valt lijkt het ineens een aardverschuiving. Het is wat jammer, want dit blijft voor mij een fantastische spaghettiwestern en zo’n beetje de perfecte avonturenfilm. Geweldige landschappen, karakteristieke koppen, dialogen die alleen maar bestaan uit coole oneliners en de onsterfelijke muziek van Morricone. Meer heeft Leone nauwelijks nodig, maar hij laat zien hoe veel dat al kan zijn.

12. Pulp Fiction
Een iconische film natuurlijk, maar ook van groot belang voor mij persoonlijk, want door Pulp Fiction ging ik van filmliefhebber naar filmfanaat. Hiervoor was ik alleen geïnteresseerd in de nieuwste blockbusters, daarna merkte ik dat er nog een hele alternatieve filmwereld was. Een filmwereld waarin het geweldig was om gangsters te horen praten over hamburgers en mayonaise. Waarin een geweer per ongeluk af kon gaan en het resultaat hilarisch was. Waarin plot niet half zo belangrijk was als hoe de personages zich gedroegen. Tarantino werd een God voor me, zij het voor een korte tijd, want geen enkele andere film bleek daarna hier bij in de buurt te komen. Samen met The Lion King en The Lord of the Rings is dit een ijkpunt in mijn filmsmaak. Eigenlijk het laatste ijkpunt, maar tegelijkertijd het begin van bijna alles dat film voor me kwam te betekenen.

11. Eyes Wide Shut
Huh, deze op 11? Op het randje van de top 10? Voor mij is dat de verrassing van de top 100. Ik weet dat Eyes Wide Shut aanvankelijk een ondergewaardeerde film was, maar MovieMeter schiet wat mij betreft wat door. Alleen bij Kubrick staat hij nou boven alles behalve 2001. Echt klagen kan ik niet, want deze staat bij mij ook op 177 en serieuze kritiek heb ik hier niet op. Het is een bijzonder trip door de nacht, die effectief verontrustend is. De scène op het gemaskerde bal, om het zo maar te noemen, is natuurlijk fantastisch. Daarnaast bevat het nog altijd de beste rol uit de carrière van Nicole Kidman en werd het lullige zelfvertrouwen van Tom Cruise nergens zo goed gebruikt, behalve in…

10. Magnolia
Magnolia dus. Ik bedoel, Tom Cruise als seksgoeroe met vaderissues! Duidelijk een carrièrehoogtepunt. En ja, wat een film. Een drie uur durend drama met zeer menselijke situaties, maar ook enkele gewaagde, vreemde keuzes, zoals een scène waarin alle personages op verschillende locaties hetzelfde lied zingen. Of natuurlijk de bekende regen. Ook gedurfd is dat de personages recht uit het hart spreken. Er wordt weinig omheen gedraaid, weinig verhullen ze. Ze openen zich compleet voor elkaar en voor de kijker. Doorgaans is dat dodelijk voor drama, maar Anderson schreef het met zo veel intelligentie en met zo veel inzicht en de cast brengt het met zo veel gevoel en overtuiging, dat het gewoon een prachtige film wordt.

9. The Big Lebowski
Persoonlijk vind ik het leuk om deze film in status te hebben zien groeien. Ik kende deze niet toen hij uitkwam en hoorde er pas voor het eerst van toen ik in 2005 op MovieMeter kwam. Toen was het nog een gematigd bekende film met een clubje fans die er met een aandoenlijke compassie over sprak. Toch stond het avontuur van The Dude nog duidelijk in de schaduw van Fargo en ook wel Miller’s Crossing, Blood Simple, Barton Fink en zelfs O Brother, Where Art Thou. In 2006 plaatste Paul Schrader hem ineens in zijn ietwat bizarre lijst van 60 films die de canon van de film vormde. Daarna groeide het aanzien van de film gestaag. Het werd steeds duidelijker een echte cultfilm, maar kreeg ook erkenning als één van de beste komedies ooit gemaakt. In iedere lijst steeg deze en blijft hij stijgen. En terecht wat mij betreft. Het is de grappigste film die ik ken (samen met Monty Python and the Holy Grail dan) en eindeloos herkijkbaar. Jeff Bridges levert één van mijn drie favoriete acteerprestaties. Daarnaast is zo’n beetje iedere zin het citeren waard. Inmiddels is The Big Lebowski geen goed bewaard geheim meer, maar neem het The Dude niet kwalijk, hij kan het ook niet helpen.

8. Rear Window
Leuk om Hitchcock te zien verschijnen in de top 10 (ook letterlijk, met dank aan de still van Beavis). Fijn ook om ditmaal een film uit de klassieke periode (voor 1960) zo hoog te hebben. Toepasselijk is het een verhaal over kijken. Het is een geweldige thriller, maar het leukste vind ik dat Hitchcock hier in feite door verschillende appartementen allerlei miniverhaaltjes verteld.

