Evolutie vs. creationisme

.

@mikey: Dat ben je ook.

Natuurkundig kun je een middelpunt van gravitatie berekenen van alles in het universum. Misschien een beetje Monnikenwerk, maar het zou kunnen... Alle kans dat daar in ieder geval de oerknal plaatsvond ofzo. Maar ook dat zijn momenteel (nog) theorieën en speculaties.

Dat is dus niet zo. Waarnemingen bevestigen dat het heelal homogeen is, dus de dichtheid van materie overal ongeveer hetzelfde is. Verder is het heelal isotroop, wat inhoudt dat er geen voorkeursrichtingen zijn. Deze twee eigenschappen, homogeniteit en isotropie, maken dat er geen voorkeurspositie is in het heelal: iedere waarnemer ziet op hetzelfde tijdstip gemiddeld hetzelfde ongeacht zijn plaats in het heelal. Dit zorgt ervoor dat er dus ook geen middelpunt kan bestaan. Het is overigens ook helemaal niet zeker of het heelal bolvormig is.

Ok, lijkt me duidelijk.

Het is allemaal een beetje (nogal) tegenintuïtief, maar dit is ook de reden waarom er geen punt waar de oerknal is "begonnen" aan te wijzen valt. Vanaf de aarde zien we sterrenstelsels in alle richtingen van ons vandaag bewegen, dus je zou denken dat de aarde het punt is waar de oerknal is begonnen, maar het is dus zo dat je vanuit elk punt in het heelal de sterrenstelsels ziet wegvliegen.

Je kan het vergelijken met een lege ballon waar je puntjes op hebt getekend. Naarmate de ballon verder opgeblazen wordt, gaan alle puntjes verder van elkaar af, en vanuit elk puntje gezien lijkt het alsof alle andere puntjes zich weg bewegen, maar geen van de puntjes is het middelpunt van de expansie.

In de eerste instantie klinkt het logisch dat het een middelpunt heeft. Ook wanneer het geheel in beweging is, dus het middelpunt veranderd telkens van positie. Maar de aarde is sowieso niet het middelpunt nee, want ze zeggen dat de aarde zo'n 4,6 miljard jaar oud is. De Maan al meer dan 5 miljard jaar en het heelal zelfs meer dan 13 miljard jaar?

Maar de maan kwam toch uit de aarde.. dat las ik vroeger wel eens.

Als zo: hoe kan de maan ouder zijn?

13,7 miljard uit mijn hoofd. Aarde en maan zijn ongeveer even oud, inderdaad iets van de orde van 5 miljard jaar. En ja, ik heb ook begrepen dat de maan is ontstaan uit de brokken na de botsing van de aarde met een andere groot hemellichaam.

Daar is geen vast antwoord op te geven volgens mij, maar een gangbare theorie is inderdaad dat er een planeet ter grootte van Mars tegen de aarde is gebotst, waardoor deze planeten overgingen in een soort gesmolten fase, waaruit zich materie heeft afgescheiden dat later de maan is gaan vormen.

Maar ik heb wel is gelezen dat de Maan ouder is dan de aarde.

De Maan is sowieso een apart geval.

Jim Marrs weet het zeker: "UFO's zijn werkelijkheid." Zelfs de maan zou volgens Marrs een UFO kunnen zijn, want wat weten we eigenlijk over de maan? Wetenschappers ontdekten veel onverklaarbare dingen, die volgens Marrs verklaard zouden kunnen worden als de maan een hol ruimteschip is. In een gigantische pil probeert de ex-journalist aan te tonen dat aliens wel degelijk bestaan en dat de overheid een goede reden heeft om de waarheid verborgen te houden.

Ik begon sceptisch aan deze alienbijbel. De beweringen die Marrs doet, wekken in eerste instantie lachstuipen op. Toch blijkt het boek op meer gebaseerd te zijn dan alleen op geruchten. De auteur deed gedegen onderzoek en komt met theorieën die de moeite van het overwegen waard zijn. Zelfs zijn maan-als-ufo-theorie slaat niet geheel als een tang op een varken. Om zijn theorieën te ondersteunen maakt Marrs veel gebruik van ooggetuigenverslagen, officiële regeringsdocumenten en experts op alle terreinen die met UFO's verband houden. Hij bestudeerde de enorme hoeveelheid publicaties over buitenaardse verschijnselen en kwam tot de conclusie dat ze wel móeten bestaan, die aliens.

In dit soort boeken is het over het algemeen vooral leuk om foto's te kijken. Laat zien die mysterieuze graancirkels en die vreemde marsmannetjes! Helaas ontbreekt het hieraan in Het alien logboek. Alleen in het midden van het boek staan een paar plaatjes, maar die voegen weinig toe aan het geschrevene. Hier staan vooral personen afgebeeld en twee zwart-wit foto's van graancirkels. Een minpuntje, want in 'het meest complete onderzoek naar UFO's en buitenaardsen' had ik iets meer tastbaar bewijs verwacht.

Het boek verscheen in 1997, maar is nu opnieuw uitgebracht. Marrs is een fervente complottheoreticus. Hij schreef eerder boeken over geheime organisaties, de moord op John F. Kennedy en - natuurlijk - over 11 september. De man ziet blijkbaar overal een complot in en dat doet wat mij betreft een beetje afbreuk aan de geloofwaardigheid van Het alien logboek. Toch moet ik toegeven dat ik aangenaam verrast was door dit boek. Het is vreemd, onvoorstelbaar, maar wel ontzettend interessant.

