Pauline à la Plage (1983)

We bevinden ons in Normandië tijdens de zomer. Iedereen is jong, het is de tijd van vakantieliefdes. De Mont-Saint-Michel wordt even bezocht, de hortensia staat in bloei. Op het strand paraderen de meisjes in bikini en de jongens met hun surfplank. Dan zijn er echter scènes binnenskamers in de duisternis, soms getoond vanuit het standpunt van iemand die naar binnen gluurt. De dialogen zijn ten dele uit improvisatie ontstaan. Via confrontaties onder twee ogen worden de verschillen tussen de personages duidelijk gemaakt. Pauline is spontaan en onbezoedeld. Ze heeft een jongensachtig kapsel en zoekt naar eenvoudige vriendschap. Haar nicht Marion ziet eruit als een fotomodel en is op zoek naar kortstondige opwinding. Henri is een rokkenjager die met een wolf vergeleken wordt. Een geweldig moment is wanneer Pauline hem achteruit stoot met haar voeten. Pierre is sympathieker maar jaloers. Na alle intriges komen de twee vrouwen tot een mooie conclusie: ieder zijn waarheid. De kleuren van de Franse vlag worden gebruikt: veel wit en blauw, af en toe fel rood als symbool voor passie. Verschillende beelden zijn geïnspireerd door schilderijen van Matisse, met name La Blouse Romaine, dat ook op de affiche te zien is.

Relatie-geneuzel in een vakantie context. In het begin verwachtte ik de nodige problemen tussen de vier hoofdrolspelers, maar het bleek wachten op Godot. Het blijft bij praten en filosoferen over relaties, wie bij wie past en waarom en waarom niet, of je het verstand of hart moet laten spreken. Het soort dingen dat toen progressief en hip was, maar nu eerder verouderd en zeurderig klinkt. Bijna pedagogisch zelfs : Rohmer zal het eens uitleggen wat liefde is. Ook als komedie vond ik het niet werken. Men moet mij toch eens uitleggen wat er te lachen viel want vond de toon erg serieus en belerend overkomen. Er bestaan heel wat betere Franse vakantiefilms.

Een klassieke Franse zomerfilm, een klassieke Rohmer, een heel fijn drama dus opnieuw. Ik werd van tevoren wat afgeschrokken door de kans op een oeverloze praatfilm, maar gelukkig bleef het luchtig genoeg en daarmee goed te verteren. Rohmer presteert het opnieuw om de filosofische zoektocht van de mens naar zichzelf, de ander en de ultieme liefde via complexe relaties te laten flirten met een zwoele zomersfeer. Ik had onlangs het genoegen om in Normandië te verblijven in het plaatsje waar de film is opgenomen (Jullouville, gelegen aan het strand met uitzicht op Granville) en heb zelfs het huis gezien van Marion en Pauline. En, na een heerlijk zeilavontuur, was daar 's avonds bij zonsondergang dat sprookjesachtige fenomeen te zien, de lichtstraal kort voordat de zon compleet verdwijnt - 'le rayon vert'