MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

Flink gedaald dan, je had hem eerst op 220.

Nou dan ook de waslijst uit mijn top 100 die jullie allemaal niet hebben gesteund :

4 Sciuscià  1946

13 Babe 1995

15 Millions 2004

16 Jibeuro 2002

17 Kichiku 1978

25 Miracle on 34th Street 1947

30 Kaze no Naka no Kodomo 1937

32 Nebestí Jezdci1968

33 Dou Niu 2009

39 Kodomo no Shiki 1939

42 Sonagi 1979

43 Adam's Rib 1949

44 Insutanto Numa 2009

46 I'm the Girl He Wants to Kill 1974

47 The Snapper 1993

49 Io Non Ho Paura 2003

50 Mah Nakorn 2004

54 Te Doy Mis Ojos 2003

56 Kakushi Ken Oni no Tsume 2004

59 Lacombe Lucien 1974

62 Zatôichi Chikemuri Kaido 1967

63 Panna a Netvor 1978

70 Giù la Testa 1971

71 Chûgoku no Chôjin 1998

76 Willy Wonka & the Chocolate...1971

77 El Espinazo del Diablo 2001

80 Ziri2001

84 Always San-chôme no Yûhi 2005

85 Dirkie 1969

87 The Gods Must Be Crazy II 1989

89 Boku to Tsuma no 1778 et ce... 2011

90 Shi Mian Mai Fu 2004

92 Siberiada 1979

93 Monsieur Verdoux 1947

95 Musíme Si Pomáhat2000

96 Tennen Kokekkô2007

97 Yatsuhaka-Mura 1977

98 Après la Guerre 1989

99 At' Zije Republika 1965

100 Limonádový Joe aneb Konská ... 1964

Ik moet proberen meer zieltjes te winnen voor mijn wansmaak....

Valt mee met je wansmaak. El Espinoza del Diablo heb ik wel gesteund. Voor de rest best aardige films, van wat ik zag, maar niet goed genoeg. Heb overigens ook een erge zwakte voor Babe. Een guilty pleasure van me.

Baggerman maar jij baseert je met die "familie" films meer op je smaak van vroeger of denk je er nu nog zo over, want dat is me niet helemaal duidelijk.

Ik vind film zeker geen eenmalig medium maar het vraagt natuurlijk wel veel meer aandacht omdat je bij film al snel 1,5 uur van je tijd moet investeren. Muziek luister je nu eenmaal makkelijker vaker en ook terwijl je bezig bent met andere dingen. Zelf toch redelijk oude stempel en kan nog steeds 1 album opzetten en verder niets doen maar luister zelf ook meer en meer naar alleen 1 nummer (voorbeeld : The Tea Party - The Ocean At The End - YouTube ) en ook veel meer terwijl ik met andere dingen bezig ben.

Nu zullen er vast mensen zijn die sommige scenes van hun favoriete films apart bekijken maar dat zullen er denk ik niet heel erg veel zijn. Zelf kijk ik zeker mijn favoriete films vaak terug ( b.v. de Matrix trilogie en de LOTR trilogie ) en ook nieuwe films die me direct aanspreken ( b.v. The Raid 2 ) maar films die mij de 1e keer minder aanspreken kijk ik ook zelden terug. Ligt er denk ik ook aan waarom je een bepaalde film kijkt; is dat omdat het genre dan wel onderwerp je aanspreekt of omdat je een bepaalde acteur/actrice of regisseur volgt.

Wat zullen we nu krijgen ...

De films uit mijn top 100 die de lijst niet gehaald hebben:

04. Wool 100% (2006)

10. Caótica Ana (2007)

16. Attenberg (2010)

17. Harufuwei (2009)

18. Beeswax (2009)

33. Shokudo Katasumuri (2010)

34. Akiresu to Kame (2008)

40. Daiteiden no Yoru Ni (2005)

45. Zhu Li Ye (2010)

47. Sleeping Beauty (2011)

50. Bakjwi (2009)

52. Luan Qing Chun (2008)

54. Kimyô na Sâkasu (2005)

56. Sôseiji (1999)

58. Chuan Qiang Ren (2007)

59. Les Géants (2011)

60. Habitación en Roma (2010)

63. Im Juli. (2000)

72. Nuit Noire (2005)

73. Di 36 Ge Gu Shi (2010)

74. You Yi Tian (2010)

75. Cheuat Gon Chim (2009)

76. Gangu Shuriya (2002)

78. Bi-mong (2008)

80. Henjel gwa Geuretel (2007)

81. Ikiterumono wa Inainoka (2012)

82. Taiyo no Uta (2006)

85. Bang Bang Wo Ai Shen (2007)

86. Di Yi Ci (2012)

87. Jeune & Jolie (2013)

88. Kûchû Teien (2005)

89. Kynodontas (2009)

94. Boku no Kanojo wa Saibôgu (2008)

99. Amer (2009)

Toch wel. Natuurlijk niet alle films.

Uitspraken op de site als "aardig voor een keer" of "spijt dat ik hem gezien heb" zijn terecht. Er zijn maar echt heel weinig films die je ook vaak kunt zien. Meestal gaan ze na drie, vier keer toch voor de bijl.

Deel 9 van: The One Ring Komt Als Mosterd Naar de Maaltijd Met Kritiek, Maar Weet Feilloos Uit te Leggen Waar Het Collectief Fout Ging

200. The Fountain
Aronofsky is duidelijk een favoriet van MovieMeter. Alleen Noah haalde de lijst niet. Ik stemde echter op geen enkele van zijn films, want ondanks dat hij niet slecht is vind ik hem vrij eenzijdige films maken. Er zit een soort tunnelvisie op zijn werk. Iedere film van hem volgt een zeer duidelijk lijn, met een enorm duidelijk thema bijna zonder motieven. Ruimte voor zijpaadjes is er niet. Dat is toepasselijk voor iemand die zelf ook alleen maar films maakt over een onderwerp: obsessie. Het is niet eens meer ironisch. Dit spreekt een hoop mensen aan, maar voor mij leven en ademen zijn films te weinig om echt indruk te maken. Ze voelen gewoon wat te eenzijdig aan, waardoor ik vooral achteraf nog weinig heb om van na te genieten of over na te denken. The Fountain vind ik het minst van allemaal, ondanks dat hij drie verhaallijnen ineen bevat. De afwisseling van setting is welkom, maar nog steeds opvallend beperkt. Daarnaast vertild Aronofsky zich voor mij gewoon aan de futuristische scènes die diep zijn op een platte manier.

199. Los Amantes del Círculo Polar
Julio Medem is een romanticus en iemand die een heerlijk Spaans zomersfeertje op het scherm weet te toveren. Zelfs in een film over poolcirkels. Dat is mooi, maar ondanks dat deze mij over het algemeen wel wist te pakken wordt de film in de weg gezeten door Medems neiging om vooral niets aan het toeval over te laten. Toegegeven, dat is onderdeel van zijn hele opzet, maar ik vond het jammer dat een aanvankelijk vrij los filmpje toch erg veel steunde op geforceerde gebeurtenissen die aan elkaar linken. Prachtige still wel.

198. Monty Python and the Holy Grail
Zo’n daling waarvan mijn tanden gaan knarsen. Deze heb ik zo vaak gezien dat ik het script kan citeren en nog steeds blijft hij leuk (de dvd biedt ook de mogelijkheid om de film te zien met Shakespeareteksten als ondertiteling, dat houdt het ook fris). Dit is voor mij gewoon simpelweg één van de grappigste films ooit gemaakt, met een enorme grapdichtheid en een enorme voorliefde voor het verstoren van orde, structuur en alles wat Brits is. Ik onderdruk sterk de neiging om hier een heleboel citaten uit de film te plaatsen.

197. Buffalo ‘66
Buffalo ’66 is zo’n indiedrama van een type dat erg populair is bij veel forumgangers van MovieMeter. Geen melodrama dus en misschien wat meer duister dan gewoonlijk, maar ook wat schattig en met een focus op outsiders die moeilijk, maar ook aandoenlijk zijn. Daarnaast natuurlijk ook wat afwijkende stijleffecten en maffe scènes, waar in het geval van deze me vooral een zingende Ben Gazzara bijgebleven is. Van dat type films vind ik dit ook zeker één van de betere. Vincent Gallo maakt er echt iets spannends en fris van, vol met oprechte emoties.