Ik heb het boek zelf ook en hij is inderdaad best leuk.

Op de maanconferentie van 1973 werd bekend gemaakt dat de ouderdom van een maansteen was vastgesteld op 5,3 miljard jaar. Maar nu zeggen ze ook dat het maanstof waarin de stenen zijn gevonden nog eens een miljard jaar ouder dan de stenen zelf blijken te zijn.

Maar C14-datering werkt in ieder geval niet op (aardse) stenen.

Chinese staats TV, Obama gaat geheimen prijsgeven over buitenaards leven - bovendien.com

Ik weet het niet hoor. Er staat ook een filmpje op het Youtube waarin Amerikanen ongeveer hetzelfde beweren.

Edit: http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/nieuws/ondertussen/namen-aliens-wraak-op-mexicaanse-boer/article-1194679407442.htm

Lol!

Age of the Moon - universetoday.com

Gaan we weer.

Het twaalf jaar oude wonderkind Jacob Barnett stelt professoren voor een raadsel omdat hij zich bezighoudt met de meest complexe wiskundige concepten.

Hij heeft een IQ van 170, hoger dan dat van Albert Einstein, en momenteel werkt hij aan een uitgebreide versie van Einstein’s zwaartekrachttheorie.

In minder dan twee weken tijd leerde hij zichzelf rekenen. “Hij zat op de veranda van ons huis en werkte zich in twee weken tijd door alle wiskundelessen voor de middelbare school,” legt Jacob’s moeder uit.

En alsof dat nog niet genoeg is heeft Jacob aangekondigd dat hij de intentie heeft om de oerknaltheorie te weerleggen.

Hij onderbouwde zijn argumenten tegenover de Indianapolis Star. “Sterren kunnen op twee manieren eindigen,” zei Jacob. “Wanneer kleine sterren exploderen gaat het om een kleine knal. Ze veranderen in een planetaire nevel. Maar de grote sterren, meer dan 1,4 keer zo groot als onze Zon, vallen uiteen in een gigantische explosie, een supernova. In grotere sterren bevindt zich een grotere massa waardoor hogere elementen kunnen versmelten.”

Jacob vervolgt zijn relaas. Je verkrijgt alle elementen uit de grotere sterren. De kleinere sterren maken enkel waterstof en helium en wanneer ze exploderen bevindt alle koolstof zich in de witte dwerg. De oerknaltheorie stelt dat de temperatuur vervolgens snel daalt omdat het gaat om een grote massa. Jacob berekende dat er volgens de oerknaltheorie een bepaalde periode is waarbinnen waterstof en helium worden gevormd. Maar zou er dan ook geen koolstof moeten zijn?

Anders zou koolstof uit de sterren moeten komen en zou de Aarde, voornamelijk bestaande uit koolstof, niet zijn ontstaan. Jacob berekende dat het al enkele microseconden duurt om slechts twee procent van alle koolstof in het universum te creëren.

Dit betekent dat de wereld nooit gecreëerd zou zijn omdat koolstof niet zeven miljard jaar de kans zou krijgen om te versmelten. We zouden dan tenminste 21 miljard jaar oud moeten zijn en dat zou alles in de war brengen, aldus het wonderkind.

Professor Scott Tremaine van de Princeton Universiteit liet in een email aan de familie Barnett weten dat de theorie waar Jacob aan werkt enkele van de meest complexe problemen in de astrofysica en de theoretische natuurkunde behelst. “Eenieder die dit soort problemen oplost staat in de rij voor een nobelprijs,” liet Tremaine weten.

Op jonge leeftijd is het syndroom van Asperger geconstateerd bij Jacob, een milde vorm van autisme. Op driejarige leeftijd loste Jacob puzzels van 5.000 stukjes op, leerde hij landkaarten uit zijn hoofd en herhaalde hij kentekenplaten van auto’s die hij onderweg was tegengekomen. Op achtjarige leeftijd maakte hij de middelbare school af om gevorderde astrofysica te studeren aan de Universiteit van Indianapolis.

De weerlegging van de oerknaltheorie kan helpen om het proces van creatie beter te begrijpen.

Jacob Barnett,12, with higher IQ than Einstein develops his own theory of relativity | Mail Online - dailymail.co.uk

Boy Genius Sets Out to Disprove Big Bang Theory - thenewamerican.com

Toen Galilei rond 1600 met zijn telescoop ontdekte, dat de aarde om de zon draaide, mocht hij dit niet wereldkundig maken. Ten minste, als hij niet op de brandstapel wilde eindigen. In die tijd werd kennis over de schepping namelijk door goddelijke openbaring verkregen, niet door wetenschappelijk onderzoek. Inmiddels zijn de rollen omgekeerd: kerken lopen leeg en het nirvana is alleen nog bereikbaar via de digitale snelweg. De pil wint het van de Paus, de auto wint het van de heilige koe en wie echte extase wil, moet niet naar de kerk, maar naar het Beursplein in Amsterdam. Komt het nog goed tussen wetenschap en religie?

