Den Skaldede Frisør (2012)

De film deed me al snel denken aan een Woody Allen film. Ingrediënten als “zonnige stad”, “liefde”, “flauwe dan wel gemaakte humor” zijn dan ook aanwezig. Een Europees element is vervolgens de scene met papa (...). Nu de film uiteindelijk wat originele wendingen kreeg, werd het een beter drama dan de gemiddelde Woody Allen film. Toch werd het al met al een nogal zoetsappig, gezapig en gemaakt grappig geheel. Van de regisseur (die van Bier zijn velen vast bekend) en enkele spelers ken ik betere films zoals: Over Kanten Superclásico

Trine Dyrholm —naar mijn smaak samen met Sofie Gråbøl de beste Deense actrice van het huidige tijdgewricht— is andermaal in topvorm in deze romantische film met een lach en een traan. Heel voorspelbaar plot natuurlijk, maar dat is helemaal niet erg. De kuststreek van Campania in Italië leent zich als geen ander als achtergrond voor dit soort romantische films. Net als bij andere films van Susanne Bier heb ik hier om m’n gemak van kunnen genieten.

Veel meer dan een doorsnee romcom is dit niet, maar op één of andere manier heeft deze wel iets. Heeft het te maken met het onfortuinlijke leven van Ida, die herstellende van kanker vaststelt dat haar man een groen blaadje vindt? Fijne en meer luchtige rol voor Dyrholm hier. Brosnan vond ik wat onbeholpen en dat had ook zijn charmes. Het plot is zeker niet origineel en het zat er al aan te komen wat er stond te gebeuren, zowel bij moeder als dochter. Hier en daar een humoristische insteek, maar bijzonder is het allemaal niet. En toch ... toch werkt het op één of andere manier. Sfeervol en een prima locatie, dat zeker. Onderhoudend en goed om eens mee te pikken. Eens een totaal ander genre dat we van Susanne Bier gewend zijn.