Invaders from Mars (1986)

Tobe Hooper waagt zich aan de remake van Invaders from Mars (1953). Hooper is met name bekend van het aangename Poltergeist (1982), maar ook een film als The Funhouse (1981) kon ik zeer waarderen. De verwachtingen zijn op voorhand dan ook hoog gespannen. De film deed het overigens niet goed in de bioscopen. Dat zegt niet altijd iets, maar in dit geval kan ik het met het bioscooppubliek eens zijn. Invaders from Mars valt tegen. Het origineel heb ik ooit wel eens bekeken. Echt zo’n horrorfilm uit de jaren 50. Met personages van bordkarton. Met lachwekkende effecten. Met een belachelijk verhaal. Maar wat vooral voor die film spreekt, is de charme van de jaren 50 die door de hele film stroomt. Allemaal zeer sfeerbepalende elementen die zorgen voor veel goodwill. De remake heeft die charme niet. De jaren 50 vibe heeft plaatsgemaakt voor een jaren 80 vibe, maar die slaagt er niet in je te omarmen. De onbenullige effecten zijn verdwenen. Het verhaal is iets aangepast. En Louise Fletcher is als boosaardige lerares aan de rolbezetting toegevoegd. Allemaal verbeteringen die geen echte verbeteringen zijn. De film is daarmee wel een solide film geworden maar biedt gevoelsmatig niets opwindends. Eigenlijk begon het slechte gevoel al bij de eerste verschijning van de jonge hoofdpersoon. Die gunde ik meteen al een onaardse behandeling. Maar ja, zulke blaagjes zijn net insecten. Ze overleven altijd. Invaders from Mars is middelmaat. Technisch is de film ok. De effecten zijn ok. De marsmannetjes en hun onderkomen zien er prima uit. Verder heb ik weinig lol gehad.

Leuke SF film met wat horrorelementen waardoor de film niet echt toegankelijk is voor jonge kinderen. De originele film van 1953 heb ik nog niet gezien. Deze remake heeft toch heel wat entertainment te bieden : hilarische aliens, veel actiemomenten en redelijk wat humor. Ook de locatie van het huis is een pluspunt. Gezien het gegeven best een enge gedachte om daar te wonen. De jongen is althans niet vervelend en Karen Black speelt haar rol naar behoren. Leuk, simpel verhaaltje met een strak tempo. 6/10

Het verhaal is volledig in de stijl van wat al in de jaren ‘50 gangbaar was (en het gaat dan ook nog om een remake) maar dan toch (uiteraard) met de jaren ‘80 touch. Visueel fijn om naar te kijken. Het viel me op dat er veel gebruik is van primaire kleuren (blauw, rood, geel) in de belichting. Een beetje zoals Argento de jaren voordien al deed. Dat creëert telkens een aparte sfeer in verschillende settings en geeft dus wel wat variatie. Qua belichting was ik echter nog het meest gecharmeerd door de expressionistische/noir aanpak in de eerste helft van de film. Het spel van licht en schaduw vindt een hoogtepunt in de huiselijke scène waarin de ouders van Hunter Carson zich (met het hoofd) half in de schaduw bevinden op het moment dat ze ‘geswitcht’ zijn. Het soort belichting dat je ook aantreft in jaren ‘40 en ‘50 misdaadfilms. Geweldig trouwens dat de hoofdrollen gespeeld zijn door real life moeder en zoon Karen Balck en Hunter. Geeft een extra dimensie. De eerste helft van de film vind ik het beste stuk, met dat aanzwengelen van het mysterie. Nadien wordt het dan weer wat generieker met de obligate tussenkomst van de US Army al is dat allemaal wel leuk gedaan. Hulde ook voor de geweldige monsterlijke set pieces die zo weggelopen lijken uit een schilderij van Jeroen Bosch. Hooper kon dan ook rekenen op een gepokt en gemazeld special effects team. Last but not least heeft Christopher Young voor een prima soundtrack gezorgd: subtiel als het moet en uitbundig als het nodig is. In 1986 was dit een jammerlijke commerciële flop voor Tobe Hooper. Niettemin heb ik hier nu best veel plezier aan beleefd. Een fijne science fiction/ horror met een vleugje camp voor een wat breder publiek. Moet absoluut kunnen.