Jawel, er is hoop. Want juist als het moderne wetenschappelijke denken het definitief lijkt te hebben gewonnen van haar mystieke tegenpool, zijn het nota bene de wetenschappers zélf die aan de rem trekken. Steeds meer wetenschappers ontdekken de spirituele dimensie. Sommigen uit persoonlijke interesse, anderen uit pure noodzaak. Hoe anders kunnen zij verklaren dat deeltjes elkaar op afstand beïnvloeden, zonder dat er enige zichtbare uitwisseling plaatsheeft? En hoe kan een deeltje ineens ophouden te bestaan en ergens anders weer tevoorschijn komen? Hoe vinden duiven feilloos hun honk terug, zelfs nadat ze zijn geblinddoekt, gemagnetiseerd, dolgedraaid, geopereerd of verdoofd? De enige manier om deze fenomenen te verklaren, is voor veel wetenschappers het bestaan van een niet-materiële dimensie te veronderstellen. Hierop voortbordurend komen zij tot verassende conclusies. Zo is er al een geleerde die onlangs het bestaan van god heeft 'bewezen'.

Het lijkt onontkoombaar dat de moderne wetenschap zich serieus gaat verdiepen in de niet-materiële werkelijkheid, een terrein dat zij vanaf de achttiende eeuw met succes buiten de deur wist te houden. Voor wetenschappers als Kepler, Galilei, Newton, Kelvin en Watt was het universum puur mechanisch-materieel. Niks 'betoverend', niks 'goddelijke schepping'; maar koel in kaart te brengen materie. Niet dat deze mannen niet religieus waren, integendeel. Descartes bijvoorbeeld, was zijn leven lang overtuigd katholiek. Maar door zich sterk te maken voor een complete scheiding van geest en materie, had hij de vrijheid om het spirituele aan de kant te zetten en zich uitsluitend met materie bezig te houden. Van Newton is ook bekend dat hij ten minste zoveel tijd aan het mystieke besteedde als aan het opstellen van natuurwetten.

Maar omdat het geen enkele wetenschapper lukte om god onder de microscoop of in het telescopisch vizier te krijgen, verdween hij steeds meer uit beeld, totdat Nietsche hem tenslotte dood verklaarde. Voor de heren van de Verlichting was het universum hoogstens 'God's machine', waarbij ook god aan de nieuw geformuleerde natuurwetten moest gehoorzamen. Einstein was misschien de eerste die een andere gedachte toeliet. Zo zei hij eens tegen een assistent: 'Wat mij echt interesseert, is of god enige keuze had bij het scheppen van de wereld.'

Voor de wetenschappers van de Verlichting bestond de wereld uit gescheiden denkrichtingen, waarbij de wetenschap zich bezig hield met het Ware; de harde feiten. Religie hield zich bezig met het Mystieke, met de betekenis van die feiten. De kunsten bekommerden zich om het Schone, en de ethiek nam het Goede voor haar rekening. Van alle denkrichtingen is de wetenschap ongetwijfeld het meest succesvol geweest, om niet te zeggen dat het de andere drie eigenlijk gewoon heeft ingelijfd. Geen discipline is zo alomtegenwoordig en spreekt zo tot de verbeelding: voortdurend nieuwe, grensverleggende uitvingen, van mensen op de maan tot potentiepillen. In haar niet te stuiten drang om de wereld te beheersen, is zij ons wereldbeeld en onze denktrend steeds meer gaan bepalen. Alles wat niet wetenschappelijk aantoonbaar was, kreeg al snel het stempel 'illusie', 'bijgeloof', 'Middeleeuws' of erger. Zo ontstond een nieuw geloof: het geloof dat er geen andere realiteit kan bestaan dan die welke door de wetenschap kan worden onthuld. Het modern wetenschappelijk denken was hiermee - vooral in het Westen - tot het officiële wereldbeeld geworden.

Inmiddels heeft er een kentering plaats. We zien en ervaren de armoede van de puur materiële benadering en ruimen weer een plek in voor het mystiek-spirituele. Voor velen - ook voor wetenschappers die graag uit de gevangenis van het moleculaire tunneldenken willen ontsnappen - is een integratie van wetenschap en spiritualiteit het ideale toekomstscenario. De vraag is echter of deze twee denkwerelden ooit te verenigen zijn. Filosofen wijzen er op dat het twee verschillende niveaus zijn, die je niet moet verwarren. De wetenschapper bekijkt de wereld met zijn stoffelijke oog en verlangt harde, proefondervindelijk herhaalbare bewijzen. De mysticus kijkt met het derde oog en heeft aan een ervaring genoeg. Zo bezien is het wellicht niet erg wenselijk dat de wetenschap zich ook met de spirituele dimensie gaat bemoeien. De baanbrekende econoom E.F. - Small is Beautiful - Schumacher is er duidelijk over. Voor hem kan de moderne wetenschap slechts uitspraken doen over het laagste - materiële - niveau: 'Alle vragen die er werkelijk toe doen, laten wetenschappers onbeantwoord.' Voor Schumacher mag de wetenschap een bescheiden stapje terug doen, zodat het spirituele potentieel van de mensheid de kans krijgt zich via andere wegen te ontplooiën. Maar via welke wegen dan; religie, spiritualiteit, mystiek of wellicht via een nieuwe spirituele wetenschap?

Een aantal wetenschappers probeert onder het motto 'wetenschap zonder religie is lam, religie zonder wetenschap is blind' (Einstein) bruggen te slaan. Onder hen is Fritjof Capra één van de bekendsten. In zijn boek The Tao of Physics laat hij zien dat de moderne fysica en de oude Oosterse mystiek in feite veel gemeenschappelijk hebben, zo niet identiek zijn. Ook de Australische natuurkundige Paul Davies gunt ons in The Mind of God een wetenschappelijke blik in gods geest. Met hen staat een nieuwe generatie geleerden op die de onderlinge verbondenheid van alles met alles proberen te bewijzen. Het beperkende hokjesdenken waaraan de moderne wetenschap ten prooi was gevallen - wetenschappers weten steeds meer van steeds minder -, wordt hiermee doorbroken. Het gevolg is wellicht dat het voor de toekomstige generatie wetenschappers niet meer mogelijk zal zijn om de 'hogere niveaus' af te doen met 'onbewijsbaar en dus niet ter zake doend'.

