Camp X-Ray (2014)

Verrassend sterk. Ik snap dat het een film is die niet voor iedereen is weggelegd vanwege de ingetogen sfeer en de traagheid van de film. Ik vond het echter beter dan ik had gedacht. Gewoon random aangeklikt en aardig verrast over de kracht van deze film. Het geeft toch een heel andere kijk op terrorisme en Guantanamo Bay. Het verhaal is misschien erg simpel en je zou kunnen zeggen ook voorspelbaar van aard. Sommigen zullen hier vast bij zeggen: er gebeurd niks in deze film. Dit is een film die het moet hebben van de kracht van de dialogen en de sfeer die de eenzijdige locatie biedt. De uitzichtloosheid van de gedetineerde en het groeiende schuldgevoel van een vrouwelijke soldaat gespeeld door Kristen Steward zijn de centrale thema's van deze film. Als je even went aan de snelheid van de film en echt in de juiste sfeer zit dan zal je deze vast goed vinden. Ik vond het ook een mooi einde hebben. Beetje jammer dat deze film niet zo'n groot publiek aantrekt eigenlijk want het thema is eigenlijk actueler dan ooit.

Deze film over een roemruchte schandvlek op het Amerikaanse blazoen komt (te) laat op gang. Pas is de tweede helft gaat Kristen Stewart ten volle de confrontatie aan met Peyman Maadi. Het moet gezegd Stewart houdt zich goed staande tegenover dit acteerkanon uit Iran (Jodaeiye Nader az Simin, Metri Shesh va Nim, e.a.). Hoewel er niet bijster veel gebeurt, zorgen zij er samen voor dat de film alsnog een ruime voldoende scoort.

Amanda Cole [Kristen Stewart] is één van de nieuwe rekruten op Guantanamo Bay die als opdracht heeft om de ‘gedetineerden’ (een term die gebruikt wordt om de Conventie van Genève te omzeilen) “in leven te houden”. Doodsaai, eentonig werk, ware het niet dat de ‘gedetineerden’ regelmatig over de schreef gaan uit onvrede over de manier waarop ze worden behandeld. Eén van hen is Ali Aran [Payman Maadi], een man die de gedichten van Emily Dickinson leest en een voorliefde heeft voor Harry Potter. Hij probeert in gesprek te komen met Cole en op die manier iets van zijn eigen menselijkheid, maar ook die van zijn bewakers terug te vinden. Aangezien de film vooral bestaat uit gesprekken tussen twee mensen aan weerszijden van een cel is het voor zowel regisseur/scenarist Sattler als voor de twee hoofdrolspelers een uitdaging om de kijker geboeid te houden, maar ze leveren allebei topwerk af.