Greetings from Tim Buckley (2012)

Deze film had bij mij, als enorme Tim Buckley-fan, meteen al een streepje vóór. En ik moet zeggen, bij vlagen was ik onder de indruk van de manier waarop Ben Rosenfield en Penn Badgley vader en zoon Buckley neerzetten. Als Ben zijn mond echter opendoet om te zingen is die illusie meteen verstoord. Gelukkig gaat de film niet in de eerste plaats over Tim, het is Penn Badgley als zoon Jeff die de hoofdrol heeft. En hoewel hij een aardig potje zingt en gitaar speelt, gaat hij me toch snel op de zenuwen werken. Kennelijk heeft hij heel lang zitten oefenen op het gezicht van een gekweld artiest . Voortdurend, vooral als Allie (Imogen Poots) in zijn buurt is, kijkt hij rond met zo’n gepijnigde blik van: ‘Begrijpt niemand dan hoe moeilijk ik het heb?’ Dat begon me gaandeweg de film enorm tegen te staan. Inhoudelijk is het ook maar een saai, zwak verhaal dat mij geen moment weet te boeien. Het gaat nergens naar toe, het verrast niet,het heeft geen spanning, geen humor, helemaal niks. O ja, toch wel: het heeft de mooie muziek van Tim Buckley.

Een goede dramafilm... Zit ook inclusief muziek erbij... Goed verhaal... Goed acteerwerk... Prima achtergrond muziek (Dolby Digital)... Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Hoe maak je een film over iemand die een ongekend talent had, maar te vroeg overleden is om dat er volledig uit te laten komen. En hoe maak je een film over zijn zoon, waar precies datzelfde in overtreffende trap voor geldt. Als er eigenlijk te weinig wol is voor een documentaire, maar wel genoeg ruimte om te dromen hoe alles had kunnen zijn. Deze film is een schoolvoorbeeld van hoe je zoiets aanpakt. Badgley overtuigt als de nog zoekende Jeff Buckley, de muziek klinkt fijn, de onzekere en prille romance met de - voor zover ik weet fictieve - Allie is vertederend. Alweer een ijzersterke rol van Imogen Poots.