Oslo, 31. August (2011)

Geweldig deprimerende karakterstudie. Ook al is het zwaarmoedige thema verraderlijk, van goedkoop effectbejag is geen sprake. Trier verspilt nauwelijks moeite aan sympathisering met het hoofdpersonage. De oorzaken van Anders' depressie zijn dan ook bijzaak, de focus ligt op de gevolgen, de manier waarop het zijn dagelijks leven beheerst en 'onmogelijk' maakt. Dit wordt allemaal zonder opsmuk en met veel tact uit de doeken gedaan in realistische en veelal urgente dialogen. De slotscènes bij het zwembad en in het ouderlijk huis zijn hartverscheurend. Hoe hard kan nauwelijks verklaard leed van een vreemde aankomen. Fenomenale hoofdrol trouwens. Rustig en gelaten, maar op momenten zie je het onderhuidse magma richting de oppervlakte stuwen. Geef die man een prijs.

Interessante discussies hier bij deze film. Ik ben het ermee, dat de hoofdpersoon zijn beslissing al gemaakt lijkt te hebben, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat als er iemand in de loop van de dag hem in bescherming had genomen, of op een andere manier over hem ontfermd had, dat dat een ander resultaat had opgeleverd. Natuurlijk lijkt de film niet zien welke schade hij in zijn drugsperiode heeft aangericht. Overigens niet helemaal zo zinderend als ik de film had verwacht. Had buiten zijn vriendenkring ook meer focus op zijn relatie met Oslo verwacht. Niettemin, prima film.

In Oslo, 31. August volgen we een etmaal lang een depressieve jongeman die verblijft in een afkickcentrum voor drugs. Tijdens een dagje verlof gaat hij langs bij vrienden en familie om na te praten. Wat volgt is een soort haat-liefdeverhouding die Anders moeilijk kan plaatsen. Zijn leven is kapot en heeft voor hem geen zin meer. Hij hunkert naar een normaal bestaan, maar tegelijkertijd verafschuwt hij dat normale banale en vooral saaie bestaan. Ook de verwachtingen die de maatschappij eenieder oplegt bekijkt hij met wisselende emoties. Anders Danielsen Lie doet het erg goed als melancholische man. Hij draagt de film en doet dat overtuigend. Hier en daar enkele fijne scènes zoals de gesprekken die hij meevolgt op café. Niet de topper die ik verwachtte te zien, maar globaal gezien behoorlijk. Ook de maatschappijkritiek sloeg bij mij wel aan. Maar misschien niet voor iedereen weggelegd, want zo heel veel gebeurd er niet. Nipte 3,5*.