Eigenlijk kwam de omslag in denken al eerder, zo rond de eeuwwisseling, met de ontdekking van de kwantumfysica. Natuurkundigen ontdekten in deze tijd dat deeltjes zich ook als golven gedragen. De puur materiële benadering werkte ineens niet meer. Bovendien bleek de waarnemer ook invloed te hebben op het object van onderzoek. De wetenschappelijke wereld trilde op haar grondvesten. De onaantastbare veronderstelling van objectieve waarneming en feitelijke realiteit - de fundamenten van het wetenschappelijke denken - kwamen zwaar onder vuur te liggen. Niets stond meer vast. Einstein vroeg zich bijvoorbeeld af of de maan alleen bestond als je ernaar keek. En Niels Bohr merkte fijntjes op dat 'een ieder die niet is geschokt door de kwantum-theorie hem niet heeft begrepen.' Ook zijn er steeds meer wetenschappers die zich afvragen wat het nut van hun wetenschappelijke vorsingen precies is als 'het hogere' daarmee niet wordt gediend.

Langzaam maar zeker lijken de denksferen samen te komen. Maar zal de wetenschap in de toekomst ook in staat blijken de spirituele dimensie te bewijzen? Wellicht. Een eerste aanzet hiertoe is al gegeven. In 1982 liet de Franse wetenschapper Alain Aspect in een proefopstelling zien dat deeltjes verbonden zijn met een dimensie die buiten tijd en ruimte staat. Aspect zag twee fotonen die elkaar vanaf afstand direct beïnvloedden. Einstein had dit niet voor mogelijk gehouden, voor hem kon tenslotte niets sneller reizen dan het licht; iedere invloed moest dus door ruimte en tijd reizen om effect te hebben. Overigens sprak Einstein in de dertiger jaren ook al over 'spookachtige verbindingen', waardoor zaken die ver van de proefopstelling vandaan waren invloed bleken te hebben. Maar Aspect liet dus voor het eerst duidelijk zien dat fotonen op een onverklaarbare manier met elkaar verbonden zijn en elkaar direct beïnvloeden. Waar kwam deze invloed vandaan? Waren de deeltjes vanuit een andere dimensie met elkaar verbonden, een dimensie boven tijd en ruimte? Als dat zo was, en Aspect kon geen andere conclusie trekken, dan ligt het voor de hand dat ook wij - mensen - door deze 'spirituele' dimensie worden beïnvloed en elkaar vanuit die dimensie beïnvloeden.

Een pionier op dit gebied is de Britse bioloog Rupert Sheldrake. Een van Sheldrake's belangrijkste thema's is het aantonen van Einstein's 'spookachtige verbindingen', die hij morfogenetische velden noemt. Deze velden zijn dragers van informatie waarop mensen zich - te vergelijken met een radio-ontvanger - kunnen afstemmen. Sheldrake vermoedt dat de velden alle informatie van alle tijden bevatten. Helderziendheid, bovenzintuigelijke waarneming en voorspellende gaven zouden hiermee kunnen worden verklaard. Jung noemde de 'subtiele draden' die ons met elkaar verbinden het collectieve onderbewustzijn. Sheldrake verzamelde duizenden voorbeelden van deze morfogenetische verbindingen. Wie kent ze niet, de verhalen van dieren die op 'onverklaarbare wijze' hun baas terug vinden? Zoals het verhaal van Billie, de Amerikaanse herdershond die er in de staat Indiana plotseling vandoor gaat en maanden later in Oregon - drieduizend wildvreemde kilometers verderop! - weer opduikt. Of de kolonie albatrossen die van een eiland in de Grote Oceaan werden geplukt om vijfduizend kilometer verderop aan de Amerikaanse westkust te worden losgelaten. Tien dagen later waren ze weer thuis.

Sheldrake heeft het meest met duiven geëxperimenteerd. Hoe krijgen duiven het voor elkaar om steeds weer rechtstreeks naar huis te vliegen ondanks het feit dat Sheldrake - en hij niet alleen - ze honderden kilometers in verdoofde toestand en in draaiende vaten vervoert? Ruiken ze hun weg naar huis? Nee, want zelfs als de reukzenuw wordt doorgesneden, komen ze veilig thuis. Met matglas lenzen in hun ogen dan, of in een hok vervoeren dat negentig maal per minuut ronddraaid en waarin de magnetische velden voortdurend veranderen? Geen probleem voor de duiven! Alle theoriën zijn keer op keer getoetst. Inmiddels is er een punt bereikt waarop de wetenschap moet toegeven voor een groot mysterie te staan. Het oriëntatievermogen van de duiven is zo geavanceerd dat hun hersenen het vermogen van een reuzencomputer zou moeten bezitten. En dat alles met niet veel meer dan de inhoud van een erwt! Mensen, met anderhalve kilo hersennen, raken de weg al kwijt in een nieuwbouwwijk! Sheldrake gelooft dan ook niet dat de informatie in de hersennen ligt opgeslagen, maar dat de duiven 'afstemmen' op het morfogenetisch veld. De dieren zouden aan hun hok en aan elkaar vastzitten met onzichtbare draden. Als uitgerekt elastiek trekken die draden aan de verplaatste duiven, die daarop reageren, als om de spanning van het elastiek weg te nemen. Die 'elastieken band' zou ook verklaren waarom honden en poezen het niet alleen klaarspelen hun huis terug te vinden, maar er ook in slagen hun bazen in een voor hen volslagen onbekende omgeving op te sporen. Een mooi voorbeeld is het gedocumenteerde verhaal van het jongetje dat honderden kilometers verderop in een ziekenhuis moest worden geopereerd. Zijn lievelingsbeest, een duif, mocht niet mee. Op een donkere, besneeuwde avond werd het kind wakker van gefladder voor het ziekenhuisraam. Hij riep de zuster die het raam opende, waarna de duif van de jongen naar binnen vloog. Het beest was te herkennen aan het nummer 167 op zijn poot.

