Omar (2013)

Over de onzichtbare muur die de Israëlische apartheidspolitiek opwerpt tussen verschillende facties in het Palestijnse verzet. Door Israëlische kant worden vernederende fysieke barrières opgeworpen waarbinnen jonge mannen steeds op botsen tegen ongelijkheid en uitzichtloosheid. De Palestijnse kant is versplinterd geraakt door nationalisme, fundamentalisme en gewelddadig verzet. Door de politieke keuzes van beide kanten raken jonge mensen verdwaald in een labyrint van leugens over en weer. Regisseur Hany Abu-Assad dwingt de kijker tot empathie met een titelheld die verstrikt raakt in een wespennest vol groepen met verschillende belangen. In de eerste plaats is het vooral een goed geschreven thriller met een aansprekende hoofdrolspeler en een solide plot met twists en turns. Hoogst vermakelijk voor binnen- en buitenlands publiek. Toch weet het door de link met het Palestijns-Israëlische conflict een urgent tegengeluid te zijn vanuit een groep die normaal moeilijk zijn weg vindt naar de westerse massamedia.

Omar geeft een mooie weergave van hoe het er aan toe zou kunnen gaan in de Palestijns bezette gebieden in Israel. Het leven in de regio daar wordt overheerst door de hoge opgetrokken muur waardoor het sociale leven aan beide kanten wordt uit elkaar getrokken. Of je moet Omar heten en regelmatig met gevaar voor eigen leven de muur overklauteren. Wat een mens al niet overheeft voor de liefde. Veel opties zijn er overigens niet: ofwel onderga je de situatie en wacht je een leven zonder hoop of troost. Ofwel probeer je iets te ondernemen (zonder het feit dat ik gewelddadige verzetsdaden hiermee vergoelijk). Omar komt ook op voor zijn vaderland en komt na een verzetsdaad in nauwe schoentjes. Morele principes als trouw, verraad, vriendschap, liefde enz ... komen sterk aan bod in de film. De film kent een eenvoudig en helder verloop. De film is makkelijk te volgen in zijn eenvoud. De montage en camerahantering is prima, zeker bij de achtervolgingsscènes in de smalle straatjes en gebouwen met platte daken. De film geeft het leven weer voor Palestijnen in bezet gebied zonder er een echt statement van te maken. Daarnaast heb je het liefdesverhaal met Nadia en de vriendschapsrelaties met Tarek en Amjad. De film is en blijft vrij sereen. Het einde had ik net iets anders aangepakt, maar de keuze is best verrassend. Net onvoldoende voor een 4,0*, maar wel leuk om eens gezien te hebben! Een dikke 3,5* alvast.