Milou en Mai (1990)

Ben het wel eens met al het bovenstaande. Het begon als een ontzettend fijn en sfeervol filmpje. Enorm relaxed vooral, met (vanzelfsprekend) een geniale Michel Piccoli. Geen enkele acteur heeft zo'n aanstekelijke lach. . Veel leuke personages en leuke scenes ook. Maar... halverwege, of liever, op zo'n driekwart begon het allemaal met dat revolutiegedoe en het bos in vluchten wel erg overdreven te worden en ook niet zo leuk meer. Jammer.

Grappige komedie met een flink aantal bizarre scènes, die op de lachspieren werken. Tegen het einde zakt de film toch een beetje weg. Ik ben van Louis Malle eigenlijk beter gewend en ik vraag me af of komedies wel zijn ding zijn.

Ik kreeg een wat Eric Rohmer gevoel. Films ergens in het Zuiden van Frankrijk, vakantiesfeer, personages die genieten van het leven en omgaan met elkaars plus- en minpunten. Hier met als toetje het overlijden van de moeder des huizes. Het lichaam blijft nog even liggen en iedereen krijgt de mogelijk om te groeten. Vreemde taferelen toch wel waarbij er geregeld veel passage is, kinderen tussen de rokken door glippen en dat onder het toeziend oog (nou ja) van onze onfortuinlijke dame. Familie die elkaar amper ziet en enkel samenkomt op belangrijke momenten, mja, het is een moeilijk publiek wanneer de nalatenschap wordt besproken. Geen slaande ruzies of wat dan ook, maar met weinig gevoel voor empathie en schaamte worden wel enkele zakelijke en tevens onmiddellijke beslissingen genomen. De zoon, Milou, ondergaat het toch allemaal, al focust hij zich dan ook op andere verstrooiingen ... Geen slechte Malle, maar hij heeft inderdaad betere films dan dit.