196. Melancholia
Dit is de gestileerde science-fictionfilm van Lars von Trier, niet het ongestileerde, extreem lange drama van Lav Diaz, die ik overigens beter vind. Als Von Trier zegt dat hij een film gaat maken over het mogelijke einde van de wereld kun je er op rekenen dat hij in zijn eeuwige pessimisme er waarschijnlijk een happy end in ziet. Ik kan niet echt iets met Von Triers enorm negatieve wereldbeeld. Dat is me net iets te extreem. En toch kan ik niet ontkennen dat dit een zeer krachtige film is, zowel emotioneel als qua stijl. Echter, de inhoud verpest het voor mij. Ik blijf toch achter met het gevoel dat ik onnodig gedeprimeerd ben geraakt na deze.

193. The Cook the Thief His Wife and Her Lover
En daar hebben we er weer eentje die van mijn lijst viel, iets waar ik wederom spijt van heb. Greenaway maakt een soort filmische ode aan klassieke schilderijen, maar wel met een perverse inhoud. Wel werd perversiteit en zinloos geweld nog nooit met zo veel klasse gebracht. Het levert een heerlijke zwarte komedie op, hoewel dit niet het soort heerlijkheid is waar je honger van zult krijgen.

192. Sideways
Ramon K zei het al: dit is toch wel herkenbaar voor iedereen die heel erg ergens in op gaat, of het nu wijn of film is. De personages zijn gewoon heel raak getroffen en Paul Giamatti lijkt waarschijnlijk meer op veel gebruikers van MovieMeter dan we zouden willen toegeven. Niet op mij natuurlijk, want het moge duidelijk zijn dan film slechts een losse hobby is van mij.

191. A Man Escaped
In deze brengt Robert Bresson de ontsnappingsfilm naar zijn pure essentie. Het is een stille film, bijna puur zakelijk in de manier waarop het de centrale acties brengt. Waarom zo’n aanpak beter zou zijn dan het wat meer diepgravende Le Trou (pun unintended), het meer avontuurlijke Papillon of zelfs het meer melodramatische The Shawshank Redemption weet ik niet, maar ik heb toch al niet veel binding met Bresson. Niettemin vond ik A Man Escaped best goed. Zelfs als je alle randzaken van zo’n ontsnapping verwijdert blijft er nog wel iets spannends over.

190. Ordet
Waarschijnlijk de beste film die ik ken die niet alleen duidelijk gemaakt is door een gelovige, maar ook nog eens het geloof wil delen. Daar houd ik gewoonlijk niet zo van, maar weinig films doen het dan ook als Ordet: subtiel, kalm en met een echte poging om spiritualiteit te begrijpen. Hier geen platte bekeringsdrang, maar een oprechte studie naar geloof die ontroerend en krachtig is in zijn verstilling.

189. Singin’ in the Rain
Origineel is het niet, maar dit is mijn favoriete musical en zo te zien ook die van MovieMeter. Beavis heeft waarschijnlijk bewust een still uitgekozen waarop niet gedanst wordt (want zo gaat Beavis te werk), maar vergis je niet, hier zitten veel fantastische dansscènes in. De liedjes zijn al even memorabel, evenals de humor en de ode aan de geluidsfilm. Op één na zijn alle liedjes zelfs oudjes die hier gerecycled werden en een nieuw jasje kregen. Alle nieuwe versies zijn beter dan hun voorgangers (check het origineel van het titelnummer maar eens, jakkes) en krijgen zelfs mij aan het dansen. Bijna.

188. Ikiru
Dat niet iedere klassieker voor mij raak is, bewijst Ikiru, waarschijnlijk de enige film van voor de jaren ’70 die bij mij lager scoort dan bij Onderhond. Ik vind dit een afgrijselijk, onsubtiel, sentimeel melodrama. Overdreven geacteerd (zelfs door de meestal zeer goede Takashi Shimura), drammerig en met een boodschap die letterlijk in de openingsscène wordt uitgesproken, samen met het verhaalverloop van de hele film. Ik zie hier echt bijzonder weinig in.

187. The Truman Show
Gelukkig zit Ikiru wel mooi tussen twee vijf-sterrenfilms ingestopt, waardoor ik niet te lang in negatieve modus hoef te blijven hangen. The Truman Show is namelijk briljant. Niet alleen is het gevatte komedie die mooi de hype voor reality-tv die zou volgen wist te voorspellen, maar de film weet ons ook iets te laten geven om Truman. Sommige scènes waarin Truman gemanipuleerd wordt zijn zo effectief dat je bijna zou willen vergeten dat alles hier een illusie is. Wat mij betreft doet Truman beter wat The Matrix probeert te doen, buiten actiescènes om natuurlijk.

186. Children of Men
Cuarón had een goede editie deze top 1000, met een onverwachte nieuwe binnenkomer in Harry Potter, een hoge verwachte binnenkomer in Gravity en een enorme stijger in Y Tú Mama También. Zelf ben ik vooral blij dat deze nog altijd het hoogste staat, want ik vind dit zijn beste. Vooral de manier waarop hier long takes gebruikt worden voor actie en suspense vind ik ongeëvenaard. De toekomstige setting is ook een slimme methode om een soort derde-wereldgevoel naar Londen te halen. De combinatie van een spannende reis en een intelligent verhaal was zelden zo goed uitgevoerd. En Michael Caine als oude hippie, bedankt Beavis.

185. Tetsuo
Een van de laatste diepe onvoldoende van mij die we tegen komen. Het is wel moeilijk in te schatten hoe terecht dat is, want hoewel ik niet verwacht Tetsuo echt heel goed te gaan vinden kan het zijn dat ik dit soort meer experimenteel werk nu meer waardeer dan toen ik hem voor het eerst zag. Al weet ik ook nog hoe irritant de schurk was. Het kan hiermee alle kanten in gaan in de toekomst.

184. Trois Couleurs: Bleu
Nog zo’n mooie still. De dvd-box van de drie kleuren ligt eigenlijk al een paar jaar hier klaar. Nooit aan begonnen omdat ik het me in mijn hoofd heb gehaald dat ik alle drie de films in één week moet bekijken. Er moet toch echt een keer een start gemaakt worden.

183. Ghost in the Shell
Een film waarvan ik altijd zou willen dat ik hem beter vond. De muziek en tekenstijl zijn echt heel mooi en iets aan dit verhaal over robots die al dan niet een superieure vorm gaan bereiken spreekt me ook wel aan. Er is alleen iets zakelijks en afstandelijks aan dit alles. Te veel technisch gewauwel ook naar mijn smaak.

182. The Last Picture Show
Peter Bogdanovich houdt duidelijk van oude dingen en vooral oude films, dus hij was de aangewezen persoon om een soort rouwfilm te maken over een dorpje dat nauwelijks nog lijkt te bestaan en steeds meer inwoners en faciliteiten verliest. Denk aan een veel meer melancholische en veel minder romantische versie van Cinema Paradiso en je hebt ergens een idee wat je kunt verwachten.

180. Casino
Ik heb niet een heel exacte vergelijking gedaan, maar het viel me toch op dat de stemmers van Casino over het algemeen niet op Goodfellas stemde, of andersom. Dat maakt Casino kennelijk toch meer dan een film voor mensen die gewoon Goodfellas 2 willen, want zo wordt deze nog wel eens omschreven. Eerlijk is eerlijk, ik zie hem ook wel zo, maar het zou dan wel een erg stijlvol vervolg zijn die toch gewoon weer de volle aandacht waard is. Wel stemde ik zelf overigens op Goodfellas en niet op Casino. Die andere heeft het verrassingseffect als voordeel.

179. Jagten
De hoogste nieuwe binnenkomer die vorige keer ook al in de lijst had kunnen staan, maar kennelijk door iedereen vergeten was. Ik stemde er beide edities niet op, maar het is wel een hele goede film die vooral een goed beeld schetst van hoe een persoon door geruchten in een hel terecht kan komen. Mads Mikkelsen is zeker één van de beste acteurs van het moment.

178. Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb
Nog een top 10 film van mij en zoals intussen gebruikelijk is krijgt hij een flink klap in het gezicht. Een aanzienlijke daling is het gevolg. Bedankt voor jullie steun, jongens. Voor mij is dit de beste Kubrick en ook de beste satire uit de filmgeschiedenis. Een aantal jaren geleden hoorde ik nog wel eens zeggen dat de thema’s van Dr. Strangelove niet meer relevant zijn nu de Koude Oorlog achter ons ligt. Echter, kijk nu naar modern Rusland, maar ook naar het steeds groter machtsvertoon van veel landen en je ziet dat dit niet het geval blijkt te zijn. Ik heb deze nooit verouderd gevonden: politieke stoerdoenerij en politiek gepruts zijn van alle tijden. Dr. Strangelove pakt dit hard aan en levert verder ook geen enkel comfort voor de kijker.

177. Naked
Van mij had er nog wel meer Mike Leigh in de lijst mogen staan dan de twee die we uiteindelijk gekregen hebben, maar het is hoe dan ook fijn dat Naked zo hoog staat. De meeste films van Leigh hebben wat meer behoudende hoofdpersonen en niet zo’n wilde man als die David Thewlis hier speelt. Echter is dat ruwe karakter wel de reden dat deze misschien toch de beste film is van Leigh, want het voelt ieder moment aan als een vat dat kan exploderen. En dat ook nog eens regelmatig echt explodeert.

175. Raiders of the Lost Ark
Grappig, deze scène met het gouden beeldje wordt vaak als still gebruikt als de film ergens in een boek of op een website verschijnt, maar wel altijd met een andere houding van Indiana Jones. Vind deze persoonlijk wel erg leuk gekozen, met die onderzoekende blik van onze held. Dit is mijn favoriete Spielberg, waarin hij bewijst gewoon een meester te zijn van avonturenfilms. Het is ook wel een jeugdfavoriet van mij, maar ik heb altijd een zwak gehouden voor dit type verhalen met exotische locaties, tempels vol valstrikken, schatten zoeken en een voorliefde voor het voor schut zetten van nazi’s.

174. High and Low
Erg toffe still. Schandalig dat ik deze nog niet gezien heb. Hij staat overigens hoog, niet laag. Al zullen de meningen van mensen die hem daadwerkelijk gezien hebben daarover uiteenlopen.

172. Sunrise: A Song of Two Humans
Dubbel gevoel hierover. Mooi dat Sunrise nog altijd gewoon 172 haalt gezien de slechte performance van de stomme film deze editie, maar de vorige keer stond hij toch in de top 100. Dit is denk ik wel de beste stomme film die ik ken. Eentje die dialoog niet alleen niet nodig heeft, maar daar waarschijnlijk ook zwakker door zou zijn geworden. Nu wordt alles in beelden verteld. Dat spreekt voor zich in dit medium, maar de kadrering, belichting, de camerabeweging en reeks aan vernieuwende filmische trucs die Murnau hier op het scherm tovert zijn meer expressief dan de meeste regisseurs ooit van hopen te dromen.

171. La Haine
Deze viel van mijn lijst af en ja, ik betreur het weer eens. Ik weet nog dat het de eerste maal niet klikte met mij en La Haine omdat ik de hoofdpersonen niet sympathiek vond, maar later begreep ik ze beter en kon ik hun tragische en stijlvol vertelde verhaal beter waarderen. Het is een soort Franse versie van Do the Right Thing, maar bijna net zo goed.

170. Happiness
Gottegot, Happiness. Echt zo’n film die ik overal tegen kom, al meerdere malen op mijn pad gekomen is, maar ik nog nooit gezien of aangeschaft heb. En dat terwijl hij me zeer aanspreekt. Ik zag wel een aantal jaren geleden de openingsscène en die vond ik erg sterk. Ik heb dus geen enkel goed excuus dat ik deze nog niet zag.

169. Barry Lyndon
“Een film van formele schoonheid.” Je hoort het wel eens zo zeggen en dan denk ik meteen aan Barry Lyndon. De look, gebaseerd op schilderijen is echt van formele schoonheid. De film heeft ook enkele sterke scènes en zelfs wat droge humor, maar over het algemeen blijft het voor mij net iets te formeel allemaal om er echt in mee te kunnen gaan. De brede populariteit van Barry Lyndon verbaasd me dan ook steeds, zeker dat hij nu boven Dr. Strangelove staat.

167. Tokyo Story
Doordat er wat meer support was voor Ozu dan twee jaar geleden hoopte ik dat Tokyo Story goed zou stijgen, maar hij staat slechts twee plaatsen hoger. Nog gekker, ik ben kennelijk de grootste fan. Een top 10-plaatsing zou waarschijnlijk een echte boost geven aan dit ontroerende verhaal. Ik zag hem recent nog op het grote doek en ondanks dat hij op vijf sterren stond was ik bijna vergeten hoe cynisch deze soms was. De hoofdpersonen glimlachen veel, wat doet verhullen hoe veel ze lijden. Er lijkt weinig waarde in leven te zitten hier en de personages weten het. Het enige wat ze kunnen doen is glimlachen en hun waardigheid proberen overeind te houden. Dat is een visie die geen melodrama ooit aandurft en wat Tokyo Story zo bijzonder maakt.

166. Cloverfield
Volgens mij was dit twee jaar voor mij de grootste verrassing in de top 250 en nu is het de grootste verrassing omdat dit niet de grootste daler blijkt te zijn. Zo’n 700 plaatsen lager verwacht ik Cloverfield nog wel tegen te komen, maar op 166? Ik zie het gewoon niet. Dit lijkt me een standaard genrefilm, wat we hier echt nergens meer tegenkomen. Natuurlijk, het handheld-element is goed uitgevoerd en de film is onderhoudend en spannend, maar vanuit dat oogpunt vind ik [REC] of Trollhunter spannender en origineler. De visuele aanpak van Cloverfield weet nooit te verhullen dat dit toch best wel cliché is allemaal.

165. Terminator 2: Judgment Day
De tweede Terminator zal vast nog wel een tijdje populair blijven, maar voor mij kondigde het aan hoe Cameron in de toekomst de mist in zou gaan. De eerste helft van Terminator 2 is wellicht het beste dat Cameron ooit deed, een fantastisch staaltje actiecinema. En dan ineens in de tweede helft wordt het sentimenteel en wat mij betreft langdradig. Het is gewoon dat een regisseur meerdere fases heeft in zijn of haar carrière, maar Cameron is waarschijnlijk de enige waar de tweede fase aanbrak midden in één film.

164. Brazil
Een echt klassieke filmversie van het boek 1984 hebben we nog niet, zelfs al is die uit 1984 best aardig, maar we hebben wel Brazil, die het punt wellicht beter weet over te brengen dan enige directe verfilming zou kunnen hopen. Dit ook omdat het gewoon een erg filmische film is, die een bureaucratisch systeem op fantastisch groteske wijze weet weer te geven. Het is ook een komedie, maar niet een die ik echt bijzonder grappig vind (al is Michael Palin wel hilarisch). Hoe de humor bijdraagt aan de bizarre sfeer maakt het echter toch nog briljant.

163. Metropolis
Gebruikers hier wijzen graag op twee soortgelijke films die in eenzelfde blokje staan, maar dat Brazil en Metropolis als twee dystopische sciencefictionfilms achter elkaar staan heeft iedereen kennelijk gemist. Ze verschillen ook wel wat van toon, natuurlijk. Metropolis is een stomme film die een stijging weet te maken, ondanks het verkleinde draagvlak voor dit soort films. Waarschijnlijk door de overweldigende vormgeving blijft deze ook op een bepaalde manier aantrekkelijk voor mensen die liever gewoon geluid erbij hebben. Over geluid gesproken, op het moment van schrijven wilde ik de instrumentale soundtrack van Metropolis aanzetten, maar op Spotify stuitte ik ineens op de soundtrack die Giorgio Moroder in de jaren ’80 schreef voor Fritz Langs klassieker. Met Freddy Mercury, Pat Benatar, Jon Anderson, Adam Ant en iemand genaamd Loverboy. Ik ben niet echt een liefhebber van het type muziek dat Moroder maakt, maar uit morbide fascinatie toch maar even aangezet. Laten we beleefd zeggen dat ik moeite heb deze soundtrack in de film te plaatsen.

162. Lawrence of Arabia
Een oude favoriet van mijn vader. Zelf plaats ik hem ietwat lager (op 491), maar het is een geweldig epos over een moeilijk conflict en met vooral bijzonder mooie beelden in de woestijn. Peter O’Toole is veel geprezen voor deze rol en niet onterecht, zelfs al is hij bij vlagen misschien net een tikkeltje te theatraal naar mijn smaak. Omar Shariffs entree is natuurlijk het meest onvergetelijk.