Sheldrake's experimenten inspireren wetenschappers om de zaken om te draaien; niet de materie, maar het bewustzijn zou het uitgangspunt van het wetenschappelijk onderzoek moeten zijn. Volgens de Britse auteur Peter Russell trachten onderzoekers het bewustzijn een plaats te geven in het heersende wetenschappelijke model van ruimte, tijd, energie en massa. Het bewustzijn moet op de een of andere manier vanuit dat model worden verklaard. Maar niets in de heersende wetenschappelijke visie geeft aan dat er zoiets als bewustzijn zou zijn, niets wijst erop dat mensen bewust zouden zijn. Maar we zijn wél bewust - ook al kunnen we het niet verklaren. Descartes zei het al: "Ik denk, dus ik ben". Russell: 'Dat is het tegenstrijdige: het bewustzijn kan niet worden ontkend, maar het kan ook niet worden verklaard.' Volgens hem maakt de wetenschap dezelfde fout als in de tijd vóór Copernicus. Toen gingen wetenschappers ervan uit dat de aarde het centrum van het heelal was. Copernicus veranderde het paradigma en toonde aan dat de aarde niet het centrum was. 'We moeten nu naar een nieuw paradigma toe dat ervan uitgaat dat het bewustzijn fundamenteel is - tenslotte is dit ook onze eigen ervaring. Vervolgens moeten ruimte, tijd, energie en massa een plaats krijgen in dit nieuwe model. We moeten - met andere woorden - de tegenstrijdigheid aanvaarden als de basis voor het nieuwe model.' In Russell's visie komt de wetenschap dan uit in de buurt van de oude wijsheid van India, die leert dat alles voortkomt uit het bewustzijn. Russell: 'De wetenschap staat voor de uitdaging om die spirituele wijsheid te integreren.'

De Amerikaanse natuurkundige Amit Goswami - van Indiase origine - heeft die handschoen opgenomen. Hij bekijkt de kwantumfysica vanuit de gedachte dat niet materie, maar bewustzijn de oorsprong van alles is. Ofwel, dat alles voortkomt uit bewustzijn. Volgens Goswami worden hiermee de vragen en paradoxen die binnen de kwantumfysica nog bestonden opgelost. Een voorbeeld hiervan is Darwin's evolutieleer die van een trage ontwikkeling uitgaat. Tot nu toe was het onverklaarbaar dat de evolutie op gezette tijden ineens grote sprongen vooruit nam. Maar als we bewustzijn als de basis van schepping zien, dan wordt het duidelijk hoe bepaalde soorten op basis van een veranderend bewustzijn heel snel kunnen evolueren. De natuurkundige David Bohm had ook al geconcludeerd dat je in de natuurkunde vaak maar een heel klein beetje energie nodig hebt om een hele grote verandering teweeg te brengen. Wanneer bewustzijn inderdaad de basis van alles is, dus ook van materie, zoals Goswami beweert, dan zet dit de deur naar een god als schepper die door middel van verhoogd bewustzijn creëert, wijd open. In zijn boek The Self-Aware Universe: How Consciousness Creates the Material World 'bewijst' Goswami dan ook het bestaan van god.

De opmars van voorheen ondoorgrondelijke wegen lijkt niet meer te stuiten. Belangstelling komt ook uit onverwachte hoek. Russel Targ was jarenlang verbonden aan het Stanford Research Institute waar hij voor de CIA onderzocht hoe bovenzintuigelijke waarneming voor spionage doeleinden kan worden gebruikt. De experimenten waren buitengewoon succesvol, sommige helderzienden konden bijvoorbeeld in detail de fabrieken beschrijven waar Russen bezig waren atoombommen te maken. Volgens Targ kostte het de CIA twintig miljoen dollar om erachter te komen wat Patanjali - schrijver van de sanskriet-tekst Yoga Sutras - 2400 jaar geleden al wist, namelijk dat als je je ogen dicht doet en je je geest stil laat worden, dat tijd en ruimte dan verdwijnen en dat je toegang krijgt tot alle informatie die je wilt.

Goed beschouwd liggen wetenschap en religie minder ver uit elkaar dan je zou denken. Religieuze mensen stellen tenslotte dezelfde vragen als wetenschappers: Wie zijn wij, wat zijn wij, wat is het doel, wat is het einde, waar komen we vandaan en waar gaan we heen? Tot nu toe verschilde vooral de manier om tot antwoorden te komen. Of dat in de toekomst zal veranderen? Misschien worden beide disciplines nog het mooist verenigd in de verzuchting van een bezield wetenschapper: 'Het bestuderen van god's werk is de beste manier om liefde voor hem te ontwikkelen.'