7. Taxi Driver
Helaas, mijn voorspelling dat iedere Scorsese de lijst zou halen is niet uitgekomen en we hebben ook geen Boxcar Bertha in de top 100. Wat we wel hebben is een kleine stijging voor zijn hoogst genoteerde film, die wat mij betreft ook zijn beste is. Het is vooral een meesterwerk van een verhaal vertellen vanuit een duidelijk perspectief, vanuit de ogen van een persoon. Soms kan dit beperkend werken (laat ik hier mijn laatste sneer naar Darren Aronofsky van maken), maar soms ook verhelderend. Scorsese neemt je echt mee in de wereld van Travis Bickle, die erg beperkt is. Niettemin is onze eigen kijk op de zaken even belangrijk om de tragedie van het verhaal te begrijpen. Ik heb Bickle zowel als een held als als een schurk benoemd zien worden. Hij is geen van beiden, maar kan makkelijk als zodanig gezien worden. Daar schuilt voor een groot deel de kracht van Taxi Driver in. Daarnaast levert Robert De Niro hier één van mijn drie favoriete acteerprestaties, dus die trilogie staat ook compleet in de top 100.

6. The Godfather
Op nummer 6. Het voelt bijna als een wonder aan om deze niet op z’n minst in de top 5 te zien staan. Niettemin blijft The Godfather de machtigste gangster. Vito Corleone veegt de vloer aan met alle poseurs die denken zijn positie over te kunnen nemen. Weinig relatief oude films lijken zo hun aantrekkingskracht bij het grote publiek te blijven behouden als deze. Het geheim zit hem denk ik in de focus op familieverbanden. De moorden, de verhaalontwikkelingen en de personages zijn allemaal een groot onderdeel van de kwaliteit, om nog maar te zwijgen van de muziek. Maar dat de karakters vaak staan te koken tijdens hun overleg, waarbij ze moordplannen afwisselen met tips voor de beste tomatensaus, is een ultieme manier om ons dicht bij deze mensen te brengen, die gewoonlijk hopelijk ver van ons bed staan. In criminele moordenaars kunnen we ons niet snel herkennen, maar mensen die opkomen voor hun familie is een ander verhaal.

5. Stalker
Een beetje de ultieme arthousefilm zo lijkt het. Het is ook een wat meer toegankelijke Tarkovsky, maar niet in die zin dat het aanvoelt als een compromis. Het is gewoon zo dat naast alle filosofische bespiegelingen en moeilijkere scènes we ook gewoon een soort spannende trip hebben door een dreigende omgeving. Het mooie is dat de spanning ook gewoon een onderdeel is van de diepere laag, want waar zijn de personages en wij als kijker nou precies bang voor? Het blijft een geweldige introductie voor de regisseur en mijn persoonlijke favoriet van Tarkovsky. De meeste andere vond ik taaier en het klikte niet altijd even goed, maar Stalker is een meesterwerk.

4. Once Upon a Time in the West
Over meesterwerken gesproken. Deze heeft lang bij mij op #1 gestaan en staat nog altijd op de derde plek. Net als The Godfather lijkt Once Upon a Time in the West een bepaalde populariteit te behouden, maar hier is dat moeilijker te verklaren. Het is immers een trage film, die ook nergens op een zekere herkenbaarheid inspeelt. Gelukkig niet, want het is juist de manier waarop deze boven het herkenbare uitstijgt en naar het sublieme rijkt dat het zo mooi maakt. Traagheid werd wat mij betreft nergens zo sterk gebruikt als een stijlmiddel. Ieder moment krijgt er een spannende lading door. Het verhaal is ook sterk genoeg om ervoor te zorgen dat iedere nieuwe close-up weer vol lijkt te staan van betekenis. En dan is er de muziek van Ennio Morricone. Origineel is het niet, maar ik zeg het toch: beste filmscore ooit!

3. Apocalypse Now
Ik stemde op alle films in de top 10, maar deze staat bij mij beduidend lager dan de rest: op #419 (ter vergelijking, nummer 9 zou The Godfather zijn, op #135). Apocalypse Now is een geniale film voor lange tijd. Een beklemmende tocht die werkelijk voelt alsof het naar het Hart der Duisternis gaat, fantastisch gefilmd, met een benauwende sfeer en vol met briljante scènes. Marlon Brando haalt het echter serieus naar beneden. Zijn scènes, die zo zijn zoals ze zijn omdat Brando totaal niet goed meewerkte, werken voor mij voor geen meter en passen niet bij de opbouw ernaartoe. Het is een echte anticlimax, die de film serieus beschadigt. Jammer, want wat er vooraf gaat is toch wel het ultieme portret van de Vietnamoorlog.