161. Höstsonaten
Bergman en Bergman, helaas iets minder grappig dan Buurman en Buurman. Ook minder geliefd bij kinderen vermoed ik. Grappig dat deze hier op MovieMeter consistent tot het beste van Ingmar Bergman wordt gerekend, terwijl het op andere plaatsen toch wat minder scoort dan velen die hieronder staan. Voor mij zelf is dit niet echt en favoriet van de regisseur. Vooral visueel minder imponerend, maar eigenlijk ook wat verhaal betreft heeft hij gewoon betere, diepere dingen gedaan. Toch blijft het een prima film, met mooi werk van Ingrid Bergman en Liv Ullman.

160. Sin City
Deze herzag ik vorig jaar naar aanleiding van de release van het vervolg en dat beviel zo goed dat het nu de hoogste stijger in mijn lijst is ten opzichte van twee jaar geleden. Als L.A. Confidential een neo-noirs is die sterk is omdat hij een traditionele visie van het genre volgt, dan is Sin City juist goed doordat hij nauwelijks trouw is en slechts de iconografie en algemene toon behoudt, al worden die opgeblazen tot de meest grotesk mogelijke proporties. Het is echt een levende strip, vol met fantastische beelden en stijlelementen. De personages zijn plat en in principe wat belachelijk, maar ook charismatisch en enorm vermakelijk. De grootste verdienste van Rodriguez en Miller is dat we werkelijk voelen dat in ieder steegje van Sin City we alles kunnen vinden.

159. The Graduate
The Graduate is opvallend onsterfelijk. Veel moderne recensies noemen het graag een ietwat verouderd product van zijn tijd, maar het publiek lijkt er anders over te denken. Leuk is met name zijn de twee recensies van Roger Ebert. In 1967 vond hij dit een meesterwerk, maar in de jaren ’90 vond hij dat het zijn waarde als rebelse film verloren had. Ik vond dat opmerkelijk, omdat ik dit nooit als een rebelse film zou omschrijven. Het gaat vooral over een jongeman die moeite heeft met zijn weg vinden in het leven en in de liefde, een thema dat sindsdien regelmatig is in films. De reden daarvoor is dat veel mensen zo’n fase hebben in het leven, vaak op jonge leeftijd. Die herkenbaarheid houdt The Graduate in leven. Laten we er eentje drinken ter ere van Mrs. Robinson.

158. Kikujiro
Ongein met Takeshi Kitano. Kikujiro maakte weinig indruk op mij persoonlijk, al vond ik hem best lollig. Dit zie ik vooral een voorbeeld van een echt MovieMeterfenomeen. Enkele films van Kitano worden overal geprezen, maar onze site lijkt een speciale affectie te hebben voor deze feelgood komedie.

156. Paths of Glory
Hoewel het inmiddels zeker niet meer de top 10 film was die het ooit voor mij was blijft dit één van de beste anti-oorlogsfilms, vooral omdat het de wanhoop, onzinnigheid en uitzichtloosheid van zo’n strijd beter weet te vangen dan iedere andere film, behalve Idi i Smotri. Op sommige momenten is Paths of Glory meer prekerig dan Kubrick later ooit zou zijn, maar echt storen doet dat niet en tijdens de beste momenten, zoals de aanval op de berg is het werkelijk adembenemend op een pijnlijke manier.

155. The Night of the Hunter
Een persoonlijke favoriet die ik wel eens de mooist geschoten film ooit heb genoemd. En weet je wat: in ieder geval wat betreft zwart-witfilms laat ik die opmerking gewoon staan. Expressionistische cinematografie, waar ik sowieso al van houdt, is nooit beter gedaan. The Night of the Hunter is voor mij ook het grootste bewijs dat meesterwerken absoluut niet perfect hoeven te zijn. Sommige acteurs acteren niet zo goed en enkele personages handelen soms onlogisch. Ook van de opening met Lilian Gish (die overigens geweldig speelt) tussen de sterren doet mijn tenen krommen. Echter, de kracht van de duistere sprookjessfeer, de heerlijk groteske Robert Mitchum, de mythische Lilian Gish en enkele werkelijk verbluffende scènes is zo groot dat niets Charles Laughton enige film om zeep kan helpen.

154. Eraserhead
Een uniek debuut. Vrij kort, maar toch gemaakt over meerdere jaren. Het is allemaal wat smeriger en meer openlijk horrorachtig dan het latere werk van Lynch, maar het wijst toch al zeer aardig de weg naar wat er later zou komen. Het wees ook de weg naar The Elephant Man, die Lynch mocht maken omdat producent Mel Brooks Eraserhead erg goed vond. Je moet er maar opkomen. Hoe dan ook, wat mij het meest aanspreekt is dat Lynch hier de surrealistische en verontrustende griezelelementen aandoenlijk weet te maken.

153. Trainspotting
Lang geleden dat ik deze zag, ook ergens aan het begin van mijn tijd op MovieMeter. Het sprak me toen niet zo aan en ik gaf hem dan ook een onvoldoende. Iets in mij zegt dat ik het nu weer eens een kans moet geven, maar momenteel trek ik er niet zo aan. Danny Boyle doet me meestal niet zo veel en Ewan McGregor vind ik ook geen aansprekend acteur. Ach, die herziening zal vast ooit wel komen.

152. Oslo, 31. August
Een film waarin mijn interesse pas echt groot werd na het top 1000 project van twee jaar terug, zelfs al stond hij al wel op mijn radar. Nu scoort hij nog beter. Terecht volgens mij, want deze heeft een hele bijzondere toon. Het kwam op me over als een heel levendige film over iemand die het leven allang niet meer ziet zitten. Dat klinkt onmogelijk, maar Trier maakt alles hier zo vitaal dat de tragiek erin zit dat de hoofdpersoon nooit echt kan bijdragen aan die vitaliteit, zelfs al herkend hij die. Een disconnectie met de wereld om je heen is zelden zo hartverscheurend gebracht. Staat nu op vier sterren, maar ik voel groeimogelijkheden.

151. Hana-Bi
Mijn favoriete Kitano. Een prettig-gestoorde mix tussen komedie, liefdesverhaal, gangsterfilm en noodlottig drama, waarin ook nog een stel charmante kunstwerken van Kitano zelf te zien zijn. Gewoon omdat het kan. Ondanks het geweld en de stoere houding van Kitano met zonnebril voelt het toch vooral aan als een lieflijk filmpje.

150. The Lord of the Rings: The Two Towers
Niet mijn favoriete deel uit de trilogie, dat blijft The Fellowship of the Ring. Wel heeft The Two Towers in de slag om Helm’s Deep waarschijnlijk de beste actiescène. Het is indrukwekkend hoe Peter Jackson werkelijk een goed beeld geeft van een strijd om een fort, met een mooi overzicht van alle plaatsen van dat bolwerk en de verschillende stadia van het gevecht. Daarnaast zit er één scène in die altijd een plaats in mijn hart zou hebben, omdat die mij indertijd toch flink imponeerde: die waar Gollum met zichzelf praat, in klassiek shot/ reverse-shot. Simpel eigenlijk, maar oh zo mooi gedaan. Andy Serkis is een held.

149. Ladri di Biciclette
De definitie van neorealisme. Een simpel verhaal die zich sterk keert tegen een harde maatschappij die niet voor z’n armen zorgt. Gelukkig wordt er niet met vingers gewezen en kiest De Sica vooral voor een persoonlijk verhaal van een vader en zijn kind. De manier waarop de vader probeert een familieman en een rolmodel voor zijn zoon te zijn levert de mooiste momenten op en heeft er denk ik voor gezorgd dat dit de bekendste film van de Italiaanse stroming is gebleven.

148. Ivanovo Detstvo
Ik heb hier niet zo veel over te zeggen, omdat ik het toentertijd vooral als een mindere Tarkovsky zag en hij flink weggezakt is, maar ik moet toch weer opmerken dat het een prachtige still is. Herzieninkje dan maar?