Schud je dat zo ff uit je mouw JacoBaco...?

deze mouw

Ik heb erg veel mouwen.

Een oude verzameling van 70 kleine boeken kan mogelijk de geheimen van de het begin van het christendom ontsluiten.

Vele van de boeken zijn verzegeld wat ervoor heeft gezorgd dat academici onderling druk speculeren over de inhoud en de authenticiteit van de boeken.

Wanneer ze authentiek blijken zouden de boeken even cruciaal kunnen zijn als de ontdekking van de Dode Zee-rollen in 1947.

Op pagina’s die niet groter zijn dan een creditcard zijn afbeeldingen, symbolen en woorden te zien die lijken te refereren aan de Messias en mogelijk de kruisiging en wederopstanding.

De boeken werden vijf jaar geleden gevonden in een grot in een afgelegen deel van Jordanië, een gebied waar vluchtelingen na de val van Jeruzalem in 70 na Christus naartoe zijn gevlucht. Belangrijke documenten uit dezelfde periode zijn ook aangetroffen in het gebied.

Op basis van metallurgische tests zijn de boeken gedateerd op de eerste eeuw na Christus. De schatting is gebaseerd op de manier waarop de corrosie heeft plaatsgevonden. Experts zeggen dat dit onmogelijk is na te bootsen. Wanneer de datering blijkt te kloppen gaat het om enkele van de vroegst bekende christelijke documenten.

Philip Davies van de Universiteit van Sheffield zegt dat er duidelijk bewijs is dat de boeken gaan over het christendom en dat de stad Jeruzalem in afbeeldingen is terug te vinden. De boeken zijn nu in handen van een Israëliër die de boeken illegaal over de grens heeft gesmokkeld. De Jordaanse regering doet er momenteel alles aan om de collectie terug te krijgen en veilig te stellen.

Het Britse team is bezorgd dat de man de boeken op de zwarte markt verkoopt of vernietigd. De Israëlische man stelt zelf dat de boeken al 100 jaar familiebezit zijn.

“Door de gebruikte afbeeldingen is het goed mogelijk dat het gaat om Hebreeuws-christelijke boeken en wanneer dit zo blijkt te zijn kunnen deze codices nieuw licht schijnen op een zeer belangrijke maar nog weinig begrepen periode in onze geschiedenis,” zei professor Davies.

Mouw

Haha...

Futurama - Evolution Debate

En dan deze.

Hoofdstuk 1 t/m 6

VerzwegenWetenschap.nl | Hoofdstuk 1: Darwin en het geneticadrama

Wat we allemaal op school leerde/leren tijdens biologie, klopt toch net niet helemaal.

Darwin stierf in 1882. Zaken die hij verondertelde heeft de wetenschap ondertussen verder uitgediept. Net zoals andere geschiedkundige theorieën die door genieën werden ontdekt en later door de wetenschap werden bevestigd.

Het grote verschil tussen evolutie en creatonisme is dat het tastbare bewijs van creatonisme een door mens geschreven boek is, terwijl dat bij evolutietheorie veel grondiger onderzocht en bewezen is. Evolutietheorie is geen 'theorie' meer maar een feit. Tegenhangers kunnen dat uiteraard in twijfel trekken. Als je niet wil geloven dat 1+1=2, dan mag je dat geloven maar stel ik me toch ernstig vragen.

Het gaat niet alleen over de bevindingen van Darwin. Er wordt meer behandeld. Ze kunnen wel zeggen dat het een feit is, maar er ontbreekt te veel om te kunnen zeggen dat het echt een feit is. Evolutie staat als een huis? Nee, niet echt. Maar ja, je hebt nou eenmaal geen andere keus als je creationisme afwijst.

Evolutie is zo'n beetje de grootste leugen ooit. En ik doel steeds op macro-evolutie, want micro-evolutie is natuurlijk wel gewoon een feit.

In het huis van de natuurwetenschappen wordt voortdurend verbouwd. Voortschrijdend inzicht vind ik echt een (te) slap argument.

Wat jammer is, ze zijn nu al te lang bezig met die evolutie. Ze zullen nooit toegeven dat het eigenlijk niet klopt. Dan staat werkelijk de hele (of halve) wereld op zijn kop. Dus ze doen hun uiterste best om de waarheid wat eigenlijk een leugen is een beetje aannemelijk te houden.

Veel mensen denken natuurlijk nog steeds dat wanneer je in God als schepper geloofd, je verplicht 5x per dag op zondag naar de kerk moet, iedere dag minstens 2 uur uit de bijbel moet lezen, altijd moet bidden en danken, geen fouten mag maken en je dus eigenlijk gewoon een genant kut leven krijgt. Dus ja, dan maar evolutie.

Dat je de evolutieleer van Darwin in twijfel trekt is één ding, het een grote leugen noemen een ander. De basis van creatonisme (wat voor mij persoonlijk apart staat van geloof op zich) is ook maar gebaseerd op iemand die een theorie neergeschreven heeft. Als basis komt dat op het zelfde neer, alleen spreken we bij Darwin enkele duizende jaren verder en zijn vele ideeën ondertussen al ontdekt en verbeterd.

Mijn geloof staat los van creatonisme, maar als je toch de zaken uit het heilige boek letterlijk wil nemen moet je consequent zijn en alles erbij nemen. Inclusief het genante kutleven.

