The Goonies (1985)

Steven Spielberg doktert een ingenieus script uit waarin een stel jongens en meisjes op schattenjacht gaan via holen, spelonken en onderaardse gangen, veel vieze troep en skeletten ontmoeten, af en toe de doodsangst nabij zijn omdat een eeuwenoude eenonige piraat allerlei valstrikken in de reisroute gepast heeft, en natuurlijk ook achtervolgd worden door een stel hedendaagse bandieten die bovendien een vreemd familielid al jarenlang opgesloten hebben omdat die er niet erg lekker uitziet. The Goonies is dus een film als een strip van Suske en Wiske: knotsgek, vol geweld en met verwijzingen naar situaties van vandaag. Bijvoorbeeld de grootgrondbezitters die een rustig dorpje door hun speculaties willen laten verdwijnen. De kinderen zijn overtuigd de problemen zelf te kunnen klaren, zonder de volwassenen. Meer nog, zelfs de oudere kinderen, de pubers die reeds teveel naar het andere geslacht lonken, worden als sufferds voorgesteld. Ze worden pas tot de ware piratenromantiek toegelaten als ze hun seksuele onvolwassenheid overboord gooien om zich helemaal te wijden aan het avontuur. En toegegeven, zelfs als toeschouwer word je beloond: de geraamten zijn gortig-griezelig en het piratenschip is een juweeltje. Enige negatieve kritiek vanuit deze hoek moet je dus alleen verwachten op het eerste halfuur van de film: de studie van de piratenkaart, gevonden op vaders zolder, duurt te lang. Een en ander heeft te maken met het feit dat alle helden duidelijk moeten worden voorgesteld aan de kijker. 3.5*

“Goonies never say die!” Schitterende jeugdklassieker. The Goonies is een droom voor ieder kind, maar ook als volwassene is het een genot om naar de avonturen van Mikey, Data, Chunk, Mouth en Brand te kijken. Alle acteurs zijn goed, maar Ke Quan is toch wel het leukst als Data. De sets zijn indrukwekkend, de humor werkt, het is avontuurlijk, en soms zelfs best spannend (en voor kinderen (te) eng). En het einde blijft sentimenteel op alle goede manieren. The Goonies is een film die ik nog duizend keer kan zien, en nog zal ik me iedere keer geen seconde vervelen.

Jammer eigenlijk dat ik deze film niet een keer heb gezien als klein kind. Dat soort jeugdsentiment of nostalgische gevoelens weet dit soort films meestal nog een glans mee te geven, maar dat heb ik hier dus niet bij. Te kritisch wil ik ook niet zijn; het is overduidelijk een feelgood 80's kinderfilm, en dan moet je daar als 20+'er ook niet te veel over gaan zeiken. De sfeer is absoluut leuk en hoewel er heel wat irritant wordt afgeschreeuwd, weten de meeste kinderen een toffe rol neer te zetten. Effecten ook in orde, hoewel het allemaal redelijk minimaal is. Ik had eerder een kinderversie van Indiana Jones verwacht, maar het is allemaal wat saaier en iets minder avontuurlijk dan gedacht. Een paar onschuldige boobytraps, veel rondgewandel in gangen. Bon, 2.5*, was ongetwijfeld hoger geweest als ik deze al eens als jonge knaap had gezien (en toont ook aan dat nostalgie misschien wel een van de belangrijkste factoren in filmervaring is).