147. Antichrist
Zoals gezegd is Von Trier voor mij een moeilijk figuur, omdat hij een zeer getalenteerd regisseur is die films maakt met een pessimisme waar ik niets mee kan. Antichrist is geen uitzondering, dus waarom heb ik die dan toch in mijn top 500 geplaatst? Moeilijk te zeggen, eigenlijk. Het is denk ik de duistere surrealistische sfeer die gekoppeld wordt aan een verhaal over verlies en zelfhaat die wat meer begrijpelijk is dan normaal. Hiermee bedoel ik dat Von Trier de narigheid niet voorziet van een statement over hoe slecht de gehele mensheid wel niet is, maar het gewoon een persoonlijk verhaal is van twee mensen die een kind verliezen en nogal de verkeerde methode kiezen om daar mee om te gaan. Sommigen zien hier een statement tegen alle vrouwen in, maar ik denk dat je dat gewoon moet zien als een persoonlijk waanbeeld dat het personage van Gainsbourgh heeft door haar schuldgevoelens en zelfhaat.

146. La Meglio Gioventù
Een groot meesterwerk. Het is moeilijk om de complete ervaring van een mens te vangen in één film, laat staan die van de gehele mensheid. Ook niet met een lengte van 383. Echter, komt La Meglio Gioventù daar enorm dicht in de buurt. Op een bepaalde manier heeft het een universaliteit die zo groot is dat waarschijnlijk ieder mens waar ook ter wereld zichzelf er in herkent. Niet verwonderlijk dus dat dit de enige film is waarbij ik hardop gehuild heb; meerdere keren! Filmisch is het ook een soort wonder, waarbij enige vergelijking bijna misstaat. Toch een poging: denk aan de lyrische kwaliteit van The Tree of Life, de fantasie van Powell en Pressburger en toch weer de natuurlijkheid van een Ozu. Of zoiets. Ik kan hier uren over doorgaan, maar ik raad iedereen die hem nog niet zag echt een kijkje te nemen. Dus ook jij Mochizuki Rokuro Mocht je deze nog niet gezien hebben lees de spoiler vooral niet! Ik meen hier allemaal geen woord van. Ik vind het een goed gemaakte en onderhoudende, maar ook weinig bijzondere film. Echter, maak ik het graag tot mijn missie om Mochizuki Rokuro deze eens te laten kijken. Een man moet een doel hebben in zijn leven.

145. Barton Fink
Het woord “surrealisme” valt hier momenteel opvallend vaak. Kennelijk houdt MovieMeter ervan. De Coens ook, al hebben ze er buiten Barton Fink niet veel mee gedaan. Het levert wel één van hun beste werken op. Het is een soort satire op Hollywood en ook misschien een film over de Holocaust op een bijzonder abstracte manier. Hoe dan ook, het is de Coens en bij hun kan het net zo goed een gek filmpje zijn over hun eigen writer’s block. Wat het ook is, het is briljant.

144. El Espíritu de la Colmena
Nog een film die ik ooit zag, toen weinig indruk maakte, maar toch is blijven hangen. Oftewel een herziening is nodig. Dit soort teksten beginnen wat eentonig te worden, al geeft het sterk het vreemde fenomeen weer van hoe een film flink kan groeien in je hoofd zonder kijkbeurt.

143. The Great Dictator
Deze viel van mijn lijst af. Als satire op Hitler en andere fascisten blijft het een bijzonder leuke film, me enkele geniale scènes. Toch bijt dat einde me altijd. Sommigen vinden die speech mooi, ik vind het niet werken, zeker niet in de context van het verhaal. Een tamme, prekerige afronding van een komedie die daarvoor echt bijt had. Zo’n gemiste kans.

142. The Deer Hunter
Staat in mijn hoofd als iets te langdradig om echt briljant te zijn, maar goed hij blijft ook wel hangen. Mijn lijst van films die ik moet herzien wordt minstens net zo lang als die ik nog moet kijken. Ik kom liever films tegen die ik echt resoluut slecht of goed vind. Die geven me niet het gevoel dat ik zo veel moet.

141. Rosemary’s Baby
Ik weet nog dat ik deze titel voor het eerst ergens zag staan (in de MovieMeter top 250 geloof ik zelfs) en toen dacht dat het waarschijnlijk een gezapig RTL-4 drama over moederschap zou zijn. Wel, de uiteindelijke film is net zo eng, maar het verschil is dat deze zo bedoelt is. Polanski leek ooit bekend te hebben gestaan als een potentiële opvolger van Hitchcock. Of hij dat waargemaakt heeft valt te bezien, zeker omdat ik persoonlijk vind dat hij wel erg veel slechte films tussen zijn uitschieters heeft gemaakt. Echter, bij Rosemary’s Baby is het makkelijk te begrijpen waarom men dacht dat Polanski de nieuwe master of suspense was.

140. Short Cuts
Twee jaar geleden verbaasde ik me wat over de (verdient) hoge notering voor Short Cuts en ik voorspelde voor mezelf dat dit wellicht een daler werd. Snel bleek echter dat Altman een erg goed jaar beleefde op MovieMeter en Short Cuts daalt maar vijf plaatsen. Deze vond zeker niet de mozaïekfilm uit (Nashville deed het onder andere al, maar er waren nog meer voorgangers), maar populariseerde die wel voor een periode die tot het midden van de 2000’s liep. Het is één van de beste films van dit type, waarschijnlijk doordat de verhaaltjes maar los met elkaar verbonden worden en daardoor een bepaalde losheid hebben die past bij het echte leven. En wat een collectie acteurs!

139. The Departed
Samen met Shutter Island de enige film van Scorsese die echt heel sterk op het verhaal steunt en daardoor in zijn werk iets minder is. Scorsese werkt het best met een losse structuur waarop hij zich kan uitleven. Niettemin is The Departed en strakke thriller met toch een lossere benadering van het plot dan Infernal Affairs en daardoor net wat beter is wat mij betreft. Hé, dat is Martin Sheen op de still. Hallo, Martin Sheen.

138. Badlands
Hé, dat is Martin Sheen op de still. Hallo, Martin Sheen. Zit hij in iedere film in deze lijst? Verre van. Op film heeft hij eigenlijk maar een paar echt legendarische rollen en de beste daarvan zit in Badlands, het debuut van Terrence Malick. Het is mooi om te zien dat Malicks stijl hier al vergevorderd was, al is het hier nog niet zo extreem als later waardoor dit een perfecte introductie blijft voor de Malick-nieuwkomer. De verplichte voice-over van Malick vind ik hier nog altijd het beste werken, omdat het meer dan later echt gebonden is door karakter. Dit is ook één van de vele films die al dan niet direct gebaseerd is op de Starkweathermoorden. Waarschijnlijk is het de beste daarvan.

137. Into the Wild
Een film over een jongen die ik bijna onuitstaanbaar vind, gespeeld door een acteur waar ik niets mee heb (Emile Hirsch dus) en die ook nog eens op een wat arrogante persoonlijke tocht gaat die wat zelfingenomen is. En toch werd ik compleet ontroerd. Een deel van de kracht zit hem erin dat ik denk dat Penn de hoofdfiguur ook een beetje een lul vond en dat een belangrijk punt maakt, maar dat Penn ook bewondering heeft voor het doorzettingsvermogen en initiatief van Christopher McCandless. Het maakt het een compleet portret van een jongeman die een mooie reis maakte voor wat mij betreft de verkeerde redenen.

136. Once Upon a Time in America
Helaas is dit de enige film van Leone die geen western is, met uitzondering van The Colossus of Rhodes die Leone zelf niet erkende. Hij blijkt ook zeer goed uit de voeten te kunnen met een ander genre. Misschien is het stilistisch niet zo vernieuwend als de westerns die hij maakte, maar qua verhaal en toon maakt Leone er zeker geen cliché van. Ook wel bijzonder dat Leone hier kiest voor wat meer kleinschalig opererende maffiosi. Dat zie je niet zo vaak.

135. Walkabout
Mooi om te zien dat deze een aardige stijging doormaakt. Dit is een bijzondere film over een drietal dat door de woestijn van Australië trekt. Nicholas Roeg maakt de wildernis echt tot een vreemde, dromerige plek. De zwemscène hier is echt iets bijzonders en niet alleen omdat we Jenny Agutter naakt te zien krijgen.

