Stardust Memories (1980)

Nieuwsgierig gemaakt door de vele hoge beoordelingen keek ik deze film. En ja hoor.... Adembenemend mooi. Lekker langzaam. Net een kostbaar fotoalbum met bewegende beelden. Ik vraag me alleen af hoe deze film in kleur zou zijn geweest. Charlotte Rampling was weer eens betoverend als enigszins koel personage. Zo jong als dit keer zag ik haar nog niet eerder. Ik zag een aantal malen "8½" van Fellini genoemd worden. Die moet ik nu dus ergens op de kop zien te tikken, want ik ben daar erg benieuwd naar.

Een typisch Woody Allen, deze droogkomische mengeling van zelfbeklag, navelstaren en pretentie. Ik moest er even inkomen, maar al snel werd ik gepakt door de weemoedige toon van de film, de grappige dialogen en de prachtige zwartwit-fotografie. En na ruim veertig jaar oogt en voelt de film niet gedateerd. Let overigens in de openingsscene even op Sharon Stone, hier in haar filmdebuut.

You want to do Mankind a service? Tell funnier stories! En ook die verwijzing naar het jatten van 8 1/2, en met wat goeie wil Bergman. En dan beweert Allen nog steeds dat deze film niet autobiografisch is. Alsof de wat vuige knipoog naar zijn aanbiddende aanhang daar al geen overtuigend bewijs voor was. Niet narcistisch, maar het is wel duidelijk dat hij M. Bates speelt. En behalve dat al ligt er net als over al zijn films ook over deze weer die walmende dikke spruitjeslucht. Van het neurotische gedoe tot de onleuke teksten en dialogen, van het lettertypetje tot de muziek. Ik kan er allemaal helemaal niets mee. Waarom kijk je dan naar die films van Allen, als je er toch niks mee kan, vragen mensen soms. In dit geval was dat omdat Charlotte Rampling er in mee speelt, en zij is alles wat Allen niet is. Ja, die zoenscene vond ik inderdaad moeilijk om naar te kijken. 1.5* - voor Rampling en voor Louis Armstrong.