Brain Damage (1988)

Gekke Aylmer. Een slijmerige alienachtige bloedzuiger die klinkt als een man uit een stokoude musical. Geweldig hoe hij zijn nieuwe gastheer begroet. Hoi! Hij belooft euforie voor Brian die het gulzig tot zich neemt en tijdens een roes een gewillige meid oppikt, die het niet kan laten om even te voelen wat voor monster onze held daar beneden heeft hangen. Een nadere inspectie pakt toch iets anders uit dan dat ze wellicht verwacht had. Beetje vroeg voor de de meest hilarische scène van dit soort onzin, maar alla. Er is nog wel meer knettergekke horror fun op te halen in deze van Henenlotter. Eentje waarin Aylmer snel uitgroeit tot een cult held. Uh-oh, Brian! Now you're really losing your mind!

Flauwe horrorfilm die op gebied van effecten en de interactie tussen Brian/de parasiet soms nog wel leuk is, maar over het algemeen weinig te bieden heeft. De personages en het verhaal zijn niet interessant en spannend is het allerminst. Pure pulp ! 4/10

Heerlijke onzin dit. Nu niet dat die wormachtige parasiet zo geslaagd was, ik hield wel van de algemene sfeer van de film. Blijkbaar zijn er wat gelijkenissen met Basket case dat ik nog niet eerder zag (maar daar komt binnenkort verandering in). Wel een leuke 80s vibe in de New York, de groezelige steegjes, cheapy hotels en gure buurten. De film neemt zich niet echt serieus met Eylmer op kop, wel cool hoe hij Brian aanspreekt en hem afhankelijk van zich maakt. Door de komische noot kan de film bezwaarlijk eng genoemd worden. Een beetje jammer misschien dat de kills nogal hetzelfde zijn. En met Brian heb je wel te doen. Een drugsverslaafde, maar dan zonder drugs. Zijn afhankelijkheid van Eylmer is gigantisch en de scène daar in dat vies hotelkamertje vond ik best sterk. Die pijpbeurt was best origineel. Hier en daar dus wel een leuk gegeven, maar veel meer dan dat moeten we er ook niet van maken. Nipte 3,0*.