2. Mulholland Dr.
Deze stond in de meeste lijsten: in 36 om precies te zijn. Cool dat het dan niet gaat om een makkelijke film, maar om een waarvan de meeste mensen totaal niet weten wat er nu precies gebeurt. Surrealisme scoort op MovieMeter. Zelf vond ik deze bij de eerste kijkbeurt doodeng, alsof iemand mijn ergste nachtmerries aan me toont terwijl ik wakker ben, of alsof ik mijn eigen verstand het zie begeven. Lynch is niet bang om de irrationele en soms afschrikwekkende aantrekkingskracht van dromen proberen vast te leggen en hij doet dat als geen ander. Bij latere kijkbeurten viel me ineens op dat de film ook een effectief dramatische kant had en zelfs heel wat humor. Daarbij is Mulholland Drive misschien moeilijk, maar bijna iedere scène op zich heeft een zekere entertainmentwaarde of iets interessants te bieden, wat verklaart waarom deze een brede aantrekkingskracht heeft.

1. 2001: A Space Odyssey
Tja, dit is nu voor de tweede maal verkozen tot de beste film volgens het forum van MovieMeter. Als het je nog altijd niet bevalt ga je maar ergens anders heen! Nee serieus, ik blijf dit een gave eerste keuze vinden. Een echt unieke, onvergelijkbare film die cinema drijft tot het uiterste. De ruimtetocht is gewoon echt iets speciaals, in vorm geluid en inhoud. Een moeilijke film, ook ietwat ontoegankelijk, maar ook wonderschoon, spannend en met een grote nieuwsgierigheid om nieuwe dingen te ontdekken. De aantrekkingskracht is 100% filmisch. Er is misschien een boek, maar je zou dat je niet kunnen voorstellen na het zien van 2001. Het is net zo makkelijk om te begrijpen waarom iemand 2001 zou haten als dat hij of zij ervan zou houden, maar niemand kan ontkennen dat 2001 niet iets unieks is en niet het medium zoals het in 1968 was van een totaal nieuwe invalshoek voorzag. Dat het je niet ligt kan, maar voor nu vind ik het een toepasselijke winnaar.



Dat was me een trip op zich. Erg leuk om zo gedetailleerd langs alle films te gaan en dus actief met een lijst bezig te zijn. Soms ook wel moeilijk, want je merkt gewoon dat enkele daarvan gewoon niet zo goed zijn blijven hangen en dat anderen gewoon wat lang geleden zijn. Ik schrijf erg veel uit verre herinneringen, maar ik hoop dat de stukjes desondanks nog wel hun waarde behouden hebben en dat ze leuk waren om te lezen.

The One Ring over en sluiten! Voor vandaag dan.

32. Casablanca

De enorme daling die deze in de lijst maakt is onbegrijpelijk!

1 plaats

Niet slecht? Dat is pretty amazing. Je loopt bijna 100 checks voor op mijn 34 jaar oude kadaver

@The One Ring, quite the accomplishment, deze beschouwing van je. Met plezier gelezen. Ik ben nog steeds bezig met mijn boetedoening en het lijstje is in gestage aanbouw. Napoleon avec Marie-Louise!

Ben inderdaad op een vroege leeftijd, in mijn studententijd met zeeën van tijd, redelijk die-hard in de klassiekers gevlogen.

Ja dat scheelt een hoop..! Ik keek er in mijn studententijd ook minstens drie per dag, maar was aangewezen op VHS en DVD. Enige waar dat in resulteerde was dat ik gelijk het lijstje Box Office af kon tikken toen ik op Icheckmovies kwam. Ben eigenlijk sinds 2012 dus pas op grotere schaal met de films bezig zoals in dit lijstje staan.

Als de MM top 1.000 ooit op DVD verschijnt, mag The One Ring gerust voor de commentaartrack zorgen. Altijd leuk om zijn commentaar te lezen, ook al komt z'n mening soms niet met die van mij overeen. Zou ook moeten lukken op 1.000 films.

Ik heb in de tijd tussen het inzenden van mij persoonlijke top 500 en nu al enkele films gezien die in de lijst hadden kunnen staan. Ongetwijfeld zal mijn top 500 er binnen 2 jaar (in de veronderstelling dat er een vervolg komt) er weer anders uit zien.

Die mis ik ook wel erg. Ik heb er in elk geval wel op gestemd.

Casablanca zelf ook enkele malen gezien, waarvan tweemaal in de bios. Blijft ook een film voor mij die ik kan herzien en herzien. Zalig.

Als ik één film mag meenemen naar een onbewoond eiland is het deze. Verveelt nooit.

Same here, en ook ik heb hem twee keer in de bios gezien. Een keer in Groningen en twee jaar terug met een zelfgeorganiseerd Wewantcinema avondje in 't Hoogt.

Dan zal hij er volgende keer wel weer instaan en hoog. (Maar stuur even een pm, als dat niet zo is. )