134. Lilja 4-Ever
Zo uit mijn hoofd is dit de laatste diepe onvoldoende die we van mij tegen komen. En nee, ondanks dat het lang geleden is dat ik hem zag ga ik deze absoluut niet herzien. Ik vind Lukas Moodysson al vreselijk overschat, maar geef hem een wat meer zwaar onderwerp en hij wordt ondraaglijk. Zelden zag ik echte menselijke ellende zo plat uitgebeeld worden. Iedere vorm van echtheid of subtiliteit ontbreekt en aan het einde gebruikt Moodysson zelfs de meest kinderachtige symboliek. Het komt op mij over als een film van een regisseur die na wat lof voor wat luchtigere films het te hoog in z’n bol kreeg en besloot nu eens een film te maken over “echte problemen”, ongeacht dat het een onbekende wereld voor hem was. Kennelijk denken velen hier er echter anders over dan ik.

133. Innocence
Een bloedmooie still van een film die ik nog niet gezien heb. Rustig jongens, dat komt nog wel eens.

132. À Bout de Souffle
Met gemak één van de meest revolutionaire films die er gemaakt is en kennelijk eentje die nog steeds zijn publiek weet te vinden. Niet heel gek. Toen ik als nog beginnend filmkijker deze voor de eerste keer aanzette wist ik niets over zijn historische waarde, maar zag ik meteen dat hij “anders” was. Intussen zag ik veel dat de nieuwe aanpak en technieken van Godards debuut overnam, maar niettemin blijft deze bijzonder fris.

131. Rashômon
Niet veel films krijgen een begrip naar zich genoemd, maar er bestaat zoiets als het Rashômon-effect. Dat houdt in dat als je verschillende getuigen van dezelfde gebeurtenis ondervraagt, je verschillende variaties op en interpretaties van die gebeurtenis krijgt. Cool, niet? Deze verhaalstructuur blijft aanspreken, zelfs al probeert de film aan het einde er iets te dramatisch over te doen. Mooie beelden van de bossen overigens.

128. Dogville
Mooie still. Het meest interessante aan Dogville is natuurlijk de setting, die bestaat uit een lege ruimte die een dorpje moet voorstellen, waar slechts met plakband aangegeven is waar huizen zich bevinden. Het went enorm snel, net zoals dat ik de kokosnoten in Monty Python and the Holy Grail al snel als paarden accepteerden. Verder is het weer Von Trier: enorm boeiend, maar helaas toch slechts een veroordeling van de hele Verenigde Staten en al haar inwoners. Daar kan ik niets mee.

127. Dog Day Afternoon
Na het hondendorp gaan stappen we nu over naar New York, waar het toevallig hondendag is. Dit is Sydney Lumet op z’n allerbest, een rauw en realistisch stadsdrama, maar ook flink entertainend. Pacino geeft hier zijn beste rol, evenals de veel te vroeg overleden John Cazale. Het mooiste is dat dit waargebeurde verhaal naar het schijnt zeer nauwkeurig werd naverteld, maar dat die zo bizar was dat het automatisch een zwart-komische film opleverde. Naast een spannende thriller natuuurlijk.

126. Groundhog Day
Na de hete hondendag is het nou tijd voor de koude marmottendag. Het is allemaal leuk aan elkaar gelinkt, nietwaar? Ik ben een liefhebber van Murray, bijna ongeacht hoe slecht de film is. Groundhog Day is echter zijn beste film en hij was nooit effectiever hier. Ironisch genoeg gezien het concept kan ik deze eindeloos blijven bekijken. Iedere keer bewonder ik weer met hoe veel kleine details de steeds herhalende dag opnieuw benadert wordt.

124. Il Conformista
Nog een film die van mijn lijst viel. Il Conformista staat me vooral bij als een bloedmooie film, met geweldig camerawerk. Het portret van een man die er graag bij wil horen is ook boeiend, maar volgens mij zaten er ook wat trage stukken in, die deze toch niet iets naar beneden haalt, zelfs al blijft het merendeel van de film gewoon sterk.

123. Tystnaden
Een onverwacht goede stijging voor één van de Bergmans minst toegankelijke film. Wel is hij erg goed en mooi geschoten, maar het is te lang geleden voor mij om er te veel concreets over te kunnen zeggen. Raad eens wat ik wil doen.

122. 2046
De films die mooi geschoten zijn komen nu wel erg frequent voorbij. Het spreekt bijna voor zich zo hoog in de lijst, als heeft Groundhog Day zijn positie denk ik niet te danken aan de verbluffende cinematografie. Bij Wong Kar-Wai ligt dat natuurlijk altijd anders. Deze opvolger van In the Mood for Love vond ik zelf beter, in tegenstelling tot de meesten. Misschien is die andere formeel beter, maar deze voelde ik gewoon meer.

121. Woman in the Dunes
Mijn God, ik val echt in herhaling, maar voor de duidelijkheid: deze zag ik, maakte weinig indruk, bleef echte goed hangen en wil ik herzien.

120. La Passion de Jean d’Arc
Ik ben waarschijnlijk de enige persoon op Aarde, maar eerlijk gezegd spreekt Jean d’Arc mij persoonlijk niet zo aan. Misschien wel als echt persoon, maar iedereen kiest toch vooral voor Jean d’Arc als heilige. Dreyer maakt echter iets moois van haar verhaal. Misschien waardeer ik het meer vanwege de unieke stijl waarmee het verteld wordt dan dat Dreyer me werkelijk omver blaast met z’n spiritualiteit (dit in tegenstelling tot het wat mij betreft superieure Ordet), maar met zo’n uitzonderlijke beelden is dat niet bepaald een loos compliment.

119. Goodfellas
Een onverwachte daler. De officiële MovieMeter top 250 bevat een bijzondere voorliefde voor gangsterfilms (meer dan deze top 1000, dat zeker), maar bij Goodfellas is dat wat mij betreft verdient. Scorsese maakt er echt een bijzondere mix van tragedie, realistisch portret en zwart-komisch circus van. Net als bij The Wolf of Wall Street is het ook hier zo goed omdat Scorsese zowel voeling als afkeer lijkt te hebben voor de hoofdpersonen.

118. Mr. Smith Goes to Washington
Deze still van een afgepeigerde James Stewart is de enige juiste. Mr. Smith begint als een bijna flauwe komedie over een wel erg naïeve jongeman die de politiek in gaat, maar verandert uiteindelijk in één van de meest gepassioneerde aanklachten tegen corruptie. De klucht-achtige komedie van het begin verandert in een verrassend duister drama. Stewart levert een tour-de-force-performance, zeker tijdens de laatste paar scènes.

117. Full Metal Jacket
Deze boven Dr. Strangelove, Barry Lyndon en Paths of Glory? Dat zie je niet zo vaak. Full Metal Jacket is voor Kubrick een erg simpele film. Minder uitdagend en vernieuwend dan gewoonlijk, maar nog steeds enorm pakkend en boeiend. Het idee van de militair als een soort machine komt hier zeer goed naar voren, maar het idee dat zo’n moordmachine uiteindelijk toch een mens is nog meer. Na deze kon ik These Boots Are Made For Walking nog nauwelijks als een feministisch nummer horen.

115. The Shawshank Redemption
Nooit van gehoord. Is dit goed? Wat maken we toch grapjes over The Shawshank Redemption en ik doe ook wel mee. Eerlijk gezegd, als beginnend filmkijker maakte deze indruk op me en ik heb Shawshank hier op MovieMeter nog een aantal jaren verdedigt tegen de harde kern die hem van zijn troon in de top 250 wil stoten. Intussen is mijn interesse in deze film wel echt weggezakt en ik durf hem niet eens meer te herzien. Een plaats in mijn top 500 heeft hij ook al niet meer, maar ik herinner me in ieder geval nog hoe geweldig ik hem ooit vond en alleen daardoor al kan ik hem ook weer geen hoge notering misgunnen. Misschien geen top 100 positie, maar verder maakt het me weinig uit.

114. Do the Right Thing
De Amerikaanse La Haine, met één van de beste titels ooit wat mij betreft. Het is ook wel de ultieme film over racisme in de Verenigde Staten, vooral ook omdat Spike Lee het hier nog liet om echt partij te kiezen. Het voelt aan alsof de verschillen tussen de verschillende rassen in deze wijk nauwelijks te overbruggen vallen, maar iedereen wordt menselijk gemaakt. Daarnaast heeft Lee hier echt stijl te over. Die opening op Public Enemy is een briljante creditsscène.

