Gravity (2013)

“Houston, I have a bad feeling about this mission.” Visueel buitenaards, een sterke heldin en op sommige momenten nagelbijtend spannend. Gravity is één lange overlevingsreis van Ryan Stone (Sandra Bullock), een biomedisch technologe die, nadat ze samen met Matt Kowalski (Clooney) is overvallen door vliegend puin, moet zien te overleven in levensbedreigende situatie. Het is eigenlijk hoppen van ruimtestation naar ruimtestation en van shuttle naar shuttle maar regisseur Alfonso Cuarón weet de constante spanning en druk die de personages voelen op een schitterende manier over te laten komen. Stone is geen ervaren astronaute en heeft haar emoties wat minder onder controle dan de geharde Kowalski. Bullock weet de paniek goed te spelen maar Stone is daarnaast ook inventief en een erg snelle leerling. De beelden van de ruimte en vooral de aarde zijn adembenemend en Cuarón verdient alle lof hiervoor. Hij is jarenlang met dit project bezig geweest en het resultaat is overdonderend. Het plot rond de overleden zoon van Stone had van mij niet gehoeven en voelt wat geforceerd aan. Op het laatst permitteert Cuarón zich wat onwaarschijnlijkheden maar op dat moment ben je al helemaal ingepakt door de film zodat het geen moment stoort. Gravity is een bloedstollend ruimteavontuur die, ook door de korte duur, blijft boeien.

De visuele effecten zijn fantastisch. Het beeld, dat de ruimte mensonvriendelijk is , klopt ook. We kunnen er als mens nauwelijks overleven. Het minste of geringste is dodelijk. Maar natuurkundig gezien rammelt er wel erg veel. Rondzwervend gereedschap is vernietigend voor de apparatuur en zal dus nooit gebeuren. Als je in de ruimte dezelfde snelheid hebt, hou je die ook. Als Kowalski door Stone wordt losgelaten, kan hij niet bij haar wegzweven. De raketmotoren worden op het oog op willekeurige momenten aangezet en kunnen nooit het effect hebben, dat de film suggereert. Als Stone met een brandblusser zich naar het Chinesche ruimteschip manoeuvreert, klopt er niets van het gebruik van de brandblusser. Als hij de ene kant opblaast, ga jij juist de andere kant op. En er ontbreekt eigenlijk ook een verhaal. En als het gaat over het ruimtepuin, dan is dat er wel heel erg plotseling en daarmee onrealistisch. Ik weet, het is maar een verhaal, maar maak het niet te gek. En waar heeft hij al die Oscars voor gekregen ?

Voor mij blijft de film moeiteloos overeind op TV: de film is van begin tot eind spannend en zit ook vol mooie en ontroerende momenten. De film koppelt ook twee nogal tegenstrijdige thema’s mooi aan elkaar: enerzijds het actuele probleem van ruimtepuin en anderzijds onze oeroude (maar eigenlijk vooral moderne) angst voor de onmetelijkheid van het (verder onleefbare) universum die de Aarde en de mens nietig maakt en een onmetelijk gevoel van eenzaamheid geeft maar die omgekeerd ook die nietige Aarde zo waardevol maakt. Vier tot vier-en-halve ster.