Wat er (voor mij) vervolgens overblijft, is een soort tenniswedstrijd. Iemand zegt: ''Ik heb gelezen dat het zo is'', waarop de ander zegt, ''ja maar ik heb gelezen dat het niet zo is.'' Of dit: Uit onderzoek is gebleken dat blabla. Een jaar later, sorry we hadden het mis, want blablibla.

Ik hou het dus maar gewoon bij het artikeltje en mijn kutleven.

Het blijft inderdaad zoeken naar een verklaring. En geloof is nu eenmaal dat je overtuigd bent van het ene en niet van het andere. 't Leven is op sommige vlakken gewoon een tennismatch.

Ik denk dat er al meteen een fout zit in het vraagstuk van dit topic. De topictitel insinueert dat het het één of het andere is, maar dat is zeker niet het geval. Het is namelijk zo dat een creator evolutie bedacht kon hebben, en dus valt het evolutiemodel perfect te integreren in het creationistisch model (dat heeft ook een naam deïsme), welke dus per definitie een intelligent design heeft. Als je als creationist zegt, dat de wereld niet gecreëerd is door een intelligente creator, dan ontken je eigenlijk het bestaan van deze wereld en van jezelf. Het is vergelijkbaar met te zeggen dat je geen agnost kan zijn zonder dat je gelovig of juist zonder dat je een atheist bent, terwijl agnosticisme en theisme niets met elkaar te maken hebben, maar twee aparte begrippen zijn. Theisme is het gegeven dat aangeeft of je een theist bent (gelovig in een God) of een atheist bent (niet-gelovig in een God), terwijl je bij agnosticisme probeert te achterhalen of je kan aantonen dat een God bestaat op deze Aarde, niet of je daar dus in gelooft. Als gnost denk je dus van wel, en bij een agnost denk je dus van niet. Nu is de relevantie van dit vraagstuk steeds meer en meer aan het verdwijnen door de opkomst van de wetenschap, althans door de mensen die het bestaan van de wetenschap niet in twijfel trekken, maar er zijn geleerden of filosofen die dit vandaag de dag nog zullen doen. Maar je kan dus een gnostische theïst, een agnostische theïst, een gnostische atheïst of een agnostische atheïst zijn. Als een gnostische atheist denk je dus bijvoorbeeld dat als er een God bestaat op deze wereld, dat het bestaan ervan al zou bewezen zijn, en er dus omwille van die reden geen God bestaat. Om het nog ingewikkelder te maken, is het ook perfect mogelijk om te geloven maar toch een atheïst te zijn, omdat je niet gelooft in een God, maar dus wel gelooft in een godsdienst (dit is bij Oosterse godsdienstleer vaak het geval). Je kan dus perfect een gnostische atheïst zijn, maar dus wel gelovig zijn.

En nog eens mijn visie op geloven.

1a. Ik ben er vrijwel zeker van mocht er een God bestaan dat hij geen menselijke vorm zal hebben. Wij mensen zien vanuit onze oorsprong alles uit ons perspectief en centraliseren alles vanuit onze eigen gedachtes, en dat heeft ook een evolutionaire oorzaak. Net zoals we ooit dachten dat de Aarde het centrale punt van het zonnestelsel was met de sterren en kometen als decoratie, denk ik niet dat elke hoger bestaan indien aanwezig een menselijke vorm zal kennen, omdat dit de enige vorm is waar wij ons God in kunnen voorstellen.

1b. Wel is het goed mogelijk dat God voor ons een menselijke verschijning kan hebben, omdat dit voor onze zintuigen beter valt te analyseren. Al kan dit verklaren waarom God niet opduikt in onze leven, en ogenschijnlijk geen (directe) rol van betekenis in onze levens speelt. Het probleem is dat onze zintuigen aangepast zijn om te leven op deze planeet, niet ergens anders. Wanneer we ooit moeten communiceren met buitenaardse wezens, valt er namelijk ook maar op twee manieren te communiceren, namelijk via de universele manier: de taal van wiskunde. Of namelijk door het uitwisselen van informatie die vertaald wordt naar onze perceptie, of een combinatie van beide. Dit is dus van toepassing wanneer informatie uitgewisseld zou worden tussen beschavingen onderling, maar ook wanneer God met ons zou proberen te communiceren, al is het natuurlijk ook de vraag of Hij dat wel wilt en wenst. De tweede manier van communiceren is eenvoudiger omdat deze i.t.t. de andere manier niet aangeleerd zou moeten worden, en dus voor iedereen toegankelijk is en daarnaast ook zintuiglijke stimulering kent.

1c. Daarnaast is het perfect mogelijk dat God een concept is dat we totaal niet kunnen begrijpen. Zo is het mogelijk en zelfs waarschijnlijk dat God niet eens een dierlijke verschijning of een lichaam kent, maar louter en alleen uit een ziel bestaat. De ziel kan een voor ons niet verstaanbaar concept incorporeren. Zo kan de ziel de gedaantevorm innemen van onze gedachtes of het universum. Interessant is als je er op verder gaat, je zelf in vraag kan stellen of jij zelf wel echt jouw lichaam bestuurt en bepaald wat er mee gebeurt, of het traject vastligt. Of dat God als een hive mind verbonden is met al onze zielen. God is in dat geval niet een mens, maar de mens, of incorporeert alles dat leeft en organisch is. Dat idee klinkt op zich erg totalitair, maar hoeft het in de praktijk en de realiteit niet zo te zijn, ook al omdat wij dit van onze visie niet ervaren.

