Afternoon Delight (2013)

Een wat quirky film die wel een aardig uitgangspunt heeft, maar in de uitwerking ervan niet echt beklijft. Ik kan de vinger er niet precies opleggen, maar volgens mij komt het door de wat warrige manier van vertellen en dat de film lijkt te wankelen tussen enerzijds een wat lauw drama (een gefrustreerde vrouw die spanning zoekt buiten haar uitgebluste huwelijk) en een niet-zo-grappige komedie met ietwat vreemde personages. Er zijn wat scenes en personages die ik niet echt vind passen in de film. Het zijn kleine dingetjes die net even iets teveel aandacht krijgen en die afleiden van waar de film eigenlijk om moet draaien. Zo vind ik de rol van de psychiater en de vriendinnengroep van Rachel best een stoorfactor in de film. Niet dat het een slechte film te noemen is, maar de weg er naar toe is niet altijd even leuk of goed uitgestippeld. Het deed me in ieder geval niet zo heel veel.

Psychologisch drama over een verveelde huisvrouw, die op zoek naar wat spanning en afleiding in haar leven, bevriend raakt met een stripper en die in huis neemt. Eén erg indringende ervaring later is zij de weg kwijt, tot eigen schade en schande in haar slipstream haar man en de stripper meesleurend. Een film die af en toe wat wegzakt, maar met een geschakeerd verhaal en met boeiende vertolkingen van Kathryn Hahn en vooral Juno Temple, die geknipt is voor dit soort rollen.

The unbearable lightness of being, ja maar wat eigenlijk. Het komt er niet erg uit, anders dan dat Kathryn Hahn’s personage ergens naar op zoek is, en denkt dat in het leven van Juno Temple te vinden. Mwah, hoe zou dat toch eens aflopen. Echt geweldig vond ik het allemaal niet, en heel bijzonder ook niet. Toch, het kijkt wel aardig, en af en toe is er dan toch wel weer een grap die wèl werkt, al is het dan wel vooral situationeel. Jammer dat er niet net iets meer lijn in zit, dan had ik me wellicht over een paar weken nog iets herinnerd.