111. Vivre sa Vie: Film en Douze Tableaux
Lang geleden gezien, blijven hangen, herziening nodig. Blablablabla. Laten we het over iets anders hebben, zoals de ogen van Anna Karina. Beavis had inderdaad zoals gewoonlijk moeilijk kunnen doen en een still kun kiezen zonder deze actrice, maar als Karina je in de ogen kijkt valt iedere keuze weg, nietwaar?

108. Before Sunset
Mijn favoriet van de reeks en één van de knapste vervolgen ooit. Het is een erg korte film, maar het is mooi hoe het romantische van deel 1 hier gebruikt wordt om voor een enorm melancholisch, zeg maar gewoon droevige onderlaag zorgt. Onze herinneringen aan de gebeurtenissen van 9 jaar eerder staan centraal hier en dat de acteurs hier zelf ouder zijn geworden en hun eigen ervaringen van de tussenliggende jaren hebben gebruikt draagt ongetwijfeld bij aan de invoelbare emoties die hier onder schuilen.

107. Only God Forgives
Wat maken we hier van? Net als Ramon K vind ik dit een sterke genre-deconstructie en ik waardeer de sfeer heel erg. Tegelijkertijd overspeelt Refn zijn hand hier op het gebied van symboliek en dreigt de film geregeld belachelijk te worden. Eenmaal wordt hij zelfs belachelijk als je het mij vraagt, als Gosling in de baarmoeder van zijn dode moeder voelt. Daardoor heb ik wat moeite met deze plaatsing, maar het is wel een bijzondere film.

106. Das Leben der Anderen
Een echte, moderne klassieker onder de wat meer toegankelijke arthouse. Het is een bijzonder goed verhaal over spionage in een dictatuur, maar dan geen internationale spionage, maar het afluisteren en begluren van mogelijk verdachte inwoners. De paranoïde sfeer wordt goed getroffen, maar het is vooral een sterke karakterstudie van een man die alleen het leven van anderen meemaakt en niet die van zichzelf.

105. Twelve Monkeys
Een flinke stijger weer, één van de laatste. La Jeteé had geen remake nodig wat mij betreft, maar nu we er toch één hebben is het maar goed dat die van Gilliam is, want die geeft er een lekker gekke stijl aan mee die goed past. Zo krachtig als het origineel wordt het nooit en ik zou mezelf geen fan van Twelve Monkeys noemen, maar het is ook verre van een aanfluiting.

104. Kill Bill: Vol. 1
Deze vind ik net iets beter dan deel 2, simpelweg omdat we hier meer van de beloofde actie krijgen en die actie goed is. De dialogen worden ook wat beter verdeelt over de gehele speelduur, waardoor ze beter tot hun recht komen. Alleen de vele verwijzingen naar oude films voelen hier wat geforceerder dan in eerdere en latere films van Tarantino.

103. Soy Cuba
Dit is nogal een onsubtiele propagandafilm, maar als je dan toch zoiets moet kijken dan kan het maar beter zo’n visueel inventieve film zijn als deze. Vooral de eerste twee van de vier verhalen zijn echt bloedmooi. Natuurlijk is het inhoudelijk nogal oppervlakkig, maar ik merkte ook een zichtbaar liefde voor de omgeving en de inwoners van Cuba op, wat dit een emotionele oprechtheid meegeeft die ik vaak mis in dit soort pamfletten.

102. Back tot he Future
Een blockbuster die geliefd lijkt te zijn bij mensen die niet specifiek van blockbusters houden, waarschijnlijk door het slimme script. Zelf ben ik geen groot fan. Iets aan het overacteren van sommige acteurs stoort me en het is mij bij vlagen ook iets te jaren ’80. Maar over het algemeen is het echter gewoon een bijzonder komisch filmpje, met een intelligente benadering van tijdreizen.

101. The Mirror
Zonder twijfel de moeilijkst te volgen film die ik ooit zag. Na de eerste kijkbeurt gaf ik toe bij veel scènes gewoon totaal niet te begrijpen waar Tarkovsky voor ging. Bij de tweede kijkbeurt begon het iets meer te dagen, maar echt klikken doet het nog niet. Het zijn een reeks herinneringen, maar de context is compleet verdwenen en enkele scènes zijn fantasie. Toch blijft deze populair, dus veel mensen kunnen er meer van maken dan ik. Mijn respect hebben ze. Wel ziet de film er prachtig uit, net als deze still overigens.


Hier heb ik lang op gezeten. Ik doe nu ook al bijna alle films en de stukjes worden wat langer. De top 100 doe ik compleet! Hopelijk is dat vrijdag klaar, maar dat valt te bezien, want in ieder geval morgen heb ik weinig tijd.

In navolging van Mochizuki ook een user match lijstje. Absolute getallen zeggen inderdaad niet zoveel, aangezien de hoeveelheid ingestuurde films verschillen, dus ook het percentage berekend op basis van het aantal matchende films tegenover het aantal films dat ingezonden is.

Tijdrovend, maar bijzonder vermakelijk klusje. Erg leuk om te zien welke users je bij welk type film treft, of met welke users je wat alle kanten op zwabbert.

38,0% (095/250) - maxcomthrilla

31,7% (111/350) - SimonSav

28,8% (144/500) - tovenaar

28,4% (117/412) - Finisterra

27,6% (069/250) - HarmJanStegenga

27,4% (096/350) - vinnypassy

27,4% (089/325) - Knisper

26,8% (067/250) - chevy93

25,5% (121/475) - Koenr

24,8% (062/250) - Unique-

24,4% (061/250) - Chainsaw

24,2% (121/500) - Onderhond

23,6% (059/250) - eRCee

23,1% (074/320) - mjk87

22,6% (113/500) - Cellulord

Ik heb de film net van beavis geleend, dus...

Met een beetje rekruteren moet dat goed gaan komen

Is dit een beetje Baumbach-achtig? Je mag mij recruteren om hem te kijken, maar als ik de trailer zo zie valt het nog te bezien of het in mijn top 500 komt. Niet de grootste mumblecore fan vooralsnog

Ik baseer me negen van de tien keer op de smaak van vroeger, zeker als het gaat om een film die bedoeld is voor kinderen. Als ik een film als kind goed vond, dan was ie dus ook goed voor de doelgroep van toen en dan verdient ie een dikke voldoende. Daarnaast heb ik vaak goede, warme herinneringen aan die films. Ze hebben er eigenlijk voor gezorgd dat ik me ben gaan interesseren voor het medium film.

twee voorbeelden van films die ik hoog waardeer, maar die ik waarschijnlijk naar herziening nu niet meer zo goed zou vinden zijn:

One Wish Too Many (1956) (die ken je maar al te goed)

en

Invaders from Mars (1953)

Stonden allebei gewoon in mijn top 500.

Maar soms herzie ik jeugd/familiefilms (vaak op tv, of soms als bijvangst in een 5 voor 5 actie of iets dergelijks) en dan kan het beide kanten opgaan. De Tsjechische jeugdfilms van weleer die ik als kind zag vind ik eigenlijk nog steeds vaak erg goed.

Hm ik pas mijn kind/puber-stemmen wel aan hoor.

Soms valt het mee, en is een film ook als volwassene nog steeds goed te beren. En soms niet zo heel erg. Dan gaat die beoordeling toch echt overboord, aangezien ik vind dat een film voor 8-12 jarigen (ik ben van '80) helemaal niet als stompzinnig over hoeft te komen op volwassenen. Neem een Wall*e of Inside Out. Geschikt voor kinderen en volwassenen. Bingo en Beethoven not so much...

Beeswax = MEESTERWERK!

Die moet ik nog, Ik dacht meer aan een Francis Ha en de manier waarop de dialogen verlopen. Ik heb niet veel mumblecore gezien hoor, overigens. Just a few. Maar die Greenberg is me wel al jaren terug aangeraden als 'dat vind jij ook leuk, zelfs al Ben Stiller hater'. En inmiddels sta ik op het punt om met plezier (en verwachtingen zelfs) While We Were Young te kijken. Je verwacht het niet

edit: Ik geef het graag een kans Verhoeven. Het ziet er zeker uit als de moeite waard, maar meesterwerk? Daar zouden we nog wel eens over kunnen discussiëren naderhand. Of niet. Misschien geef ik je wel volkomen gelijk

Ja, ik had toch wel Babe hoog in jouw lijst verwacht, maar je hebt zeker per ongeluk op Babe: Pig in the City gestemd....

Van mij dus ook. Ik had verwacht dat de film zóóó slecht zou zijn en ik vond 'm gewoon leuk.