2. Ik geloof niet in Goden die tegenover elkaar staan, en maar een bepaalde groep vertegenwoordigen. Het idee van een God die er enkel is voor een bepaalde groep mensen (of dat dan nu Christenen, Moslims of Joden zijn), is een idee dat ik nooit zal aanvaarden. Mocht er een God zijn, dan ben ik er zeker van dat hij er voor ons allen zal zijn, los van of dat we nu een mens of een ander dier zijn, los van of we nu aanhangers van het Christendom, de Islam of een andere godsdienst zijn, los van of het nu om onze beschaving of een buitenaardse beschaving hebben. Ik geloof nog minder in een "ware" godsdienst die primeert boven een andere, waarvan één God bestaat en een ander niet, net zoals ik ook niet geloof in Goden die in harmonie samenleven (de God van de Christenen die leeft in een andere dimensie dan de God van de Moslims). Wel zijn de godsdiensten die wij kennen voor mij allemaal verschillende interpretaties van één en dezelfde God.

3. Vandaag de dag is de wetenschap zo vooruitstrevend dat ik het moeilijk kan aannemen dat als er een God bestaat hij zijn plek kent in dit universum. Natuurlijk draagt het universum nog veel geheimen met zich mee, maar hoofdzakelijk kan het universum vanuit ons perspectief hoofdzakelijk verklaard worden door wiskundige wetten en dus de wetenschap. Daarom denk ik niet dat als er een God bestaat dat hij dus aanwezig, laat staan macht heeft over ons universum. God lijkt dus voor mij enkel te kunnen bestaan buiten het universum (als mogelijke creator van het universum = deïsme) of in een ander dimensie

4. Ik ben er me goed bewust van dat geloven absoluut een meerwaarde biedt aan iemand's leven. Ik denk dat geloven ervoor zorgt dat je meer uit het leven kunt halen, meer kunt relativeren en meer in vrede met elkander kan omgaan. Een geloof biedt hoop en rust. En dat is iets dat een geloof aan je zal bieden, ongeacht van of je geloof nu correct is of niet. Het nadeel van geloven is dat mensen soms vervolgens minder kritisch omgaan met informatie en sneller alles als waarheid zullen aannemen, wat vooral in de Middeleeuwen tot uiting kwam, maar het is natuurlijk de vraag of dat ook het doel van de mensheid hoort te zijn.

5. Wij mensen hebben opnieuw vanuit ons egocentrisch standpunt (waar niets mis mee is overigens) de neiging om te denken dat de Aarde en het zonnestelsel zoveel schoonheid kent, dat het niet anders kan dat iemand deze wereld gecreëerd heeft voor ons. Zelf vind ik de wereld te gecompliceerd en gedetailleerd om gecreëerd te kunnen zijn, maar ik denk verder ook dat ons beeld van schoonheid flink vervormd is vanuit onze perceptie. We raken door ons bestaan te gewend aan schoonheid waardoor we schoonheid teveel als een gegeven gaan bekijken. En daarnaast is voor ons bestaan vele delen van schoonheid niet relevant voor ons, waardoor we vanuit onze perceptie veel schoonheid niet zullen erkennen. Schoonheid is volgens mij niet iets dat zelden voorkomt in het heelal, maar schoonheid is iets dat ons omgeeft en iets dat we zelf ook uitstralen. Een mooi voorbeeld van hoe het concept van schoonheid evolueert, is hoe dat we doorheen de tijd ons beeld van de wereld hebben moeten aanpassen. De nieuwe wereld die ontdekt werd bleek ook schoon te zijn. De andere planeten in ons zonnestelsel bleken ook allemaal wonderschone plaatsen te zijn. Wie zijn wij om dan aan te nemen dat de rest van het universum geen mooie plaatsen kent?

6. God straalt voor mij geen goed of kwaad uit. Goed en kwaad zijn twee begrippen die uitgevonden zijn om ons wereldbeeld te versimpelen. Het is namelijk vanuit evolutionair opzicht belangrijk om alles uit ons perspectief te bekijken, ons perspectief om te overleven in een helse wereld waar het verschil tussen leven en dood zich achter elke hoek verschuilt. Net zoals het begrip tijd geeft het ons leven dat beetje meer structuur dat wij nodig hebben om ons te doen laten functioneren. Maar voor mij bestaat er geen goed en kwaad, maar alleen vijftig tinten grijs. In tegenstelling tot we graag wensen te denken bestaat er voor mij geen absolute kwaadheid en geen absolute goedheid. Verder kan goed en kwaad ook perfect samengaan, in één mens, maar ook in één gedachte of in één actie. Voor de één zijn perspectief zal een bepaalde daad een voorstelling van het goede zijn, voor de ander zal dat de voorstelling van het kwade zijn. Een oorlog, kruistocht of religieuze moord zijn maar een paar aantal voorbeelden van hoe iets van uit een ander perspectief totaal anders kan gezien worden. Maar opnieuw is het niet zo dat het allemaal zo eenvoudig lijkt, als het is. Want ook binnen een bepaalde stroming en geloof kan een bepaald fenomeen dat daar over het algemeen als positief gezien wordt, bekritiseerd worden. Ik geloof dus niet in de almachtige God die de vertolking van al het goed op Aarde is, zeker niet.

Is Thomas van Aquino hier al eens genoemd? Wellicht een aanrader om iets van hem te lezen als je twijfelt of juist meer informatie zoekt in je stelligheid. Bijvoorbeeld de Summa Theologiae.

Wie heeft God dan geschapen?