Under the Skin (2013)

The Man Who Fell to Earth in een nieuw eigentijds duister jasje (no pun...). Het deed me er aan denken. Maar ook diverse regisseurs als Tarkovsky, Kubrick (het zal ook es niet) en zelfs Lars von Trier leek ik er in terug te zien her en der. Wat me erg bevalt zijn de abstracte nachtmerrie-achtige beelden, met daarnaast de wat nuchtere beelden van de Britse bestelwagen, de regen tegen het raam en de prachtige maar grauwe natuur. Maar ten alle tijden door de boxen ondersteund door een dreigend drukkend geluidslandschap. Het lijkt eerst één grote psychose ervaring allemaal. Tot de aap uit de mouw komt, of de alien uit de mens zeg maar

Vooruit, 5* ! Inmiddels meerdere keren gezien maar het blijft een verontrustende film waar ik gebiologeerd naar blijf kijken. Scarlet is geweldig in haar gedaante als mysterieuze lokvogel. De mannen trappen in de val. Het 'hoe' is geweldig, het 'waarom' blijft een mysterie. De film kruipt iedere keer weer onder de huid. De soundtrack in combinatie met de beelden draagt bij aan die beleving.

Under the skin? Wat zit er onder de huid? Onder haar huid? De mannen die daar geen interesse voor tonen, worden verzwolgen. Ze verschrompelen, ze verliezen hun vorm, ze verworden tot datgene waar ze het vrouwelijke voor houden: iets om te gebruiken en weg te werpen, om finaal dus te vernietigen, afval van hun libido. Wat als die huid gehavend is? Wat als die huid een verbrijzeld gelaat toont, wat als het wezen (in alle betekenissen van dat woord) via de huid van het aangezicht kenbaar maakt dat het hunkert naar wat voorbij haar huid ligt? Diegene die meer wil dan louter een seksueel avontuur, wordt de vrijheid gegund. Althans voor even. Want zij kan geen deel hebben aan dat verhaal: haar vrouwelijkheid is een algoritme, haar introïtus een imaginair begin? Wat zit er onder haar huid? Een robot, een programma, een oervorm, iets anders, van elders. Zelfs als ze haar uiterlijk niet wil gebruiken om er mannen in de netten van hun eigen verlangen mee te strikken, dan nog gebeurt het. Dan nog wakkert ze lust aan. De huid zit haar in de weg, zal haar altijd in de weg zitten. Wie mooi is, weet zich altijd bedreigd... Is dat het verhaal, of minstens een van de verhalen die het volslagen onduidelijke ‘Under the skin’ herbergt? De film die begint als een choreografie van hemellichamen in de kosmos (per slot van rekening een conditio sine quae non voor cinema), als een lichtschijnsel (idem), als een oog (idem!)…de film lijkt de poort naar een oneindig aantal interpretaties te willen openen. Interessant, zegt u? Klinkklare onzin, zeg ik. Jonathan Glazer neemt vooral zichzelf erg serieus, zo blijkt uit het mystieke sfeertje dat zich nimmer leent tot een zinnige, sluitende interpretatie. Dus wat moet je er mee? Blij zijn dat Scarlett Johansson er poedelnaakt doorheen paradeert? Of wacht, was dat niet precies wat Glazer wou aanvechten? Ah, laat maar. 1,75*