Zag uit de MM Top 2013 er 764 van de 1000. Deze mag ik nog uit de bovenste 100:

15: Idi i Smotri

32: Vertigo

41: M

67: Soy Cuba

84: Le Trou

93: Mr. Smith Goes to Washington

En uit de MM Top 2015 zag er 777 van de 1000. Deze mag ik nog uit de bovenste 100:

22: Idi i Smotri

39: Vertigo

75: Det Sjunde Inseglet

80: Nostalghia

90: La vie d'Adèle

Flinke vooruitgang.

Baggerman ok duidelijk. Heb die One wish too many herbekeken en vond er niet zo veel meer aan.

Wat John Milton doet zo doe ik ook.

Ik maak verder weinig onderscheid. Ik hou er wel rekening dat het in eerste plaats voor kinderen bedoeld is. Familie-films zijn gewoon voor jong en oud.

Grappig, staan alledrie in mijn top 20 denk ik.

Tuurlijk niet. Dat werkt bijna hetzelfde als muziek. Er zijn films, scènes... die ik een ontelbaar keer gezien heb en ook kan blijven zien. Dat werkt echt veel complexer dan je denkt. Combinatie van beeld en geluid roepen zoveel associaties bij je op.... de sfeer/mood, herinneringen, emoties, linken die je legt, performances, intensiteit ... dat gaat ver hoor en dat kunnen de meeste filmliefhebbers wel herkennen denk ik.

The Mouse and His Child zag ik in 2005 na ruim 20 jaar terug, en ik schoot echt vol bij bepaalde momenten in de film. Ik kon stukjes muziek uit de film (met een duur van 20 sec) vanaf de eerste noot meeneurien en ik kon bepaalde scènes die nog moesten komen vantevoren 'voor me uitspelen' in mijn gedachten. En dat is niet omdat die film zo ontieglijk goed is naar huidige maatstaven. Maar het was mijn favoriete film toen ik 6 jaar oud was en de film zelf is een herinnering geworden die met net zo dierbaar is als 'laat ik een cliché gebruiken' mijn eerste kus. En dat gaat nooit verloren, hoe vaak ik 'm ook kijk. Als je in een relaxte mood bent dan zet je thuis misschien een favoriete jazzplaat op en dan voel je je lekker ontspannen. Maar met film werkt dat precies hetzelfde voor mij. In een weemoedige bui kan ik die oude animatiefavoriet van me opzetten en dan verdrink ik mezelf in nostalgie. Ben ik boos op de wereld of teleurgesteld in mensen dan zet ik Pacino's monoloog uit The Devil's Advocate op of Domenico's speech in Nostalghia. En dat verliest nooit zijn kracht voor mij.

The Mouse and His Child heb ik dan ook in mijn Top 500 gezet, terwijl ik dondersgoed weet dat die film qua animatietechniek/kwaliteit totaal niet meer mee kan met deze tijd. Maar dat vind ik niet boeiend. Mijn lijst is ook echt een mix geworden van die films die ik als film 'kenner' als de allerbeste allertijden beschouw, en die films waar ik, ondanks al hun mankementen, niet 'zonder kàn'.

Mooi verwoord Ramon K. En zeker herkenbaar, al zullen er vast nuance-verschillen zijn.

Deze films uit mijn top 100 haalden het helaas niet:

06. L'Éden et Après (1970)

16. Kokuhakuteki Joyûron (1971)

21. Norte, Hangganan ng Kasaysayan (2013)

28. Akran (1969)

30. River of Fundament (2014)

33. Auch Zwerge Haben Klein Angefangen (1970)

34. Khrustalyov, Mashinu! (1998)

36. Zhestokiy Romans (1984)

37. Kytapira (1988)

40. Elégia (1965)

41. Ebolusyon ng Isang Pamilyang Pilipino (2004)

42. Yami no Carnival (1982)

43. Frownland (2007)

44. Jess + Moss (2011)

45. Himiko (1974)

47. Koridorius (1994)

49. Krug Vtoroj (1990)

50. Chocolat (1988)

51. Drift (2013)

55. Assa (1987)

57. The Flicker (1965)

58. Serene Velocity (1970)

61. Zamri, Umri, Voskresni! (1989)

62. Ryoma Ansatsu (1974)

68. Rekopis Znaleziony w Saragossie (1965)

69. Begotten (1990)

70. Melancholia (2008)

72. Kyuba no Koibito (1969)

73. Trans-Europ-Express (1966)

75. Duvidha (1973)

78. Honô to Onna (1967)

79. Gu Ling Jie Shao Nian Sha Ren Shi Jian (1991)

80. Mandara (1971)

81. Geschichte der Nacht (1979)

82. Ryakushô Renzoku Shasatsuma (1969)

83. Landscape Suicide (1986)

84. Noriko no Shokutaku (2005)

86. A Zed & Two Noughts (1985)

92. Spalovac Mrtvol (1968)

93. Paradies: Liebe (2012)

94. Hatsukoi: Jigoku-Hen (1968)

95. L'Homme Qui Ment (1968)

99. Roma (1972)

Tuurlijk wel. Jij hebt natuurlijk wel gelijk, want dat heb ik ook. Daarom ben ik ook dvd's gaan aanschaffen. Laten we zeggen in mijn geval dat het voor 500 films geldt. Blijven er nog 3000 over waarvoor dat niet geldt. Daartussen zitten dan ook nog wel heel veel films tussen met mooie scènes en fragmenten, die je heel vaak kunt zien. Maar in verhouding vind ik dat toch weinig.

Ik vind het stemmen ook echt heel moeilijk. Alle films zullen wel iets goeds hebben. Alle komedies zullen wel een grappig moment hebben. Maar dat geldt dus niet van begin tot eind. Naar ik aanneem is dat de bedoeling van het stemmen, dat je uitdrukt wat je in zijn geheel er van vond. (En naar aanleiding daarvan gaan we lijsten samenstellen.... )

John Milton Je had gemakkelijk mee kunnen doen. Maar misschien wil je het te perfect of te volledig doen. Dat lukt toch niet.

Uit mijn top-100 hebben deze titels het helaas niet gehaald.

De meeste films hebben last van een te geringe kijkdichtheid.

1. Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)

4. Mutluluk (2007)

6. City Girl (1930)

10. Krugovi (2013)

11. Le Cose Che Restano (2010)

12. To Verdener (2008)

21. Do-ga-ni (2011)

23. The Stoning of Soraya M (2008)

24. The Help (2011)

25. My Name Is Khan (2010)

26. Die Fremde (2010)

30. The Magdalene Sisters (2002)

31. Tangshan Dadizhen (2010)

32. A Tree Grows in Brooklyn (1945)

33. The Secret Life of Words (2005)

35. The Commitments (1991)

36. Indictment: The McMartin Trial (1995)

37. Sex Traffic (2004)

39. Min Dit: The Children of Diyarbakir (2009)

40. La Source des Femmes (2011)

41. Le Concert (2009)

42. Moolaadé (2004)

43. The Milagro Beanfield War (1988)

44. Le Nom des Gens (2010)

45. Made in Dagenham (2010)

46. Nothing Sacred (1937)

47. The Quiet Man (1952)

52. Kal Ho Naa Ho (2003)

60. Dschungelkind (2011)

65. Cinderella Man (2005)

69. L'Albero degli Zoccoli (1978)

70. Ask Tesadüfleri Sever (2011)

74. Va, Vis et Deviens (2005)

77. Il Y A Longtemps Que Je T'Aime (2008)

78. The Spitfire Grill (1996)

80. Welcome (2009)

82. Fried Green Tomatoes (1991)

84. Drømmen (2006)

85. Die Verlorene Ehre der Katharina Blum (1975)

86. Freedom Writers (2007)

87. Klass (2007)

88. Wo De Fu Qin Mu Qin (1999)

89. In America (2002)

90. Luftslottet Som Sprängdes (2009)

91. Notes on a Scandal (2006)

92. The Boat That Rocked (2009)

93. La Historia Oficial (1985)

95. North Country (2005)

96. A Love Song for Bobby Long (2004)

97. Les Petits Mouchoirs (2010)

98. Love Actually (2003)

99. Terms of Endearment (1983)

100. Memoirs of a Geisha (2005)

Waarom zie ik top 100-en met films die het niet gehaald hebben terwijl minimaal 250 vereist was?